II SA/Kr 603/21

II SA/Kr 603/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Mirosław Bator
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 595/22 - Wyrok NSA z 2023-06-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody z dnia 16 marca 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala
Uzasadnienie
Prezydent Miasta K., decyzją z 15 czerwca 2020 r. Nr [...].[...], znak: [...] [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa zespołu pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwulokalowych) z wewnętrznymi instalacjami: C.O., gazową, elektryczną, wod.-kan., wentylacji mechanicznej, wraz z zewnętrznymi odcinkami instalacji wodociągowej, en. elektrycznej, kanalizacji opadowej, wraz z wewnętrznym układem komunikacji na dz. [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.: Etap inwestycyjny 1: budowa budynku nr 1, Etap inwestycyjny 2: budowa budynku nr 2, Etap inwestycyjny 3: budowa budynku nr 3, Etap inwestycyjny 4: budowa budynku nr 4, Etap inwestycyjny 5: budowa budynku nr 5.
Obszarem oddziaływania inwestycji objęto działki nr: [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] i [...] obr. [...] (karta 46 projektu budowlanego).
K. G. - współwłaścicielka działki nr [...], obręb [...]. ewid. N. H., złożyła odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa tj.:
1) art. 10 § i art. 81 kpa - poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi Skarżącej zapoznania się z aktami sprawy oraz zajęcie stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji;
2) art. 10 § 1 i art. 42 § 1 kpa w związku z art. 3 ust. 20 Pb wraz z art. 28 ust. 2 Pb – poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu D. B., gdyż korespondencja nie była kierowana na jej adres zamieszkania ani pracy,
3) art. 97 § 1 ust. 4 kpa - poprzez nie zawieszenie niniejszego postępowania w sytuacji, gdy jego wynik jest zależny od rozstrzygnięcia sporu granicznego przed Sądem Rejonowym dla [...] w K. z sygn. akt. l Ns [...], dotyczącego przebiegu granicy działki objętej planowaną inwestycja z działką Skarżącej. Z wniosku i projektu wynika, iż planuje on wykonanie instalacji gazowej "w granicy", a zatem na terenie działki Skarżącej, nie mając prawa do dysponowania tym gruntem na potrzeby planowanej inwestycji. Postępowanie rozgraniczeniowe jako niesporne nie jest implikowane zakresem wniosku stron a jego wynik (tj. przebieg granicy) sąd ustala w postanowieniu je kończącym. Nie jest zatem wykluczone, że granica będąca wynikiem ustalenia sądu biec będzie bliżej planowanych budynków niż obecnie, a co za tym idzie budynki te, ich ściany, znajdują się w odległości mniejszej niż 4 m od istniejącej granicy;
4) art. 3 ust. 2a Pb w związku z § 11 ust. 2 pkt.2 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej iv sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez przyjęcie, że inwestycja obejmuje budowę pięciu budynków jednorodzinnych dwulokalowych, podczas gdy faktycznie inwestor planuje wniesienie pięciu budynków w zabudowie bliźniaczej, w których w każdym, znajdować się będzie, co na najmniej po dwa lokale - czyli budynków wielorodzinnych. Wskazuje na to układ pomieszczeń w budynkach, tożsamy na wszystkich kondygnacjach, z separacją poprzeczną i powtórzeniem układ punktów dostępu mediów we wszystkich kondygnacjach, nawet tych określanych jako nieużytkowe, fakt separacji przyłączy na dwa oddzielne dla każdego budynku, kwestia doświetlenia poddaszy, tak aby spełniały one normy doświetleniowe dla lokali przeznaczonych na stały pobyt ludzi, mimo tego, iż rzekomo mają być one nieużytkowe, separacja klatek schodowych oraz układ wejść do budynków. W tym stanie rzeczy twierdzenie organu, iż projektant nie założył wykonania dylatacji poprzecznej pomiędzy dwoma częściami każdego z projektowych 5 układów nie może być traktowana jako rozstrzygająca dla przyjęcia, że nie są to budynki w układzie bliźniaczym lecz jeden budynek. Deklarowana szerokość schodów klatek schodowych ma 1 m (gdy w budynkach wielorodzinnych wymóg wskazuje 1,2 m) jest w rzeczywistości pozorna i faktycznie tak zaplanowane schody nie uniemożliwiają wykorzystania wzniesionych przez inwestora budynków jako wielorodzinnych;
5) art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb w związku z art. 35 ust. 2 Pb oraz art. 7 i art. 77 kpa – poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę inwestycji niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie dopuszczalnego charakteru wznoszonych na terenie objętym planem budynków, gdyż ww. plan dopuszcza budynki jednorodzinne, a Inwestor planuje wzniesienie budynków wielorodzinnym bliźniaczych. Ponadto planowa inwestycji przekracza dopuszczalny w tym planie wskaźnik intensywności zabudowy ustalony na 0,5, bo Inwestor nie wlicza tzw. nieużytkowych poddaszy, które z uwagi na ich wydzielenie stałymi przegrodami oraz doświetlenie, stanowią w rzeczywistości lokale mieszkalne i winny być uwzględniane przy wyliczeniu wskaźnika intensywności zabudowy - co przy obecnie deklarowanym wskaźniku na poziomi 0,49 spowodowałoby przekroczenie norm dopuszczalnych w miejscowym planie;
6) art. 36 ust. 1 pkt 1 Pb - poprzez nie zawarcie w decyzji szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w szczególności związanych z ochroną budynków i nieruchomości sąsiednich przed hałasem oraz zapyleniem, nie określenie czasu w trakcie doby, w którym możliwe będzie wykonywanie prac budowlanych tak aby nie powodowały one niedozwolonych emisji na teren sąsiedzkich działek. Brak regulacji kwestii zabezpieczenia dojazdu na teren budowy, tak aby nie nastąpiło naruszenie prawa dojazdu do posesji sąsiednich, z uwagi na specyfikę układu komunikacyjnego ul. [...]. Brak zobowiązania inwestora do opracowania i przedłożenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, który jest niezbędny z uwagi na bliskość planowanej inwestycji od innych zabudowań. Wszystko to w kontekście układu architektonicznego i sposobu użytkowania nieruchomości sąsiednich, zabudowanych zabudową jednorodzinną i zagrodową mieszkalną i przy wyjątkowym układzie komunikacyjnym ul. [...], gdzie nie jest możliwe prowadzenie ruchu dwustronnego oraz gdy jedyny wjazd na nią znajduje tuż koło szkoły, a geometria zakrętu uniemożliwia wykonania skrętu sprzętowi budowlanemu bez naruszenia przepisów ruchu drogowego (zjazd z ulicy [...] w ulicę [...]);
7) § 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zakładającego wzniesienie miejsca parkingowego nie przy budynku jednorodzinnym, a zarazem z przekroczeniem dolegliwości minimalnych (usytuowanie bliższe niż dopuszczalne) od innego budynku mieszkalnego;
8) § 207 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez zaniechanie zaprojektowania planowanej inwestycji w sposób ograniczający prawdopodobieństwo rozszerzenia się ognia na teren nieruchomości Skarżącej;
9) art. 35 ust. 3 Pb - poprzez nie wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, gdy Inwestor nie udzielił wyjaśnień i nie odpowiedział w terminie na postanowienie z 20 lutego 2020 r.;
10) art. 7 i art. 77 kpa - ponieważ organ l instancji wydając zaskarżoną decyzję nie zbadał ww. zagadnienia, a zarzut braku zabezpieczenia dojazdu na teren budowy Skarżąca podniosła już w odwołaniu od decyzji z 10 maja 2018 r. (uchylonej przez Wojewodę);
11) art. 28 ust. 2 Pb oraz art. 10 § 1 i art. 138 § 1 kpa - ponieważ z akt postępowania odwoławczego wynika, że obszarem oddziaływania inwestycji objęta jest działka ewidencyjna nr [...], której właścicielem jest Skarb Państwa. Podmiot ten nie był uczestnikiem postępowania. W przypadku złamania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu konieczne jest powtórzenie wszystkich czynności postępowania, tak aby strona mogła czynnie w nim brać udział na każdym jego etapie;
12) o doręczenie stronie postępowania D. B. zaskarżonej decyzji i umożliwienie jej zajęcia stanowiska w sprawie. Z akt organu l instancji wynika, że ww. strona zamieszkuje w Anglii i zgodnie z 42 § 1 kpa na jej adres zamieszkania winny być kierowane pisma, w szczególności ww. decyzja. W aktach sprawy brak jest zarówno dowodu nadania jak i odbioru korespondencji. Decyzja ta nie została doręczona na żaden inny adres strony;
13) o doręczenie stronie postępowania pani B. R. zaskarżonej decyzji i umożliwienie jej zajęcia stanowiska w sprawie. Z akt organu l instancji wynika, że kierowana do niej korespondencja, w szczególności ww. decyzja, nie została jej doręczona i została zwrócona przez operatora pocztowego. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 roku o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- COV-2, przesyłka organu administracyjnego nie odebrana przez adresata i zwrócona przez operatora pocztowego nie może być uznana za doręczoną.
14) postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy, w szczególności podejmowane w tym postępowaniu działania Inwestora, nie usunęły wskazywanych braków.
15) § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, zgodnie z którym zaprojektowano budynek nr [...] zwrócony ścianą z oknami w odległości 3,8 m od granicy z działką sąsiednią, gdy zgodnie z ww. przepisem budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Cofnięcie części ściany z oknami w głąb budynku nie zmienia faktu, że ściana ta znajduje się 3,8 m od granicy z działką skarżącej.
16) art. 8 § 1 kpa w związku z art. 9 kpa oraz art. 107 § 3 kpa - poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zarzutu przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika intensywności zabudowy i brak sprawdzenia przez organ l instancji prawidłowości jego obliczenia przez projektanta oraz brak odniesienia się do zarzutu, że dla budynku nr 1 zaprojektowano miejsce postojowe, które nie spełnia wymogu planu, bo nie jest "przy tym budynku",
17) art. 3 ust. 20 wraz z art. 28 ust. 2 Pb - poprzez nie dopuszczenie do udziału w postępowaniu, jako strony, właściciela działki nr [...] obręb [...]. ewid. N. H., podczas gdy ww. działka znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, z uwagi na przepisy określające odległość zabudowy od istniejących obiektów budowlanych, bo realizacja przedmiotowej inwestycji będzie powodować konieczność dostosowania do wybudowanych przedmiotowych budynków sposobu przyszłej zabudowy na działce nr [...];
18) § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez wykonanie projektu "w oparciu o mapy po podziałowe działek na których prowadzona jest inwestycji nie posiadających stosownych klauzul o ich aktualności, przyjęciu do zasobu geodezyjnego oraz zdatności do oparcia na nich prac projektowych";
19) § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia - gdyż jego część rysunkowa nie zawiera jasnych oznaczeń graficznych i wyjaśnień opisowych, umożliwiających jednoznaczne odczytanie projektu, zwłaszcza w zakresie posadowienia budynków i ich odległości od działek sąsiednich (nie da się ustalić, gdzie jest granica, gdzie ogrodzenie, a gdzie przyłącza i jakie).
20) w Sądzie Rejonowym K. N.-H., pod Sygn. akt l Ns [...], toczy się postępowanie rozgraniczające pomiędzy nieruchomością objętą księgą wieczystą [...] - nr [...] obr. [...] (własność B. R. i K. G.), a nieruchomością sąsiednią objętą księgą wieczystą [...] - nr [...] obr. [...] (własność Inwestora) oraz jest prowadzone postępowanie sądowe o stwierdzenie zasiedzenia części terenu działki nr [...], na wschód od istniejącego ogrodzenia – które powinno być przyjętą przez projektantów granicą terenu inwestycji. Zwraca się uwagę ,że inwestor tym samym, nie może wykazać się prawem do dysponowania tą częścią działki na cele budowlane w swoim wniosku. W związku z tym bilans terenu inwestycji i wskaźniki powierzchniowe określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinny być skorygowane do faktycznego terenu inwestycji;
21) droga wewnętrzna do komunikacji od ul. [...] do budynków projektowych na działce [...], [...] obr[...] nie jest dojściem pełniącym funkcje dojazdu lecz ciągiem pieszo- jezdnym i powinna mieć minimalną wymaganą szerokość 5 m, ponieważ stanowi dojście i dojazd do więcej niż jednego budynku (§ 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki] ich usytuowanie). Zgodnie z projektem odległość budynku nr [...] od zachodniej granicy działki ma 4,9 m i 4 m od spornej granicy. Nie jest zatem możliwe, aby w miejscu planowanym poprowadzić szlak
drożny o szerokości 5 m.
Wojewoda decyzją z dnia 16 marca 2021 r. Znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 Pb, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wskazano w uzasadnieniu, iż materiał dowodowy wymaga uzupełnienia - o co wezwano projektanta, który 6.11.2020 r.: uzupełnił rysunek projektu zagospodarowania terenu o brakujące wymiary, załączył do projektu budowlanego brakujący rysunek poddasza i przedłożył aktualne zaświadczenie (o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb) dla projektanta instalacji sanitarnych. Odnosząc się do konkretnych zarzutów organ wskazał szczegółowo:
Ad. 1), 2), 11), 12), 13) i 17)
Z akt organu l instancji wynika, że strony, w tym Skarżącą, zawiadomiono o toczącym się postępowaniu i podejmowanych przez organ czynnościach w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania: 2.01.2020 r. - zawiadomiono strony o prowadzonym postępowaniu (pełnomocnikowi Skarżącej doręczono korespondencję: 21.01.2020 r.), 20.02.2020 r. -postanowieniem nałożono na Inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego (pełnomocnikowi Skarżącej doręczono korespondencję: 13.03.2020 r), 26.03.2020 r. -postanowieniem zmieniono termin uzupełnienie projektu budowlanego (pełnomocnikowi Skarżącej doręczono korespondencję: 16.04.2020 r.), 14.05.2020 r. - zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym (pełnomocnikowi Skarżącej doręczono korespondencję: 9.06.2020 r.). Zaskarżona decyzja została wydana 15.06.2020 r. i doręczona pełnomocnikowi Skarżącej: 8.07.2020 r.
Od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 20 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13.03.2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego oraz § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20.03.2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego), a od dnia 20 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20.03.2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii). Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm. - która weszła w życie 31 marca 2020 r.) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Czynności dokonane w okresie wstrzymania rozpoczęcia albo zawieszenia biegu powyższych terminów są jednak skuteczne. Natomiast zgodnie z art. 46 pkt 20 ustawy o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (DZ.U.2020.875 ze zm.) uchylono art. 15zzr i art. 15zzs. Ustawodawca w art. 68 tej ustawy przewidział przepis przejściowy, zgodnie z którym ww. terminy: których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzr ust. 1 ww. ustawy z 2 marca 2020 r. - rozpoczynają bieg oraz których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs ww. ustawy z 2 marca 2020 r. -biegną dalej - po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy z 14 maja 2020 r., która weszła w życie 16 maja 2020 r. W związku z powyższym ww. terminy rozpoczęły bieg lub biegły dalej od dnia 24 maja 2020 r. (niedziela). W związku z powyższym Prezydent Miasta K. 14.05.2020 r. zawiadomił strony, że mogą zapoznać się z materiałem dowodowym z wykorzystaniem komunikacji elektronicznej, telefonicznej i korespondencji tradycyjnej - organ zadeklarował przesłanie stronom kopi wskazanych dokumentów. Po analizie akt sprawy, tutejszy organ stwierdził, że Skarżąca była informowana prawidłowo o toczącym się postępowaniu przed organem l instancji, pomimo iż w okresie od 31 marca 2020 r. do 25 maja 2020 r. bieg terminów uległ zawieszeniu.
Pełnomocnik Skarżącej 2.07.2020 r. w siedzibie Urzędu Miasta K. zapoznał się z aktami organu l instancji (dowód: protokół - karta 257 akt organu l instancji). W złożonym 22.07.2020 r. odwołaniu Skarżąca szczegółowo uzasadniła swoje zarzuty dotyczące przyjętych rozwiązań projektowych. W trakcie prowadzonego przez tut. organ postępowania strony były zawiadamiane o podejmowanych czynnościach w sprawie, a 26.10.2020 r. strony zawiadomiono o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz złożenia uwag, wniosków lub zastrzeżeń do zebranego materiału dowodowego. Pełnomocnik Skarżącej 20.11.2020 r. zapoznał się z aktami sprawy i pismem z 7.12.2020 r. (data wpływu do tut. organu) złożył w imieniu Skarżącej uwagi do postępowania. Z akt organu l instancji wynika, że Prezydent Miasta K. 2.01.2020 r. zawiadomił D. B. (współwłaścicielkę działki nr [...] obr. [...]) o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. Zawiadomienie to doręczono stronie 8.01.2020 r. na adres wskazany w rejestrze gruntów i budynków jako adres korespondencyjny (dowód: karta 172 akt organu l instancji - zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia). W aktach organu l instancji znajduje się pismo ww. strony (załączone do akt z innej sprawy), z którego wynika, że strona wniosła o przesyłanie do niej wszelkiej korespondencji na inny adres: zagraniczny - do [...]. 15.12.2020 r. organ odwoławczy wezwał Urząd Miasta K. o dostarczenie brakującego zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji panią D. B.. 28.12.2020 r. organ l instancji dostarczył dowód wysłania decyzji stronie. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i informacją znajdującą się na stronie internetowej poczty polskiej: https://www.poczta-polska.pl/paczki-i-listv/przesylki-zagraniczne/listv/list-poleconv/-od 1 kwietnia 2018 r. Poczta Polska w oparciu o Akty Światowego Związku Pocztowego przyjęte w 2016 roku na Kongresie w Stambule, tj. Światową Konwencję Pocztową i Protokół Końcowy Światowej Konwencji Pocztowej i zastrzeżenia złożone przez kilka krajów, zaprzestała świadczenia usługi potwierdzenia odbioru dla zagranicznych rejestrowanych przesyłek listowych do następujących krajów: B., D., W. B. i I. P..
Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zaskarżonej decyzji stronie postępowania: B. R., po analizie akt organu l instancji stwierdzono, że decyzja ta została doręczona stronie 10 lipca 2020 r. (fikcja doręczenia, tzw. doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 kpa - zwrot podwójnie awizowanej przesyłki), na adres z wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] (współwłasność Wnioskującej) - adres ten jest tożsamy z adresem podawanym przez stronę w pismach adresowanych do organu l instancji oraz do tut. Urzędu. W trakcie prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji Prezydent Miasta K. informował Skarżącą o podejmowanych czynnościach w sprawie wysyłając korespondencję na ten sam ww. adres i w aktach organu l instancji znajdują sią potwierdzenia doręczenia korespondencji Skarżącej. W trakcie toczącego się postępowania odwoławczego 27.01.2021 r. K. R. - pełnomocnik B. R. zapoznał się z aktami sprawy. 15.02.2021 r. strona wniosła zastrzeżenia do sprawy, które zostały rozpatrzone w niniejszej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku udziału w postępowaniu właściciela działki nr [...] obr. [...] (objętej obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji), stwierdzono, iż zgodnie z wypisem z rejestru gruntów właścicielem tej działki (drogowej) jest: Gmina K., a zarządcą: Zarząd Dróg Miasta K. - który brał udział w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony.
Ad. 3), 18 i 20)
W toku postępowania odwoławczego 7 grudnia 2020 r. do tut. Urzędu Skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie tego postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości nr [...] - objętej pozwoleniem na budowę, z działką nr [...]. Postępowanie to toczy się przed Sądem Rejonowym dla [...] w K. pod Sygn. akt. l Ns [...] Przedmiotem tego postępowania jest zarzut zasiedzenia przez właścicieli działki nr [...] cześć działki nr [...], a tym samym potwierdzenie przez Sąd, iż część ww. działki objętej inwestycją nie jest własnością Inwestora, który nie posiada prawa do dysponowania tym gruntem na cele budowle. Skutkiem ww. postępowania sądowego będzie nieaktualność przedłożonych przez Inwestora map z przebiegiem granicy pomiędzy ww. działkami. 15 lutego 2021 r. do tut. Urzędu wpłynęło pismo strony postępowania: pani B. R. informujące o toczącym się nadal ww. postępowaniu sądowym. 10 marca 2021 r. Wojewoda postanowieniem znak: [...] odmówił zawieszenia tego postępowania. W trakcie toczącego się przed organem l instancji postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę Skarżąca też wniosła o zawieszenie tego postępowania -10 czerwca 2020 r. Prezydent Miasta K. postanowieniem znak: [...] [...] prawidłowo odmówił zawieszenia tego postępowania.
Zgodnie z art. 98 § 1 kpa: Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.
Postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę wszczyna wniosek Inwestora. Zatem stroną, na żądanie której wszczęto postępowanie jest w przedmiotowej sprawie [...] Sp. z o.o., Sp. k., która 10 stycznia 2018 r. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Biorąc pod uwagę powyższe Skarżąca wnioskując o zawieszenie postępowania w sprawie rozpatrywanego odwołania nie spełniła warunku wynikającego z cytowanego powyżej przepisu - co prawidłowo stwierdził organ l instancji. Ponadto wskazana przez Skarżącą przesłanka do zawieszenia postępowania nie może stanowić przyczyny zawieszenia postępowania z urzędu, bo rozpatrzenie sprawy i wydanie przez organ odwoławczy decyzji w przedmiotowej sprawie nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd, gdyż organ odwoławczy posiada w przedmiotowej sprawie wystarczający materiał dowodowy, na podstawie którego może wydać rozstrzygnięcie. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją rysunek projektu zagospodarowania terenu (karta 48 tomu l projektu budowlanego) został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych wpisanej 22 września 2017 r., do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Prezydenta Miasta K., pod numerem [...], której zgodność z oryginałem potwierdził projektant: pani mgr inż. arch. A. D. - zgodnie z wymogiem § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe rysunek projektu zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stwierdzić należy, iż przebieg granicy działki inwestycyjnej przedstawiony na ww. mapie jest wiążący dla organów administracji architektoniczno-budowlanej (dalej: aa-b). Odwołująca nie przedstawiła żadnych dowodów (art. 75 kpa), które stanowiłyby podstawę do podważenia aktualności tej mapy. Ponadto podkreślenia wymaga, że konflikty międzysąsiedzkie. takie jak np. spory graniczne, nie mogą bvć rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zatem dopóki strona nie przedłoży dowodu, że przebieg granicy jest inny niż przedstawiony na mapie do celów projektowych, organy aa-b nie mają podstaw, aby podważać ich przebieg.
Mapa do celów projektowych jest dokumentem o szczególnej mocy dowodowej, gdyż jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. Organ aa-b nie jest władny kwestionować mocy prawnej mapy pochodzącej od właściwego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej. O ile inwestor spełni wymogi Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych w zakresie sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, brak podstaw do podważania przez organ przebiegu zaznaczonych na mapie granic, w oparciu o twierdzenia strony przeciwnej. W związku z powyższym organ l instancji prawidłowo stwierdził, że nie znaleziono podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu. Do dnia wydania niniejszej decyzji Skarżąca nie dostarczyła dowodów podważających prawidłowość ww. mapy do celów projektowych. Ze względu na powyższe organ II instancji nie ma podstaw, aby stwierdzić, że ww. mapa posiada jakiekolwiek wady. Ponadto stwierdzono, że rysunek projektu zagospodarowania terenu został opracowany w czytelnej grafice. Na rysunku oznaczono wymagane § 8 ust. 3 ww. rozporządzenia elementy. Dodatkowo do projektu budowlanego załączono rysunek projektu zagospodarowania terenu w skali 1:250, na którym łatwiej odczytać powyższe oznaczenia. Zgodnie z opisem projektu zagospodarowania terenu (str. 29) oraz informacją zamieszczoną na rysunku projektu zagospodarowania terenu - przyłącza będą realizowane wg odrębnego postępowania (zgodnie z art. 29a Pb). Na ww. rysunku oznaczono przebieg projektowanych sieci i lokalizację przyłączy, a przyjęte oznaczenia graficzne opisano w legendzie.
Projekt budowlany zawiera między innymi 2 przekroje przeprowadzone w charakterystycznych miejscach, na których oznaczono poziomy posadowienia budynków. Jednocześnie w przypadku ewentualnej zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami: [...] i [...], po zakończeniu postępowania rozgraniczeniowego, może zaistnieć konieczność dostosowania projektowanych budynków do zmienionego przebiegu tej granicy, w celu zachowania wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Biorąc pod uwagę powyższe ww. zarzuty zdaniem organu nie znajdują uzasadnienia.
Ad. 4), 5), 7) i 16)
Na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", przyjęty 28 sierpnia 2013 r. Uchwałą nr [...] Rady Miasta K. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z 12 września 2013 r., póz. 5502 - obowiązuje od dnia 13 października 2013 r.) - zwany dalej Planem. Działki budowlane objęte zakresem przedmiotowej inwestycji znajdują się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN2. Zgodnie z art. 3 pkt 2a Pb - ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie z § 11 pkt 3 podpunkt 2 Planu w granicach terenu MN2 obowiązuje zakaz wznoszenia budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i szeregowej. Budynek w zabudowie bliźniaczej to dwa odrębne budynki, rozdzielone dwiema odrębnymi ścianami z tzw. dylatacją, która sięga od samej ławy fundamentowej, aż po dach. Dodatkowo ściany te winny być wysunięte ponad wysokość połaci dachowej. Z załączonych do Projektu budowlanego rysunków architektoniczno-budowlanych wynika, że każdy z 5 projektowanych budynków zawiera dwa odrębne lokale mieszkalne, oddzielone jedną wspólna ścianą konstrukcyjną bez dylatacji, przekrytą dachem. W związku z powyższym projektowane budynki są budynkami jednorodzinnymi wolnostojącymi, a nie "bliźniakami". Ponadto o tym, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi budowy budynków wielorodzinnych świadczy poniższe. Budynek mieszkalny jednorodzinny dwulokalowy stanowi jeden budynek, który zawiera dwie niezależne powierzchnie lokalowe, z których każda pełni funkcję oddzielnego lokalu. W art. 3 pkt 2a Pb ustawodawca nie precyzuje bliżej parametrów, jakim powinny odpowiadać lokale mieszkalne wydzielone w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w szczególności co do wzajemnego stosunku ich powierzchni, czy usytuowania drzwi wejściowych (ustawodawca czyni takie rozróżnienie jedynie w stosunku do lokalu użytkowego, którego powierzchnia nie może przekraczać 30% powierzchni całkowitej budynku). Co za tym idzie nie ma przeszkód prawnych by w projekcie budowlanym budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizować dwa lokale mieszkalne z dwoma odrębnymi wejściami o symetrycznym układzie pomieszczeń oraz jednakowej powierzchni użytkowej każdego mieszkania, jak i odrębnym dostępem do mediów dla każdego z projektowanych lokali w jednym budynku.
Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - przez lokal mieszkalny należy rozumieć wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku pomieszczenie lub zespół pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowane budynki mają po 2 trzykondygnacyjne lokale. Każdy lokal posiada jednobiegowe schody wewnętrzne o szerokości biegu 1 m, co świadczy o tym, że są to schody projektowane dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie wielorodzinnego, bo budynek wielorodzinny (zgodnie z § 68 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) wymaga zastosowania co najmniej 1,2 m szerokości biegu schodów. Ponadto budynki wielorodzinne wymagają spełnienia szeregu innych przepisów, które nie są wymagane dla budynku jednorodzinnego i nie są spełnione w omawianych budynkach. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewoda stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest budowa 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych.
Rozpatrując zarzut braku zgodności z planem ze względu na niespełnienie wymogu dotyczącego wskaźnika intensywności zabudowy, organ wskazał, że zgodnie z § 11 pkt 5 podpunkt 3) Planu wskaźnik intensywności zabudowy na terenie MN2 nie może być większy niż 0,5, a zgodnie ze znajdującą się w § 4 pkt 1 podpunkt 8) Planu definicją przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumie się: wartość liczbową wyrażającą stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonej po obrysie zewnętrznym budynków do powierzchni całkowitej działki budowlanej. Wskaźnik intensywności zabudowy należy obliczać łącznie dla już istniejącej oraz nowej zabudowy. Natomiast, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, opis techniczny projektu architektoniczno-budowlanego, sporządzony z uwzględnieniem § 7 ww. rozporządzenia, powinien określać: w stosunku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego i lokali mieszkalnych - zestawienie powierzchni użytkowych obliczanych według Polskiej Normy, o której mowa w§ 8 ust. 2 pkt 9, z uwzględnieniem następujących zasad: powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, natomiast o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie.
Zgodnie z Polską Normą Nr PN-ISO 9836:1997, pn.: "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych" (o której mowa w § 8 ust. 2 pkt 9 ww. rozporządzenia) - Powierzchnia całkowita każdej kondygnacji mierzona jest na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad. Z opisu Projektu budowlanego wynika, że projektowanych jest 5 budynków trzykondygnacyjnych. Budynek nr 1 ma parter, 1 piętro i poddasze użytkowe. Budynki nr 2, 3, 4 i 5 mają parter, 1 piętro i poddasze nieużytkowe. Z rysunków budowlanych branży: architektonicznej i sanitarnej wynika, że poddasze w budynkach: 2, 3, 4 i 5 (pomimo wysokości pomieszczenia: 2,6 m i doświetlenia oknami) jest nieużytkowe bo: jest nieogrzewane i ma nieocieplone przegrody zewnętrzne (ściany i dach). W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że projektant prawidłowo obliczył wskaźnik intensywności zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, który wynosi 0,49 (spełniono warunek Planu). Na terenie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej MN2 Planu (teren inwestycji) wymagane jest zapewnienie 2 miejsc postojowych lub garażowych łącznie na 1 budynek mieszkalny (§ 9 ust. 1 pkt 1 Planu). Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 podpunkt a) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż 7 m -w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, ale zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia - Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano po 2 miejsca postojowe przy każdym z projektowanych budynków mieszkalnych dwulokalowych. Pomiędzy budynkiem Nr 1, a budynkiem Nr 2 zaprojektowano 2 miejsca postojowe przeznaczone dla 2 lokali w budynku Nr 1 i jedno miejsce postojowe przeznaczone dla jednego lokalu w budynku Nr 2 - miejsca te są oddzielone od siebie pasem zieleni szerokości 0,6 m.
Ad. 6) i 10)
Z przepisu art. 36 Pb ust. 1wynika, że w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej w razie potrzeby określa powyższe warunki. Organ sam decyduje jakie zabezpieczenia, terminy i obowiązki nałożyć na inwestora, w zależności od przedmiotu i zakresu inwestycji objętej pozwoleniem na budowę.
W sentencji zaskarżonej decyzji (na stronach: 1 i 2) Prezydent Miasta K. określił szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. W Projekcie budowlanym (Tom l, karty: od 39B do 41) projektant zamieścił informację BIOZ dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (zgodnie z wymogiem art. 35 ust. 1 pkt 3 Pb). W opisie projektu zagospodarowania terenu (karty: od 44 do 45), projektant, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb, zamieścił informacje, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza uzasadnionych i prawem chronionych interesów osób trzecich, w szczególności nie powoduje uciążliwości i ograniczeń w użytkowaniu terenów sąsiednich. Ponadto projektant przeprowadził analizę obszaru oddziaływania obiektu na sąsiednie nieruchomości (karta 46 projektu zagospodarowania terenu) i stwierdził między innymi, że projektowana zabudowa nie będzie stwarzać uciążliwego dla otoczenia hałasu lub drgań, ani zagrożenia dla zdrowia ludzi. Na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia głównymi źródłami zanieczyszczeń powietrza będą roboty ziemne i składowane materiały budowlane powodujące emisję pyłu w warunkach bezdeszczowych i porywów wiatru, natomiast praca sprzętu budowlanego i pojazdów budowy spowoduje emisję głównie tlenku azotu, tlenku węgla i węglowodorów. Pod względem akustycznym na etapie realizacji przedsięwzięcia najbardziej uciążliwa będzie praca ciężkiego sprzętu budowlanego w trakcie wykonywania prac przygotowawczych związanych z oczyszczaniem terenu, niwelacją a także wytyczaniem budowli ziemnych. Będzie to jednak oddziaływanie chwilowe i ustąpi po zakończeniu budowy. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcie nie będzie źródłem ponadnormatywnej emisji a jego zasięg oddziaływana nie będzie wykraczał poza teren objęty inwestycją. Biorąc pod uwagę powyższe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko i tereny sąsiednie w czasie jego realizacji i eksploatacji nie będzie ponadnormatywne. Oddziaływanie przedsięwzięcia w fazie realizacji będzie miało charakter lokalny, krótkotrwały i odwracalny, związany z emisją substancji oraz energii do środowiska spowodowaną eksploatacją urządzeń budowlanych. Oddziaływanie na etapie eksploatacji będzie stałe o niewielkim nasileniu. Do projektu budowlanego załączono uzgodnienie z 1.06.2017 r. Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., znak: [...], dot. zjazdu z drogi gminnej ul. [...] na działki nr [...] i [...] (teren przedmiotowej inwestycji). Jednym z warunków ww. uzgodnienia jest uzyskanie przez inwestora zezwolenia na realizację zjazdu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z opisem i rysunkiem projektu zagospodarowania terenu, ww. zjazd nie jest objęty zakresem przedmiotowej inwestycji - jest objęty odrębnym postępowaniem. Dodać należy, że sposób prowadzenia robót budowlanych nie podlega kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Za prowadzenie robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i obowiązującymi przepisami prawa oraz za odpowiednie zabezpieczenie terenu budowy odpowiada kierownik budowy, a w przypadku nieprawidłowego czy niezgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym wykonywania robót budowlanych właściwym organem do podjęcia stosownych działań jest organ nadzoru budowlanego.
Ad. 8) i 15)
Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m-w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy.
Zaprojektowanie budynku z zachowaniem ww. przepisu umożliwia zapewnienie odpowiedniej odległości ściany z oknami od granicy działki z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 ww. rozporządzenia), a także zapewnienie dostatecznej "intymności" mieszkańcom projektowanych i istniejących domów. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że południowo-wschodnia ściana budynku nr [...] - zaprojektowanego najbliżej granicy z działką nr [...], jest odsunięta 4,0 m od ww. granicy. Budynki mieszkalne jednorodzinne zlokalizowane na działkach sąsiadujących z inwestycją znajdują się w najbliższej odległości od projektowanych budynków: 13,5 m - budynek na działce nr [...], 12,0 m i 14,4 m - budynki na działkach nr [...] i [...].
Biorąc pod uwagę powyższe projektowane budynki spełniają wymogi obowiązujących ww. przepisów prawa, w tym ochrony przeciwpożarowej.
Ad. 9), 14) i 19)
Organ odwoławczy dokonał analizy akt sprawy i stwierdził, że w trakcie ponownie prowadzonego postępowania organ l instancji postanowieniem z 20.02.2020 r. nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia i skorygowania projektu budowlanego. Postanowieniem z 26.03.2020 r. zmieniono ww. postanowienie w zakresie terminu usunięcia wskazanych nieprawidłowości - wyznaczono termin do 31.05.2020 r. Projekt budowlany został przez projektanta uzupełniony i skorygowany: 11 maja 2020 r. - w terminie.
W trakcie prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania wezwano Inwestora do:
1) uzupełnienia rysunku projektu zagospodarowania terenu o brakujące wymiary- odległości projektowanych obiektów budowlanych od istniejących domów mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na sąsiednich działkach nr [...] i [...],
2) załączenia do projektu budowlanego budynku nr [...] brakującego rysunku poddasza,
3) przedłożenia aktualnego w dniu sporządzenia projektu budowlanego zaświadczenia projektanta specjalności instalacji sanitarnych (o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb).
Projekt budowlany uzupełniono 6.11.2020 r. (protokół z dokonanych uzupełnień w aktach organu II instancji).
Organ odwoławczy stwierdził, że załączone do projektu budowlanego rysunki zawierają czytelne oznaczenia graficzne (między innymi: projektowane budynki, komunikację wewnętrzną, miejsca postojowe samochodów, projektowane przyłącza i przebieg projektowanych wewnętrznych instalacji oraz wymiary, w tym odległości projektowanych budynków od granic działki inwestycyjnej i sąsiednich budynków). Do projektu zagospodarowania terenu załączono dodatkowy rysunek projektu zagospodarowania terenu, w skali 1:250, który jest identyczny z rysunkiem w skali 1:500, ale łatwiej na nim odczytać wszystkie graficzne oznaczenia.
Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego Wojewoda stwierdził, że uzupełniony projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa.
Ad. 21)
Zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Ww. przepis dotyczy dojścia i dojazdu do działek budowlanych, a nie drogi wewnętrznej do obsługi komunikacyjnej wewnątrz działki -jak jest w przypadku przedmiotowej inwestycji. Projektowana inwestycja ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], poprzez zjazd, realizowany wg. odrębnej procedury administracyjnej. Nadto organ podkreślił, iż na terenie przedmiotowej inwestycji od 13 października 2013 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Działki budowlane objęte zakresem przedmiotowej inwestycji znajdują się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN2. Wojewoda dokonał analizy zgodności projektu budowlanego z warunkami Planu i stwierdził, że zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne spełniają jego warunki: zachowano linię zabudowy wskazaną na rysunku Planu; zachowano ustalone w § 11 ust. 5 pkt. 3, 4 i 5 Planu wskaźniki zagospodarowania terenu: wskaźnik intensywności zabudowy nie jest większy od 0,5 (jest: 0,49); wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego nie jest mniejszy od 60% (jest: 60%); wskaźnik powierzchni zainwestowanej nie jest większy niż 40% (jest: 39,97 %); zachowano ustalone w § 11 ust. 6 Planu zasady kształtowania zabudowy: wysokość zabudowy jest nie większa niż 13,0 m do kalenicy (jest: 11,65 m) i 8 m do najwyższego gzymsu (jest: 6,5 m); zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych wynoszącym 40° (zgodnie z wymogiem Planu ma być: 30°-40°). Spełnienie powyższych i pozostałych wymogów Planu projektant wykazał w projekcie budowlanym (karta 45). Stwierdzono zgodność projektu budowlanego z Planem. Ponadto stwierdzono, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej (ul. [...] poprzez zjazd realizowany wg. odrębnej procedury administracyjnej. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ściany projektowanego budynku jednorodzinnego znajdują się w odległości minimum 4 m od granic z działkami sąsiednimi (wykazano powyżej). Spełniono warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej i nie stwierdza się naruszenia przepisów § 13 i § 60 ww. rozporządzenia. Projekt budowlany zawiera niezbędne opinie, jego zawartość jest kompletna, został opracowany w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, trwale zszyty i posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb (załączone do projektu budowlanego). Ponadto, zgodnie z wymogiem art. 20 ust. 4 Pb, do projektu budowlanego załączono oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie budzą wątpliwości. Zatem, stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosła K. G., powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 29 września 2021 r.
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bezzasadności skargi, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści skargi, skarżąca podnosi w niej zarzuty analogiczne (w znacznym stopniu wręcz identyczne) jak w odwołaniu, do których w zaskarżonej decyzji wyczerpująco odniósł się organ II instancji. Zarzuty te, mimo że graficznie wyodrębnione, wielokrotnie dotyczą też jednej kwestii, poruszanej w kilku punktach zarzutów skargi. Dlatego w historycznej części uzasadnienia przytoczono obszernie stanowisko organu, które Sąd rozpoznający sprawę praktycznie w całości podziela.
Wskazać na początku należy, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego organy administracji zobowiązane są zbadać zgodność takiej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego w wersji znajdującej zastosowanie w sprawie, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Art. 35 ust. 4 prawa budowlanego stanowi natomiast, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W przedmiotowym wypadku organ dokonał wnikliwej oceny zgodności projektu budowlanego w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisami rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"), a ocena ta jest prawidłowa.
Odnosząc się do zarzutów skargi, w uzupełnieniu poglądów organu, należy wskazać, że nawet jeśli dojdzie do naruszenia przez organ art. 10 k.p.a., to nie może to automatycznie stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Musi to być bowiem istotne naruszenie w tym sensie, że w jego wyniku strona pozbawiona została możliwości zgłoszenia istotnych dla sprawy zarzutów. W przedmiotowym wypadku nic takiego nie miało miejsca.
Co się tyczy zarzutów nawiązujących do tzw. podstawy wznowieniowej, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, skutecznie może je podnosić wyłącznie podmiot, który został pozbawiony możliwości udziału w postępowaniu, a nie skarżąca w imieniu innego podmiotu.
Kwestia postępowania rozgraniczeniowego nie stanowi okoliczności prejudycjalnej dla postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Również w tej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych jest utrwalone i generalnie wynika z niego, że do chwili prawomocnego zakończenia postępowania rozgraniczeniowego, organy są zobligowane rozstrzygnąć sprawę administracyjną w oparciu o formalnie aktualne mapy geodezyjne. W przedmiotowym wypadku projekt zagospodarowania terenu inwestycji został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, obejmującej określenie granic terenu, usytuowanie, obrys i układy projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Odległości planowanych budynków od granic i budynków sąsiednich są - uwzględniając obowiązujące mapy - prawidłowe, a sam projekt zagospodarowania terenu inwestycji został sporządzony wystarczająco czytelnie. Stąd zarzuty w tym zakresie należy ocenić za bezpodstawne.
Brak również podstaw aby przyjąć, że inwestor planuje budowę 5 budynków w zabudowie bliźniaczej. Zgodnie z art. 3 pkt. 2a prawa budowlanego, budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest m.in. budynek wolno stojący służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Tak też jest w przedmiotowym wypadku, co obszernie i prawidłowo uzasadnił organ w zaskarżonej decyzji. Poza tym i tak skarżący nie miałby racji w zakresie kwalifikacji prawnej planowanych budynków jako wielorodzinnych (pkt. 5 zarzutów skargi), ponieważ budynek w zabudowie bliźniaczej także jest budynkiem jednorodzinnym.
Z uwagi na to, że planowane zamierzenie dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych, usytuowanie miejsc postojowych jest zgodne z § 19 ust. 5 rozporządzenia, który stanowi, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Tak też jest w przedmiotowym wypadku.
Samo usytuowanie planowanych budynków w zakresie odległości od granic działek sąsiednich, w tym działki skarżącej jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi, również dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. Zarzut dotyczący naruszenia § 207 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia, poza tym że ogólnikowy, to odwołuje się do uregulowania, które w ogóle nie dotyczy kwestii sytuowania budynku w kontekście ochrony przeciwpożarowej, gdyż dotyczy ograniczenia rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku.
Jeśli chodzi o § 14 ust. 2 rozporządzenia, to dotyczy on dojść i dojazdu do działek budowlanych, a nie wewnętrznego układu komunikacyjnego, który jest prawidłowy, a którego dotyczy m.in. § 14 ust. 3 rozporządzenia. Natomiast sam teren inwestycji, graniczy w przedmiotowym wypadku bezpośrednio z ul. [...], stąd nie ma potrzeby urządzać dla niego dojść i dojazdu, umożliwiającego dostęp do drogi publicznej. Stąd również ten zarzut nie może być uznany za uzasadniony.
Planowane zamierzenie jest także zgodne z obowiązującym planem miejscowym w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, choć w tym wypadku rozważania organu nie są w pełni prawidłowe i wymagają pewnej modyfikacji i uzupełnienia. Dla terenu przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]". Działki budowlane objęte zakresem przedmiotowej inwestycji znajdują się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN2. Zgodnie z Zgodnie z § 11 ust. 5 punkt 3 planu, wskaźnik intensywności zabudowy na terenie MN2 nie może być większy niż 0,5, a zgodnie ze znajdującą się w § 4 ust. 1 punkt 8 planu definicją, przez wskaźnik intensywności zabudowy rozumie się: wartość liczbową wyrażającą stosunek sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych, mierzonej po obrysie zewnętrznym budynków do powierzchni całkowitej działki budowlanej. Tak więc plan uzależnia sposób liczenia wskaźnika intensywności zabudowy od tego, czy określoną część budynku można zakwalifikować jako kondygnację, a nie od tego czy jest to poddasze użytkowe, czy też nieużytkowe. Rozważania organu wyłącznie, co do tego, że poddasze jest nieużytkowe, wymienne posługiwanie się terminami poddasza i kondygnacji i dość kolokwialne podejście do terminu kondygnacji, nie było prawidłowe. Podkreślenia wymaga, że kondygnacja posiada definicję legalną, a plan jak już wskazano uzależnia sposób liczenia wskaźnika intensywności zabudowy od tego, czy określoną część budynku można zakwalifikować jako kondygnację, nie zawierając w tym zakresie własnej definicji. Istotnym jest zatem, czy poddasza w 4 z planowanych budynków można uznać formalnie za kondygnacje. Jeśli tak, to wskaźnik intensywności zabudowy jest wyliczony nieprawidłowo i jest niezgodny z planem. Jeśli natomiast nie, to wskaźnik intensywności zabudowy wskazany w projekcie jest prawidłowy i zgodny z planem. Zgodnie z § 3 punkt 16 rozporządzenia, przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Jak wynika z projektu i jego uzupełnienia, poddasza które organ zakwalifikował jako nieużytkowe, stanowią w przedmiotowym wypadku poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle mniejszą niż 2 m. Nie są zatem kondygnacjami, w związku z tym ich powierzchnia nie wlicza się do obliczania wskaźnika intensywności zabudowy. Dlatego również ten zarzut, mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie jest uzasadniony.
Kończąc należy wskazać, że sam projekt jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem w przedmiotowym wypadku elementy. Stąd należy wyrazić pogląd, że w przedmiotowej sprawie wszystkie obowiązki w zakresie weryfikacji zamierzenia budowlanego, co do jego zgodności z prawem organ wykonał prawidłowo, a zatem istniały podstawy do zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a organ przed wydaniem decyzji dokonał prawidłowej i kompletnej oceny planowanej inwestycji i dokumentacji projektowej, w zakresie w jakim obligowały go do tego stosowne przepisy, mające zastosowanie w sprawie.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.