II SA/KR 608/19

II SA/Kr 608/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Anna Szkodzińska /sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1699/20 - Wyrok NSA z 2023-05-18
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 48 ust. 1 pkt. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Sędziowie: WSA Krystyna Daniel NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi A. R. – G. i A. G. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Krakowie Powiat Grodzki, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r, nakazał inwestorowi A. R.-G. doprowadzenie budynku położonego na działce nr [...] obr. [...] do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę nadbudowy istniejącego budynku oraz odtworzenie konstrukcji dachu wraz z pokryciem w istniejącym budynku.
Wydanie decyzji poprzedzone było wstrzymaniem, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wykonywania robót budowalnych oraz zobowiązaniem inwestora do przedłożenia ekspertyzy technicznej i inwentaryzacji. Dokumenty te nie zostały przedłożone.
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2009 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił postanowienie [...] z dnia 5 listopada 2008 r. o wstrzymaniu robót budowalnych wskazując na konieczność ustalenia w pierwszej kolejności, czy roboty prowadzone są na podstawie pozwolenia na budowę. Nie jest przy tym wystarczające ustalenie, że inwestor dysponuje kserokopią pierwszej strony pozwolenia na nadbudowę budynku z 1992 r. Z przedłożonych przez inwestora nieopieczętowanych kart dziennika budowy wynika, że budowa parteru budynku na działkach [...] i [...] została zakończona w 2000 r. Od ewentualnego uprawomocnienia się decyzji z 1992 r. do rozpoczęcia nadbudowy musiał więc upłynąć okres dłuższy niż 2 lata, a to oznacza, że decyzja z 1992 r. wygasła.
Decyzją z dnia 23 listopada 2009 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję PINB z dnia 5 stycznia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji.
Decyzją z dnia 8 października 2010 r. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał A. R.-G. rozbiórkę nadbudowanej części obiektu budowlanego tj. nadbudowanych pięciu kondygnacji wraz z poddaszem na działce oznaczonej nr [...] oraz nadbudowanych czterech kondygnacji wraz z poddaszem na działce oznaczonej nr [...] i [...] obr. [...] na ul. [...] w Krakowie.
Decyzją z dnia 30 września 2011 r. ([...]) Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1860/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję organu odwoławczego.
Sąd wskazał, że według pełnomocników skarżącej, na działkach nr: [...], [...], [...] wzniesiono już budynki na podstawie pozwolenia na budowę z 1989 r. Na działce nr [...] powstał budynek jednopiętrowy o wysokim poddaszu, a na działce nr [...] powstał i stoi budynek dwupiętrowy, który w ogóle nie był nadbudowywany. Działka [...] na podstawie pozwolenia z 1989r. zabudowana była budynkiem jednopiętrowym z poddaszem. Decyzja z 1989 r., przewidywała zabudowę tylko działek [...], [...]. Wyjaśnienia więc wymaga, na podstawie jakiej decyzji zabudowano działkę [...] (według pełnomocników skarżącej na działce [...] stał i stoi budynek dwupiętrowy, który w ogóle nie był nadbudowywany). Sąd wskazał, że obowiązkiem organu będzie uzupełnienie materiału dowodowego przez precyzyjne ustalenie, w jaki sposób zabudowane są działki [...], [...] i [...], które fragmenty zabudowy mogą być oparte o decyzję z 1989 r.
Decyzją z dnia 21 grudnia 2012 r. ([...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji z dnia 8 października 2010 r. wskazując na konieczność poczynienia ustaleń jak w wyroku WSA w Krakowie.
Decyzją z dnia 23 lipca 2014 r.(RPiK [...]) na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. póz. 1409 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Krakowie Powiat Grodzki nakazał Inwestorowi A. R.-G. rozbiórkę nadbudowanej części obiektu budowlanego tj. nadbudowanych pięciu kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz nadbudowanych czterech kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w Krakowie, do stanu zawartego w inwentaryzacji architektonicznej nadbudowy z grudnia 2008 opracowanej przez mgr inż. arch. E. B. będącej załącznikiem przedmiotowych akt sprawy - wobec odmowy Prezydenta Miasta Krakowa wydania zaświadczenia o zgodności "budowy budynku usługowego położonego na działkach nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...]" jako niezgodnej z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg" zatwierdzonego Uchwałą Nr LXXX/1219/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 12 września 2013 r. poz. 5502).
Organ podał, że na podstawie wydruku z aktualnej mapy zasadniczej z numerycznej bazy danych powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (przesłanej do organu w dniu 22.01.2013 r.) ustalono, że nadbudowa pięciu kondygnacji wraz z poddaszem, zlokalizowana jest na działkach oznaczonych nr [...] i [...] (na działce nr [...] usytuowany jest słup podtrzymujący nadwieszone kondygnację).
Odnosząc się do kwestii wspólnych ścian nośnych przedmiotowej nadbudowy z obiektami sąsiadującymi organ wskazał, że w aktach sprawy zalega dokumentacja fotograficzna załączona do notatki służbowej z dnia 29.07.2008 r., jak i przesłana w dniu 06.08.2008 r. (data wpływu do organu) z Państwowej Inspekcji Pracy Inspektorat Pracy w K., z których wynika, że wskazana nadbudowa została wykonana w późniejszym czasie niż obiekty sąsiednie, co wskazuje na samonośność nadbudowanej przedmiotowej konstrukcji.
W sprawie ma zastosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 r. zobowiązano inwestora do przedłożenia dokumentów, od oceny których zależne będzie stanowisko organu co do możliwości legalizacji rzeczonego obiektu budowlanego. Ustalono termin dostarczenia żądanych dokumentów do dnia 31 sierpnia 2010 r.
W dniu 15 listopada 2013 r. wpłynęło do organu postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa znak: [...] odmawiające wydania zaświadczenia A. R.-G. o zgodności "budowy budynku usługowego położonego na działkach nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...]", jako niezgodnej z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg" zatwierdzonego Uchwałą Nr LXXX/1219/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 12 września 2013 r. póz. 5502).
Wobec odmowy wydania zaświadczenia, o którym mowa, konieczne było zastosowanie art. 48 ust 4, a więc orzeczenie nakazu rozbiórki nadbudowanej części obiektu budowlanego tj. nadbudowanych pięciu kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...] i [...] obr. [...] oraz nadbudowanych czterech kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...], [...].
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. R.-G., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- art. 97 § 1 pkt 4 kpa przez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji, gdy zachodziła przesłanka do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, albowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest ważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg" stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji, którego nieważność (w całości) stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 97/14 - co zostało przez organ l instancji w całości pominięte;
- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa przez:
a) niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, tj. zakresu robót budowlanych wykonanych z odstępstwem od pozwolenia na budowę z 1989 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nakazem rozbiórki objęto również te części budynku, które zostały wzniesione zgodnie z tym pozwoleniem i należą do tzw. jego "starej części";
b) błędne przyjęcie, że roboty były wykonywane bez pozwolenia na budowę (co skutkowało zastosowaniem art. 48 Prawa budowlanego), w sytuacji gdy inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z 17 marca 1989 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, którego zapatrywaniem prawnym organy administracji są związane, orzekając w niniejszej sprawie nakazał pozwolenie to uwzględnić przy jej rozpoznaniu;
c) błędne przyjęcie, że rozbiórka nadbudowanej części może zostać wykonana bez uszczerbku dla istniejących, wybudowanych zgodnie z prawem części budynków przy ul. [...] i [...] w sytuacji, gdy istniejąca konstrukcja i zastosowane techniki budowlane uniemożliwiają wykonanie zapadłej decyzji, czego organ należycie nie zbadał.
- art. 107 § 1 i 3 kpa przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny i jednostronny oraz pominięcie w uzasadnieniu decyzji istotnych okoliczności faktycznych, a mianowicie tego, że przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Czyżyny- Łęg" inwestor przedłożył w PINB ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji (decyzja WZ z 19 lipca 2013 r. nr [...]) wraz z 4 egzemplarzami kompletnego projektu budowlanego wykonanego zgodnie z tą decyzją WZ, co powinno mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prowadzić do stwierdzenia, że inwestor wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego postanowieniem PINB z dnia 2 lipca 2010 r., co jest przesłanką negatywną do wydania decyzji rozbiórkowej, zwłaszcza, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy nadal funkcjonuje w obrocie prawnym mimo wejścia w życie planu miejscowego, albowiem postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie stwierdzenia jej wygaśnięcia do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone decyzją ostateczną; licznych dowodów przedłożonych przez inwestora, w szczególności w pismach z dnia 14 listopada 2012 r., 14 sierpnia 2013 r., 16 grudnia 2013 r., 27 stycznia 2014 r. bez wskazania, czy dowody te zostały uwzględnione przy rozpoznaniu sprawy.
- art. 8,9,10 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia nieważnej uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. -MPZP Czyżyny - Łęg obowiązującej od 13 października 2013 r. oraz nieprawomocnym postanowieniu Prezydenta Miasta Krakowa odmawiającym A. R.-G. wydania zaświadczenia o zgodności budowy z w/w MPZP Czyżyny – Łęg, podczas gdy rozstrzygnięcie powinno zostać wydane w oparciu o przedłożoną do akt sprawy decyzję o warunkach zabudowy i sporządzony na jej podstawie projekt budowlany, albowiem przed wejściem w życie planu miejscowego inwestor wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, decyzja WZ nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a opieszałość organów administracyjnych, które nie wydały decyzji we właściwym czasie nie może pociągać dla stron negatywnych skutków prawnych.
- art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie, albowiem zawiadomienie z dnia 20 listopada 2013 r. (na które powołuje się organ na k. 8 decyzji) nie czyniło zadość wymogom z art. 10 §1 kpa, gdyż po jego wysłaniu stronom został w sprawie zgromadzony dodatkowy, obszerny materiał dowodowy oraz zmienił się stan faktyczny i prawny, z którym stronom należało umożliwić się zapoznać i wypowiedzieć na jego temat.
- art. 48 ust. 1 i 4 prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż przepis ten dotyczy tylko i wyłącznie takiej sytuacji, gdy:
- inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę, a mimo to wybudował lub buduje obiekt budowlany;
- istnieje możliwość rozbiórki części obiektu bez uszczerbku dla pozostałej części lub budynków sąsiednich;
- po wykonaniu rozbiórki nie ma konieczności przywracania stanu poprzedniego np. nałożenia dachu - a w niniejszej sprawie żadna z w/w przesłanek nie została spełniona, gdyż inwestor prowadził budowę na podstawie pozwolenia z 17 marca 1989 r., rozbiórka w orzeczonym zakresie będzie miała wpływ na części budynku wybudowane zgodnie z prawem oraz na budynek sąsiedni, a jej wykonanie pociągnie ponadto za sobą konieczność wykonania dachu nad pozostałą częścią budynku - co ma ten skutek, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego, na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zainicjowanego skargą kasacyjną Gminy Miejskiej Kraków od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 97/14 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. Nr LXXXI/1219/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg".
Decyzją z dnia 21 marca 2019 r. ([...]), sprostowaną postanowieniem z dnia 25 marca 2019 r., Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) uchylił decyzję organu I instancji w całości i nakazał inwestorowi A. R.-G. zam. ul. [...] w K. rozbiórkę nadbudowanej części obiektu budowlanego tj. nadbudowanych pięciu kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz nadbudowanych czterech kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...],[...] obr. [...] jedn. ewid. [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w K., do stanu zawartego w inwentaryzacji architektonicznej nadbudowy z grudnia 2008 r. opracowanej przez mgr inż. arch. E. B., będącej załącznikiem przedmiotowych akt sprawy-wobec niezgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego Uchwałą nr CII/2644/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej".
Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje:
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego związany jest wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1860/11.
Za strony postępowania w rozpoznawanej sprawie zostali przez PINB uznani właściciele działki nr [...], [...], [...], [...] w K. - A. R. oraz A. G. ([...]), właściciel działki nr [...] - P. R. (KR1 [...]), właściciele działki nr [...] - B. R. i K. R. (KR l [...]), właściciel działki nr [...] - Gmina K., użytkownik wieczysty działki nr [...] - Firma A. Tak wskazany krąg stron jest prawidłowy, jednak na etapie postępowania organu I instancji A. G. reprezentował R. G. - jeden z przedstawicieli ustawowych ówcześnie niepełnoletniego A. G.. W czasie trwania postępowania A. G. uzyskał już pełnoletność. Zatem pismem z dnia 20 września 2018 r. znak: [...] MWINB wezwano A. G. do podtrzymania odwołania wniesionego w jego imieniu przez przedstawiciela ustawowego R. G.. W odpowiedzi, za pismem z dnia 15 października 2018 r. A. G. podtrzymał wniesione odwołanie.
Przedmiotem postępowania prowadzonego przez PINB jest nadbudowa części obiektu budowlanego tj.:
1) nadbudowanych pięciu kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...] i [...] obr. [...] jedn.ewid. [...]
2) nadbudowanych czterech kondygnacji wraz z poddaszem na działkach oznaczonych nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]
Organ I instancji słusznie uznał, że w niniejszej sprawie legalizacja budowy jest niemożliwa z uwagi na naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w czasie trwania postępowania stan prawny uległ zmianie. Podstawą nakazu rozbiórki wydanego przez PINB była odmowa Prezydenta Miasta Krakowa wydania zaświadczenia "o zgodności "budowy budynku usługowego położonego na działkach nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...] [...]" jako niezgodnej z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Łęg" zatwierdzonego Uchwałą Nr LXXX/1219/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 12 września 2013 r. poz. 5502). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., znak: SKO [...], utrzymało w mocy opisane powyżej postanowienie organu I instancji.
Wojewódzki Sądu Administracyjny w Krakowie z wyrokiem dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt IISA/Kr 97/14 stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. LXXXI/1219/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg".
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt: II OSK 2992/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w/w wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt: II SA/Kr 1079/16, WSA w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. nr LXXXI/1219/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Łęg" w części tekstowej i graficznej dla obszarów oznaczonych numerami działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obrębu [...] jednostka ewidencyjna [...]. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 2337/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne oraz uchylił zaskarżony wyrok w części pkt II w zakresie § 6 ust. 13 zaskarżonej uchwały i w tym zakresie stwierdził nieważność § 6 ust. 13 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do obszaru oznaczonego w tej uchwale symbolem U8 - Tereny zabudowy usługowej.
W dniu 23 maja 2018 r. została podjęta Uchwała nr CII/2644/18 Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej". Zgodnie z zapisami nowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki objęte nin. postępowaniem tj. działki nr [...] i [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] w K. położone są na obszarze U.3. Zgodnie z § 17 ust. 1 mpzp wyznacza się tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolem U1 do U10 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi.
2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji zieleni urządzonej w formie takiej jak: ogrody i skwery oraz zieleń towarzysząca obiektom budowlanym.
3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się:
1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 20%
2) wskaźnik intensywności zabudowy:
a) w terenach U1-U3: 1,0-5,3.
Przedmiotowa uchwała weszła w życie od dnia 21 czerwca 2018 r. (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2018 r. poz. 4037).
Po zmianie planu obiekt pozostaje niezgodny z w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z w/w § 17 uchwały na terenie oznaczonym symbolem U.3 teren przeznacza się pod zabudowę usługową. Jest to podstawowy zapis przesądzający o niemożliwości zalegalizowania wykonanej budowy obiektu budowlanego o funkcji mieszkalnej. Fakt niezgodności inwestycji z zapisami zawartymi w Uchwale Rady Miasta Krakowa Nr CII/2644/18 z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej" powoduje, że organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki nadbudowanych obiektów.
Ponadto wskazał organ na "szereg zagrożeń związanych z przedmiotową budową, wskazanych m. in. w piśmie pracownika Państwowej Inspekcji Pracy czy opinii technicznej - wstępnej na temat stanu technicznego budynku 6-kondygnacyjnego przy ul. [...] w K. sporządzonej dnia 5 października 2008 r."
Organ podał, że zarzut naruszenia art. 10 §1 kpa przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Takiego naruszenia strona nie wykazała.
Bezpodstawne są również twierdzenia odwołujących się, że decyzja winna zostać wydane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Organ administracji zobowiązany jest bowiem stosować stan prawny na dzień rozstrzygania, dlatego też w sytuacji, gdy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje, właściwy organ w pełni uprawniony jest do zakończenia wszczętego postępowania o wydanie warunków zabudowy poprzez stwierdzenie jego umorzenie, jako bezprzedmiotowego. Ponadto przedmiotowa nadbudowa to samowola budowalna, a organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z aktualnie obowiązującym prawem m.in. zapisami aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Bezpodstawny jest zarzut, że "postępowanie naprawcze powinno opierać się nie na art. 48, lecz 50 i 51 Prawa Budowlanego", bowiem nie ma wątpliwości, iż Inwestor rozpoczął inwestycję, nie posiadając wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy nie podzielił także stanowiska odwołującej się, dotyczącego niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności zakresu robót budowlanych wykonanych z odstępstwem od pozwolenia na budowę z 1989 r. Pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. PINB zwrócił się do Archiwum Urzędu Miasta K. z zapytaniem, czy w zasobach archiwalnych znajdują się decyzje o pozwoleniu na budowę z dnia 17 marca 1989 r. oraz z dnia 24 października 1987 r., dotyczące działek [...], [...] oraz [...]. W dniu 21 stycznia 2013 r. uzyskano odpowiedź negatywną. Z kolei pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. PINB zwrócił się do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta Krakowa o przesłanie kopii aktualnej mapy zasadniczej dla nieruchomości położonych na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...] (..), kopii mapy zasadniczej znajdującej się w dostępnych zasobach na 1994-1996 r. dla nieruchomości położonych na działkach nr [...], kopii decyzji Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Rejonowego w Krakowie z daty 31-12-91r. [...] W dniu 21 czerwca 2013 r. PINB przeprowadził dodatkowe oględziny przy ul. [...] w Krakowie. Tak więc wbrew twierdzeniom odwołującej się organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę w oparciu o materiał dowodowy możliwy do pozyskania.
Na powyższe rozstrzygnięcie A. R.-G. oraz A. G. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
1. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 kpa przez dokonanie błędnych, niezgodnych z istniejącym stanem faktycznym i prawnym oraz z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń, które nie zostały poparte żadnymi dowodami ani uzasadnieniem organu wydającego zaskarżoną decyzję -polegających na przyjęciu, że:
a) budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania jest budynkiem o funkcji mieszkalnej, co rzekomo przesądza o niezgodności inwestycji z zapisami obowiązującego MPZP i tym samym zdaniem WINB uniemożliwia przeprowadzenie procedury legalizacyjnej obligując organ do wydania decyzji rozbiórkowej, w sytuacji gdy budynek przy ul. [...] w Krakowie jest budynkiem zamieszkania zbiorowego (dom studencki, hotel robotniczy), tj. budyniem usługowym, o czym świadczą wszystkie dowody zgromadzone w sprawie;
b) istnieje "szereg zagrożeń związanych z przedmiotową budową" i oparcie tych
ustaleń wyłącznie na wybiórczo powołanych fragmentach pisma Państwowej Inspekcji Pracy, które dotyczyły braku niektórych zabezpieczeń dla osób wykonujących prace budowlane w trakcie ich prowadzenia oraz na opinii technicznej biegłego sądowego A. B. (który nie posiada nawet uprawnień konstrukcyjno-budowlanych i nie przeprowadził żadnych badań, analiz ani obliczeń) wydanej dla potrzeb innego postępowania, prowadzonego dla dwóch różnych obiektów i różnych inwestorów (bez dostatecznego rozróżnienia, której inwestycji dotyczą formułowane wnioski) - z całkowitym pominięciem reszty dowodów przesądzających o dobrym stanie technicznym budynku i braku jakichkolwiek zagrożeń związanych z jego użytkowaniem, a zwłaszcza kilku opinii na temat stanu technicznego budynku i prawidłowości wykonanych robót budowlanych wydanych w oparciu o przeprowadzone badania i obliczenia przez trzy różne osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej;
c) inwestorem robót budowlanych związanych z nadbudową była A. R.-G., w sytuacji gdy faktycznie inwestorem przedmiotowych robót był W. R., który w niniejszej sprawie występuje wyłącznie w charakterze pełnomocnika właścicielki nieruchomości, gdyż organy nadzoru budowlanego błędnie nie uznały go za stronę postępowania, która powinna być adresatem wydawanych rozstrzygnięć (nakładanych obowiązków), pomijając istotne fakty i dowody, które przemawiają za taką koniecznością;
2. art. 107 § 1 i 3 kpa przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny i jednostronny (cytowanie wybiórczych fragmentów dokumentów z celowym pomijaniem fragmentów, które nie pasowały do zamierzonego przez organ rozstrzygnięcia) oraz pominięcie w uzasadnieniu decyzji wszystkich korzystnych dla strony dowodów dotyczących przeznaczenia budynku, jego stanu technicznego oraz osoby inwestora robót, a także niewyjaśnienie, na jakich konkretnie dowodach organ oparł swoje ustalenia - zwłaszcza w zakresie funkcji budynku - a jakim dowodom odmówił wiary i z jakiej przyczyny, co ostatecznie przesądziło o treści zaskarżonej decyzji z jednoczesnym uniemożliwieniem skarżącym odniesienia się do takich dowolnych ustaleń;
3. art.15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa tj. zasady dwuinstancyjności postępowania przez wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego w oparciu o inne przepisy prawa materialnego i odmiennie ustalony stan faktyczny w stosunku do orzeczenia organu l instancji, co uniemożliwiło skarżącym wniesienia odwołania w normalnym toku instancji;
4. art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przez wydanie wewnętrznie sprzecznego, a co za tym idzie niewykonalnego rozstrzygnięcia, gdyż:
a) zakres orzeczonej rozbiórki określony w pierwszej części rozstrzygnięcia (od słów: "rozbiórkę nadbudowanej części" do słów "przy ul. [...] w Krakowie") nie pokrywa się z powołaną w drugiej części rozstrzygnięcia inwentaryzacją E. B. z grudnia 2008 r. (od słów: "do stanu" do słów: "będącej załącznikiem przedmiotowych akt sprawy"), gdyż z inwentaryzacji E. B. wynika, że nadbudowa dotyczyła mniejszej ilości kondygnacji - różnica w tak sformułowanym nakazie rozbiórki wynosi jedną kondygnację na każdej części budynku, w związku z czym de facto nie wiadomo, którą częścią rozstrzygnięcia powinien kierować się adresat decyzji i ile kondygnacji rozebrać, gdyby w ogóle nakaz rozbiórki uznać za zgodny z prawem, czemu skarżący przeczą (uchybienie to dotyczy zarówno rozstrzygnięcia wydanego przez organ l jak i II instancji);
b) pierwsza część rozstrzygnięcia nakłada na stronę wyłącznie obowiązek rozbiórki nadbudowy, a druga część rozstrzygnięcia nakłada obowiązek doprowadzenia do stanu zawartego w inwentaryzacji E. B. z grudnia 2008 r., co powoduje uzasadnione wątpliwości w zakresie obowiązku/prawa odtworzenia stanu poprzedniego, tj. np. nałożenia dachu po dokonanej rozbiórce;
5. art. 10 § 1 kpa przez niezawiadomienie stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż skarżący zostali pozbawieni możliwości powołania dodatkowych dowodów (w tym dowodów powołanych w niniejszej skardze);
6. § 17 Uchwały nr CII/2644/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny - Rejon ulicy Galicyjskiej" przez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że budynek zamieszkania zbiorowego objęty przedmiotem postępowania, z uwagi na swoją funkcję, jest niezgodny z powołanym MPZP;
7. rozporządzeń wykonawczych definiujących w sposób pośredni pojęcia zabudowy mieszkalnej (mieszkaniowej i usługowej, tj.:
a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej
Klasyfikacji Obiektów Budowlanych,
b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie
wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
c) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie
oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji
celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy,
d) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie
warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
e) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej
Klasyfikacji Działalności (PKD)
- przez ich pominięcie, w sytuacji gdy wyjaśnienie tej kwestii było kluczowe dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie;
8. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż przepis ten dotyczy tylko i wyłącznie takiej sytuacji, gdy:
a) inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę, a mimo to wybudował lub buduje obiekt budowlany,
b) istnieje możliwość rozbiórki części obiektu bez uszczerbku dla pozostałej części
lub budynków sąsiednich,
c) po wykonaniu rozbiórki nie ma konieczności przywracania stanu poprzedniego
np. nałożenia dachu
- a w niniejszej sprawie żadna z w/w przesłanek nie została spełniona, gdyż inwestor prowadził budowę na podstawie pozwolenia z 17 marca 1989 r., rozbiórka w orzeczonym zakresie będzie miała wpływ na części budynku wybudowane zgodnie z prawem oraz na budynek sąsiedni, a jej wykonanie pociągnie ponadto za sobą konieczność wykonania dachu nad pozostałą częścią budynku - co ma ten skutek, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć większość podniesionych w niej zarzutów nie jest trafna.
W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzut dotyczący funkcji nadbudowanej części obiektu. Skarżąca podniosła, że w tym zakresie organ poczynił wadliwe ustalenia faktyczne, nie zakwestionowała jednak faktu, że budynek jest budynkiem zamieszkania zbiorowego jako dom studencki czy też hotel robotniczy. W istocie więc nie chodzi o wadliwe ustalenia faktyczne, lecz o prawną ich ocenę. Zakwalifikowanie istniejącego, opisanego i znanego obiektu do określonej kategorii nie jest ustaleniem faktu, lecz zastosowaniem normy prawa.
W dniu 14 sierpnia 2013 r., po otrzymaniu pisma PINB z dnia 23 lipca 2013 r., w którym przypomniano o obowiązkach nałożonych postanowieniem o wstrzymaniu budowy z dnia 2 lipca 2010 r., skarżąca przedłożyła projekt budowlany wraz z nieostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy (k.0080 i 0064 akt I instancji). W projekcie inwestycję opisano jako "nadbudowa budynku usługowo-biurowo-socjalnego na budynek usługowy (dom studencki) wraz ze zmianą sposobu użytkowania magazynów na kondygnacji parteru z przeznaczeniem na miejsca postojowe dla samochodów osobowych..." na działkach [...], [...] i [...]. W opisie inwestycji (k.126 i nast. projektu) podano, że na piętrach I, II, III i IV ma znajdować się "część mieszkaniowa" – każda składająca się z 6 "lokali mieszkalnych". Ze znajdujących się w projekcie rzutów poszczególnych kondygnacji wynika, że każdy z lokali mieszkalnych wyposażony jest w kuchnię i łazienkę (wzgl. aneks kuchenny – 1 lokal na kondygnacji).
W kontekście tych zapisów oraz rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego (opisanego w protokołach oględzin i przedstawionego na licznych fotografiach) teza skarżącej o tym, jakoby nadbudowana część obiektu miała charakter usługowy jest nie do przyjęcia. To organ właśnie prawidłowo przyjął, że obiekt, bez względu na przyjętą nazwę, spełnia funkcje mieszkaniowe i w zakresie tej funkcji winien podlegać ocenie pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Usługowa funkcja przedmiotowego obiektu nie wynika w szczególności z przepisów wskazanych w skardze jako te, które zostały naruszone.
Zgodnie z § 3 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynek mieszkalny –to budynek mieszkalny wielorodzinny lub budynek mieszkalny jednorodzinny; budynku zamieszkania zbiorowego - to budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. W żadnym z tych przepisów nie zdefiniowano wprost pojęcia "zabudowy o funkcji mieszkalnej", choć w punkcie 5, w odniesieniu m.in. do domów studenckich użyto sformułowania zawierającego funkcję "zamieszkania".
W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego(DZ.U.2003/164/1587), w tabeli dotyczącej podstawowych barwnych i literowych oznaczeń terenów, które należy stosować w planie miejscowym, w ramach "zabudowy mieszkaniowej" zamieszczono "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i "zabudowę mieszkaniową wielorodzinną", odrębnie wymieniono tereny zabudowy usługowej. Te zapisy wbrew twierdzeniom skarżącej nie przesądzają o zakwalifikowaniu przedmiotowego obiektu do określonej kategorii.
Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klaryfikacji Obiektów Budowlanych (DZ.U. 1999/112/1316) kategoria "budynków zbiorowego zamieszkania", w tym "domy mieszkalne dla studentów" (1130) mieszczą się w dziale 11 zbiorczo nazwanym " Budynki mieszkalne".
Kolejno wymienione przez skarżącą rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U.2003/164/1588) w § 2 pkt 2 definiuje funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu jako sposób użytkowania obiektów budowlanych.
Żaden z w/w aktów nie udziela prostej odpowiedzi na pytanie, do jakiej funkcji określonej w planie zagospodarowania przestrzennego należy zakwalifikować "dom studencki". Nie bez znaczenia jednak pozostaje fakt, że obiekt taki w prawie budowlanym, jak i w Polskiej Klaryfikacji Obiektów Budowlanych określono jako przeznaczony do zamieszkania, a z żadnego przepisu nie wynikam nakaz zaliczania tego obiektu do budynków o funkcji usługowej. Nie ulega też żadnej wątpliwości, że obiekt będący przedmiotem postępowania do zamieszkania jest przeznaczony, skoro na kolejne jego kondygnacje składają się pełnowartościowe lokale mieszkalne.
Sposób użytkowania obiektu, także w kontekście cytowanych przepisów, przesądza więc o jego funkcji, a w konsekwencji o braku podstaw do uznania go za mieszczący się w "zabudowie usługowej".
Konkluzja organu odwoławczego, co do tego, że obiekt sprzeczny jest z przeznaczeniem terenu ustalonym w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, jest prawidłowa. Rację ma przy tym organ odwoławczy, że zasadą jest, że organy administracji wydają decyzję na podstawie aktualnego stanu prawnego, na który składają się m.in. akty prawa miejscowego.
W tym miejscu zauważyć należy, że taka sama konkluzja, z tym, że odnosząca się do wcześniej obowiązującego planu (także określającego przeznaczenie terenu jako usługowe), stała się powodem wydania nakazu rozbiórki przez organ I instancji. Wówczas jednak organ I instancji przyjął założenie, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem usługowym, ale niespełniającym warunków określonych planem. Takie jednak założenie było, jak wynika z powyższych uwag, wadliwe.
Sprzeczność funkcji samowolnie wykonanej nadbudowy z przeznaczaniem terenu ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Nie została, zdaniem Sądu naruszona zasada wyrażona w art. 15 kpa. Jakkolwiek rzeczywiście organ odwoławczy orzekł na podstawie innego, (bo aktualnie obowiązującego) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to ta okoliczność na wynik sprawy wpływu mieć nie mogła. Zarówno bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Czyżyny-Łęg" z 28 sierpnia 2013 r., jak i plan aktualnie obowiązujący "Czyżyny-Rejon ulicy Galicyjskiej" nieruchomość, na której znajduje się przedmiotowy obiekt przeznaczyły pod zabudowę usługową.
Organ odwoławczy rzeczywiście wskazał, że "istnieje szereg zagrożeń związanych z przedmiotową budową", ale tezy tej bliżej nie uzasadnił i nie wykazał, zwłaszcza, jako aktualnej na dzień wydawania decyzji. Z całą pewnością odwołanie się w tej kwestii do opracowań z 2008 r. nie jest wystarczające, ale to nie stan techniczny obiektu zadecydował o treści decyzji. Braki w omawianym zakresie nie miały więc wpływu na wynik sprawy.
Twierdzenie A. R.-G., co do tego, że to nie ona, lecz W. R. był inwestorem, nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. W tomie I akt administracyjnych znajduje się dokumentacja fotograficzna, a wśród niej zdjęcie tablicy informacyjnej budowy, na której, jako inwestorów wpisano A. R.-G. i W. R.. Nadto stwierdzić należy, że w sytuacji, w której budowa została faktycznie zakończona (została nawet wyodrębniona własność poszczególnych lokali), ze wszech miar słuszne i efektywne jest skierowanie nakazu rozbiórki do właściciela nieruchomości, a tym jest A. R.-G..
Organ nie naruszył w sposób istotny ani przepisów art. 107 § 1 i 3 kpa, ani art. 10 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, choć obarczone pewnymi mankamentami (jak choćby brak analizy, co do funkcji przedmiotowego obiektu), nie miały wpływu na wynik sprawy. Podobnie rzecz ma się z brakiem zawiadomienia stron przez organ odwoławczy w trybie art. 10 § 1 kpa, zwłaszcza w kontekście faktu, że w październiku 2018 r. zostało doręczone stronom postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowanie z dnia 20 września 2018 r.
Nietrafny jest również zarzut skargi o niewykonalności rozbiórki z uwagi na techniczne powiązanie nadbudowy z częścią budynku wcześniej istniejącą. Fakt, że z wykonaniem decyzji łączyć będzie się konieczność zabezpieczenia budynku pierwotnego, czy też odtworzenia jego pokrycia, wcale nie oznacza, że wykonanie rozbiórki jest niemożliwe, albo, że narusza prawa sprawcy samowoli. Ewentualne trudności techniczne stanowią oczywistą konsekwencję samowolnego działania.
Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 pkt 5 kpa i art. 153 ppsa.
Pomimo, że w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1860/11 wskazał na konieczność poczynienia precyzyjnych ustaleń co do przedmiotu rozbiórki, zadanie to nie zostało należycie wykonane. W konsekwencji, zaskarżona decyzja, w zakresie, w jakim opisuje przedmiot rozbiórki, jest wadliwa.
Po pierwsze organ odwołuje się w niej do opracowania E. B. z 2008 r., które stanowią załącznik "akt sprawy". Już ta sama okoliczność przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Określenie przedmiotu rozstrzygnięcia musi znaleźć się w samej decyzji, a nie w aktach postępowania. Co najwyżej możliwe jest posłużenie się załącznikiem, ale do decyzji. Tylko taki załącznik stanowi integralną część decyzji i razem z nią może stanowić podstawę egzekwowania nałożonego obowiązku. W opracowaniu tym podano, że na działce [...] "nadbudowa stanowi 5 kondygnacji z poddaszem nad częścią parterową i 4 kondygnacje z poddaszem nad częścią biurową od strony ul [...] oraz, że na działce [...] jest wykonana nadbudowa, która obecnie posiada 4 kondygnacje z poddaszem. Nadbudowano 3 kondygnacje z poddaszem", a na działce nr [...] znajduje się budynek dwupiętrowy, nad którym nie prowadzono nadbudowy". Nie trudno nie dostrzec, że pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a zapisami opracowania nie ma spójności co do ilości kondygnacji i ich usytuowania. Zaskarżona decyzja w omawianym zakresie jest nieprecyzyjna. Zakres nakazanej rozbiórki nie może pozostawać w sferze domysłu, ale musi wynikać jednoznacznie z treści decyzji.
Z tego też powodu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżoną decyzję uchylono.