II SA/Kr 59/25

II SA/Kr 59/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Bankowe prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 3 , art 134 , art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 10 , 97
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 59 , art 59 a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. ze skargi M. W. na decyzję nr 560/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 15 listopada 2024 r. znak: WOB.7721.330.2024.KJAS w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. W. – dalej jako "skarżąca" jest decyzja nr 560/2024 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 15 listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 2 września 2024 r., znak; RPU.5121.32.2024.GTE, nr id. pisma: [...], którą odmówiono udzielenia skarżącej pozwolenia na użytkowanie drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. O. w K..
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki – dalej jako "PINB" decyzją nr 90/2022 z dnia 11 lutego 2022 r., zatwierdził skarżącej projekt budowlany pn. budowa drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr [...] przy ul. O. w K.. Decyzja ta udzielała również pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Ponadto ww. decyzją nałożono na skarżącą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego.
Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie.
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – dalej jako MWINB decyzją nr 404/2023 z dnia 25 września 2024 r., utrzymał w mocy ww. decyzję PINB.
Decyzja MWINB nr 404/2023 z dnia 25 września 2024 r., została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej: WSA), który wyrokiem z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1581/23 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna, która do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie została rozpoznana.
W dniu 5 lutego 2024 r. na dziennik podawczy PINB wpłynął wniosek inwestora (skarżącej) o udzielenie pozwolenia na użytkowanie cyt. "(...) drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] K. przy ul. O. w K." uzupełnionego w dniach: 16 lutego 2024 r. i 27 lutego 2024 r.
Po rozpatrzeniu tego wniosku, PINB decyzją z dnia 2 września 2024 r., odmówił udzielenia skarżącej pozwolenia na użytkowanie drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. O. w K..
Odwołanie od przedmiotowej decyzji PINB wniosła skarżąca.
Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania MWINB decyzją nr 560/2024 z dnia 15 listopada 2024 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia 2 września 2024 r.
W uzasadnieniu MWINB wskazał, że PINB nie miał możliwości do prowadzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, z uwagi na fakt, że postępowanie legalizacyjne nie zostało zakończone. Zaznaczono, że jakkolwiek decyzją ostateczną MWINB utrzymał w mocy decyzję PINB w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, to jednak wskutek wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1581/23 wskazana powyżej decyzja MWINB została uchylona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. W związku z tym, że powyższy wyrok WSA w Krakowie pozostawał nieprawomocny zarówno w dniu wydania skarżonej decyzji PINB jak i w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczego, MWINB zauważył, że stosownie do art. 152 § 1 p.p.s.a. decyzja zatwierdzająca projekt budowlany uchylona nieprawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie nie wywołuje skutków prawnych. To prowadzi do do jednoznacznego wniosku, iż organy nadzoru budowlanego nie mogą przejść do dalszego etapu postępowania legalizacyjnego, tj. etapu udzielenia pozwolenia na użytkowanie.
MWINB wskazał, iż uchylenie przez WSA w Krakowie nieprawomocnym wyrokiem decyzji MWINB nr 404/2023 z dnia 25 września 2024 r. oznacza, iż pomimo pozostawania w obrocie prawnym ww. decyzji, nie wywołuje ona aktualnie skutku prawnego w postaci zatwierdzenia projektu budowlanego dot. drogi wewnętrznej po terenie działek nr [...],[...],[...], [...], [...], [...] obr[...] K. przy ul. O. w K.. Podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczą błędnego, w ocenie skarżącej, odstąpienia przez WSA od rozstrzygnięcia w zakresie wyłączenia stosowania zasady wynikającej z art. 152 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pozostają w ocenie MWINB bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, że zasada wynikająca z przepisu art. 152 § 1 zd. 1 p.p.s.a. obowiązuje, gdyż zostały spełnione wszelkie przesłanki opisane w ww. przepisie, a WSA w Krakowie nie skorzystał z kompetencji o której mowa w art. 152 § 1 zd. 2 p.p.s.a..
Odnosząc się do zarzutu braku zawieszenia przez PINB postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., MWINB wskazał, że toczące się postępowanie wywołane skargą kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1581/23 nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. przepisu. Zauważył, że bez rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest możliwe wydanie decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej, gdyż istniały przesłanki do wydania skarżonej decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. w toku postępowania pierwszoinstancyjnego MWINB wskazał, iż ww. zarzut jest zasadny, gdyż PINB nie powiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże ww. brak nie stanowi przesłanki uchylenia skarżonej decyzji PINB. Organ wskazał, iż przedmiotowe postępowanie w istocie dotyczyło rozpatrzenia wniosku skarżącej, a PINB informował stronę w treści dwóch postanowień: z dnia 9 lutego 2024r. oraz z dnia 26 marca 2024r.; o wyznaczeniu nowego terminu. W treści ww. postanowień PINB wskazywał na podjęte dotychczas czynności i powody konieczności zmiany terminu załatwienia sprawy. W związku z powyższym MWINB wskazał, iż brak zawiadomienia strony na podstawie art. 10 k.p.a. pozostaje uchybieniem procesowym, które nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie stanowi w ocenie MWINB przyczyny uzasadniającej uchylenie skarżonej decyzji.
MWINB zaznaczył, iż skarżona decyzja w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie ma tylko taki skutek, że inwestor nie może przystąpić do użytkowania przedmiotowego obiektu, tym samym kończąc postępowanie legalizacyjne.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącej - M. W., która zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;
a. art. 7 w zw. z art. 77 §1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 §3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a.") poprzez brak prawidłowego rozpatrzenia oraz wszechstronnej oceny przez Organ II instancji materiału dowodowego w sprawie oraz uzasadnienie przez Organ II instancji zaskarżonej Decyzji w sposób lakoniczny i ogólnikowy;
b. art. 10 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy Decyzji I instancji pomimo uznania, że zarzut naruszenia przez Organ I instancji art. 10
k.p.a. jest zasadny, co powinno skutkować wydaniem przez Organ II instancji
decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. skutkującej uchyleniem Decyzji I
instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ
naruszenie to (wbrew twierdzeniom Organu II instancji) spowodowało dla
skarżącej negatywne skutki i miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;
c. art. 10 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącej o
możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem przed
wydaniem Decyzji II instancji, pomimo że zasada czynnego udziału stron w
postępowaniu powinna być realizowana zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i drugoinstancyjnym;
d. art. 107 § 3 w zw. z art. 11. w zw. z art. 15 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez
brak odniesienia się przez Organ II instancji do wszystkich twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od Decyzji I instancji, a w szczególności brak odniesienia się do argumentu skarżącej, zgodnie z którym powiadomienie jej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy umożliwiłoby jej złożenie wniosku o zawieszenie postępowania, a zatem do argumentu świadczącego o zasadności zarzutu naruszenia przez Organ I instancji art. 10 k.p.a.;
e. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie wywołane skargą
kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt: II
SA/Kr 1581/23 nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego
przepisu, a w konsekwencji uznanie, że Organ I instancji nie miał obowiązku
zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie
drogi wewnętrznej wybudowanej na działkach nr [...],[...], [...],[...],
[...], [...] (dalej jako: "Droga wewnętrzna");
f. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji w
sytuacji, gdy była ona obarczona szeregiem błędów i powinna zostać uchylona,
zaś sprawa powinna zostać przekazana PINB do ponownego rozpatrzenia.
Powołując się na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie Decyzji I instancji oraz o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów i zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 15 listopada 2024 r. nr 560/2024 utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 2 września 2024 r. o odmowie udzielenia skarżącej pozwolenia na użytkowanie drogi wewnętrznej.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane; t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 725 ze zm. – dalej jako PrBud, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a.
W myśl natomiast art. 59a ust. 1 PrBud organ nadzoru budowlanego przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w zakresie jej zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z projektem budowlanym.
Istota postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie sprowadza się zatem m.in. do zweryfikowania przez organ nadzoru budowlanego, czy określony obiekt budowlany (na gruncie niniejszej sprawy droga wewnętrzna) został wybudowany zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z projektem budowlanym (por. art. 59a ust. 1 PrBud).
Na gruncie niniejszej sprawy decyzją o pozwoleniu na budowę w rozumieniu przepisu art. 59a ust. 1 PrBud jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 25 września 2023 r. nr 404/2023 utrzymując a w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 11 lutego 2022 r. nr 90/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego
Istotne jest przy tym podkreślenie, że wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1581/23 uchylona została decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 25 września 2023 r. nr 404/2023 oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 11 lutego 2022 r. nr 90/2022.
Stosownie natomiast do art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.
Oznacza to, że skutkiem takiego wyroku, w braku odmiennego postanowienia sądu, jest pozbawienie zaskarżonej decyzji bytu prawnego nieprawomocnym jeszcze wyrokiem (por. np. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 152).
Skoro decyzja PINB nr 90/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego (oraz decyzja MWINB nr 404/2023) zostały uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1581/23 i wobec braku stosownego postanowienia sądu, co do wyłączenia wynikającego z art. 152 § 1 p.p.s.a. automatycznego skutku nieprawomocnego wyroku uwzględniającego skargę, to w konsekwencji należy przyjąć – tak jak zrobiły to prawidłowo w niniejszej sprawie organy, decyzje nie wywołują skutków prawnych i w związku z tym nie jest możliwe w toku postępowania o pozwolenie na użytkowanie odwoływanie się ani odnoszenie się do decyzji PINB nr 90/2022 (jak i decyzji MWINB nr 404/2023). Zweryfikowanie bowiem, czy określony obiekt został wybudowany zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z projektem budowlanym wymaga tego, aby decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdzająca ten projekt wywoływała skutki prawne. Niemożliwe jest zweryfikowanie zgodności wybudowanego obiektu z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym, jeśli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołuje skutków prawnych, a taka sytuacja ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy.
Oznacza to, że do dnia rozpoznania przez NSA wniesionej skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1581/23 (względnie uprawomocnienia się wyroku sądu I instancji np. na skutek umorzenia postępowania kasacyjnego w związku z ewentualnym wycofaniem skargi kasacyjnej) decyzja o pozwoleniu na budowę (decyzja PINB nr 90/2022 oraz decyzja MWINB nr 404/2023) nie wywołują skutków prawnych, a zatem do tego czasu nie jest możliwe zweryfikowanie zgodności wybudowanego obiektu z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym. Skoro tak, to zasadnie organy nadzoru w zaskarżonej decyzji odmówiły udzielenia pozwolenia na użytkowanie.
Bezzasadne są przy tym podniesione w skardze zarzuty.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 17 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 572 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." trzeba wskazać, że realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18).
Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego. (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
W kontekście podniesionego zarzutu, trzeba jeszcze wskazać, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, a zarzut ich dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) (por. uzasadnienia do wyroków: Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1523/16, z dnia 22 września 2020 r., sygn. I OSK 734/20, z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1892/21 oraz A. Wróbel (w:) Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2022, komentarz do art. 77).
Stosownie do przytoczonego w podstawie kasacyjnej art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego były do zweryfikowania, czy droga wewnętrzna, której dotyczył wniosek o pozwolenie na użytkowanie została wybudowana zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z projektem budowlanym (por. przywołany powyżej art. 59a ust. 1 PrBud). Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że taką weryfikację organy zamierzały przeprowadzić, w związku z tym jednak, że decyzja o pozwoleniu na budowę (decyzja PINB nr 90/2022 oraz decyzja MWINB nr 404/2023) nie wywołuje skutków prawnych, to nie było możliwe przeprowadzenie takiej weryfikacji.
Nie budzą przy tym żadnej wątpliwości w niniejszej sprawie istotne okoliczności, a mianowicie fakt uchylenia wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1581/23 decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego (decyzja PINB nr 90/2022 oraz decyzja MWINB nr 404/2023) oraz brak stosownego postanowienia sądu, co do wyłączenia wynikającego z art. 152 § 1 p.p.s.a. Tych okoliczności nie neguje również sama Skarżąca. Z tego względu podniesione zarzuty są pozbawione podstaw.
Nie są również trafne zarzuty naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4) K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Dla przyjęcia zaistnienia sytuacji o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. konieczne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy rozpoznaniem konkretnej sprawy a wcześniejszym wyjaśnieniem określonej kwestii prawnej; brak jej wyjaśnienia stanowi bezwzględną przeszkodę dla wydania decyzji w prowadzonym przez organ postępowaniu. Podkreślić przy tym należy, że jest to przeszkoda do wydania decyzji w ogóle, a nie decyzji o określonej treści. Przeszkodą taką nie jest natomiast okoliczność wydania wyroku przez WSA w Krakowie z dnia 9 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1581/23, czy zaskarżenie tego wyroku do NSA. W związku z tym należy uznać, że nie wystąpiła obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z 7 marca 2023 r., sygn. II OSK 619/20). Tymczasem Skarżąca nie wykazała, by doszło do takiego pozbawienia jej prawa do czynnego udziału strony, aby to mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Nie wskazała, jakie to konkretne czynności podjęłaby gdyby nie jeszcze przed wydaniem decyzji mogła wypowiedzieć się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego względu przedmiotowy zarzut jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1) K.p.a. Zgodni z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję.
Wskazany przepis ma charakter wynikowy, co oznacza jego zastosowanie winno być za każdym razem rezultatem uznania, że w konkretnej sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadnia kierunek rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Określone stosowanie przez organ przepisu wynikowego jest zatem konsekwencją ("wynikiem") określonych ustaleń faktycznych oraz określonego odczytania przepisów prawa materialnego. Jego naruszenie zawsze jest następstwem uchybienia innym przepisom - prawa materialnego bądź procesowego (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 431/18, NSA z dnia 28lipca 2023 r., sygn. I OSK 1353/22, NSA z dnia 16 maja 2023 r., sygn. II GSK 443/20).
Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy doszedł po rozpoznaniu sprawy do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji, w związku z tym utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Tę ocenę Sąd w pełni podziela. W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a tym samym podniesiony zarzut jest bezzasadny.
Niezależnie od podniesionych zarzutów Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Ze względu na powyższe Sąd na zasadzenia art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.