II SA/KR 598/24

II SA/Kr 598/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Mirosław Bator
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 51 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi A. K. i J. K. na decyzję nr 98/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 1 marca 2024 r. znak: WOB.7721.426.2023.JNIZ/GTWO w przedmiocie nakazu rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 1 marca 2024r., nr 98/2024, znak: WOB.7721.426.2023.JNIZ/GTWO, po rozpatrzeniu odwołania A. i J. K., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. nr [...] z dnia 20 września 2023r., znak: [...], którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt nakazano "właścicielom obiektu - A. K. i J. K. wykonać rozbiórkę zadaszonych miejsc postojowych - wiaty o wymiarach 6,70m (4,64m) x 6,87m (6,63m), zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości S., gm. C., wykonanych niezgodnie z przepisami tj. w odległości ok 0,85m - 3,97m od granicy z działką [...]" i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) oraz art. 104 kpa o nakazaniu właścicielom obiektu- A. K. i J. K. wykonać rozbiórkę: zadaszonego miejsca postojowego o wym. 6.70m X 6.63m zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości S., gm. C., wykonanych niezgodnie z przepisami t.j w odległości ok. 0.85m - 3,97 m. od granicy z działką nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dokonywanie kwalifikacji obiektu budowlanego jedynie ze względu na jego konstrukcję jest postępowaniem błędnym. W przypadku obiektu budowlanego będącego przedmiotem rozpatrywanej sprawy, kierując się jedynie względami konstrukcyjnymi, można orzec, iż mamy do czynienia z obiektem będącym wiatą. Jednakże po uwzględnieniu funkcji użytkowych przedmiotowego obiektu, prawidłową kwalifikacją jest uznanie obiektu za zadaszone miejsca postojowe. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2023r., sygn.: II OSK 2537/20, cyt. "Przyjęcie, że wyłącznym kryterium kwalifikacji danego obiektu są jego cechy konstrukcyjne prowadziłoby do sytuacji, w której każde zadaszone miejsce postojowe można by uznać za zwykłą wiatę, a w konsekwencji regulacje § 19 war.tech. dotyczące odległości m.in. zadaszonych miejsc postojowych od okien budynków i granicy działki budowlanej byłyby martwe. (...) Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował ustalenia organu I instancji uznając, że inwestor wybudował zadaszone miejsce postojowe, o czym świadczy parkowanie w tym miejscu dwóch samochodów na utwardzonym w tym celu gruncie. ".
Zarówno wiata jak i zadaszone miejsce postojowe są obiektem budowlanym, jednak są to obiekty od siebie różne. Nie ma więc możliwości, aby ten sam obiekt budowlany był kwalifikowany zarówno jako wiata jak i zadaszone miejsce postojowe. Mimo, iż niekiedy granica odpowiedniej kwalifikacji tychże obiektów jest bardzo nikła, nie można tych obiektów traktować w sposób tożsamy, gdyż prowadziłoby to do absurdalnych interpretacji powszechnie obowiązującego prawa. Niemniej jednak, w sentencji decyzji PINB nr [...] z dnia 20 września 2023r., znak: [...], organ I instancji potraktował wiatę i zadaszone miejsce postojowe w sposób tożsamy, czego skutkiem jest nieprecyzyjne i błędne określenie przedmiotu postępowania.
Przedmiotowy obiekt budowlany należy kwalifikować jako zadaszone miejsca postojowego. Dodatkowym potwierdzeniem tajże kwalifikacji jest stwierdzenie J. K., który do protokołu sporządzonego w trakcie oględzin w dniu 27 kwietnia 2023r. oświadczył, że " Ww. obiekt wykonałem w celu zabezpieczenia pojazdów przed złymi warunkami atmosferycznymi"; (k. 23 akt PINB). Zgodnie z ustawą Prawo budowlane, a konkretnie art. 29 ust. 2 pkt 7 Pr. bud., realizacja miejsc postojowych do 10 stanowisk włącznie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani też nie jest objęta obowiązkiem zgłoszenia, cyt.: "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: 7) stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000;". Analiza materiału dowodowego wykazała, że działka, na której zlokalizowany jest rozpatrywany obiekt nie jest objęta obszarem Natura 2000 i służy do postoju jedynie samochodów osobowych. Budowa przedmiotowych, zadaszonych miejsc postojowych nie wymagała od inwestora uzyskiwania żadnych zgód administracyjnych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, co słusznie zostało wskazane przez PINB w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
O ile sama realizacja ww. miejsc postojowych nie wymaga uzyskiwania żadnych zgód administracyjnych, to lokalizacja tejże inwestycji musi spełniać normy zawarte w innych przepisach, chociażby musi być zgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r. póz. 1225, dalej jako: War. tech. lub Rozporządzenie). Ww. Rozporządzenie jednoznacznie określa w jakiej odległości winny być zlokalizowane miejsca postojowe od sąsiednich obiektów czy granic działek. I tak, w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 19 ust. 2 pkt 1 lit. a War. tech., który brzmi, że stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1) dla samochodów osobowych:
a) 3 m-w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,
b) 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,
c) 16 m- w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych;
Organ odwoławczy podziela argumentację organu I instancji, który powołując się na ww. przepis słusznie wskazał jego naruszenie, gdyż jak wynika z akt sprawy, zadaszone miejsca postojowe zlokalizowane w odległości 0,85m - 3,97m od granicy z dz. ewid. nr [...] w m. S. , gm. C.. Wyjątki od ww. reguły prawnej, zostały określone w art. 19 ust. 4 oraz ust. 6 War. tech., jednakże w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki do ich zastosowania, co zostało również wskazane przez PINB.
Gdyby obiekt objęty postępowaniem nie służył jako osłonięcie (zadaszenie) miejsc postojowych dla pojazdów osobowych, to należałoby uznać, iż nie narusza regulacji ustawy Prawo budowlane i jest wzniesiony legalnie. Stwierdzenie powyższego jest niezbędne do rozważań poczynionych w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Słusznie organ I instancji przyjął tryb procedowania niniejszej sprawy, przyjmując za właściwy tzw. tryb naprawczy określony w art. 50-51 Pr. bud. Mając na uwadze, iż roboty budowlane zostały zakończone przy budowie przedmiotowego obiektu, to PINB odstąpił od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, o czym mówi przepis art. 50 ust. 1 Pr. bud. Praktyka ta została utrwalona w orzecznictwie czego przykładem jest fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 października 2023r., sygn.: II SA/G1 1375/23, cyt: "Podkreślenia bowiem wymaga, że art. 50 ust. 1 PrBud stanowi o wstrzymaniu postanowieniem prowadzenia robót budowlanych "wykonywanych ". Przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach określonych w ust. 1 pkt 1-4 jednakże tylko wtedy, gdy roboty budowlane są aktualnie wykonywane (realizowane). W sytuacji zaś kiedy roboty budowlane nie były wykonywane, bezprzedmiotowe jest wydanie postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 PrBud o wstrzymaniu robót budowlanych. Brak jest bowiem prac, które podlegałyby wstrzymaniu. Wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 PrBud może mieć zatem miejsce jedynie w sytuacji, gdy roboty te są wykonywane w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu.".
Wobec powyższego PINB pominął krok związany z wydaniem postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, przechodząc bezpośrednio do wydania decyzji rozbiórkowej w oparciu o art. 51 ust. pkt 1 Pr. bud., gdyż jak wykazano powyżej, przedmiotowy obiekt narusza przepisy odrębne, a konkretnie przywołane wyżej Rozporządzenie. Mimo to, błędnie został określony przedmiot mający ulec nakazowi rozbiórki. Wskazanie przez organ I instancji, iż obiekt budowlany został zakwalifikowany jednocześnie jako wiata i zadaszone miejsca postojowe, implikuje absurdalne następstwa chociażby na etapie przyszłego postępowania egzekucyjnego. Sentencja wydanej decyzji nie określa jednoznacznie co ma zostać przez właściciela obiektu rozebrane. Wydanie nakazu rozbiórki wiaty w istocie stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż jak wykazano w jednym z powyższych akapitów, wiata jako samodzielny obiekt budowlany, zlokalizowany na działce nr [...] w m. S , gm. C. nie narusza żadnych przepisów powszechnie obowiązującego prawa, zatem jest on absolutnie legalny. Bezpodstawne wydanie przez organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego legalnego, stanowiłoby rażące naruszenie przepisów prawa, a także naraziłoby Skarżących na niepowetowane szkody.
Należy zatem przyjąć na podstawie dokonanych ustaleń że PINB przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia miał na myśli rozbiórkę zadaszenia miejsc postojowych (tylko błędnie wskazał, iż jest to wiata) to takie rozstrzygnięcie również nie może się ostać na etapie procedowania postępowania odwoławczego. W rzeczywistości likwidacja zadaszenia spowodowałaby, że zadaszone miejsca postojowe przekształciłyby się w miejsca postojowe niezadaszone. Na ten fakt wskazują zdjęcia poczynione podczas oględzin, które ujawniają, że powierzchnia terenu znajdująca się pod zadaszeniem została utwardzona poprzez ażurowe płyty betonowe; (k. 21-22 akt PINB). W kontekście przepisów ww. Rozporządzenia, a konkretnie art. 19 ust. 2 pkt l lit. a War. tech., niezadaszone miejsca postojowe w dalszym ciągu naruszałyby ww. przepisy, gdyż ich odległość od granicy działki nr [...] w dalszym ciąg nie byłaby zachowana.
MWINB zaznaczył, iż w sentencji decyzji winno znaleźć się określenie przedmiotu postępowania jako zadaszonych miejsc postojowych, gdyż w rzeczywistości to one naruszają prawo poprzez niespełnienie norm określonych w Rozporządzeniu. Taka kwalifikacja pociąga za sobą konsekwencje w postaci objęcia postępowaniem całości obiektu, a zatem nie tylko samego zadaszenia, ale również utwardzenia pod rzeczone miejsca parkingowe w postaci ażurowych płyt betonowych. Jak wskazano wcześniej, rozbiórka samego zadaszenia nie uczyni zadość obowiązującej literze prawa, a konkretnie przywołanemu wyżej Rozporządzeniu. Organ nie dał wiary Skarżącym, którzy twierdzą, iż część obiektu została wydzielona poprzez "ażurową przegrodę", co implikuje przesunięcie się miejsca postojowego w głąb działki, a w efekcie dochowanie odległości, o której mowa w art. 19 ust. 2 pkt l lit a War. tech. Konsekwencją powyższego byłoby zadaszenie jedynie ok. połowy stanowiska postojowego (vide: mapa dołączona do odwołania; k. 7 akt MWINB), co z kolei stoi w sprzeczności z rzeczywistym zamiarem realizacji zadaszonych miejsc postojowych, gdyż jak wskazał sam Skarżący, główną funkcją przedmiotowego obiektu miała być ochrona pojazdów przed złymi warunkami atmosferycznymi.
Zobowiązani do rozbiórki w swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucili naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 § 1 k.p.a,, art, 8 § 1 k,p.a., art, 11 k,p.a, poprzez zaniechanie przez organy obu instancji obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz pominięcie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przy jednoczesnym zlekceważeniu słusznego interesu skarżących, pominięcie kategorycznego i jednoznacznego uznania charakteru obiektu jako wiaty, błędne uznanie obiektu za zadaszone miejsca parkingowe, co jest sprzeczne z praktycznym wykorzystaniem tej części nieruchomości siedliskowej skarżących, a w konsekwencji błędne przyjęcie przez organy obu instancji, iż w sprawie zidentyfikowany został prawidłowo przedmiot postepowania, a w konsekwencji należy nakazać rozbiórkę zadaszonych miejsc parkingowych.
Wg skarżących decyzja organu drugiej instancji całkowicie pominęła zgłoszone w odwołaniu okoliczności błędnego ustalenia stanu faktycznego co do błędnego określenia przedmiotu postępowania. Skontrolowano realizowaną zabudowę działki wiatą. Wiata pokrywała częściowo teren wcześniej wyłożony kostką. Postawienie wiaty miało za pierwszorzędny cel zapewnienie ochrony przed warunkami atmosferycznymi dla wyposażenia posesji a w dalszej kolejności w okresie zimowym ochronę samochodów, które w tym samym miejscu - ze względu na zagospodarowanie terenu działki parkowały od dawna. Realizacja wiaty o wskazanych wymiarach nie wymagała zgłoszenia, ani tym bardziej pozwolenia na budowę. Realizowano zadaszenie systemem gospodarczym - w miarę posiadanych środków finansowych. Właśnie w toku tej realizacji nastąpiły czynności kontrolne, które skutkowały wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki. PINB dla N. nie wstrzymał robót budowlanych. Docelowo zadaszenie wcześniej utwardzonej kostką części podwórka pozwoliło na podział funkcji pod wiatą - służy do przechowywania i ochrony przed warunkami atmosferycznymi m in. Mebli ogrodowych, grilla i narzędzi zaś w pozostałej części pozwała na częściowe zabezpieczenie pojazdów. Z niewiadomych względów organy skoncentrowały się na oświadczeniu skarżącego, iż wiata służy do parkowania, podczas gdy faktyczne i celowe przeznaczenie jest inne. Ma to szczególne znaczenie w świetle kategorycznych argumentów WINB, że o charakterze obiektu decyduje przeznaczenie. Wskazano szkic sytuacyjny przedstawiający zagospodarowanie terenu z przedstawieniem parametrów zarówno wcześniej położonej kostki na podwórku, jak i samego zadaszenia. Jednocześnie szkic ten przedstawia wygrodzoną siatką typu vega cześć gospodarczą wiaty służącą do przechowywania mebli i sprzętów ogrodowych. Jednoznacznie wynika ze szkicu, iż linia początkowa określająca miejsce możliwego parkowania znajduje się w odległości co najmniej 3 metrów od granicy dz. nr [...]. Szkic ten przedstawia także układ możliwego parkowania samochodów a jednocześnie fakt, iż zadaszenie nie obejmuje w całości rzekomego miejsca parkingowego.
Podkreślono przy tym, iż przepisy rozporządzenia nie mogą być sprzeczne z przepisami rangi ustawowej. Przede wszystkim jednak, wykładnia tych przepisów, zasady tej nie może naruszać. Jeżeli zatem ustawa dopuszcza realizację danego rodzaju obiektu budowlanego bez wymogu uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia lub tylko ze zgłoszeniem nie wskazując jednocześnie, jakie ma mieć przeznaczenie ten obiekt, to po pierwsze przepisy rozporządzenia nie mogą tych kwestii regulować odmiennie - wprowadzać wymogu, że z uwagi na przeznaczenie realizacja danego obiektu, pozwolenia na budowę wymaga), a po drugie organ administracji nie może dokonywać interpretacji tych przepisów (rozrządzenia) bez uwzględnienia unormowań ustawowych. Nie może zatem uznać że, np. po pierwsze obiekt zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę musi zachowywać normy odległościowe od sąsiednich działek budowlanych wymagane dla obiektów objętych reżimem uzyskania pozwolenia na budowę (tak uznał organ I instancji), stosując kryteria wynikające jedynie z rozporządzenia. Po drugie, niedopuszczalne jest stosowanie przez organ administracji norm regulujących kwestię likwidacji stanu samowoli budowlanej obiektów objętych wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, w stosunku do obiektów zwolnionych z tego obowiązku bądź objętych tylko wymogłem zgłoszenia. Wniesiono o uchylenie decyzji.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji organu nadzoru budowlanego, o nakazie rozbiórki obiektu, który organ kwalifikuje jako zadaszone miejsce postojowe, które jest niezgodne z wymogami określonymi w § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zbyt bliskie posadowienie względem działki sąsiedniej).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że prawidłowe są poglądy organu, że z uwagi na parametry techniczne i datę realizacji, przedmiotowa wiata, która została uznana za pełniącą funkcję zadaszonego miejsca postojowego, wybudowana została legalnie.
Ustalając, że przedmiotowy obiekt spełnia te wszystkie wymagania, organ nadzoru budowlanego powinien odstąpić od dalszych czynności zmierzających do jego rozbiórki. Brak bowiem podstaw prawnych, by w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jakiekolwiek postępowanie w tym przedmiocie prowadzić. Skoro realizacja tego konkretnego obiektu jest zwolniona tak z obowiązku uzyskania pozwolenie na budowę jak i zgłoszenia, jego realizacja bez dopełnienia tych formalności nie nosi cech nielegalności, szczególnie że obiekt ten sam w sobie, żadnych przepisów nie narusza.
W ocenie sądu, organ nieprawidłowo przedmiotowy obiekt zakwalifikował, kierując się w tym względzie samym faktem zaparkowania pod wiatą samochodu. Pojęcie takie jak zadaszone miejsce postojowe jest obce ustawie Prawo budowlane, termin "wiata" jest natomiast w ustawie kilkukrotnie wymieniony, jako obiekt który w zależności od usytuowania, powierzchni, wielkości oraz czasu jego realizacji, bądź jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia, bądź podlega zgłoszeniu, bądź wymaga pozwolenia na budowę.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wiatą określić można obiekt budowlany o lekkiej konstrukcji, posiadający dach ale, który nie ma ścian lub ma ściany ale maksymalnie z trzech stron tj. nie jest obiektem zamkniętym. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 lipca 2019 r. II SA/Po 296/19 - przez "wiatę" rozumieć należy lekką, otwartą konstrukcję, wspartą na słupach, nieposiadającą ścian zewnętrznych lub dysponującą ścianami maksymalnie z trzech stron. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 22 października 2015 r. II SA/Kr 1012/15 wskazuje, iż wiata jest to budowla, która nie posiada co najmniej jednej ściany.
Kryteria te spełnia przedmiotowy obiekt. Opis oraz materiał zdjęciowy pozwala na przyjęcie, że przedmiotowy obiekt ma otwartą, lekką konstrukcję. Ostateczna kwalifikacja obiektu przyjęta przez organ, kryteriów tych jednak nie uwzględniła. Organ II instancji uznał, że skoro obiekt ten służy do garażowania samochodu, wyklucza to jego zakwalifikowanie jako wiaty.
W ocenie sądu jednak brak ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych. Z punktu widzenia ustawy prawo budowlane, dla oceny legalności realizacji wiaty która mogła być wybudowana bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, obojętnym jest, jakiemu celowi obiekt ten służy, czy też ma służyć (z wyjątkiem wiat przystankowych i peronowych których przeznaczenie jest jednoznaczne). Istotnym jest jedynie aby obiekt ten spełniał kryteria konstrukcyjne, by zaliczyć go do kategorii wiata, a w aspekcie wymogu uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia takiego obiektu - jaką ma powierzchnie, gdzie jest posadowiony i w jakiej ilości występuje w stosunku do powierzchni działki - jeżeli tych obiektów jest więcej niż jeden. Wiata może być wykorzystana na różne cele np. jako zadaszenie rekreacyjne, na cele rolnicze czy też miejsce składowe lub zadaszenie dla samochodu.
Ustosunkowując się z kolei do kryterium przyjętego przez organ wskazać należy, iż przepisy rozporządzenia nie mogą być sprzeczne z przepisami rangi ustawowej. Przede wszystkim jednak, wykładnia tych przepisów, zasady tej nie może naruszać. Jeżeli zatem ustawa dopuszcza realizację danego rodzaju obiektu budowlanego bez wymogu uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia, nie wskazując jednocześnie, jakie ma mieć przeznaczenie ten obiekt, to po pierwsze przepisy rozporządzenia nie mogą tych kwestii regulować odmiennie, a po drugie organ administracji nie może dokonywać interpretacji tych przepisów (rozrządzenia) bez uwzględnienia unormowań ustawowych. Nie może zatem uznać, że obiekt zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia, musi zachowywać normy odległościowe od sąsiednich działek budowlanych, stosując kryteria wynikające jedynie z rozporządzenia.
Inaczej tę kwestię ujmując, sama kwestia faktycznego wykorzystania legalnie wzniesionego i usytuowanego obiektu budowlanego, nie może powodować zmiany kwalifikacji prawnej tego obiektu. Tak więc, jeśli określony obiekt spełnia wszystkie kryteria aby kwalifikować go jako wiatę (w tym przypadku wzniesioną legalnie), to sam fakt zaparkowania pod nią samochodu, nie może skutkować zmianą kwalifikacji z wiaty na zadaszone miejsce postojowe oraz nakazem rozbiórki legalnie wzniesionego i usytuowanego obiektu budowlanego. Tak samo zresztą, jak niezgodne z przepisami zaparkowanie samochodu, nie czyni parkingu z miejsca gdzie samochód zaparkował.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że analogiczne poglądy prawne wyrażone zostały w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem wydanym do sygnatury II SA/Kr 1152/20, który został wydany w tożsamym stanie faktycznym.
Ponadto zaznaczyć należy, że kwestia parkowania samochodu, to kwestia użytkowania obiektu budowlanego. Tutejszemu Sądowi z urzędu wiadomym jest, że w analogicznym stanie faktycznym organ nadzoru budowlanego prowadził właśnie w tym trybie postępowanie, co zostało zaaprobowane przez WSA w Krakowie, choćby w prawomocnym wyroku z dnia 31 stycznia 2024 roku, wydanym do sygnatury akt II SA/Kr 1427/23. I właśnie w tym trybie organ powinien ewentualnie przeprowadzić postępowanie na dalszym jego etapie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.