II SA/Kr 597/08

II SA/Kr 597/08 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2008-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Anna Szkodzińska /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Kasprzycki
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 808/09 - Postanowienie NSA z 2009-09-30
II OZ 712/14 - Postanowienie NSA z 2014-07-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi M.Ł. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. Nr 89 poz. 414), nakazał B. L. i K. L. rozbiórkę wiaty – zadaszenia podwórka posesji przy ul. [...] w K. na działce nr [...] w terminie do 31 sierpnia 1997 r.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] kwietnia 1997 r. w trakcie wizji na terenie ww. nieruchomości stwierdzono, że inwestorzy wykonali dwie wiaty o konstrukcji stalowej nad podwórzem posesji, pod którymi prowadzona jest działalność handlowa. Konstrukcja wiaty jest oparta na płycie betonowej podwórka i zakotwiczona w murze budynku przy ul. [...]. Wiata jest kryta blachą, posiada doświetlenie-świetlik. Dalej organ podał, że budynek przy ul. [...] wpisany jest w rejestr zabytków pod nr [...], a wiata usytuowana jest w rejonie ścisłej ochrony konserwatorskiej. Mimo, że zgodnie z art. 28 prawa budowlanego wymagane jest na jej budowę pozwolenie, została wybudowana w 1996 r. bez wymaganego pozwolenia. Nadto podał, że M. L. posiadająca umowę najmu na ww. podwórze zgłosiła w dniu [...] kwietnia 1997 r., a zatem już po wykonaniu wiaty, do Wydziału Architektury UM wykonanie robót zabezpieczających nad ww. podwórzem.
Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożyli K. L. i B. L. Podnieśli, że przedmiotowe zadaszenie o lekkiej konstrukcji, "rozbieralne", zostało wykonane jako obiekt tymczasowy do chwili realizacji inwestycji docelowej tj. odtworzenia istniejącej zabudowy. W latach 1989-1990 pozyskali wszystkie niezbędne projekty i ekspertyzy, jednakże nie uzyskali stosownej zgody z uwagi na sprzeciw sąsiadów. Wskazali, że obecnie są w trakcie gromadzenia dokumentów w celu wystąpienia o ustalenie wzizt. Nadto podnieśli, że ze względu na zły stan techniczny, na przełomie lat 1987-1988 zostały wyburzone oficyny posesji: boczna i tylna. Po wykonaniu prac rozbiórkowych właściciel nie zabezpieczył odsłoniętych i uszkodzonych ścian łączących sąsiednie budynki. Okres prawie 10 lat spowodował dalsze pogorszenie stanu ścian i powstało zagrożenie zdrowia i życia użytkowników tj. pracowników i klientów sklepu obuwniczego zlokalizowanego na podwórzu (na okoliczność czego przedłożył opinię biegłego rzeczoznawcy). W tym celu wykonane zostało zadaszenie najpierw w formie konstrukcji obciągniętej plandeką (lipiec 1996 r.), zastąpionej następnie blachą. Wykonanie prowizorycznego zadaszenia stanowiło najprostszą i konieczną formę zabezpieczenia, zwłaszcza, że właściciele, mimo próśb o wykonanie remontu, nie podjęli żadnych działań w tym kierunku.
Decyzją z dnia [...] r. (znak: [...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W ocenie organu przedmiotowa wiata nie została wybudowana w celu zapewnienia bezpieczeństwa klientom korzystających z usług sklepu obuwniczego. Organ podniósł, że w dniu [...] października 1989 r. na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego inwestorzy przejęli od Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste działkę [...], zobowiązując się do odtworzenia i modernizacji oficyny tylnej i bocznej przy ul. [...] najpóźniej w okresie dwóch lat, czego nie wykonali. Spełnienie powyższego zobowiązania zabezpieczyłoby elewacje sąsiednich oficyn, mogli również wykonać zabezpieczenie zgodnie z zaleceniami zawartymi w przedłożonej opinii M. S. Sporządzona w wyniku wizji notatka służbowa potwierdziła wykonanie dwóch wiat o stalowej konstrukcji na budowę których, zgodnie z oświadczeniem Wydziału Architektury UM z dnia [...] maja 1997 r., konieczna była zgoda Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z uwagi na fakt, że budynek przy ul. [...] wpisany jest do rejestru zabytków, oraz uzyskanie pozwolenia na jego budowę. Powyższa okoliczności przesądzają, że doszło do samowoli budowlanej.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. L. Wskazała, że organ odwoławczy pominął istotne dla sprawy dowody faktyczne, które przemawiają za uchyleniem decyzji organu I instancji. Podniosła, że wnioskiem z dnia [...] marca 1997 r. zgłoszono ustawienie niezwiązanych trwale z gruntem spornych zadaszeń, na co organ nie udzielił odpowiedzi. Zarzuciła, że nie wzięto również pod uwagę starań czynionych przez inwestorów zmierzających do otworzenia oficyny. Wskazała także, że właściciele nieruchomości sąsiednich obowiązani są utrzymać swoje obiekty w należytym stanie technicznym, co w szczególności dotyczy stanu ścian szczytowych w granicach działek.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/. Zaznaczyć jednak należy, że mimo zmiany przepisów regulujących ustrój i postępowanie niezmienna pozostała istota kontrolnej działalności sądu administracyjnego polegająca na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z prawem – co do zasady - obowiązującym w dacie jego podjęcia.
Zgodnie z art. 50 § 1 ppsa uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także inne, wyspecyfikowane podmioty. Przepis ten stanowi powielenie przepisu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, obowiązującej w dacie wniesienia skargi przez M. L. Według obu w/w regulacji skarżący musi więc wykazać, że jego żądania przeprowadzenia przez sąd kontroli skarżonego aktu i doprowadzenia do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym sformułowane zostały we własnej sprawie administracyjnej i wynikają z norm prawa materialnego kształtujących istotę tej sprawy. Brak interesu we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego oznacza brak legitymacji skargowej, a w konsekwencji konieczność oddalenia skargi.
W rozpoznawanej sprawie nakaz rozbiórki skierowany został do użytkowników wieczystych nieruchomości B. L. i K. L., oni też byli stronami postępowania administracyjnego. Przedstawiciel M. L. co prawda uczestniczył w oględzinach przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 1997 r. i M. L. (obok B. L. i K. L.) zawiadomiona została o wszczęciu postępowania, ale już decyzja organu I instancji nakazująca B. L. i K. L. rozbiórkę zadaszenia doręczona została M. L. tylko "do wiadomości". Niewątpliwie związek M. L. z postępowaniem administracyjnym w sprawie rozbiórki wynikał z faktu, że to ona była faktycznym użytkownikiem przedmiotowego obiektu, a fakt i treść obligacyjnych stosunków łączących ją z użytkownikami wieczystymi zostały ustalone w toku postępowania. M. L., jako najemczyni działki nr [...], na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt, nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu adresowanego do użytkowników wieczystych nakazu rozbiórki tego obiektu. Skutki realizacji tego nakazu dotykać będą jej sytuacji faktycznej, a nie prawnej kształtowanej przez umowę najmu nieruchomości.
Już tylko z powyższego powodu skarga M. L. uwzględniona być nie może.
Na marginesie zatem tylko wskazać można, że podnoszone w skardze zarzuty merytoryczne nie mogą mieć doniosłego znaczenia. Opisany w zaskarżonej decyzji obiekt niewątpliwie jest obiektem budowlanym podlegającym rygorom art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Niewątpliwie też obiekt ten wzniesiony został bez pozwolenia czy też zgłoszenia. Dokonane przez M. L. "zgłoszenie" w istocie było zawiadomieniem o wykonaniu, a nie o zamiarze wykonania zadaszenia. Bezwzględny rygor rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia był powiązany tylko i wyłącznie z faktem samowoli, a na obowiązek jego stosowania nie miały wpływu okoliczności eksponowane w odwołaniu i w skardze takie jak problemy z uzyskaniem odpowiednich pozwoleń czy niemożność porozumienia się z sąsiadami.
Na koniec wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 33 § 2 udział w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu parnego. Z regulacji tej wynika wprost, że udziału osoby trzeciej w postępowaniu nie może zgłosić jego uczestnik, oraz że sąd nie ma urzędowego obowiązku poszukiwania czy zawiadamiania o toczącym się postępowaniu osób trzecich. Stąd też wnioski skarżącej o odroczenie rozprawy, zmierzające do wywołania takiego działania sądu, zostały oddalone.
Wyrok wydano na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku