II SA/Lu 219/25

II SA/Lu 219/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1225
§ 12 ust. 1, § 19 ust. 1 i ust. 2, § 13, § 21
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 20, art. 3 pkt 7a, art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 28, art. 138 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Robert Hałabis Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi J. G. i R. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 lutego 2025 r., znak:IF-V.7840.1.2.2025.PK w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.
Uzasadnienie
J. G. i R. G. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody (dalej: organ, Kolegium) z [...] lutego 2025 r., znak: [...] umarzającą postępowanie odwoławcze.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym
i prawnym.
10 stycznia 2025 r. R. G., J. G. oraz A. S. – współwłaściciele działki nr ew. [...] (obr. [...], ark. [...]) przy ul. [...]
w L., złożyli pisma o uznanie ich za strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Pismami z 13 stycznia 2025 r. organ I instancji poinformował ich, że działka, której są współwłaścicielami, nie znajduje się w obszarze oddziaływania przebudowywanego budynku, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wobec czego zgodnie z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane nie zostali uznani za strony postępowania.
Decyzją z [...] stycznia 2025 r., Nr [...], znak: [...], Prezydent Miasta L. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla H. C. Sp. z o.o., obejmującego przebudowę budynku usługowego oraz orzekł o zmianie sposobu użytkowania na budynek mieszkalny wielorodzinny na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...] (obr. [...], ark. [...]) przy ul. [...] w L..
K. K. B., G. N., M. B., H. K., A. P., A. S., R. G., J. G.
i B. W. B. wnieśli odwołania od powyższej decyzji.
Przeor K. K. B. o. P. J. podniósł, że wystąpił do organu o uznanie go za stronę postępowania, jednak nie otrzymał jeszcze odpowiedzi. Dalej wskazał, że K. K. B. w L. jest obiektem zabytkowym położnym w bliskości działek nr ew. [...], [...], [...], na których planowana jest inwestycja i konieczne jest dokonanie oceny jej oddziaływania na inne nieruchomości. W jego ocenie działka, na której posadowiony jest klasztor znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i wynika to z przepisów ustawy o ochronie zabytków, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. K. K. B. i przedmiotowa inwestycja należą do jednego zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia L. wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] i [...] W ocenie odwołującego, fakt uzyskania pozwolenia na wykonywanie prac konserwatorskich w obszarze zabytkowym upoważnia jedynie do prowadzenia prac przy ul. [...], a nie przesądza o tym czy budowa ta nie będzie oddziaływała na budynek klasztoru, który znajduje się tuż obok. Ponadto wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Prezydenta Miasta L. N. [...] z 1 lutego 2021 r. nie dopuszcza zmiany parametrów budynku. Z mapy wynika, że planowane są balkony na elewacji północnej oraz tarasy na istniejącym dachu, a także przewiduje się budowę wejścia do budynku, pochylni dla osób niepełnosprawnych oraz budowę schodów zewnętrznych prowadzących do licznikowi w piwnicy na kondygnacji -1, Ponadto według niego projektant powinien wykonać statyczne obliczenia zmienionych układów obciążeń budynku, elewacji I dachu. Przeor wskazał, że w projekcie brak jest podpisów konstruktora i konstruktora sprawdzającego takie rozwiązania, zatem zostały one wprowadzone bez odpowiednich uzgodnień do projektu. Dodatkowo inwestycja narusza przepis § 40 ust. 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości planowanej inwestycji od placu zabaw.
Tożsame stanowisko mieli również współwłaściciele nieruchomości, na którą składa się działka nr ew. [...] zabudowana kamienicą usytuowaną przy ul. [...] w L., (G. N., M. B., H. K., A. P., B. W. B.).
R. i J. G. współwłaściciele działki nr ew. [...] dodatkowo wskazali inne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które determinują, że ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, tj.: 1) § 39 - teren biologicznie czynny, w zakresie zgodności realizacji inwestycji z tym przepisem w szczególności mając na uwadze planowaną lokalizację miejsc parkingowych na powierzchni biologicznie czynnej z wykorzystaniem geokraty trawnikowej. 2) § 57 - 60 - oświetlenie i nasłonecznienie, a także minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń, w zakresie zgodności realizacji inwestycji z tym przepisem oraz mając na uwadze projekt wnioskodawcy rozbudowy oficyny na działce nr [...]. Skarżący wskazali, że obowiązujące przepisy powinny zapobiegać sytuacji, w której osoba jako pierwsza zabudowująca swoją działkę, zmusza niejako właścicieli sąsiednich nieruchomości do zmiany swoich planów w kontekście ewentualnej zabudowy. Właściciele w czasie zabudowy działki sąsiedniej nie muszą jeszcze posiadać projektów, chociażby planowanej nadbudowy oficyny. Dlatego mimo, że w tej dacie planowana inwestycja nie ogranicza oświetlenia i nasłonecznienia to mimo wszystko nieuwzględnianie potencjalnej zabudowy (podwyższenie oficyn) może prowadzić do późniejszego ograniczenia możliwości w zakresie zagospodarowania terenu. Ponadto wskazali, że projektant nie dokonał pełnej analizy obszaru oddziaływania obiektu lub zrobił to wybiórczo, wobec czego źle wyznaczył obszar oddziaływania obiektu i wydana decyzja pozwolenia na budowę nie może pozostać w obrocie prawnym.
A. S., która jest współwłaścicielką części kamienicy przy ul. [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę i podniosła, że zlokalizowanie planowanych parkingów przy granicy z działką, której jest współwłaścicielką wprowadza ograniczenia w zabudowie jej działki. Odwołująca wskazała również, że na tym etapie postępowania nie mogła wnieść innych zarzutów merytorycznych, ponieważ nie zostały jej udostępnione akta sprawy.
Po rozpatrzeniu powyższych odwołań, wskazaną na wstępie decyzją z 21 lutego 2025 r., Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze, kwestionując w uzasadnieniu stanowisko odwołujących się, że nieruchomości, których są właścicielami znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, co wyklucza przyznanie im statusu stron w postępowaniu (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: P.b.).
Wojewoda wskazał, że skarżący nie byli stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego toczącego się przed organem I instancji. Przedmiotem inwestycji jest przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny wielorodzinny, wraz z drogą pożarową oraz miejscami parkingowymi na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], powstałych w wyniku podziału działki nr ew, [...] przy ul. [...] w L.. Zgodnie z dokumentacją projektową obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje działki nr ew. [...], [...], [...], [...] należące do inwestora i działkę nr ew. [...] z uwagi na lokalizację miejsc parkingowych.
W ocenie organu Kolegium w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta L. prawidłowo został określony krąg stron postępowania, gdyż obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki o nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...]. Mając na uwadze powyższe Wojewoda nie znalazł żadnych podstaw, aby odmiennie interpretować w drodze wykładni rozszerzającej art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i uznać odwołujących za stronę niniejszego postępowania. W ocenie organu odwoławczego nie zachodzą prawne przesłanki, które ograniczałyby w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji możliwość zagospodarowania działek należących do wnioskodawców.
Ponadto Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowią etapy prawne realizacji tej samej inwestycji, jednakże krąg podmiotów będących stronami tych postępowań administracyjnych może się różnić. Wynika to z całkowicie odmiennych podstaw prawnych weryfikacji statusu prawnego danego podmiotu pod kątem tego, czy jest stroną w danym postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na brak przepisów szczególnych, legitymacja procesowa danego podmiotu będzie oceniana w oparciu o art. 28 Kpa (stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie). Z kolei na następnym etapie prawnym procesu inwestycyjno-budowlanego, w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę, status stron regulowany jest już innymi, szczególnymi przepisami, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Może zatem dochodzić do sytuacji, w której dany podmiot będzie stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, a nie będzie stroną postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla tej samej inwestycji. Wynika to prostu z odmiennych podstaw prawnych oceny legitymacji procesowej w postepowaniu administracyjnym.
Wojewoda wskazał, że z uwagi na fakt, że odwołujący nie zostali uznani za stronę postępowania, nie znaleziono podstaw, aby odnieść się do merytorycznej oceny poprawności rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta L..
W skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzuty naruszenia przepisów:
1. art. 10 (zasady czynnego udziału w postępowaniu).w zw. z art. 73 w zw. z art. 81 KPA, poprzez ograniczenie wglądu do pełnej dokumentacji postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o.;
2. 2. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w związku art. 1 ust. 1 pkt 9) Rozporządzenia Ministra i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r., w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków, poprzez błędne uznanie, iż sporna inwestycja nie będzie miała żadnego wpływu na zagospodarowanie nieruchomości Skarżących będącego zabytkowa kamienicą, w konsekwencji czego błędnie uznano, iż Skarżącym status strony nie przysługuje;
3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej jako: "p.b.") w związku z treścią § 19 ust. ł i ust 2, przez bezpodstawną odmowę przymiotu strony w sytuacji w której, planowana inwestycja przewiduje, iż miejsca postojowe dla samochodów znajdują się jedynie 3 metry od granicy działki [...] (której współwłaścicielem jest skarżący) oraz 7 metrów od okien pomieszczenia na stały pobyt ludzi, w sytuacji w której Skarżący planują realizację inwestycji na granicy swojej działki [...] i działki inwestora [...], zatem tak blisko usytuowane miejsca parkingowe winna być odsunięte od działki [...] co najmniej o 7 metrów a w przypadku parkingu od 11 miejsc, co najmniej o 10 metrów. Tak bliskie usytuowanie miejsc parkingowych od projektowanej inwestycji będzie miało zatem wpływ na zagospodarowanie nieruchomości Skarżącego polegające na niemożności zabudowy (zablokuje inwestycję) jego działki [...] od strony działki Inwestora [...];
4. 4. art. 138 § ł KPA poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta L. N. [...] z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla H. C. Sp. z o.o. obejmującego przebudowę budynku usługowego oraz zmianę sposobu użytkowania na budynek mieszkalny wielorodzinny na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...] (Obr. 36, ark. 3) przy ul. [...] w L.;
5. art. 145 § ł pkt 4) KPA poprzez nieuprawnioną odmowę uznania Skarżących za stronę w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla H. C. Sp. z o.o. obejmującego przebudowę budynku usługowego oraz zmianę sposobu użytkowania na budynek mieszkalny wielorodzinny na dz. nr ew. [...], [...], [...], [...] (Obr. 36, ark. 3) przy ul. [...] w L. gdy nieruchomość Skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku;
6. art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), dalej p.b., poprzez brak zweryfikowania, czy projektowany obiekt- budowlany zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich biorąc pod uwagę bliskość ustawania miejsc parkingowych od granicy działki;
7. przepisów postępowania art. 7,77 § ł i art. 80 kpa polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nieprzedstawieniu kompletnego uzasadnienia, tj. niedostatecznym wyjaśnieniu przez organ wszystkich aspektów wpływu inwestycji na nieruchomość Skarżących zabudowaną zabytkową kamienicą;
8. art. 8 i 107 § 3 KPA poprzez nienależyte i błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że organ drugiej instancji nie uzasadnił dlaczego przyjął, że w sprawie niniejszej nie ma podstaw, by uznać, iż Skarżący nie są stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi
i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ewentualnie skarżący wnieśli o stwierdzenie, że decyzja Prezydenta Miasta L. N. [...] z [...] stycznia 2025 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. została wydana z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie.
Zaskarżona decyzja Wojewody z 21 lutego 2025 r. umarzająca postępowanie odwoławcze została wydana podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 725, dalej: k.p.a.). W pierwszej kolejności wyjaśnić zatem należy, że jest to rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie ww. przepisu może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z 1.04.2022 r., I OSK 25/21, LEX nr 3349106). W szczególności, umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. powinno skutkować uznanie przez organ odwoławczy, że podmiot, który wniósł odwołanie nie ma przymiotu strony (zob. wyrok NSA z 10 września 2019 r., II OSK 2480/17, LEX nr 2727555).
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżącym – R. G. i J. G. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu
w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. Zdaniem organu nie byli stroną w tym postępowaniu.
Wyjaśnić zatem należy, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę może być, zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony w tym postępowaniu ma pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu".
Obecnie obowiązujące brzmienie art. 3 pkt 20 P.b. zostało nadane ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Co istotne ustawodawca zdecydował się zawęzić definicję obszaru oddziaływania obiektu. W wyniku dokonanej zmiany P.b., która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji, brane są pod uwagę "ograniczenia w zabudowie terenu", a nie jak przed wskazaną zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą obecnie powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19). Obszarem oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku, do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1789/22).
Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu jest obowiązkiem projektanta, który sporządzając projekt zagospodarowania terenu, określa obszar oddziaływania obiektu wraz ze wskazaniem zastosowanych przepisów prawa oraz przedstawieniem zasięgu obszaru oddziaływania obiektu w formie graficznej lub opisowej. Wyznaczenie to nie wiąże jednak organu, do którego finalnie należy ustalenie kręgu stron postępowania i skierowanie do nich decyzji, stosownie do art. 28 p.b. i art. 28, art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a.
Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 września 2022 r. (II OSK 1567/21): "To, jaki jest obszar oddziaływania obiektu, może być przedmiotem sporu i może zależeć od spełnienia szeregu warunków. Ich wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania, w którym ma prawo brać udział właściciel sąsiedniej nieruchomości, jeżeli inwestycja jest tego rodzaju, że może oddziaływać na inne nieruchomości, a zwłaszcza nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością inwestora (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, ONSA i wsa 2008/1/12). Utrwalony jest także pogląd, według którego, w świetle art. 28 k.p.a., brak podstaw, aby uznanie kogokolwiek za stronę uzależniać od naruszenia przepisów prawa. Celem art. 28 k.p.a. jest umożliwienie udziału w postępowaniu administracyjnym tym wszystkim, których interesu prawnego lub obowiązku to postępowania dotyczy, po to, aby mieli oni możliwość obrony swoich praw przed ewentualnym ich naruszeniem przez wydanie decyzji niezgodnej z prawem (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1572/17; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2751/17). Także w świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a., posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od naruszenia przez projektowany obiekt budowlany przepisów odrębnych. Tezy o przesłance naruszenia przepisów nie można konstruować skoro w art. 3 pkt 20 posłużono się określeniem o wprowadzeniu, na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu, wynikających z przepisów odrębnych ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym ograniczeń w zabudowie. Wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego, ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 514/17)." Zdaniem Sądu poglądy powyższe zachowują aktualność wobec zmienionej definicji legalnej obszaru oddziaływania obiektu art. 3 pkt 20 p.b. odnoszącej się obecnie do ograniczeń w zabudowie, nie jak poprzednio, także w zagospodarowaniu terenu.
Warto również zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2025 r., II OSK 1613/22 , w którym przekonująco wskazano: "Metodologia ustalania obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wymaga zatem w pierwszej kolejności identyfikacji regulacji prawnych (przepisów odrębnych), które skutkują wpływem i to wpływem ograniczającym na rozumiane szeroko uprawnienie do zagospodarowania (wykorzystania, urządzenia) nieruchomości związane z określonym obiektem. Co istotne, nie można oczywiście tego obszaru wyznaczyć abstrakcyjnie, albowiem tak rozumiany obszar oddziaływania obiektu może zostać wyznaczony wyłącznie w kontekście konkretnych okoliczności sprawy, w szczególności określonych cech charakterystycznych, właściwości, funkcji zamierzenia budowlanego. Tylko pełne, miarodajne i skonkretyzowane ustalenia faktyczne obejmujące wyżej wskazane okoliczności pozwalają na wytyczenie wokół danego obiektu stanowiącego przedmiot inwestycji obszarów zdeterminowanych określonymi zakazami i nakazami wynikającymi z przepisów prawa. Konkretyzacja cech obiektu budowlanego stanowiącego zamierzenie budowlane musi odbywać się przede wszystkim na podstawie sporządzonej zgodnie z prawem kompletnej dokumentacji dotyczącej obiektu przedstawionej przez inwestora, który kształtuje zamierzenie budowlane będące przedmiotem postępowania. Wymóg odniesienia się do konkretnych i zadanych cech obiektu oznacza nie tylko krytyczną ocenę tego, co wskazuje inwestor, ale również wyłączenie możliwości przypisywania obiektowi cech lub form oddziaływania, które nie są oparte na danych wskazanych w dokumentacji lub zgoła opartych wyłącznie na spekulacji sprzecznej z cechami zamierzania inwestycyjnego scharakteryzowanymi w projekcie budowlanym. Powyższe zapatrywanie odzwierciedlono w wiążącej wypowiedzi zawartej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, stwierdzającej, że "(...) nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji".
W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował kwestię oddziaływania planowanej inwestycji na działkę [...], w zakresie obowiązujących przepisów i tym samym prawidłowo uznał, że skarżący nie są stroną w toczącym się postępowaniu.
Przedmiotem inwestycji jest przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny wielorodzinny, wraz z drogą pożarową oraz miejscami parkingowymi na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], powstałych w wyniku podziału działki nr ew, [...] przy ul. [...] w L.. Zgodnie z projektem budowlanym przewidywaną zmianą zagospodarowania terenu jest: przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku usługowego na budynek mieszkalny wielorodzinny; usunięcie dwóch drzew w północno-wschodniej części terenu inwestycji, znajdujących się między istniejącym budynkiem a projektowanym ciągiem pieszo-jezdnym, którego fragment stanowić ma drogę pożarową; budowa ciągu pieszo-jezdnego o szer. nie mniejszej niż 5 m, stanowiącego dojście oraz dojazd do budynku; budowa 31 miejsc parkingowych zlokalizowanych na terenie, dostępnych z ciągu pieszo-jezdnego, w tym dwóch miejsc dla niepełnosprawnych; budowa utwardzonego dojścia o szer. min. 1,5 m, schodów zewnętrznych (przed głównym wejściem do budynku), pochylni dla osób niepełnosprawnych oraz utwardzeń pod stojaki na rowery i wiatę śmietnikową; budowa schodów zewnętrznych prowadzących do licznikowni zlokalizowanej w piwnicy (na kondygnacji -1); budowa elementów infrastruktury technicznej: budowa zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, budowa instalacji elektroenergetycznej; budowa przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej wg. odrębnego opracowania, budowa przyłącza teletechnicznego.
Zgodnie z dokumentacją projektową obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje działki nr ew. [...], [...], [...], [...], należące do inwestora
i działkę nr ew. [...] – z uwagi na lokalizację miejsc parkingowych.
Skarżący są współwłaścicielami działki nr [...], graniczącej bezpośrednio
z działkami [...] i [...], na których ma zostać zrealizowana inwestycja. Skarżący zarówno we wniosku o uznanie za stronę postępowania jak i w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta L. wskazali przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. 2022 r. poz. 1225.; dalej r.w.t.), które w ich ocenie determinują, że projekt spornej inwestycji wpływa na ograniczenia zabudowy działki, której są współwłaścicielami.
Mając powyższe na uwadze, zasadnie przyjęto, że inwestycja nie narusza
§ 12 rozporządzenia technicznego. Należy przypomnieć, że zamiarem inwestycyjnym w niniejszej sprawie jest przebudowa wraz ze zmianą sposobu użytkowania. Jak wynika z definicji przebudowy zawartej w art. 3 pkt 7a Pr. Bud należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Budynek położony najbliżej działki skarżących jest budynkiem istniejącym nie zmienia swojego usytuowania, projektowane niewielkie balkony na elewacji południowej budynku nie wprowadzają ograniczeń w zabudowie działki skarżących. Dodatkowo zauważyć należy, że budynek objęty inwestycją znajduje się co najmniej 4 m od granicy z działkami sąsiednimi i powyżej 8 m od budynków na nieruchomościach sąsiednich.
Sporna inwestycja polega więc jedynie na przebudowie już istniejącego budynku oraz zmianie sposobu jego użytkowania. Inwestycja nie dotyczy więc ani rozbudowy, ani nadbudowy budynku. W jej wyniku nie zmienia się więc ani wysokość obiektu, ani rozmiar bryły budynku. Już więc z uwagi na taką istotę planowanej inwestycji można wnioskować, że nie będzie ona negatywnie oddziaływać na możność zabudowy nieruchomości sąsiednich. Co do zasady bowiem sporny budynek będzie nadal istniał w takim samym rozmiarze i położeniu jak dotychczas.
W zakresie zarzutów dotyczących analizy zacieniania i nasłonecznienia (§ 57-60 rozporządzenia) również należy podkreślić, że planowana inwestycja dotyczy przebudowy budynku istniejącego, którego usytuowanie i wysokość nie ulegnie zmianie. Trudno zatem mówić, aby w takiej sytuacji mogły wystąpić jakiekolwiek ograniczenia na działce skarżących, w szczególności w kontekście nasłonecznienia. Co więcej, okna budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce skarżących znajdują się w odległości większej niż wysokość przedmiotowego budynku objętego inwestycją, co jak wynika z przepisów § 13 r.w.t, również potwierdza, że nie zachodzi możliwość przesłania budynku zlokalizowanego na działce skarżących. Geograficzne położenie nieruchomości skarżącej i terenu inwestycji także wyklucza w zasadzie jakiekolwiek przesłanianie i zacienianie pomieszczeń w budynku skarżących a także projektowanej rozbudowy oficyny. Inwestycja znajduje się bowiem od strony północnej w stosunku do budynku na działce nr [...]. W związku z tym, projektowany budynek nie spowoduje przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi, ponadto nie ograniczy czasu nasłonecznienia dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na działce skarżących.
Dodatkowe ograniczenia możliwości zabudowy na działce skarżących nie wynikają również z tego, że kamienica zlokalizowana na działce [...], przy ul. [...] widnieje w wykazie zabytków wpisanych do rejestru zabytków nieruchomych Wojewoda pod numerem [...] Jak wynika z akt sprawy inwestor uzyskał zgodę na prowadzenie planowanych robót budowlanych
i uzgodnił projekt budowlany (decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. z [...] września 2024 r. znak: [...], zmienioną decyzją z [...] listopada 2024 r. znak: [...]). Należy również wskazać, że ochrona zabytków to domena publiczna (zadanie z zakresu administracji państwa). Skarżący nie mogą w sposób uzasadniony wywodzić, że ograniczenia w zabudowie ich działki wynikają z potrzeby ochrony walorów zabytkowych. Od tego właśnie są organy ochrony konserwatorskiej, które w niniejszej sprawie biorąc pod uwagę okoliczności sprawy wydały pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych. W innym przypadku każdy z właścicieli nieruchomości wchodzących w skład będącego zabytkiem automatycznie musiałby być uznawany z stronę każdego postępowanie budowlanego, nawet względem działki znacznie od niego oddalonej, bowiem znajduje się na obszarze zabytku wpisanego do rejestru. Sąd takiego stanowiska nie podziela.
Odnosząc się do wywodzonego ograniczenia z powierzchni terenu biologicznie czynnego przedmiotowej inwestycji należy wskazać, że także została ona obliczona i wskazana w projekcie zagospodarowania terenu z uwzględnieniem miejsc parkingowych na geokracie i spełnia ustalenia § 39 ww. warunków technicznych. Sąd nie widzi więc podstaw, aby podważyć ustalenia w tym zakresie poczynione przez osoby posiadające niezakwestionowane uprawnienia. Kwestia ta nie ma zresztą żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy albowiem w żaden sposób nie wpływa na ograniczenie możności zabudowy działki skarżących.
Wykorzystując projekt zagospodarowania terenu trafnie również zostało stwierdzone, że lokalizacja projektowanych miejsc postojowych na terenie spornej inwestycji nie będzie skutkowała żadnym ograniczeniem możliwości zabudowy nieruchomości skarżących. Skarżący natomiast w tym zakresie podnoszą, że zaplanowane miejsca postojowe ograniczają inwestycję, którą zamierzają zrealizować na granicy swojej działki [...] i działki inwestora [...], bowiem znajdują się one jedynie 3 metry od granicy działki [...] oraz 7 metrów od okien pomieszczenia na stały pobyt ludzi.
Jak wynika z § 19 rozporządzenia odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż 7 m (dla samochodów osobowych). Zaś stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie (dla samochodów osobowych).
Na terenie inwestycji zaprojektowano 31 miejsc postojowych dla samochodów. We wschodniej części działki nr ew. [...] zlokalizowano 10 miejsc parkingowych prostopadłych zbliżonych do granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] na odległość 0,6 m. W związku z tym, udzielona została zgoda na odstępstwo (postanowienie z [...] października 2024 r., znak: [...]) od przepisów § 19 ust. 2, pkt 11D r.w.t., pod warunkiem wykonania rozwiązań zamiennych określonych we wniosku o odstępstwo. Rozwiązania zamienne polegają na urządzeniu miejsc parkingowych (z wyłączeniem dwóch miejsc dla osób niepełnosprawnych) z wykorzystaniem geokraty trawnikowej, a przy granicy z działką sąsiednią nr ew. [...] planowane jest nasadzenie bluszczu pnącego się na ogrodzenie między działkami. Organ wyraził zgodę na przedmiotowe odstępstwo biorąc pod uwagę upoważnienie Ministra Rozwoju i Technologii do udzielenia zgodny na odstępstwo wyrażone pismem z dnia 24 września 2024 r., znak: [...] oraz fakt, że na sąsiedniej działce nr ew. [...], po rozbiórce znajdujących się przy jej zachodniej granicy budynków gospodarczych, na części przylegającej do działki nr ew. [...], powstało utwardzone podwórze kamienicy przy ul. [...], wykorzystywane pod miejsca postojowe. Pismem z 13 czerwca 2024 r. właściciel działki sąsiedniej nr ew. [...] wyraził zgodę na zbliżenie do wspólnej granicy planowanych miejsc postojowych. Mając na uwadze lokalizację miejsc postojowych w zbliżeniu do granicy z działką nr [...], Prezydent Miasta L. zapewnił właścicielowi tej działki udział w prowadzonym postępowaniu na prawach strony, bowiem to na jego działce mogą występować ograniczenia w zabudowie spowodowane lokalizacją miejsc postojowych na parkingu.
Parking nr 2 zlokalizowany jest w zachodniej części działki nr ew. [...] i liczy 16 miejsc parkingowych prostopadłych, w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z § 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 oraz § 20 warunków technicznych, stanowiska postojowe znajdują się w odległości min. 3 m od działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, zaś stanowiska o nr 11NP i 12NP przeznaczone są dla osób niepełnosprawnych i nie podlegają ograniczeniom w zakresie odległości od okien.
Parking nr 3 znajduje się przy południowej granicy działki nr ew. [...] i liczy 5 miejsc równoległych. Najbliższe miejsca postojowe na tym parkingu są oddalone o 7,8 m i 8,7 m od granicy działki skarżących (miejsce nr [...] i miejsce nr [...]). Wobec czego stanowiska te również są usytuowane zgodnie z § 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 oraz § 20 r.w.t, bowiem znajdują się w odległości min. 3 m od działek nr ew. [...] [...], [...], [...], [...] oraz min. 7 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.
Jak wynika zatem z powyższego, lokalizacja miejsc parkingowych nie ogranicza zabudowy działki [...], bowiem zachowane zostały odległości ustalone
w rozporządzeniu. Oba parkingi projektowane w częściach wschodnich działek inwestora odpowiednio na 10 oraz 5 miejsc postojowych oddalone są od granicy działki nr [...], której współwłaścicielem są skarżący o ponad 7 m, a więc tym samym już z uwagi na powyższe zachowane są odległości, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) r.w.t.
Fakt zlokalizowania przez inwestora dwóch parkingów do 10 stanowisk postojowych we wschodniej części działek inwestycyjnych w żaden sposób nie ogranicza więc możności zabudowy działki nr [...] albowiem parkingi te oddalone są od granicy nieruchomości sąsiedniej o ponad 7 m.
Skarżący natomiast błędnie odczytują projekt zagospodarowania terenu spornej inwestycji, gdyż nie wynika z niego, aby jakiekolwiek miejsce postojowe było zlokalizowane w odległości 3 metrów od granicy działki [...], czy też 7 metrów od okien budynku znajdującego się na tej działce i ograniczało to planowaną przez nich inwestycję. W projekcie na stronie 5 zostało jedynie wskazane, że lokalizacja miejsc postojowych spełnia minimalne wymagane odległości – 3 i 7 m określone w § 19 ust. 1 rozporządzenia. Podane tam wymiary zostały określone jako minimalne, a nie jako rzeczywiste.
Na marginesie już więc tylko należy podkreślić, że i tak w ogóle nie byłaby możliwa budowa ewentualnej oficyny w granicy działki nr [...], jednakże nie ze względu na fakt realizacji spornej inwestycji, lecz z uwagi na to, że możliwość taką wyklucza przepis § 12 r.w.t.
Sąd popiera również utrwalony w orzecznictwie pogląd, że przy ustalaniu kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. należy uwzględnić okoliczności związane z potencjalnym zagospodarowaniem i zabudową działek sąsiednich (obecnie tyko zabudową), gdy właściciele sąsiednich nieruchomości zgłoszą konkretne zastrzeżenia związane z własnymi planami inwestycyjnymi. W takich przypadkach zachodzi potrzeba dokonania wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich, a co za tym idzie uwzględnienia zarówno istniejącej na tych działkach zabudowy, jak i możliwości ich zabudowy w przyszłości (por. wyroki NSA z 15 maja 2018 r., II OSK 1549/16 i z 12 grudnia 2019 r., II OSK 303/18).
Jak zostało już wcześniej wspomniane, skarżący deklarują, że planują rozbudowę oficyny kamienicy przy ul. [...], znajdującej się na zachodniej stronie działki [...]. Inwestycję planują zrealizować na granicy działki [...] i działki inwestora [...]. Skarżący podkreślali również, że sporna inwestycja na sąsiedniej działce powoduje ograniczenia w lokalizacji nowego parkingu (w miejscu obecnego) oraz rozbudowanych/ nadbudowanych budynków na działce [...]. Zważyć należy jednak, że możliwość zrealizowania przez skarżących planowanej inwestycji nie będzie możliwa z uwagi na obowiązujące przepisy prawa.
Po pierwsze skarżący są zobowiązani do przestrzegania wymagań warunków technicznych dotyczących odległości projektowanych budynków od granicy działki. Zgodnie z § 12 ust. 1 r.w.t., odległość budynku o wysokości poniżej 4 kondygnacji od granicy działki nie może być mniejsza niż 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy oraz 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Nie jest więc prawnie dopuszczalne zrealizowanie jakiegokolwiek zamierzenia budowlanego na granicy działki [...] i działki inwestora [...]. Nie mogą mieć też zastosowania wyjątki od tej zasady określone w § 12 ust. 3 i 4.
Po drugie nie jest możliwe zrealizowanie na działce skarżących od strony działki inwestora miejsca parkingowego, ponieważ odległość między oficyną 1 od granicy działki nr [...] wynosi 5,41 m. Zgodnie z § 19 ust. 2 r.t.w. stanowiska postojowe nie mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki, zaś zgodnie z § 21 r.t.w. szerokość miejsca postojowego powinna mieć wymiary wynoszące co najmniej 2,5 m, co daje w ogólnym rozrachunku 5,5 m potrzebnego do zrealizowania powyższego zamierzenia budowlanego. W związku z tym, odległość 5,41 m nie jest wystarczająca na wyznaczenie miejsca parkingowego na działce [...].
W związku z powyższym, należy stwierdzić, ograniczenia w zabudowie działki [...] nie wynikają z realizowanej spornej inwestycji na sąsiedniej działce przez spółkę [...], a wynikają wprost z obowiązujących przepisów prawa, do których skarżący mają obowiązek się dostosować.
Słusznie zatem w ramach tej analizy organ odwoławczy wywiódł, że analizując projekt zagospodarowania terenu inwestycji nie sposób uznać, że zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki [...]. Wskazane wyżej ustalenia potwierdza dokumentacja projektowa. Sam fakt, że organ wyprowadził na podstawie dokumentacji projektowej inne wnioski niż skarżący, nie skutkuje jeszcze przyjęciem, że naruszył przepisy procesowe. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył zatem art. 6, art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 k.p.a. W sprawie nie doszło ponadto do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnosi się do wszystkich istotnych kwestii mogących mieć wpływ na przyznanie skarżącym przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu. Żaden z przepisów wskazanych przez skarżących w toku kontrolowanego postępowania ani w skardze do sądu, nie stanowi podstawy zaliczenia działki, której są współwłaścicielami do obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Prawidłowo przeprowadzona analiza interesu prawnego skarżących, doprowadziła organ do trafnego wniosku, że nie są stroną spornego postępowania. Nie doszło zatem do naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 10 k.p.a., zgodnie
z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, należy stwierdzić, że zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a., strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, a prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Warunkiem skorzystania z tak uregulowanego uprawnienia jest jednak wykazanie przymiotu strony toczącego się postępowania administracyjnego (głównego). W stosunku do osób niebędących stronami ww. przepis nie ma zastosowania. W związku z powyższym, zarzut niezapewnienia skarżącym czynnego udziału w postępowaniu nie mógł odnieść skutku. Ponadto należy również nadmienić, okoliczność ta (odmowa wglądu) nie wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych, gdyż akta nie zawierają ani stosownego wniosku skarżących w tym przedmiocie, ani urzędowej notatki na powyższą okoliczność.
Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Sąd również nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.
Mając na uwadze powyższe, skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.