II SA/Kr 599/25

II SA/Kr 599/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-07-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Magda Froncisz
Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 311
art. 11a ust. 1
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2025 r. sprawy ze skargi T. K. i W. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 marca 2025 r., znak WI-VI.7821.1.27.2024.HD w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka, jako zarządca drogi gminnej położonej na terenie miejscowości W. , na podstawie art. 11 b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, złożył 10 listopada 2023 r., do Starosty Wielickiego wniosek z 10 listopada 2023 r. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: Rozbudowa drogi gminnej nr 560833K ul. W. , klasy technicznej L (lokalna) w W.. Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wniosek o nadanie rygoru uzasadnił wystąpieniem ważnego interesu społecznego i gospodarczego.
Starosta Wielicki decyzją z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr 718/2024 działając na podstawie art. 11 a, art. 11 f, art. 12, art. 16, art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 104 K.p.a. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. Rozbudowa drogi gminnej nr 560833K ul. W. klasy technicznej L (lokalna) w W. . Inwestycja projektowana jest na działkach położonych w obrębie [...] W. i [...] C., jednostka ewidencyjna W. powiat wielicki, województwo małopolskie
1/ Nieruchomości objęte liniami rozgraniczającymi teren inwestycji: (w odniesieniu do nieruchomości, które podlegają podziałowi - przed nawiasem podano numer działki, która powstaje w wyniku zatwierdzenia podziału i jest przeznaczona pod drogę, w nawiasie podano numer działki przed podziałem):
obręb nr [...] W. działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb nr [...] C. działki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],
2/ Nieruchomości poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, niezbędne do realizacji inwestycji objęte obowiązkiem przebudowy zjazdów, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 8 lit. h ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, (w odniesieniu do nieruchomości, które podlegają podziałowi - przed nawiasem podano numer działki, która powstaje w wyniku zatwierdzenia podziału i posiada dotychczasowe przeznaczenie, a jej część zostaje objęta ww. obowiązkiem, w nawiasie podano numer działki przed podziałem):
obręb nr [...] W. działki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb nr [...] C. cziałki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]
3/ Nieruchomości poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, niezbędne do realizacji inwestycji objęte obowiązkiem budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, zgodnie z art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, (w odniesieniu do nieruchomości, które podlegają podziałowi - przed nawiasem podano numer działki, która powstaje w wyniku zatwierdzenia podziału i posiada dotychczasowe przeznaczenie, a jej część zostaje objęta ww. obowiązkiem, w nawiasie podano numer działki przed podziałem):
obręb nr [...] W. działki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb nr [...] C. działki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],
4/ Nieruchomości poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, niezbędne do realizacji inwestycji objęte obowiązkiem rozbiórki obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, na częściach działek, zgodnie z art. 11 f ust. 1 pkt. 8 lit. c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (w odniesieniu do nieruchomości, które podlegają podziałowi - przed nawiasem podano numer działki, która powstaje w wyniku zatwierdzenia podziału i posiada dotychczasowe przeznaczenie, a jej część zostaje objęta ww. obowiązkiem, w nawiasie podano numer działki przed podziałem):
obręb nr [...] W. działki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb nr [...] C. działki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],
5/ Nieruchomości poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, niezbędne do realizacji inwestycji objęte obowiązkiem przebudowy budowy lub przebudowy urządzeń wodnych , zgodnie ż art. 11 f ust. 1 pkt. 8 lit. f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (w odniesieniu do nieruchomości, które podlegają podziałowi - przed nawiasem podano numer działki, która powstaje w wyniku zatwierdzenia podziału i posiada dotychczasowe przeznaczenie, a jej część zostaje objęta ww. obowiązkiem, w nawiasie podano numer działki przed podziałem):
obręb nr [...] W. działki nr: [... ], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]
Jednocześnie:
zatwierdził podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren, zgodnie z załącznikiem nr 2,
zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany, zgodnie z załącznikiem nr 3;
ustalił obowiązek dokonania przebudowy zjazdów wymienionych w pkt. IX ust. 4 lit. a,
ustalił obowiązek przebudowy i budowy sieci uzbrojenia terenu wymienionych w pkt. IX ust. 4 lit. b,
ustalił obowiązek dokonania rozbiórek istniejących obiektów nieprzewidzianych do dalszego użytkowania wymienionych w pkt. IX ust. 4 lit. c,
ustalił obowiązek dokonania budowy i przebudowy urządzeń wodnych wymienionych w pkt. IX ust. 4 lit. d,
zezwolił na wykonanie obowiązków wymienionych w pkt IX ust. 4 lit. a, b, c, d
ograniczył korzystanie z nieruchomości wymienionych w pkt IX ust. 4 lit. a, b, c, d,
nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Od tej decyzji odwołania wnieśli T. K. i W. K..
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 marca 2025 r. nr Wl- VI.7821.1.27.2024.HD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Wielickiego. W uzasadnieniu organ wskazał, że kontrolowana decyzja Starosty czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno starosta, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ww. ustawy, bowiem stosownie do przepisu art. 11e ww. ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem dotyczącym przedmiotowej materii, organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Jeżeli przebieg projektowanej drogi jest wyznaczony w sposób racjonalny przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska to musimy przyjąć, że pod budowę drogi są przeznaczone nieuchronności ściśle określone. Liniowy charakter inwestycji drogowych, dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i w następstwie jej wydania wywłaszczonych. Przy założonym przebiegu drogi, z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony, wypadnięcie choćby jednej z nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. Postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Niewątpliwie specustawa ogranicza uprawnienia jednostki, wynikające z prawa własności, użytkowania wieczystego, względnie ograniczonego prawa rzeczowego. Przyjąć jednakże należy, że organ uprawniony jest do oceny wniosku według kryterium niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. Nie zwalnia to jednak organów administracji od przestrzegania podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym wynikającego z art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nakazu uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Właściwa ochrona interesu podmiotów wymaga, aby w decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej zawarte były postanowienia skutecznie chroniące interes prawny wywłaszczanych podmiotów (por. wyrok NSA z 25 lutego 2014 r. sygn. II OSK 339/13 publikowany w zbiorze - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 1730/14 publikowany w zbiorze LEX nr 1664490). Niezależnie od powyższego, wniesione przez strony postępowania odwołania, organ odwoławczy przesłał do pełnomocnika inwestora z prośbą o odniesienie się do zarzutów. Pełnomocnik inwestora odniósł się do uwag stron skarżących w swoim piśmie z 9 sierpnia 2024 r. O stanowisku inwestora zawartym w ww. piśmie oraz o stanowisku organu I instancji zawartych w pismach z 31.07.2024 r. i z 16 sierpnia 2024 r. z organ odwoławczy, działając w oparciu o przepis art. 9 K.p.a., poinformował stronę skarżącą w zawiadomieniu z 20 sierpnia 2024 r. Poniżej przedstawiono wniesione przez strony postępowania zarzuty, odpowiedzi udzielone przez inwestora i organ I instancji oraz odniesiono się do zarzutów wniesionych przez strony postępowania. I tak: T. K. i W. K. zaskarżonej decyzji zarzucają naruszenie przepisów: art. 11 c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 6, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie przepisów prawa w zakresie udziału pełnomocnika wnioskodawców w toku sprawy poprzez uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. W decyzji Starosty nie podano także przesłanek, którymi kierował się organ dokonując akceptacji projektu rozbudowy ul. W. na nieruchomościach wnioskodawców. Starosta nie uwzględnił żądanych uwag i propozycji zgłoszonych przez pełnomocnika stron oraz nie wyjaśnił którymi przesłankami kierował się przy załatwieniu sprawy w odniesieniu do działki Stron które wniosły odwołanie; art. 7, 8, 9, 11, 12 K.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o możliwe do uzyskania dokumenty dotyczące działki [...]; art. 80 ww. ustawy poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, iż na nieruchomości strony zrealizowano cel wywłaszczenia; art. 11d ust.1 pkt4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i poprzez błędną wykładnię i naruszenie art. 64 ust. 1, art. 31 ust 2. art. 8 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. oraz art. 1 i 2 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Paryżu 20 marca 1952 r. poprzez naruszenie prawa własności, ponieważ projektowana inwestycja może przebiegać bez ingerencji w nieruchomości strony odwołującej. Pismami z 12 lipca i 9 sierpnia 2024 r. inwestor odpowiedział na uwagi strony postępowania. Z treści pism inwestora wynika, że Państwo K. kontaktowali się z inwestorem jeszcze przed wydaniem decyzji przez Starostę o czym świadczy pismo stron z 1 grudnia 2022 r. skierowane do Gminnego Zarządu Dróg w W. i odpowiedź jaką udzielił zarząd dróg pismem z 30 grudnia 2022 r. W trakcie postępowania prowadzonego przez Starostę, strony składały też uwagi pismem z 22 marca 2024 r., a inwestor odpowiedział pismem z 9 kwietnia 2024 r. na te uwagi. Z treści pisma inwestora wynika, że ww. pismo zostało skutecznie dostarczone do stron postępowania. Wyjaśnił też, że linia podziału nieruchomości została wyznaczona w niezbędnym zakresie i minimalnym zakresie wynikającym z konieczności zapewnienia prawidłowych rozwiązań projektowych oraz zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania. Przebieg drogi wynika wprost z konieczności zapewnienia właściwego powiązania układu drogowego z terenem sąsiednim poprzez wykonanie skarpy, a także konieczności zapewnienia widoczności na skrzyżowaniu ul. W. z ul. D.. Skarpę zaprojektowano w taki sposób, aby przy jej maksymalnym pochyleniu nie większym niż 1:1,5 (co nie wymaga stosowania umocnień, np. palisadami) dowiązać ją do terenu na działce sąsiedniej, w taki sposób, aby w rejonie istniejących drzew wykonać "wypłaszczenie", które umożliwi zachowanie istniejącego systemu korzeniowego drzew w możliwie nienaruszonym stanie i zgodnie z postulatami strony. Powyższe, zdaniem inwestora zostało opisane w sposób czytelny w piśmie z 9 kwietnia 2024 r. w trakcie postępowania prowadzonego przez Starostę. Zdaniem inwestora pozostawienie istniejącego ogrodzenia na odcinku wskazanym przez strony, może zagrażać bezpieczeństwu użytkowników drogi, ponieważ fundament istniejącego ogrodzenia będzie wtedy zlokalizowany na skarpie drogowej o nachyleniu 1:1,5 i zostanie "odkryty". Lokalizacja ogrodzenia na skarpie może stanowić istotne ryzyko utraty stateczności i może doprowadzić do zawalenia się ogrodzenia na projektowany układ drogowy. W piśmie z 9 września 2024 r. inwestor wyjaśnił dodatkowo, że przebieg drogi wynika z następujących czynników:
- Zapewnienia widoczności przy wyjeżdżaniu na drogę gminną ul. W. z drogi podporządkowanej (ul. D. ) zgodnie z przepisem ust. 5 załącznika nr 2 w zw. z § 170 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Odległość widoczności L2 wynosi dla wlotu ul. D. 40 m i w wyznaczonym trójkącie widoczności znajduje się ogrodzenie działki strony odwołującej i szpaler istniejących młodych krzewów. W celu zapewnienia wymaganej widoczności na ww. skrzyżowaniu, projektant przewidział wycięcie krzewów, które są zlokalizowane w projektowanych pasach drogowych budowanych dróg i ustalenia pasa drogowego w taki sposób, który będzie gwarantował zachowanie wymaganej widoczności przy ruszaniu z miejsca zatrzymania na drodze podporządkowanej. Poinformował też, że w trójkącie widoczności oprócz ogrodzenia znajdują się także częściowo istniejące krzewy. Ich dalszy wzrost z pewnością jeszcze bardziej ograniczy tą widoczność i wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo ruchu. Dlatego, w celu zapewnienia wymaganej widoczności na skrzyżowaniu przewidziano wycięcie istniejących krzewów. Wycięcie istniejących drzew i krzewów nastąpi z terenu, który objęty jest liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi i zapewni zabezpieczenie pasa drogowego przed ograniczeniem widoczności.
Zapewnienia wymaganej szerokości wlotu drogi podporządkowanej, który zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia zaprojektowano o szerokości 5.00 m. Obecnie ulica D. jest drogą dwukierunkową i jej szerokość nie zapewnia bezpiecznego i komfortowego korzystania ze skrzyżowania, ponieważ samochody skręcające na ul. D. i wyjeżdżające z ul. D. na ul. W. nie mogą tego zrobić jednocześnie. Tereny położone obecnie wzdłuż ul. D. są obecnie niezabudowane, ale patrząc na docelowe zagospodarowanie tych terenów ruch samochodów na ul. D. zostanie znacznie zwiększony. Zatem zdaniem Inwestora konieczne jest wykonanie wlotu ul. D. zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Powyższe podyktowane jest kwestiami bezpieczeństwa ruchu drogowego i umożliwi w przyszłości dalszą rozbudowę ulicy D.
Właściwe i optymalne powiązanie rozbudowywanej drogi gminnej z terenem sąsiadującym z drogą musi być zapewnione na etapie rozbudowy drogi. Sposób tego powiązania projektant wybrał biorąc pod uwagę względy użytkowe, ekonomiczne i estetyczne. Rozwiązaniem preferowanym w tym przypadku jest budowa skarpy wykopu o pochyleniu o pochyleniu 1:1.5 umocnionej roślinnością. Wykonanie skarpy trawiastej zapewnia bezpieczeństwo konstrukcji, hamuje spływ wody ze skarpy w kierunku pobocza oraz jest rozwiązaniem estetycznym i ekonomicznie korzystnym dla inwestora.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że odwołujący są właścicielami nieruchomości o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] obręb [...]. W liniach rozgraniczających projektowanej ul. W. położona jest działka o numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni 0.0078 ha, która powstała z podziału nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...]. W dotychczasowym użytkowaniu pozostanie działka numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni 0.3403 ha, która powstała z podziału działki [...], oraz działki o numerach [...] i [...]. Na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] Inwestor planuje wybudować fragment jezdni, pobocze i skarpę, które położone są w pasie projektowanej drogi gminnej klasy L ul. W. oraz fragment rozbudowywanego skrzyżowania z ul. D. (droga gminna klasy D). Rozbudowa skrzyżowania planowana jest także na działce sąsiedniej [...] obręb W., która powstała z podziału działki drogowej 1526. Natomiast na działce [...] obręb W. planowana jest rozbudowa ul. D. wg odrębnego opracowania. Szrafem koloru błękitnego projektant na mapie z proponowanym przebiegiem drogi wskazał zakres rozbudowywanej drogi gminnej ul. D. . Z treści mapy wynika, że działka o numerze [...] obręb W. położona jest w projektowanym pasie drogowym drogi gminnej ul. W. i będzie położona w terenie, na którym jest planowana rozbudowa skrzyżowania ul. W. i ul. D. . Obecnie ulica D. jest drogą gminną "wąską" o szerokości pasa drogowego -3.5 m, natomiast planowana jest jej rozbudowa (według odrębnego opracowania) jako drogi gminnej o jednym pasie ruchu, który jest przeznaczony do ruchu w obu kierunkach o docelowej zmiennej szerokości pasa drogowego. Wyjaśnia się, że zgodnie z przepisami § 14 ust. 3 i § 15 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie możliwe jest zaprojektowanie jednej jezdni o jednym pasie ruchu, który jest przeznaczonym do ruchu w obu kierunkach na drodze klasy D, jeżeli minimalna szerokość pasa ruchu będzie wynosić 3.50 m. Ponadto, zgodnie z § 37 ust. 1 pkt4 ww. rozporządzenia pobocze gruntowe na drodze klasy D winno wynosić 0.75 m, a zgodnie z § 126 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia na jednojezdniowej, jednopasowej drodze dwukierunkowej powinny być stosowane mijanki. Odległość pomiędzy mijankami powinna zapewniać ich wzajemną widoczność, przy czym nie powinny być one usytuowane rzadziej niż co 1 km. Mijanki winny być zlokalizowane na prostym w planie odcinku drogi, po zewnętrznej stronie łuku w planie lub w obrębie skrzyżowania jako dodatkowy pas ruchu. Dlatego, projektowany wlot skrzyżowania ul. D. został zaprojektowany jako jezdnia o 2- ch pasach ruchu o szerokości jezdni 5.0 m. Droga ta w rejonie skrzyżowania z ul. W. została wyposażona także w pobocze obustronne o szerokości 0.75 m. Natomiast szerokość istniejącego pasa drogowego ul. W. w rejonie działki Strony o numerze [...] jest zmienna i wynosi od
8.0 m do -10.0 m, a po rozbudowie projektowany pas drogowy ul. W. będzie wynosił -12.0 m. Z mapy z proponowanym przebiegiem drogi oraz z map podziałowych nieruchomości położonych w pobliżu rozbudowywanego skrzyżowania ul. W. i ul. D. wynika, że Projektant przebieg linii rozgraniczających zaprojektował w taki sposób, aby żadna ze Stron, której nieruchomości są położone w pobliżu tego skrzyżowania nie mogła twierdzić o nierównym traktowaniu, bowiem z nieruchomości o numerach [...], [...], [...], [...], tj. nieruchomości, które bezpośrednio graniczą z rozbudowywanym skrzyżowaniem, Inwestor zaplanował pod projektowany pas drogowy części ww. nieruchomości o podobnej szerokości. Szerokość działek przeznaczonych do wywłaszczenia w rejonie tego skrzyżowania wynosi - 2.0 m. W związku z powyższym żądanie Strony dotyczące zmiany powiązania ul. D. z ul. W. nie może być uwzględniona przez organ odwoławczy, bowiem zaprojektowana inwestycja jest zgodnie z przepisami prawa a inwestor nie zmienił przyjętych rozwiązań projektowych. Należy podkreślić, że rezygnacja z podziału działki Strony o numerze [...], byłaby związana z większą ingerencją w nieruchomości, które położone są po przeciwnej stronie ul. W. . Projektant nie zmienił przyjętych rozwiązań projektowych, nie zmienił przebiegu linii rozgraniczających, oraz nie zrezygnował z rozbudowy skrzyżowania ul. W. i ul. D. , a organ odwoławczy nie jest uprawniony do kwestionowania tych rozwiązań projektowych. Pod inwestycję drogową planowana jest do przejęcia działka o numerze ewidencyjnym [...] ([...]), która powstała z podziału działki strony o numerze [...] obręb [...]. Działka ta przeznaczona pod drogę jest o zmiennej szerokości, od kilku centymetrów w rejonie granicy z działką [...], do -2.0 m w rejonie rozbudowywanego skrzyżowania. Na pozostałych działkach strony o numerach ewidencyjnych [...] i [...] obręb [...] zgodnie z decyzją Starosty ustalone są obowiązki: rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzeznaczonych do dalszego użytkowania, oraz budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Z treści mapy wynika, że tylko działka o numerze ewidencyjnym [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oznaczonym jako "m2" i budynkiem gospodarczym oznaczonym jako "i1 ", natomiast pozostałe nieruchomości są niezabudowane. Od strony południowo- zachodniej na nieruchomości [...] ([...]) znajdują się istniejące drzewa iglaste, które na rysunku mapy z przebiegiem drogi zostały opisane od numeru 89 do numeru 99 i nie są planowane do wycinki. Do wycinki zostało przeznaczone jedno drzewo rosnące na działce [...] ([...]) i oznaczone numerem [...], oraz krzewy rosnące w rejonie rozbudowywanego skrzyżowania, które oznaczone są na mapie numerem 100. Do rozbiórki zostało przeznaczone istniejące ogrodzenie, które położone jest na działce [...] ([...]). Organ odwoławczy informuje, że za przejęte części działek pod inwestycję oraz posiadane na nich elementy (ogrodzenie, krzewy i drzewa), dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym oraz osobom, którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe, przysługuje odszkodowanie zgodnie z art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Należy dodać, że brak zgody stron skarżących na realizację przedmiotowej inwestycji na części ich działek, w koncepcji przyjętej przez Inwestora i zatwierdzonej w decyzji Starosty nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji, gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy ww. ustawy, nie uzależniają udzielenia Inwestorowi zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody podmiotu będącego właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym tejże nieruchomości. Wobec powyższego brak zgody strony skarżącej na realizację przedmiotowej inwestycji w obszarze ich działek, bądź też brak zgody na podział działek nie stanowi o wadliwości zaskarżonej decyzji Starosty. Strona skarżąca nie wykazała, by jej interes prawny został ograniczony w sposób niedopuszczalny lub niezgodny z prawem. Samo zaś niezadowolenie z zajęcia pod inwestycję gruntu nie jest wystarczającym argumentem do kwestionowania zasadności czy prawidłowości wydanej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ zatwierdza podział nieruchomości. W wyniku zatwierdzenia podziałów nieruchomości, działki ewidencyjne przeznaczone pod budowę drogi gminnej, które są położone w liniach rozgraniczających terenu inwestycji, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy staną się z mocy prawa własnością samorządu gminnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Dlatego, ostateczna decyzja Starosty o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zgodnie z art. 12 ust. 3 ww. ustawy stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Ponadto, budowane i rozbudowywane drogi publiczne winny spełniać parametry, o których mowa w ustawie o drogach publicznych oraz w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Dlatego, rozbudowywany wlot skrzyżowania drogi gminnej klasy D, ul. D. w W. musiał zostać zaprojektowany o szerokości jezdni 5.0 m oraz o szerokości pobocza 0.75 m zgodnie z przepisami § 14 ust. 3, § 37 ust. 1 i § 126 ust. 2 ww. rozporządzenia. Zgodnie z parametrami i przepisami § 15 ust. 1, § 37 ust. 1, § 44 ust. 1 i 2 oraz § 42 ust. 3 ww. rozporządzenia została także zaprojektowana jezdnia ul. W. (droga klasy L) o szerokości 5.5 m, pobocze drogi o szerokości 0.75 m, chodnik o szerokości 2.28 m oraz skarpy drogowe o zmiennej szerokości. Natomiast wyłukowania na projektowanym skrzyżowaniu zaprojektowano o promieniu 6.0 m zgodnie z § 71 ww. rozporządzenia. W rejonie rozbudowywanego skrzyżowania muszą być także zapewnione warunki widoczności, o których mowa w § 170 ww. rozporządzenia oraz w załączniku Nr 2 ww. rozporządzenia. Powyższe szczegółowo wyjaśnił w swoim piśmie pełnomocnik Inwestora. Przyjęte rozwiązania projektowe posiadają najmniejsze dopuszczalne przepisami parametry. Podkreślić należy, że projekt budowlany, stanowiący załącznik Nr 3 do zaskarżonej decyzji, został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 ww. ustawy do projektu załączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiedzialny jest projektant, czyli osoba uprawniona do wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie. Projektant jest zatem osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za użycie takich rozwiązań, aby te nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu. Odnosząc się do żądania Strony o zorganizowanie spotkania udziałem Projektanta i Inwestora w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę, przypomina się, że organ przekazywał wszystkie uwagi wniesione przez Strony do pełnomocnika Inwestora, w tym uwagi, które dotyczą odstąpienia od rozbudowy ul. W. i ul. D. w rejonie działki Strony, która złożyła odwołanie. Pełnomocnik Inwestora, który jest jednocześnie Sprawdzającym projekt architektoniczno-budowlany odpowiadał szczegółowo na wniesione uwagi i nie zmienił rozwiązań projektowych. Dlatego organ uznał, że organizowanie spotkania Stron z Inwestorem w siedzibie organu, nie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, ani do jej przyspieszenia bądź uproszczenia. Organ ustalił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w rozdziale 5 (rozprawa) lub w rozdziale 5a (mediacje) ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, która ma wpływ na powyższe lub na zmianę przyjętych rozwiązań projektowych. Niezależnie od powyższego wyjaśnia się, że zakres prowadzonego postępowania przez organ I instancji i przez organ odwoławczy musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Interes właścicieli konkretnych nieruchomości co do kwestionowania decyzji przesądzających o przebiegu inwestycji liniowych może dotyczyć wyłącznie tych odcinków, których przebieg skutkuje bezpośrednią ingerencją w ich prawa podmiotowe - prawo własności. Osoba posiadająca prawo własności, użytkowanie wieczyste lub inne ograniczone prawo rzeczowe jest stroną decyzji, ale tylko w części dotyczącej jej nieruchomości. W wypadku, kiedy odwołaniem jest objęta decyzja dotycząca inwestycji liniowej, jaką jest inwestycja drogowa, która oddziałuje na prawa wielu osób wywodzone z własności (lub użytkowania wieczystego) nieruchomości, skarżący mogą wywodzić własny interes prawny, uzasadniający ich legitymację czynną wyłącznie z konieczności ochrony własnego, indywidualnego i określonego prawa i to tylko w tym zakresie, w jakim decyzja lub jej część na prawo to rzeczywiście wpływa. Z tej przyczyny przedmiotem odwołania może być zaskarżenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale wyłącznie w części, w której dotyczy ona owego prawnie chronionego interesu prawnego strony skarżącej związanego z prawem własności (bądź ograniczonym prawem rzeczowym) do nieruchomości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1012/18). Tym samym strona jest uprawniona do kwestionowania decyzji jedynie w zakresie należącej do niej nieruchomości. Analizując mapę z proponowanym przebiegiem drogi organ ustalił, że pod inwestycję drogową przejmowane są części nieruchomości, które nie są zabudowane obiektami kubaturowymi. Działki strony, które pozostają w dotychczasowym użytkowaniu są zabudowane w części centralnej budynkiem gospodarczym i budynkiem mieszkalnym. Dojazd do działek jest zapewniony z ul. D. poprzez istniejący zjazd. Projektowana rozbudowa drogi gminnej ul. W. nie zmienia zagospodarowania działek pozostających w dotychczasowym użytkowaniu, dlatego zdaniem organu niezasadne są zarzuty Strony dotyczące tego, że inwestycja zbyt mocno ingeruje w działki Strony i narusza ich interes. Z mapy z proponowanym przebiegiem drogi wynika, że w celu realizacji inwestycji pod pas drogowy ul. W. zaplanowane są do przejęcia nieruchomości o szerokości
2.0 m, które położone są po dwóch stronach rozbudowywanej drogi. Inwestor nie zmienił przyjętych rozwiązań projektowych i nie zrezygnował z rozbudowy drogi. Dodatkowo podkreślić należy, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne
interesy: z jednej strony Inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, ustawy Prawo budowlane, ustawy o drogach publicznych i rozporządzeń wykonawczych do tych ustaw. Poza tymi granicami, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg użytku publicznego. Na względzie należy również mieć to, że Inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. To Projektant jest zatem osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za kształt inwestycji i użycie takich powiązań, aby te nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu. W myśl bowiem art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy Prawo budowlane, przepisami innych ustaw oraz zasadami wiedzy technicznej, należy do podstawowych obowiązków Projektanta. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, do wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej Inwestor dołączył trzy egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnymi na dzień opracowania projektu. Nie ulega zatem wątpliwości, że projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki określone w ww. przepisie, a ponadto, zgodnie z art. 34 ust. 3d ustawy Prawo budowlane, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno- budowlany - art. 20, art. 93 pkt. 1, art. 95 ustawy Prawo budowlane, o czym szerzej będzie mowa poniżej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r, sygn. Akt VII SA/Wa 2952/16). Wyjaśnić przy tym należy, że projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko
pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Natomiast rozwiązania techniczne, ujęte w projekcie budowlanym, nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1569/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r, sygn. Akt VII SA/Wa 176/13).
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli T. K. i W. K. zarzucając naruszenie:
1/ art. 11 c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez:
a/ naruszenie przepisów prawa w zakresie udziału pełnomocnika wnioskodawców w toku sprawy poprzez uniemożliwienie stronom i pełnomocnikowi (brak jakiegokolwiek pisma) wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych przez pełnomocnika żądań.
b/ brak wyjaśnienia przesłanek którymi organ kierował się dokonując akceptacji projektu rozbudowy drogi gminnej ul. W. na nieruchomości wnioskodawców w tym poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych uwag i propozycji oraz żądań zgłoszonych przez pełnomocnika wnioskodawców.
cl niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy w odniesieniu działki Wnioskodawców i zgłoszonych zastrzeżeń w piśmie z 22 marca 2024 r.
2/ art. 7, 8, 9, 11, 12 K.p.a. poprzez: zaniechanie podjęcia wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz brak wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o możliwe do uzyskania dokumenty od projektanta w zakresie stanowiska wnioskodawców odnoszącego się do projektu opracowanego przez [...] sp. z o.o. w odniesieniu do działki Wnioskodawców i terenu wywłaszczanego (w rejonie działki [...]).
3/ art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, iż na przedmiotowej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia, a tym samym nie jest ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.
4/art. 11 d ust. 1 pkt4 ustawy ZRID przez błędną wykładnię prowadzącą do naruszenia art, 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r, art. 1 i 2 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. przez ich niezastosowanie, skutkiem czego w sposób nieproporcjonalny naruszono prawo własności wnioskodawców, albowiem projektowana inwestycja może przebiegać bez ingerencji w nieruchomość wnioskodawców.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że istotne dla skarżących było dokonanie skorygowania (za pośrednictwem organu) przebiegu projektowanej linii podziału. O ostatecznej akceptacji podziału działki (geodezyjnego) skarżący nigdy nie zostali poinformowani. Otrzymywali jedynie informacje, że działka ma zaprojektowany podział, ale nie otrzymali informacji gdzie i w oparciu o jakie kryteria podjęto działania podziału. Skutkiem dokonanego podziału jest (lub będzie w przyszłości w wykonaniu decyzji akceptującej projekt) doprowadzenie do zniszczenia znaczących połaci drzew i krzewów stanowiących naturalną barierę ochrony przed hałasem, pyłem itp., a których likwidacja wcale nie jest konieczna dla projektowanej drogi i projektowanego jej otoczenia. Skarżący zamierzali i wnosili o dokonanie niewielkiej korekty w zakresie nieusuwania ogrodzenia i pozostawienie go na wywłaszczonej działce (stanowiącej skarpę) na długości ok. 60-70 metrów tj. od początku punktu linii podziału działki do punktu na wysokości studzienki km=04166,53 (W17). Ogrodzenie, które pozostanie pozwoli na utrzymanie znaczącej liczby drzew i krzewów stanowiąc naturalne wzmocnienie dla skarpy (i tak będącej wypłaszczaną), a także będzie znajdować się na skarpie z której nikt nie będzie korzystał (za duże pochylenie aby się po niej przemieszczać). Co więcej ogrodzenie tak jak w chwili obecnej będzie stanowiło naturalną barierę przed ewentualnymi osuwiskami skarpy, co przyczyni się do umocnienia pobocza drogi planowanej do rozbudowy. Obok ogrodzenia przy skarpie nie będzie znajdował się ani przystanek, ani chodnik ani jakakolwiek inna projektowana infrastruktura. Wydaje się, że ograny administracji w ogóle nie dostrzegły, że skarżący w żadnym zakresie nie sprzeciwiają się inwestycji jako takiej, ani jej faktycznemu przebiegu czy realizowanej także infrastrukturze, a jedynie wskazały a następnie zawnioskowały ze swoistym poparciem projektanta, że ostatecznie pozostawiony w decyzji przedmiotowy zakres usunięcia ogrodzenia i drzewostanu nie jest nie tylko konieczny ale i potrzebny do realizowania inwestycji. A co znamienne tylko w takim zakresie ograny działające na podstawie specustawy działają zgodnie z prawem. Tak jak zostało wskazane w odwołaniu skarżący nie uczestniczyli w toku czynności wyznaczania nowej granicy działki, co doprowadziło do powstania nowej działki [...]. Działka [...] została ujęta jako niezbędna dla realizacji drogi, gdy tymczasem nie jest to zasadne, gdyż działka ta nie jest niezbędna dla wykonania projektowanej drogi wobec szerokiego pasa skarpy do projektowanej jezdni i niewielkiego pobocza. Przy działce skarżących (numer [...]) projektowane jest wyłącznie pobocze o nawierzchni z kruszywa. W ciągu granicy działki skarżących nie jest przewidziana żadna komunikacja wymagająca dokonania wywłaszczenia znacznej części nieruchomości. Ruch komunikacyjny będzie odbywał się po drugiej stronie ulicy gdzie zaprojektowano chodnik o nawierzchni z kostki brukowej. Zasadne zatem było aby zachować istniejącą od wielu dekad naturalną skarpę za ogrodzeniem (vide zdjęcia), która umożliwia korzystanie z nowo projektowanej drogi wraz z poboczem z kruszywa. Wg opracowanego projektu skarpa dochodzi do projektowanego z kruszywa pobocza na całej długości działki która ma zostać wywłaszczona. Po poboczu z kruszywa nikt nie będzie się przemieszczał, gdyż po drugiej stronie jest projektowany chodnik z kostki brukowej. W zaznaczonym projekcie ogrodzenie przeznaczone do usunięcia (zaznaczone czarnymi "x") na całej długości znajduje się na skarpie, która nie będzie usuwana. Ewentualnie możliwe jest zastosowanie innych rozwiązań o ile ktokolwiek przyjmuje, że skarpa będzie się przemieszczała (osuwała). Przy czym skoro od wielu lat (dekad) nie było żadnego problemu ze skarpą, a także wobec tego, że skarpa posiada niemal na całej długości naturalne wzmocnienie z korzeni, w tym z drzew od działki skarżących oraz gęstej darni - to nie ma potrzeby, aby to naturalne utwardzenie usuwać. Ponad sto lat temu skarpa była o wiele wyższa, bardziej stroma i nigdy nie było żadnych osuwisk. Ulica W. była już dwukrotnie podnoszona, w wyniku czego wysokość i stopień nachylenia skarpy ulegały zmniejszeniu. Teraz kolejny raz poziom nawierzchni ulicy W. pójdzie w górę. Organ II instancji jak zostało wskazane powyżej zasłania się projektem pomijając w swoich rozważaniach zasadę proporcjonalności i w ogóle nie dokonano jakiejkolwiek oceny możliwości zastosowania ww. rozwiązań i przede wszystkim zbadania nośności gruntu w zakresie skarpy, która pozostałaby bez konieczności wywłaszczenia. Z uwagi na wieloletnie funkcjonowanie skarpy uznać należy, że nawet bez ww. specjalistycznych czynności
skarpa zostałaby zachowana wraz z granicą działki skarżących. Jak widać na projekcie "Przekrój poprzeczny nr 9 km 0+155.00" lewa i prawa strona jezdni mają niemalże identyczne odległości od jezdni, a jedynie po stronie "lewej" jest chodnik. Po prawej stronie nie ma chodnika - jest wyłącznie pobocze z kruszywa. Nie ma zatem konieczności, aby wywłaszczać szeroki pas nawet dochodzący do 2,5 m skoro on nie będzie wykorzystywany dla celów przebudowy ulicy W. . Po stronie działki skarżących zrezygnowano z chodnika i ciągu pieszego. Jest wyłącznie pobocze, które zgodnie z zasadą proporcjonalności nie wymaga poszerzania poprzez wywłaszczenie dla nieznanych celów. Powstanie w ten sposób "pas ziemi niczyjej" bo nie będzie służył Wnioskodawcom (wskutek wywłaszczenia) jak i uczestnikom ruchu drogowego - bo nikt nie porusza się po skarpie. Nie jest też konieczny dla utrzymywania drogi. Z kolei w przekroju poprzecznym nr 10 widać po prawej stronie, że zachowanie dotychczasowej granicy jest możliwe i nie ma konieczności wywłaszczania skarpy. Wystarczające jest zachowanie ww. wzmocnień skarpy bo w dalszym ciągu pozostaje pobocze. Co bardziej istotne organy nie wyjaśniły dlaczego skarpa będzie bardziej "porhocna" dla jezdni jak będzie wywłaszczona w porównaniu do skarpy która pozostanie własnością skarżących. To w dalszym ciągu ten sam teren i zmiana właściciela niczego nie zmienia w sytuacji, gdy pobocze (z kruszywa) zaczyna się za daleko albo w znacznej odległości od granicy działki Wnioskodawców (obecnie stanowiącej numer [...]). Można zachować skarpę i wybudować pobocze wraz z jezdnią z zachowaniem dotychczasowej granicy. Nie ma potrzeby odbierać prawa własności skoro z projektu nie wynika jakiemu celowi ma służyć skarpa gdy będzie wywłaszczona i nic na niej nie zostanie zmienione ani zrealizowane.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem badania zgodności z prawem (legalności) aktów przez te organy wydawanych. Sądy administracyjne nie orzekają przy tym merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz oceniają działanie organów administracji tj. prowadzone przez nie postępowania, a aspekcie zgodności tych postępowań, z przepisami procedury administracyjnej.
Kontroli sądu w niniejszym postępowania poddana jest ocena legalności decyzji o zgodzie na realizację inwestycji drogowej. Decyzja ta wydawana jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. Z 2024 poz 311; dalej specustawa drogowa). Regulacja ta ma szczególny charakter, gdyż jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej ma na celu zaspokojenie określonych potrzeb społeczności lokalnej lub ponadlokalnej, jest zatem inwestycją celu publicznego Celem tym jest właśnie budowa, rozbudowa czy przebudowa (modernizacja) dróg publicznych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestora na cele budowy drogi publicznej. Interes społeczny i gospodarczy, który znajduje oparcie w omawianym akcie prawnym, ma prymat nad interesem pozostałych (poza inwestorem i nabywcą nieruchomości, które mają być zajęte pod drogę) stron tego postępowania. Z tych przyczyn, ustawa z jednej strony znacznie zwiększa uprawnienia inwestora, z drugiej zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości przejmowanych pod budowę (modernizację) dróg publicznych. Oceniając postępowanie prowadzone w oparciu o wyżej wskazaną regulację, należy brać mieć na uwadze, szczególny rodzaj inwestycji realizowanych w oparciu o tą ustawę, majach szersze społeczne znaczenie, związanie z bezpieczeństwem i komfortem ruchu drogowego.
Celem ustawy jest uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie budowy dróg publicznych poprzez objęcie w jednym postępowaniu i jednej decyzji czterech postępowań tj. lokalizacji drogi, podziału nieruchomości, nabywania nieruchomości pod drogi i pozwolenia na budowę. Wyjątkowy charakter ustawy wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy stanowi, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Z brzmienia tego przepisu wynika, że ustawa o szczególnych zasadach jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż reguluje ona kompleksowo zasady i warunki przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym kwestie nabywania nieruchomości na ten cel i właściwości organów. Oznacza to, że nie ma tu zastosowania administracyjny tok postępowania, wynikający z przepisów o gospodarce nieruchomościami, w tym procedury zatwierdzenia podziału nieruchomości oraz wywłaszczania nieruchomości. Wskazać też można, że dla realizacji drogi publicznej w oparciu o decyzję wydaną na podstawie tzw. specustawy drogowej, kwestia własności nieruchomości, na której droga ta ma być realizowana (czy teren ten stanowi własność gminy lub Skarbu Państwa czy też należy do osób trzecich) nie ma większego znaczenia. Skutkiem wydania ostatecznej decyzji o zgodzie na realizacje inwestycji drogowej zgodnie z art. 12 ust 4 tej ustawy jest bowiem przejęcie z mocy prawa własności nieruchomości położonych w granicach linii rozgraniczających a ustalonych decyzją, na rzecz Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych, lub jednostki samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych.
Stosownie do art. 11 a ust. 1 ustawy, starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, organ administracji prowadzący postępowanie, nie jest uprawniony do oceny zasadności, czy celowości zamierzonej inwestycji. Także o przebiegu inwestycji drogowej, decyduje inwestor wybierając najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji inwestycji, co obejmuje przebieg i parametry planowanej drogi. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, organ dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. Odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu, z których wynikałoby, że budowa (modernizacja) drogi w przebiegu zaproponowanej przez inwestora, narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy, organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2023 r. II OSK 2612/22 regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granicami pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To tylko inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych dla planowanego przedsięwzięcia drogowego, mając oczywiście na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Nieuniknione jest jednak to, że realizacja inwestycji drogowych stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze jej oddziaływania. Żaden przepis prawa materialnego nie zobowiązuje inwestora do przedstawienia różnych wariantów (rozwiązań alternatywnych) przebiegu planowanej inwestycji - ani na żądanie organu, ani tym bardziej innych stron postępowania. Stąd też argument o braku rozważenia przez organ alternatywnego przebiegu drogi uznać należy za pozbawiony uzasadnionych podstaw.
Podkreślić też należy, że zgodnie z art. 11e ustawy, nie można, uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją związaną oraz nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości przy jej wydawaniu. Oznacza to, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Podkreślenia jeszcze raz wymaga kwestia, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2023 r. II OSK 2348/22, z dnia z dnia 13 września 2017 r. II OSK 1705/17).
Zwrócić też należy uwagę na szczególny charakter decyzji o zgodzie na realizację inwestycji drogowej. Zasadą jest, że dotyczy on wielu podmiotów o często sprzecznych interesach a obszar, jaki obejmuje taka decyzja jest na ogół rozległy. Dlatego strona kwestionująca taką decyzję, nie może skutecznie domagać się jej eliminacji z obrotu prawnego wskazując na uchybienia, których organ potencjalnie dopuścił się w obszarach, co do których skarżącemu nie przysługuje mu tytuł prawny. Skarga na decyzję o zgodzie na realizację inwestycji drogowej, nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje danego podmiotu ewentualna, sprzeczność z prawem decyzji, ani też ewentualny stan naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia innych niż skarżący podmiotów. Decyzja o zgodzie na realizację inwestycji drogowej podlega też szczególnej ochronnie w zakresie zachowania jej stabilności. Zgodnie bowiem z art. 11 g ust 3 ustawy, w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Z kolei art. 31 ustawy stanowi, iż nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 60 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (ust 1). W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej sąd administracyjny po upływie 60 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 lub art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ust 2). Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2013 r. II OSK 1373/13, skoro w warunkach wskazanych w art. 31 ust. 2 ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nawet wystąpienie przyczyn nieważnościowych z art. 156 kpa i powodów do wznowienia postępowania z art. 145 kpa nie uzasadnia uchylenia decyzji ani stwierdzenia jej nieważności (a stwierdzenie jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w tych przepisach), to tym bardziej zaistnienie zwykłych uchybień proceduralnych nie może być podstawą do uwzględnienia skargi na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, przez uchylenie decyzji. Powołać się też można na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2021 r. II OSK 556/21, w którym wskazano, że uznanie, że ochronie przewidzianej w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogłoby prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z celami publicznymi, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw, które są zagrożone w związku z planowaną inwestycją.
W ocenie sądu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wniosek o zgodę na realizację inwestycji drogowej odpowiada wymogom, o których mowa w art. 11d ust. 1 ustawy. Przedłożony projekt architektoniczno-budowlany, stosownie do art. 11 i ust. 1 jest zgodny jest z przepisami ustawy Prawo budowlane a wydana przez organ I instancji decyzja zawiera elementy przewidziane w art. 11f ust. 1 ustawy. Analiza złożonych przez inwestora dokumentów nie pozostawia wątpliwości, co do prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Organy w toku postępowania administracyjnego dokonały sprawdzenia, czy wniosek spełnia wymagania przewidziane przepisami ustawy, oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze publicznym. Pozytywna weryfikacja tych okoliczności zobowiązywała organ do wydania decyzji zezwalającej na realizację wnioskowanej inwestycji drogowej. Nie budzi także uwag poprawność informowania stron o toczącym się postępowaniu i o wydanych w jego toku rozstrzygnięciach, (art. 11d ust. 5 i 6 specustawy). W tym zakresie skarżący nie zgłaszali zarzutów. Analiza rozstrzygnięć zawartych w decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy decyzja organu odwoławczego, prowadzi do wniosku, iż kontrolowane rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z treścią art. 11f ust. 1 specustawy, tak w zakresie kompletności elementów rozstrzygnięcia, jak i poprawności merytorycznej.
Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać przede wszystkim należy, że prawo własności nie jest prawem absolutnym. Prawo to doznaje ograniczeń wynikających z rożnych regulacji prawnych (art 140 K.c., art 6 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art 18 ust 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, art 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art 130 ustawy Prawo ochrony środowiska) i ma to oparcie w art 64 ust 3 Konstytucji RP. Jednym z takich ograniczeń, jest możliwość wywłaszczenia (przejęcia na własność) nieruchomości, pod realizacje inwestycji celu publicznego, między innymi pod budowę dróg publicznych. Budowa drogi publicznej, także modernizacja drogi istniejącej, z zasady musi się odbywać (przebiegać) po terenach nie należących wyłącznie go Skarbu Państwa, czy po terenach gminnych. Podmioty prywatne - właściciele gruntów, na których budowa nowych dróg ma się odbywać, muszą znosić to, że ich grunt, za słusznym odszkodowaniem, przejdzie na własność Skarbu Państwa lub gminy. Nie można zasadnie zarzucić, że prawo własności danego podmiotu doznaje bezprawnego ograniczenia przez to, że na terenie nieruchomości, której jest właścicielem ma być budowana nowa droga, lub teren ten ma być zajęty pod modernizację drogi już istniejącej. Dobro publiczne jakim jest poprawa warunków drogowych na terenie kraju, która to poprawa znajduje uzasadnienie od kwestii dotyczących bezpieczeństwa i komfortu przemieszczania się ludzi, po aspekty militarno-wojskowe, uzasadnia ograniczenie własności nieruchomości, przez przejęcie jej w całości czy, jak niniejszym postępowaniu, w niewielkim fragmencie, pod budowę (modernizację) drogi. Jak mowa wyżej, przejęcie takie (wywłaszczenie) odbywa się za słusznym odszkodowaniem. Odjęcie własności po stronie danego podmiotu, jest zatem rekompensowane jego korzyścią finansową, wynikająca z tego faktu.
Jako mowa wyżej, organ prowadzący postępowanie, ale też sąd rozpoznając skargę na decyzję o zgodzie na realizacje inwestycji drogowej, nie ma możliwości oceny zasadności przebiegu projektowanej drogi, jej parametrów, czy kwestii techniczno-projektowych. To inwestor wyznacza przebieg drogi, jej parametry, i aspekty techniczno-projektowe. Wynika to wprost z ustawy, a kwestie te zostały wyżej szczegółowo omówione. Ani organ administracji, ani sąd nie są władni oceniać, czy modernizacja drogi ul, W. , mogła (nie mogła) odbyć się bez ingerencji w nieruchomość skarżących. Nadmienić tylko można, że na droga - ul W. , na wysokości działek skarżących, biegnie po prostej, a linia rozgraniczająca tereny przejmowane pod modernizację tej drogi także ma przebieg linii prostej. Uwzględnienie żądania skarżących prowadzić by musiało do takiego wyznaczenia tej linii, że tworzyła by ona uskok jedynie wzdłuż terenów należących do skarżących, w sytuacji kiedy po innych terenach prywatnych działek byłaby to linia prosta, w podobny sposób przejmująca tereny prywatne pod modernizację drogi. Uwzględnienie tych żądań prowadziło by zatem do naruszenia zasady równego traktowania stron danego postępowania administracyjnego, bezzasadnie uprzywilejowując skarżących względem właścicieli działek, których fragmenty zostały przejęte pod modernizację drogi, ul. W. .
Jak nadmienia organ, pozostawienie terenów należących do skarżących poza liniami rozgraniczającymi teren modernizowanej drogi, skutkować by musiało, koniecznością przejęcia pod modernizację ul. W. , działek po jej przeciwnej stronie, w większym stopniu niż dokonano to w zaskarżonej decyzji. Prowadziło by to zatem do większego obciążenia właścicieli nieruchomości biegnących po przeciwnej stronie modernizowanej drogi (wyzbycia ich z własności) celem uprzywilejowania skarżących - zaniechania modernizacji drogi kosztem fragmentów ich nieruchomości. Kwestię dotyczące zachowania istniejącego ogrodzenia, czy zadrzewienia, są poza kognicją organów, a także sądu rozpoznającego skargę na decyzję udzielającą zgody na realizacje inwestycji drogowej. Kwestie techniczno- projektowe są wyłączną domeną inwestora i ani organ ani sąd kwestii tych nie kontrolują. Nadmienić tylko można, że organ wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w tym zakresie i wyjaśnienia te uzyskał, a opisane są one w decyzji. Konieczność wyburzenia odrodzenia dyktowana jest względami bezpieczeństwa (ogrodzenie zlokalizowane na skarpie, mogłoby się zawalić na modernizowaną drogę), częściowa wycinka drzew i krzewów wynika z konieczność zapewnienia bezpieczeństwa poruszania się po modernizowanej drodze, na wysokości jej skrzyżowania z drogą ul. D..
Zarzut naruszenia art 10 K.p.a. jest bezzasadny, skarżący brali czynny udział w postępowaniu, a organ udzielał im wszelkich informacji o jego przebiegu. Przepisy specustawy drogowej nie przewidują poza tym odrębnego powiadomienia stron o zakończeniu postępowania i umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak mowa wyżej, specustawa drogowa jest lex specialis w stosunku do K.p.a. W postępowaniu tym, z uwagi na mnogość stron, przepis art 10 K.p.a. nie ma zastosowania. Zauważyć należy, że w postępowaniu o udzielenie zgody na realizację inwestycji drogowej, ograniczaniu doznają zasady doręczeń wydanych decyzji. Zgodnie bowiem z art 11f specustawy drogowej organ wysyła jedynie zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu a samą decyzję doręcza jedynie wnioskodawcy (inwestorowi) oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony (poza dotychczasowymi właścicielkami i użytkownikowi wieczystemu przejętych nieruchomości którym powiadomienie jest odrębne dokonywane) w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Tym bardziej więc nie można uznać, że strona zachowuje prawo, do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, która nawet nie będzie jej doręczona. Nadmienić tylko na koniec można, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, jednolicie przyjmuje się, że wadliwość decyzji wynikająca z naruszenia przez organ art 10 § 1 K.p.a. (organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań) jedynie wtedy jest podstawą do uwzględniania skargi, kiedy strona wykaże, że na skutek tego zaniechania, organ uniemożliwił jej dokonanie czynności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 maja 2006 r., M_OSK 831/05, ONSAi, 24 maja 2007 r., II GSK 4/07, LEX nr 351055; 23 listopada 2007 r" I OSK 1614/06, LEX nr 418155; 20 kwietnia 2023 r., IIOSK 842/20, LEX nr 3608911, 18 maja 2023 r, III OSK 6/22, LEX nr 3591191; 6 czerwca 2023 r" II GSK 1536/21, LEX nr 3589012; 20 czerwca 2023 r" II OSK 2157/20, LEX nr 3604958). Okoliczności takich skarżący nie wykazywali.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
-----------------------
Sygn. akt II SA/Kr 599/25