II SA/KR 589/25

II SA/Kr 589/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Paweł Darmoń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 4 , art 5  ust 1 pkt 9  , art 28  ust 1 i art 32 ust 4 pkt 1  , pkt 2  , art 35 ust 1 , ust 3 , ust 4  ust 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2022 poz 1225
par 12  ust 1 pkt 1  ust 10 , par 13 , par 22 , par 57  , par 80
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
art 4 pkt 21  , art 19 ust 1  , art 35 ust 2
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 lutego 2025 r. znak: WI-I-7840.5.62.2024.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 lutego 2025 r. nr WI-I.7840.5.62.2024.SA Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 maja 2024 r. nr 458/6740.1/2024 znak: AU-01-5.6740.1.58.2024.AFR o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu/działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia Inwestorowi: P. sp. z o.o. sp.k-a. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznym układem komunikacyjnym, zewnętrznymi miejscami postojowymi, murami oporowymi, zewnętrzną i wewnętrzną infrastrukturą techniczną w zakresie wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz ze studniami i zbiornikiem retencyjnym, wewnętrznej instalacji telekomunikacyjnej do istniejącej studni, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej wraz ze studniami, złączy kablowych wraz z wewnętrznymi liniami zasilającymi, przebudowy (przełożenie) istniejącego przyłącza wodociągowego, istniejących przyłączy energetycznych, likwidacji istniejących przyłączy wodociągowych, istniejących odcinków kanalizacji sanitarnej wraz ze studniami, istniejącego przyłącza ciepłowniczego, istniejącego przyłącza i instalacji wewnętrznej telekomunikacyjnej, istniejącego przyłącza oraz instalacji wewnętrznych energetycznych i oświetlenia terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie".
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia 23 maja 2024 r. nr 458/6740.1/2024 znak: AU-01-5.6740.1.58.2024.AFR Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt zagospodarowania terenu/działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla w/w zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. " w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. nr [...] na obszarze oznaczonym w załączniku graficznym do planu jako MW/U.2 – terenu zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej i usługowej. W ocenie organu, projekt zagospodarowania terenu/działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R.", a także wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto projekt zagospodarowania terenu/działki oraz projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
W odwołaniach od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa A. W. i K. W. wnieśli o jej uchylenie i oddalenie wniosku, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzji organu I instancji odwołujący zarzucili naruszenie:
1) art. 7 w zw. z ort. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z ort. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie zarówno w projekcie jak i uzgodnieniach Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2024 r. wpływu inwestycji na utrudnienia komunikacyjne, które wynikną z realizacji inwestycji oraz braku dokonania analizy bezpieczeństwa ruchu na ul. [...] w Krakowie w związku ze zjazdem z terenu inwestycji.
2) art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12a ust. 2 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, poprzez brak zapewnienia dla miejsc postojowych projektowanych na nieruchomości mocy przyłączeniowej pozwalającej wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW oraz brak zapewnienia zainstalowania kanałów na przewody i kable elektryczne na wszystkich stanowiskach postojowych, umożliwiających zainstalowanie punktów ładowania na każdym stanowisku postojowym znajdującym się w budynku i do budynku przylegającym.
3) § 13 w zw. z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez brak zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia i spowodowanie zacienienia nieruchomości sąsiednich, znacznie niższych niż projektowany budynek (przeszło 10 m), zwłaszcza spowodowania zacienienia nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] w Krakowie na skutek realizacji inwestycji.
4) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, poprzez brak uwzględnienia w parametrze "wysokość budynku" roślinności, która została przewidziana na "zielonym dachu" budynku, a w konsekwencji brak zapewnienia zgodności planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "R. ".
5) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak przedłożenia kompletnych, kompleksowych, opartych o adekwatny materiał badawczy opinii technicznych w przedmiocie stanu konstrukcji budynków sąsiednich, a w konsekwencji brak dokonania kompletnej oceny wpływu inwestycji na stan budynków sąsiednich i zagrożenia dla ich konstrukcji oraz możliwości korzystania z nich na skutek realizacji inwestycji, zwłaszcza wykonania wykopu celem wykonania garażu podziemnego.
6) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy Prawo budowlane, poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego i brak dokonania koniecznych uzgodnień oraz inwentaryzacji przyrodniczej, a w konsekwencji nieuwzględnienie wpływu inwestycji na lokalny ekosystem oraz utrzymanie stanu zwierząt pojawiających się na terenie nieruchomości sąsiednich przy ul. [...] i [...] a to kosów, kun, jeży, wiewiórek, dzięciołów.
Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 27 lutego 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 maja 2024 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, że odwołujący są właścicielami działki nr [...] obr. [...] w Krakowie (księga wieczysta [...]), zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ulicy [...] znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ dodał, że na terenie planowanej inwestycji obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. " (dalej: mpzp).
Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 4, art. 5, art. 34 ust. 3d pkt 3, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że analiza projektu pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.). Zawiera on niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony. W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e Prawa budowlanego zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. W ocenie Wojewody Małopolskiego, organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 w/w ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z mpzp, a także zgodność zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zdaniem organu odwoławczego, analiza zgromadzonych akt sprawy, w tym projektu budowlanego pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym mpzp, a także wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).
Organ II instancji wskazał, że działki inwestycyjne nr: [...], [...], [...] (nasadzenie drzew) znajdują się w obszarze oznaczonym w planie symbolem U.2 – tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolami U.1-U.5 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi (§ 22 ust. 1 mpzp). Przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny jest zgodny z przeznaczeniem terenu MW/U.2 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej. Jego lokalizacja nie przekracza linii zabudowy wyznaczonej na rysunku planu, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 mpzp. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, inwestycja spełnia warunki w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów, określone w § 20 ust. 2 mpzp. Maksymalna powierzchnia zabudowy w obszarach MW/U nie została w mpzp określona.
Organ odwoławczy stwierdził, że teren biologicznie czynny zajmuje 1193,86 m2, co stanowi ok. 40,01 % terenu inwestycyjnego w obszarze MW/U.2 (wynoszącego 2984 m2) i jest większe od 40%. Na powierzchnię biologicznie czynną składa się powierzchnia: terenów zielonych liczona jako 100% – 706,51 m2; terenów zielonych nad garażem podziemnym oraz innych terenów zielonych, liczone jako 50% – odpowiednio 250,25 m2 oraz 237,10 m2.
Organ II instancji wskazał także, że wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 2,5 (powierzchnia całkowita zabudowy wynosząca 7459,95 m2 w stosunku do powierzchni terenu leżącego w terenie MW/U.2 wynoszącej 2984 m2) i mieści się w przedziale od 0,1 do 2,5. Projekt przewiduje przykrycie budynku dachem płaskim, co jest zgodne z zasadami kształtu dachów zawartymi w § 7 ust. 6 pkt 1a mpzp.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia odpowiedniej liczby miejsc postojowych została uregulowana w § 14 ust. 8 pkt 1b mpzp, który w przypadku budynków w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej przewiduje 1,2 miejsca na 1 mieszkanie. W niniejszym wypadku, dla budynku o 96 lokalach mieszkalnych przewidziano miejsca postojowe w liczbie 121 (wymagana liczba 116, dodatkowo 5 dla osób niepełnosprawnych z kartą parkingową), z czego 108 miejsca w garażu podziemnym oraz 13 na poziomie terenu.
Wojewoda Małopolski stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności § 12 i § 22 oraz przepisami przeciw pożarowymi. Budynek zwrócony ścianami z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich został zlokalizowany w odległościach większych niż 4,0 m, tj.: 6,13 m; 5,03 m; 15,93 m od granic tych działek; co jest zgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Od strony północnej przedmiotowa działka graniczy z działką drogową nr [...] (dr.) – od działek drogowych przepisy w/w rozporządzenia nie wymagają, aby były zachowane odległości (§ 12 ust. 10).
Następnie stwierdził, że z projektu wynika, że wody opadowe będą odprowadzone do zbiornika retencyjnego, a nadmiar wód do sieci kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...] Projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działkach nią objętych, ze względu na istniejące ukształtowanie terenu oraz przede wszystkim z uwagi na zaprojektowanie zbiornika retencyjnego. Zdaniem organu, przyjęte rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zgodne z § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenie na parterze budynku, co jest zgodne z zapisami § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Organ II instancji wskazał, że odległość między zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego i budynków na działkach sąsiednich ze ścianami i przykryciem dachu nierozprzestrzeniającym ognia – są nie mniejsze niż 8,00 m: 29,58 m; 8,03 m; 13,03 m; 11,17 m; 15,93 m, co spełnia § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczących przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Prawidłowość lokalizacji pod względem przepisów p.poż. została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który 29 lutego 2024 r. uzgodnił projekt z uwagami (zgodnie z postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 kwietnia 2023 r., znak: [...]).
Odnośnie zarzutu nieuwzględnienie zarówno w projekcie, jak i uzgodnieniach Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2024 r. wpływu inwestycji na utrudnienia komunikacyjne, które wynikną z realizacji inwestycji oraz braku dokonania analizy bezpieczeństwa ruchu na ul. [...] w związku ze zjazdem z terenu inwestycji, organ II instancji stwierdził, że ustalenia przyjęte w rozpoznawanej sprawie przez organ I instancji, że inwestycja zaprojektowana na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie jest objęta wskazaną kategorią prawną – wbrew odmiennej ocenie odwołujących – nie narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.
Organ wyjaśnił, że jak każda nowa inwestycja powstająca w obszarze zurbanizowanym, wnioskowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wiąże się z określonymi uciążliwościami dla terenów sąsiednich, w tym dla działki nr [...], której właścicielami są odwołujący. Organ zauważył przy tym, że niedogodności wywołane powstającą inwestycją wskazane przez odwołujących trzeba uznać w warunkach miejskich za typowe, a ponadto za nienaruszające w żaden sposób przepisów, gdy uwzględnić, iż wzmożony ruch nie stanowi o naruszeniu norm technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Dodatkowo organ II instancji wskazał, że Zarząd Dróg Miasta Krakowa pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: RW.460.5.296.2024 uzgodnił zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie włączenia do drogi ruchu drogowego w związku z inwestycją, a pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r. znak: [...], zaopiniował pozytywnie projekt koncepcyjny obsługi komunikacyjnej inwestycji.
Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że budynki wielorodzinne po ich zrealizowaniu, co do zasady nie generują (nie są źródłem) hałasu, drgań, czy zanieczyszczeń powietrza. Rozważania co do zwiększenia się ruchu drogowego w wyniku powstania nowego budynku wielorodzinnego są więc okolicznościami pozaprawnymi i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro teren inwestycji jest przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną, oczywistym jest, że z jej realizacją wiąże się konieczność zapewnienia dojazdu do drogi publicznej (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie), z którego będą korzystać przyszli właściciele lokali mieszkalnych. Nie jest to jednak oddziaływanie, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, które wprowadza jakiekolwiek ograniczenia w zabudowie nieruchomości należącej do odwołujących.
Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że zawarto stosowną umowę z Zarządem Dróg Miasta Krakowa (dalej ZDMK), dotyczącą przebudowy skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Podpisanie tej umowy było warunkiem wydania kolejnych uzgodnień przez ZDMK w celu realizacji inwestycji kubaturowej.
Wojewoda Małopolski podkreślił, że inwestor uzyskał wymagane prawem uzgodnienia wydane przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa z dnia 5 kwietnia 2024 r. zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego; pozytywną opinię z dnia 18 sierpnia 2023 r., dotyczącą rozwiązań komunikacyjnych w związku z planowaną inwestycją, a także zaświadczenie z dnia 23 listopada 2023 r., znak: [...], wydane przez Prezydenta Miasta Krakowa, o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających przebudowie dróg ul. [...] i ul. [...] w związku z planowaną inwestycją.
W uzgodnieniu wskazano obsługę komunikacyjna inwestycji kubaturowej poprzez zjazd istniejący z ul. [...] o szerokości 6 m. Zjazd istniejący znajduje się ok. 100 m od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] Dojazd i dojście do projektowanego budynku zapewniono ciągiem pieszo-jezdnym o szerokości 5 m. Ciąg pieszo-jezdny stanowi także dojazd dla wozów strażackich i jest zakończony placem manewrowym, umożliwiającym zawracanie wozu strażackiego. Z racji, że jest to odstąpienie od przepisów dot. obsługi drogi pożarowej dla inwestycji, uzyskano zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w tej kwestii – tj. postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 18 kwietnia 2023 r., znak: [...].
Za niezasadny Wojewoda Małopolski uznał zarzut naruszenia ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Jak wynika bowiem z projektu zagospodarowania terenu, zapewniono odpowiednią moc elektryczną, tak aby zgodnie z tą ustawą, 50% lokali mieszkalnych miało możliwość zainstalowania punktów ładowania samochodów elektrycznych. Załączono też warunki Tauron zapewniające moc na poziomie 136,9 kW dla punktów ładowania.
Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia kanałów na przewody i kable elektryczne na wszystkich stanowiskach postojowych, umożliwiających zainstalowanie punktów ładowania na każdym stanowisku, Wojewoda Małopolski stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, określono układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym energetycznej. Projektowane zamierzenie nie obejmuje budowy przyłączy: energetycznego, teletechnicznego, ciepłowniczego i wodociągowego. Organ wyjaśnił, że kwestia budowy przyłączy uregulowana została w art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 29a Prawa budowlanego, z których wynika, że budowa przyłączy może być zrealizowana nie tylko na podstawie pozwolenia na budowę, lecz również zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Co istotne inwestor ma wybór co do tego, czy skorzysta z trybu pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Możliwość taką potwierdza art. 33 ust. 1a Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23, które są wymagane dla takiego obiektu, choć nie zwalnia to z obowiązków, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 29a i art. 57 ust. 1 pkt 4 lit. a. Organ dodał, że w myśl art. 29 ust. 2 pkt 26 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa punktów ładowania. Z uwagi na to, budowa punktów ładowania nie jest objęta niniejszym wnioskiem o pozwolenia na budowę. Powyższa kwestia będzie szczegółowo rozwiązywana w projekcie technicznym, który w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, nie jest wymaganym elementem na etapie udzielania pozwolenia na budowę.
Odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie § 13 w zw. z § 57 Wojewoda Małopolski stwierdził, że dołączone przez inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania wskazują, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 60 i § 13 tego rozporządzenia. Opracowanie obrazuje wpływ inwestycji na naturalne oświetlenie dla budynku projektowanego oraz sąsiedniej zabudowy, oznaczonej od A do E, w tym w szczególności budynku przy ul. [...] którego właścicielami są odwołujący (E). Organ II instancji zauważył, że cień rzucany przez budynek projektowany – "wędruje" w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej. Cień ten nie jest w ogóle rzucany w ciągu doby na południe, tj. tam gdzie na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...]. W tych okolicznościach organ podkreślił, że żadna część budynku przy ul. [...] nie jest zacieniana przez budynek projektowany, a zatem jego realizacja nie spowoduje żadnych zmian (ograniczeń) w naturalnym oświetleniu budynku należącym do odwołujących (E). Podobnie jest z budynkiem D, usytuowanym również na południe od obiektu projektowanego. Organ odwoławczy stwierdził, że ze schematu nasłonecznienia budynku mieszkalnego sąsiedniego A wynika, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi będą miały zapewnione nasłonecznienie w dniach równonocy, w godzinach od 7.00 do 17.00 – ok. 6 godzin 30 minut, tj. wymagane, co najmniej 3 godziny. Natomiast pomieszczenia pozostałych budynków niemieszkalnych B i C usytuowanych odpowiednio na południowym- zachodzie i wschodzie względem budynku projektowanego będą miały zapewnionych czas nasłonecznienia w godzinach: popołudniowych (B) i przedpołudniowych (C) – więcej niż 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00.
Poddając analizie pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi budynku projektowanym Wojewoda Małopolski stwierdził, że lokale mające okna na zachodniej elewacji – będą miały zapewnione nasłonecznienie minimum 3 godzin; na południowej – min. 8 godzin 45 minut; a na wschodniej – min. 3 godzin i 55 minut. Zatem inwestycja nie powoduje, według organu II instancji, naruszenia wymagań wynikających z § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., tj. minimalny czas nasłonecznienia – co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00- 17.00, określony w ww. przepisie – został zachowany. W każdym mieszkaniu co najmniej 1 pokój ma wymagany czas nasłonecznienia 3 godziny pomiędzy 7.00- 17.00.
Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że badając, czy zapewnione jest naturalne oświetlenie pomieszczeń lokali mieszkalnych, wymienionych powyżej budynków, oparł się na wysokościach określonych przez projektanta na podstawie § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z analizy wynika, że – między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynków sąsiednich – nie znajdują się przesłaniające części tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej, niż określone wysokości przesłaniania. W szczególności organ poddał analizie budynek E należący do odwołujących (E), usytuowany w odległości 10,90 m od obiektu projektowanego. Organ zauważył, że projektuje się budynek, którego powierzchnia użytkowa kondygnacji – począwszy od piętra V od strony zachodniej i południowej (czyli tam gdzie usytuowany jest budynek odwołujących) – zmniejsza się ku górze, tj. im wyższa kondygnacja tym mniejsza powierzchnia użytkowa. Rozwiązanie projektowe polegające na "pomniejszaniu" powierzchni wyższych kondygnacji podyktowane jest koniecznością spełnienia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Z analizy wynika, że – między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku E (kolor pomarańczowy) – nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 10,85 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego na poziomie piętra III); 13,82 m (na poziomie piętra IV); 16,79 m (V); 19,76 m (VI); 23,07 m (na VII do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu, tj. attyki).
Również między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku D (kolor brązowy na planszy 2 str. 40 – nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 10,85 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego na poziomie piętra III); 13,82 m (na poziomie piętra IV); 16,79 m (V); 19,76 m (VI); 23,07 m (na VII do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu, tj. attyki).
Podobnie między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkami usytuowanym w wewnętrznym licu ścian na osi okien pomieszczeń przesłanianych budynku C – nie znajdują się przesłaniające część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, tj.: 14,55 m (przy najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego na poziomie piętra IV); 17,47 m (V); 20,44 m (VI); 23,73 m (na VII do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu, tj. attyki). Analizując spełnienie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. dla budynku projektowanego, organ II instancji stwierdził, że w przypadku budynków: A, B, C, D, E, F – poszczególne wysokości przesłaniania są dużo mniejsze, niż odległości pomiędzy tymi budynkami, a budynkiem projektowanym; tj.: 1,00 m; 3,00 m; 3,89 m; 6,00 m są < 8,53 m; 1,32 m; 0,43 m; 3,43 m są < 13,03 m; 3,74 m; 6,72 m; 11 m; 13,98 m są < 17,77 m; 2,2 m; 5,18 m i 4,13 m; 7,29 m są < 10,09 m. Oznacza to – że spełnione są wymagania określone w § 13 tego rozporządzenia.
Wojewoda Małopolski nie zgodził się z twierdzeniem odwołujących, że inwestor naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, poprzez brak uwzględnienia w parametrze wysokość budynku – roślinności, która została przewidziana na zielonym dachu budynku, czym naruszył zapisy mpzp. Jak wynika bowiem z projektu architektoniczno-budowlanego, wysokość całkowita mierzona od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku, tj. attyki – wynosi 25 m, czym spełniono zapisy mpzp określone w § 20 ust. 2 pkt 3 mpzp, który ustala w terenie MW/U.1 i MW/U.2 maksymalną wysokość zabudowy: 25 m. Wojewoda Małopolski uznał zatem, że brak jest podstaw do podważania, że projektowana wysokość zabudowy 25 m narusza § 20 ust. 2 pkt 3 w związku z § 4 ust. 1 pkt 17. Ponadto w projekcie przewidziano niską roślinność ekstensywną, która swoją wysokością nie będzie przekraczać wysokości attyki. Stosowne informacje o rodzaju przewidzianej roślinności zawarto w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego oraz w spisie warstw.
Odnosząc się do obaw odwołujących dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji budynków usytuowanych na działkach sąsiednich, w tym z uwagi na wykop celem wykonania garażu podziemnego, Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że projektowane rozwiązania konstrukcyjne obiektu wraz z wynikami obliczeń statyczno-wytrzymałościowych w zależności od potrzeb – dokumentację geologiczno-inżynierską lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych – stanowią część projektu technicznego (art. 34 ust. 3 pkt 3a i 3d Prawa budowlanego), który inwestor jest obowiązany przekazać kierownikowi przed rozpoczęciem robót budowlanych (art. 42 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Natomiast do wniosku o pozwolenie na budowę, wymagane jest dołączenie projektu architektoniczno-budowlanego, który zawiera m.in. opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego (§ 20 ust. 1 pkt 5 Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego), co inwestor spełnił. Wojewoda Małopolski wskazał też, że biorąc pod uwagę aktualne wymagania w tym względzie, ani organ I instancji, ani organ II instancji – nie mają podstaw prawnych, aby na etapie wydawania pozwolenia na budowę, żądać od inwestora uzupełnienia projektu budowlanego o projekt techniczny, który obejmuje swym zakresem również odniesienie się do budynków wznoszonych w bliskim sąsiedztwie istniejących obiektów budowlanych.
Organ II instancji wskazał, że dla potrzeb inwestycji opracowana została opinia geotechniczna, dokumentacja badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny i dołączona już na etapie składania wniosku o pozwolenie na budowę. Opracowanie zostało wykonane przez uprawnionego geologa, a zgodność z przepisami tych dokumentów nie może być przedmiotem analizy w postępowaniu prowadzonym w sprawie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Ww. opracowanie jest obszerne i wnikliwe, w szczególności odnosi się do: budowy geologicznej, warunków hydrogeologicznych, oceny przydatności podłoża gruntowego na potrzeby posadowienia projektowanej inwestycji.
Materiały te zostały wykorzystane do oceny kategorii geotechnicznej projektowanego obiektu i gruntu przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, który określił, że inwestycja zalicza się do III kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych, a prawidłowość projektu została potwierdzona oświadczeniem projektanta, o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
Wojewoda Małopolski podkreślił, że autorzy projektu rzetelnie podeszli do kwestii bezpieczeństwa konstrukcji, w tym wykonaniu wykopów pod projektowany garaż podziemny; o czym świadczy wykonanie projektu technicznego; w tym: opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego (październik 2022 r.), na długo przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę (marzec 2024 r.), choć projekt techniczny nie jest aktualnie wymaganym załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę.
Do projektu została również dołączona ekspertyza techniczna określająca stan konstrukcji obiektów znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz wpływ oddziaływania wywołanego wzniesieniem nowego budynku oraz opinię konstrukcyjną określającą stan techniczny konstrukcji obiektów znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji; sporządzone przez projektantkę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Inwestor dołączył też projekt prac odwodnieniowych dla przedmiotowej inwestycji wykonane przez uprawnionego geologa oraz opinię [...] z dnia 18 maja 2023 r. znak: [...]. W aktach sprawy znajduje się również pismo z dnia 29 marca 2024 r., znak: [...], w którym Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie zaświadczyło, że nie wnosi sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego odprowadzenia wód z wykopu budowlanego w ramach w/w inwestycji. Ponadto, w aktach sprawy zalega decyzja z dnia 4 stycznia 2023 r., znak: WS-10.6541.9156.2022.AZO, którą Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził dokumentację geologiczno-inżynierską dla w/w inwestycji oraz decyzja z dnia 29 sierpnia 2022 r., znak: WS-10.6540.95.2022.AZ, którą Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt robót geologicznych. Wojewoda Małopolski wyjaśnił także, że organ I instancji w decyzji z dnia 23 maja 2024 r. określił szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, do których przestrzegania zobowiązał Inwestora na etapie budowy.
Odpowiadając na wątpliwości dotyczące zastosowanych w projekcie rozwiązań konstrukcyjnych z uwagi na wykop celem wykonania garażu podziemnego Wojewoda Małopolski podkreślił, że organy administracji architektonicznobudowlanej nie są uprawnione do weryfikowania rozwiązań technicznych wynikających z wiedzy specjalistycznej (branżowej). Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie obowiązek ten został dopełniony. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego, organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Zdaniem organu II instancji, również zarzut dotyczący nieuwzględnienia wpływu inwestycji na lokalny ekosystem oraz utrzymanie stanu zwierząt pojawiających się na terenie nieruchomości sąsiednich przy ul. [...] i [...] – a to kosów, kun, jeży, wiewiórek, dzięciołów – nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że wśród załączników znajduje się ekspertyza przyrodnicza dotycząca występowania gatunków chronionych w obrębie terenu inwestycji. W związku z wykazaniem w w/w ekspertyzie występowania: wróbli, mazurków i jerzyków, uzyskano decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 9 listopada 2023 r., znak: [...], na zniszczenie gniazd wróbla domowego, które znajdują się na istniejącym budynku hotelu G. , przeznaczonego do rozbiórki i w ramach rekompensaty zawieszenie na projektowanym budynku, 5 podwójnych budek lęgowych dla wróbla oraz pięć budek lęgowych dla jeżyka.
Odpowiadając na zarzuty odnośnie miejsc postojowych organ II instancji wyjaśnił, że wszystkie miejsca postojowe przewidziane na park-liftach (miejsca w garażu podziemnym) są miejscami niezależnymi, umożliwiającymi korzystanie przez właścicieli tych miejsc, bez konieczności ingerencji w miejsce postojowe znajdujące się powyżej, lub poniżej posiadającego. W celu poprawnej obsługi miejsc postojowych na park-liftach przewidziano odpowiedniej wysokości nadszybie i podszybie, tak aby platformy mogły poruszać się w górę lub dół, bez konieczności wyjazdu samochodu znajdującego się na dolnym poziomie park-liftu. Zastosowano nadszybie mieszczące się w wysokości garażu, oraz podszybie gdzie zjeżdża park-lift, w razie wyjazdu/ wjazdu samochodu na górnej platformie. Ilość miejsc postojowych została zaprojektowana zgodnie z wymaganiami zawartymi w zapisach mpzp. W związku z powyższym Wojewoda Małopolski stwierdził, że analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, która nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.
Z powyższą decyzją Wojewody Małopolskiego nie zgodził się K. W. i pismem z dnia 14 kwietnia 2025 r. wniósł skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak jakiegokolwiek zbadania przez organy orzekające w sprawie wpływu inwestycji na możliwość zabudowania działek sąsiednich, w tym nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego, podczas gdy realizacja inwestycji na podstawie zaskarżonych decyzji powoduje znaczne ograniczenie możliwości zabudowy działki sąsiedniej, a to nr [...] i [...], a ponadto nieuwzględnienie w ogóle działki nr [...], która również stanowi przedmiot współwłasności skarżącego w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji.
2) art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, przez błędne niezastosowanie i brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji prawnie chronionych i uzasadnionych interesów skarżącego, a to nieuwzględnienie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na możliwość zabudowy działki skarżącego, poprzez znaczne ograniczenie możliwości inwestycyjnych w stosunku do działki nr [...] na skutek realizacji inwestycji na podstawie zaskarżonych decyzji, co świadczy o naruszeniu słusznego interesu skarżącego.
3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie zarówno w projekcie jak i uzgodnieniach ZDMK z dnia 5 kwietnia 2024 r. wpływu inwestycji na utrudnienia komunikacyjne, które wynikną z realizacji inwestycji oraz braku dokonania analizy bezpieczeństwa ruchu na ul. [...] skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] w Krakowie w związku ze zjazdem z terenu inwestycji oraz nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich korzystających na co dzień z tych ulic, poprzez brak oceny ryzyka paraliżu komunikacyjnego w tym rejonie, po realizacji inwestycji.
4) art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12a ust. 2 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, poprzez brak zapewnienia dla miejsc postojowych projektowanych na nieruchomości mocy przyłączeniowej pozwalającej wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW oraz brak zapewnienia zainstalowania kanałów na przewody i kable elektryczne na wszystkich stanowiskach postojowych, umożliwiających zainstalowanie punktów ładowania na każdym stanowisku postojowym znajdującym się w budynku i do budynku przylegającym.
5) § 13 w zw. z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez brak zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia i spowodowanie zacienienia nieruchomości sąsiednich, znacznie niższych niż projektowany budynek (przeszło 10 m), zwłaszcza spowodowania zacienienia nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] w Krakowie na skutek realizacji inwestycji.
6) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, poprzez brak uwzględnienia w parametrze "wysokość budynku" roślinności, która została przewidziana na "zielonym dachu" budynku, a w konsekwencji brak zapewnienia zgodności planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "R.
7) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak przedłożenia kompletnych, kompleksowych, opartych o adekwatny materiał badawczy opinii technicznych w przedmiocie stanu konstrukcji budynków sąsiednich, a w konsekwencji brak dokonania kompletnej oceny wpływu inwestycji na stan budynków sąsiednich i zagrożenia dla ich konstrukcji oraz możliwości korzystania z nich na skutek realizacji inwestycji, zwłaszcza wykonania wykopu celem wykonania garażu podziemnego.
8) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy Prawo budowlane, poprzez brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego i brak dokonania koniecznych uzgodnień oraz inwentaryzacji przyrodniczej, a w konsekwencji nieuwzględnienie wpływu inwestycji na lokalny ekosystem oraz utrzymanie stanu zwierząt pojawiających się na terenie nieruchomości sąsiednich przy ul. [...] i [...] a to kosów, kun, jeży, wiewiórek, dzięciołów.
9) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 14 ust. 8 pkt 1 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. ", poprzez brak ustalenia, czy wszystkie miejsca parkingowe zaprojektowane na poziomie -1 inwestycji pozostają miejscami niezależnymi, to jest czy dla inwestycji spełniony jest współczynnik miejsc parkingowych wymaganych przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 3 lipca 2025 r. – odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania P. sp. z o.o. sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. (inwestor) wniosła o oddalenie skargi. Odnośnie zarzutu zarzut braku zbadania wpływu inwestycji na możliwość zabudowania działek sąsiednich uczestnik postępowania stwierdził, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski odniósł się do tej kwestii, wskazując na kwestię nasłonecznienia i zacieniania działki skarżącego. Ponadto w dokumentacji projektowej znajduje się szczegółowa analiza tych parametrów, które zostały poddane zbadaniu i ocenie zarówno przez organ l, jak i ll instancji. Wyrazem tego jest uzasadnienie decyzji Wojewody, które świadczy o samodzielnej interpretacji przedłożonych analiz. Z kolei skarżący nie odniósł się w ogóle do wyników tej analizy, w sposób gołosłowny wskazując na brak dokonania odpowiednich ustaleń przez organy wydające decyzje w niniejszej sprawie. Skarżący nie wyjaśnił także jakich parametrów jego zdaniem nie zbadano, jakich analiz nie wykonano, a powinno się wykonać.
Za nielogiczny i nieprawdziwy Spółka uznała zarzut braku zbadania przez organ wpływu inwestycji na możliwość zabudowania działek sąsiednich, jak również nieuwzględnienie przez organ w analizie działki o nr [...], która należy do skarżącego. Inwestor wyjaśnił, że zarzut ten jest nielogiczny ponieważ jeśli skarżący stawia zarzut, co do "braku jakiegokolwiek zbadania" wpływu inwestycji na zabudowę działek sąsiednich, to oznaczałoby to, że pominął absolutne wszystkie działki sąsiednie. Jednak powołanie się na zarzut "całkowite pominięcie działki [...]" poddaje, zdaniem uczestnika postępowania, w wątpliwość zasadność całego zarzutu, a zwłaszcza jego pierwszej części. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, mowa jest o budynku D, który jest położony właśnie na działce [...], co do której skarżący stawia omawiany zarzut braku uwzględnienia tej działki w analizie Wojewody Małopolskiego poprzedzającej wydanie decyzji.
W odpowiedzi na zarzut nieuwzględnienia prawnie chronionych i uzasadnionych interesów skarżącego przez nieuwzględnienie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na możliwość zabudowy działki skarżącego uczestnik postępowania wskazał, że sam fakt istnienia zabudowy na danej działce sąsiadującej z terenem inwestycji, w powiązaniu z treścią § 13, 57 in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie narzuca na inwestora i projektanta konieczności analizowania kwestii nasłonecznienia i zacienienia względem hipotetycznej zabudowy, ale względem zabudowy istniejącej. Inwestor wskazał, że w niniejszej sprawie obie działki, których współwłaścicielem jest skarżący są zabudowane. Nieruchomość skarżącego położona jest na południe w stosunku do terenu inwestycji i projektowanego obiektu, co zważywszy na położenie na półkuli północnej, powoduje, że cień w ogóle nie będzie padać od strony planowanego obiektu na teren działek [...] i [...] należących do skarżącego. W związku z tym, zarówno analiza tych parametrów w odniesieniu do aktualnej zabudowy, czy też zabudowy potencjalnej działek skarżącego, doprowadzić musi do wniosku, że brak jest ograniczenia w zabudowie po stronie działek skarżącego.
Dla wykazania bezzasadności podnoszonych przez skarżącego zarzutów co do rzekomej utraty przez niego hipotetycznej powierzchni zabudowy dopuszczonej zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "R. " uczestnik postępowania przedłożył stosowną analizę. Przyjęto w niej założenie realizacji na działkach nr [...] i [...] (nieruchomości skarżącego) budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową w parterze i 7 piętrach mieszkalnych o dopuszczalnej wysokości 25 m (8 kondygnacji nadziemnych) i maksymalnej intensywności zabudowy dopuszczonej mpzp na poziomie 2,5 (tj. 2265 m2 - (906 m2 pow. działek skarżącego x dopuszczalny współczynnik intensywności - 2,5). Przyjęto 5 metrów odległości od granicy działek, zarówno dla ścian z otworami okiennymi, jak i dla ścian bez otworów okiennych i drzwiowych (§ 12 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.).
Powierzchnię całkowitą budynku przyjęto w maksymalnej dopuszczalnej wielkości tj. 2265 m2. Zgodnie z zapisami mpzp powierzchnię całkowitą należy liczyć po zewnętrznym obrysie budynku wraz z tarasami, loggiami i balkonami, natomiast dla potrzeb analizy, aby wytrącić potencjalny zarzut narzucania skarżącemu usytuowania i wielkości balkonów bądź tarasów (bo np. skarżący ich sobie nie życzy), autor analizy wykazał możliwość maksymalnej zabudowy bez ujmowania tych elementów, a jedynie licząc powierzchnię całkowitą po zewnętrznym obrysie ścian budynku. To samo tyczy się zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Nie ingerowano w wielkość ani ilość mieszkań, tak aby nie narzucać odpowiedniej ilości miejsc postojowych. Przy przyjętej maksymalnej pow. całkowitej 2265 m2, powierzchnia użytkowa możliwa do uzyskania mieści się w przedziale 1500- 1750 m2, w zależności jak zostaną rozwiązane balkony, loggie, komunikacja itp. Tak wyliczona powierzchnia użytkowa mieści się w wartości powierzchni podanej przez skarżącego jako pożądanej do uzyskania (pkt 9 str. 6 skargi), przy kompleksowym wykorzystaniu zapisów MPZP. Zdaniem uczestnika, skarżący podaje niewiarygodne dane o rzekomej stracie aż 550 m2 w stosunku do maksymalnie możliwej do uzyskania powierzchni użytkowej potencjalnej inwestycji. Taka strata nie jest niczym podyktowana, ani uzasadniona.
Spółka wskazała, że z przeprowadzonej analizy wynika, że hipotetyczny budynek na działkach [...] i [...] ma kompozycję uskakujących tarasów (podobnie jak budynek projektowany) począwszy od 6 kondygnacji. Ma to na celu zapewnienie odpowiedniego przesłaniania i nasłonecznienie dla budynku na działce inwestora. Z przedstawionych rysunków wynika, że oba budynki projektowany i hipotetycznych oddziałowywują na siebie, wymuszając rozwiązania uwzględniające interes każdej ze stron, natomiast nie powodują, że działki będące we wzajemnych relacjach stają się bezużyteczne, lub tracą powierzchnie użytkową możliwą (teoretycznie) do wybudowania. Zdaniem Spółki, świadczy to w sposób jednoznaczny o wyważeniu interesów stron, co było i jest uwzględnione w opracowanej i zatwierdzonej zaskarżonymi decyzjami dokumentacji. Obie inwestycje można zaprojektować tak, żeby wykorzystać maksymalne dopuszczalne parametry wynikające z MPZP, bez szkody dla którejkolwiek ze stron. Uczestnik postępowania podkreślił przy tym, że to nie budynek na działce inwestora, ale hipotetyczny obiekt usytuowany na nieruchomości skarżącego może zacieniać lub przesłaniać budynek inwestora (ze względu na kierunek padania cienia), przeto nie można zakładać sytuacji, w której hipotetyczna inwestycja na działkach skarżącego w ogóle nie doznawałaby jakichkolwiek ograniczeń. Stąd też, uznanie, że sam fakt udzielenia pozwolenia na wybudowanie obiektu o dopuszczalnej przez Plan wysokości, jest nadmiernie ingerujące w prawa skarżącego, jest bezzasadne. W warunkach śródmiejskich trudno oczekiwać, aby inwestycja nie oddziaływała w ogóle na tereny sąsiednie.
Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego uczestnik postępowania podniósł, że zarzut ten dotyczy nieuwzględnienia zarówno w projekcie, jak i w uzgodnieniu przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa (ZDMK) wpływu inwestycji na utrudnienia komunikacyjne związane z realizacją inwestycji oraz brak analizy bezpieczeństwa ruchu i wpływu inwestycji na paraliż komunikacyjny w rejonie ulicy [...] Inwestor stwierdził, że przepis ten wskazuje, że kryterium jakim kieruje się zarządca drogi dokonując uzgodnienia, jest możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W ramach postępowania uzgodnieniowego zarządca drogi powinien prowadzić postępowanie w zakresie swojej właściwości rzeczowej, do której - zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. Z kolei w myśl art. 4 pkt 21 tej ustawy, ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zdaniem uczestnika, trudno zaakceptować zarzut pominięcia przez zarządcę kwestii ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w trakcie drogi uzgadniania możliwości włączenia nowej inwestycji do drogi. Tym niemniej, z punktu widzenia postępowania o pozwolenie na budowę, organ bada czy planowana zmiana zagospodarowania nieruchomości uzyskała pozytywne uzgodnienie zarządcy drogi, a jeśli tak - nie jest władny to uzgodnienie kwestionować, ponieważ leży to poza kompetencjami organu administracji architektonicznej.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12a ust. 2 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych Spółka wskazała, że w przypadku przedmiotowej inwestycji przewidziano 121 miejsc postojowych oraz przedstawiono pismo Tauron z dnia 23 sierpnia 2023 r., z którego wynika zapewnienie mocy przyłączeniowej dla punktów ładowania o mocy 136,9kW. Uczestnik stwierdził przy tym, że moc przyłączeniowa obliczana jest przez przedsiębiorstwa energetyczne przy uwzględnieniu tzw. współczynnika jednoczesności, który w przypadku budynków wielorodzinnych wynosi około 60%. Oznacza to, że dla planowanej inwestycji, przy zapewnieniu możliwości wyposażenia połowy miejsc postojowych w punkty ładowania, wymagana moc przyłączeniowa winna wynosić 61x3,7 kWx60% = 135, 42 kW. Warunek zapewnienia wymaganej mocy został zatem zapewniony w przedłożonych wraz z dokumentacją projektową warunkach z Tauron z dnia 23 sierpnia 2023 r. Co do zarzutu braku zainstalowania kanałów do wszystkich stanowisk postojowych, inwestor wskazał, że tego typu szczegółowe rozwiązania przewiduje się dopiero w projekcie technicznym. Jako instalacja wewnętrzna, instalacja dot. ładowania stanowisk postojowych nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia, w związku z czym nie obejmuje się jej zakresem wniosku o wydanie pozwolenia (art. 29 pkt 4 ppkt 3 lit. d Prawa budowalnego). Także punkty ładowania samochodów elektrycznych nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, w związku z czym nie są one objęte zakresem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (art. 29 pkt 2 ppkt 26 Prawa budowalnego) i nie mają wpływu na prawidłowość wydania zaskarżonej decyzji.
Odnośnie zarzutu naruszenia § 13 w zw. z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., tj. brak zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia i spowodowanie zacienienia budynków sąsiednich uczestnik postepowania wyjaśnił, że zarzut ten został omówiony przy zarzucie nr 2. Dodatkowo Spółka wskazała, że szczegółowa analiza tych parametrów została przedstawiona na str. 39-41 dokumentacji projektowej. Analizy te potwierdzają, że nie tylko dla obiektów należących do skarżącego, ale także i dla pozostałych nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji spełnione zostały wszystkie wymogi § 13, 57 i 60 w/w rozporządzenia.
Odpowiadając na zarzut przekroczenia zapisów mpzp w zakresie maksymalnej dopuszczalne] wysokości budynku uczestnik postępowania stwierdził, że elementy ewentualnej roślinności znajdującej się na dachu nie będą determinowały maksymalnej wysokości zabudowy, dla której kluczowe są "mury", a nie ewentualna roślinność. Dodatkowo inwestor wskazał, że z projektu architektonicznobudowlanego wynika, że na dachu zaplanowana jest roślinność w formie tzw. zielonych dachów w formie zieleni o charakterze niskiej roślinności ekstensywnej, która swoją wysokością nie będzie przekraczać wysokości dachu. Za całkowicie chybioną Spółka uznała sugestię skarżącego, że zieleń przewidziana na dachu osiągnie wielkość, która spowoduje zacienianie okien znajdujących się na terenie jego posesji.
Odnośnie zarzutu braku odpowiednich opinii co do stanu konstrukcji budynków sąsiednich Spółka wskazała, że na kartach 197-222 znajdują się 2 ekspertyzy: techniczna i konstrukcyjna dot. budynków sąsiednich, w tym budynku skarżącego, opracowane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Wobec tego uczestnik postępowania uważa, że nie można postawić zarzutu niekompletności projektu budowlanego ponieważ ekspertyza istnieje i została dołączona do dokumentacji. Z kolei jeśli chodzi o brak przeprowadzenia wizji wewnątrz poszczególnych budynków sąsiadujących z terenem inwestycji to wynika ona z braku zgody poszczególnych właścicieli, w tym skarżącego, na wstęp osób sporządzających przedmiotowe opracowanie. Spółka stwierdziła, że z przeprowadzonych badań technicznych i oględzin budynków sąsiednich, a także na podstawie dostępnych materiałów (w tym archiwalnych), projektanci stwierdzili, że zarówno w trakcie realizacji inwestycji, jak i po jej zakończeniu, możliwe będzie bezpieczne użytkowanie wszystkich budynków sąsiednich, bez obniżenia ich przydatności do użytkowania. Skarżący nie przedstawił kontrdowodu na tą okoliczność, a zatem nie ma podstaw do kwestionowania wniosków zawartych w opiniach stanowiących fragment dokumentacji projektowej w niniejszej sprawie, a sporządzonych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Spółka dodała, że sporządzone dla potrzeb niniejszego projektu opinie wykazały 2 strefy oddziaływania wykopu pod planowany budynek, przy czym w strefie oddziaływania bezpośredniego znalazł się jedynie budynek przy ul. [...] (działka nr [...]) i został on szczegółowo zinwentaryzowany i opisany - na ile pozwalały warunki braku zgody na wstęp do środka obiektu. Także pozostałe budynki zostały poddane oględzinom i opisane.
W odpowiedzi na zarzut braku inwentaryzacji przyrodniczej i oceny wpływu inwestycji na lokalny ekosystem inwestor wyjaśnił, że w ramach sporządzonej dokumentacji projektowej, zapewnił wykonanie dwóch opracowań: Inwentaryzacji zieleni oraz Ekspertyzy przyrodniczej. Na podstawie opracowanej inwentaryzacji zieleni wraz z preliminarzem opłat i gospodarką zieleni, wskazano drzewa kolidujące z inwestycją oraz uzyskano stosowną decyzję zezwalającą na wycinkę tych drzew. Z kolei ekspertyza przyrodnicza została wykonana przez uprawnionego przyrodnika i wykazała występowanie wróbli/mazurków i jerzyków na terenie inwestycji. Inwestor uzyskał stosowną decyzję Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Krakowie na zniszczenie gniazd wróbla domowego, które to obecnie znajdują się na istniejącym budynku hotelu G. , przeznaczonego do rozbiórki i w ramach rekompensaty zawieszenie 5 podwójnych budek lęgowych dla wróbla oraz pięć budek lęgowych dla jeżyka.
Odpowiadając z kolei na zarzut naruszenia § 14 ust. 8 pkt 1 lit. b mpzp w zakresie braku ustalenia niezależności miejsc postojowych zrealizowanych w systemie park- lift uczestnik postępowania podniósł, że dla przedmiotowej inwestycji obejmującej 96 mieszkań, przewidziano 116 miejsc postojowych (1,2 miejsca na mieszkanie) oraz dodatkowo przewidziano 5 miejsc postojowych na kartę. W sumie zaprojektowano 121 miejsc postojowych. W garażu podziemnym zaprojektowano 108 z czego 100 miejsc postojowych przewidziano na niezależnych "park lift' ach", a 8 - jako miejsca wolnostojące. Miejsca na platformach park-lift -zapewniają niezależne korzystanie z górnej i dolnej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Miechowskiego orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., zwanej dalej P.b.). Zgodnie z art. 4 tej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.
W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a).
Stosownie do art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zgodnie z kolei z art. 35 ust. 5 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki.
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu/działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorowi: P. sp. z o.o. sp. k.-a. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznym układem komunikacyjnym, zewnętrznymi miejscami postojowymi, murami oporowymi, zewnętrzną i wewnętrzną infrastrukturą techniczną w zakresie wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz ze studniami i zbiornikiem retencyjnym, wewnętrznej instalacji telekomunikacyjnej do istniejącej studni, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej wraz ze studniami, złączy kablowych wraz z wewnętrznymi liniami zasilającymi, przebudowy (przełożenie) istniejącego przyłącza wodociągowego, istniejących przyłączy energetycznych, likwidacji istniejących przyłączy wodociągowych, istniejących odcinków kanalizacji sanitarnej wraz ze studniami, istniejącego przyłącza ciepłowniczego, istniejącego przyłącza i instalacji wewnętrznej telekomunikacyjnej, istniejącego przyłącza oraz instalacji wewnętrznych energetycznych i oświetlenia terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w Krakowie".
Planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze objętym uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. ". Zgodnie z zapisami § 22 ust. 1 tego planu działki nr [...], [...], [...], na których ma być realizowana inwestycja znajdują się w obszarze oznaczonym w planie symbolem U.2 – tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolami U.1-U.5 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny jest zgodny z przeznaczeniem terenu MW/U.2 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej.
Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 1193,86 m2, co stanowi ok. 40,01 % terenu inwestycyjnego w obszarze MW/U.2 (wynoszącego 2984 m2) i jest większe od 40%. Na powierzchnię biologicznie czynną składa się powierzchnia trawników (706,51 m2), stropodachy zielone w poziomie terenu (250,25 m2) oraz stropodachy zielone nad ostatnią kondygnacją (237,10 m2). Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 2,5 (powierzchnia całkowita zabudowy wynosząca 7459,95 m2 w stosunku do powierzchni terenu leżącego w terenie MW/U.2 wynoszącej 2984 m2) i mieści się w przedziale od 0,1 do 2,5. Projekt przewiduje przykrycie budynku dachem płaskim, co jest zgodne z § 7 ust. 6 pkt 1 lit. a miejscowego planu. Obowiązujący dla obszaru inwestycji plan miejscowy przewiduje maksymalną wysokości zabudowy 25 m. Taką też wysokość przewiduje dla planowanego budynku projekt zagospodarowania terenu. Odnośnie liczby miejsc postojowych wskazać należy, że zgodnie z § 14 ust. 8 pkt 1 lit. b planu miejscowego w przypadku budynków w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej przewidziano 1,2 miejsca na 1 mieszkanie. Natomiast w projekcie przewidziano 121 miejsc postojowych (116 dla mieszkańców oraz 5 dla osób niepełnosprawnych z kartą parkingową).
Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. W niniejszej sprawie projektowany budynek zwrócony ścianami z oknami i drzwiami w stronę granic działek sąsiednich został zlokalizowany w odległościach większych niż 4 m, tj.: 6,13 m, 5,03 m, 15,93 m od granic tych działek. Zgodnie z § 12 ust. 10 rozporządzenia odległość ta nie jest wymagana w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową lub publicznie dostępnym placem. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż od strony północnej przedmiotowa działka graniczy z działką drogową nr [...].
Również przewidziany w projekcie sposób odprowadzania wód opadowych należy uznać za zgodny z zapisami § 28 i 29 tego rozporządzenia. Jak wynika z treści projektu wody opadowe będą odprowadzone do zbiornika retencyjnego, a nadmiar wód do sieci kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...]. Z kolei ścieki sanitarne z projektowanego zamierzenia inwestycyjnego będą odprowadzane do sieci kanalizacyjnej poprzez istniejące przyłącze ogólnospławne. Miejsce gromadzenia odpadów stałych przewidziano jako wyodrębnione pomieszczenie na parterze budynku (zgodnie z § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.).
W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia wszystkie ustawowe wymagania.
Nie zasługują na uwzględnienie podniesione przez skarżącego w treści skargi zarzuty.
Nie ma racji skarżący, że organy nie wzięły pod uwagę negatywnego wpływu planowanej inwestycji na możliwość zabudowy jego działki. Jak to już zostało powyżej wskazane decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora przesłanek określonych w przepisach Prawa budowlanego, nie pozostawiono organom administracji luzu decyzyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Wprawdzie w procesie budowlanym - w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. - obowiązuje zasada poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak ochrona tych interesów nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może bowiem naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy.
W treści skargi skarżący podniósł, że realizacja inwestycji spowoduje ograniczenie możliwości zabudowy jego nieruchomości (na którą składają się działki nr [...] [...]) do około 950 m2. Na poparcie swojego zarzutu skarżący nie przedłożył jednak żadnego dowodu, ani racjonalnie zarzutu nie uzasadnił. Natomiast w odpowiedzi na ten zarzut inwestor przedłożył "Analizę wykazującą możliwość zabudowy działek [...] i [...] obr. j. ewid. [...] przy ulicy [...] w Krakowie w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "R. W analizie tej szczegółowo opisano hipotetyczny budynek wielorodzinny możliwy do posadowienia na działkach skarżącego o powierzchni całkowitej 2260 m2 i wysokości 25 m (8 kondygnacji nadziemnych), oddalony 5 m od granic z działkami sąsiednimi. Z analizy tej trafnie wynika, że to nie projektowana inwestycja objęta pozwoleniem na budowę ogranicza możliwości zabudowy działek skarżącego lecz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co więcej to hipotetyczny obiekt usytuowany na nieruchomości skarżącego może zacieniać lub przesłaniać budynek inwestora (ze względu na kierunek padania cienia). W związku z powyższym za bezzasadny należy uznać zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm., zwanej dalej u.d.p.), zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jak wynika z art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ochrona drogi oznacza zaś działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 u.d.p.). A zatem do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie ulega więc wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1966/17). Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze.
Zauważyć należy, iż niezbędnym elementem rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie uzgodnienia jest dokonanie przez zarządcę drogi ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, a zwłaszcza zmianę ruchu drogowego.
Jak wynika z akt sprawy Zarząd Dróg Miasta Krakowa pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: [...] uzgodnił zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie włączenia do drogi ruchu drogowego w związku z inwestycją, a pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r. znak: [...], zaopiniował pozytywnie projekt koncepcyjny obsługi komunikacyjnej inwestycji. Ponadto inwestor uzyskał zaświadczenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2023 r. nr [...] o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających przebudowie dróg ul. [...] i ul. [...] w związku z planowaną inwestycją. Inwestycja będzie więc posiadała obsługę komunikacyjną z ul. [...]. od strony południowej. Obsługę komunikacyjną zamierzenia inwestycyjnego zapewni istniejący zjazd publiczny z ul. [...]
Podkreślić przy tym należy, że Zarząd Dróg Miasta Krakowa jest wyspecjalizowanym organem, który w zakresie swych kompetencji ma wiedzę na temat nie tylko zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, ale i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych. W tym zakresie Zarząd Dróg Miasta Krakowa posiada szczegółowe dane, którymi może się posługiwać przy formułowaniu swych opinii, a zatem z urzędu ma wiedzę pozwalającą na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów z dróg, czy też oceny stanu technicznego zjazdu i bezpieczeństwa na drogach. W realiach niniejszej sprawy nie można zatem uznać, że w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty organy obu instancji przy formułowaniu swoich decyzji nie wzięły pod uwagę kwestii wpływu jaki planowana inwestycja będzie miała na bezpieczeństwo ruchu drogowego i poziom zwiększenia natężenia ruchu.
Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12a ust. 2 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1289 ze zm.) budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1, oraz związane z nimi wewnętrzne i zewnętrzne stanowiska postojowe, projektuje się i buduje, zapewniając moc przyłączeniową pozwalającą wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW. Z kolei w myśl art. 12a ust. 2 tej ustawy Budynki mieszkalne, z którymi związanych jest więcej niż 10 stanowisk postojowych, projektuje się i buduje, zapewniając zainstalowanie kanałów na przewody i kable elektryczne na wszystkich stanowiskach postojowych, umożliwiających zainstalowanie punktów ładowania na każdym stanowisku postojowym, jeżeli te stanowiska postojowe: 1) znajdują się wewnątrz budynku lub 2) przylegają do budynku.
Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (k. 31 akt administracyjnych) we wschodniej części działki w rzędzie miejsc postojowych zaplanowano cztery stanowiska dla samochodów o napędzie elektrycznym, przy których zlokalizowano stacje ładujące. Ponadto, zgodnie z uzyskanymi warunkami technicznymi zasilania budynku przewidziano możliwość zapewnienia dla 50% miejsc postojowych w garażu podziemnym wykonania i zasilenia ładowarek wewnętrznych dla samochodów elektrycznych. W aktach sprawy (dokumenty formalne w projekcie budowlanym) znajduje się również pismo Tauron z dnia 23 sierpnia 2023 r., z którego wynika zapewnienie mocy przyłączeniowej dla punktów ładowania pojazdów elektrycznych dla zasilania podstawowego o mocy 136,9 kW.., pozostające w zgodzie z § 2 Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 maja 2021 r w sprawie sposobu ustalania minimalnej mocy przyłączeniowej dla wewnętrznych i zewnętrznych stanowisk postojowych związanych z budynkami użyteczności publicznej oraz budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi (Dz. U. 2021.892 z dnia 2021.05.14), który stanowi, że minimalna moc przyłączeniowa dla wewnętrznych i zewnętrznych stanowisk postojowych związanych z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym w gminie, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, stanowi iloczyn 50% liczby wszystkich stanowisk postojowych związanych z tym budynkiem i wartości mocy 3,7 kW, jednak nie mniej niż 3,7 kW, chyba że z tym budynkiem nie są związane żadne stanowiska postojowe.
Odnośnie zarzutu braku zapewnienia kanałów na przewody i kable elektryczne na wszystkich stanowiskach postojowych stwierdzić należy, że w projekcie zagospodarowania terenu, określono układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym energetycznej. Jak słusznie zauważył organ II instancji kwestia budowy przyłączy uregulowana została w art. 29 ust. 1 pkt 23 a i art. 29a Prawa budowlanego, z których wynika, że budowa przyłączy może być zrealizowana nie tylko na podstawie pozwolenia na budowę, lecz również zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Budowa punktów ładowania nie jest zatem objęta niniejszym wnioskiem o pozwolenia na budowę i pozostaje bez wpływu na ważność zaskarżonej decyzji.
Odnośnie zarzutu naruszenia § 13 w zw. z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stwierdzić należy, że kwestia ta została szczegółowo omówiona przez organ II instancji na str. 13-16 zaskarżonej decyzji. Swoje ustalenia organ oparł na dołączonej przez inwestora analizie nasłonecznienia i przesłaniania. Z treści tej analizy wynika, że projektowany budynek w ciągu doby w ogóle nie rzuca cienia na południe, tj. tam gdzie na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny przy ul. [...] a zatem jego realizacja nie spowoduje żadnych zmian w naturalnym oświetleniu budynku należącego do skarżącego. Podobnie jest z budynkiem D, usytuowanym również na południe od obiektu projektowanego. Ze schematu nasłonecznienia budynku mieszkalnego sąsiedniego A wynika natomiast, że pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi będą miały zapewnione nasłonecznienie w dniach równonocy, w godzinach od 7.00 do 17.00 – ok. 6 godzin 30 minut, tj. wymagane, co najmniej 3 godziny. Natomiast pomieszczenia pozostałych budynków niemieszkalnych B i C usytuowanych odpowiednio na południowym- zachodzie i wschodzie względem budynku projektowanego będą miały zapewnionych czas nasłonecznienia w godzinach: popołudniowych (B) i przedpołudniowych (C) – więcej niż 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00. Z kolei w przypadku projektowanego budynku, lokale mające okna na zachodniej elewacji – będą miały zapewnione nasłonecznienie minimum 3 godzin; na południowej – min. 8 godzin 45 minut; a na wschodniej – min. 3 godzin i 55 minut. Tym samym spełnione zostały wszystkie wymogi § 13, § 57 i § 60 ust. 1 w/w rozporządzenia.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b, poprzez brak uwzględnienia w parametrze "wysokość budynku" roślinności, która została przewidziana na "zielonym dachu" budynku, gdyż zgodnie z definicją "wysokości zabudowy", zawartą w § 4 ust. 1 pkt 17 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. ", należy pod tym pojęciem rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, o których mowa w przepisach ustawy Prawo budowlane, mierzoną od poziomu terenu istniejącego; a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych. W skład tego pojęcia nie wchodzi zatem ewentualna roślinność znajdująca się na dachu budynku. Poza tym w projekcie przewidziano niską roślinność, która swoją wysokością nie będzie przekraczać wysokości attyki.
W ocenie Sądu, nie zasługuje również na uwzględnienie opisany w pkt 7 skargi zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak przedłożenia opinii technicznych w przedmiocie stanu konstrukcji budynków sąsiednich, a w konsekwencji brak dokonania kompletnej oceny wpływu inwestycji na stan budynków sąsiednich i zagrożenia dla ich konstrukcji oraz możliwości korzystania z nich na skutek realizacji inwestycji, zwłaszcza wykonania wykopu celem wykonania garażu podziemnego. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego w aktach sprawy znajdują się: Ekspertyza techniczna określająca stan konstrukcji obiektów znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz wpływ oddziaływania wywołanego wzniesieniem nowego budynku (k. 196-208 akt adm.) oraz Opinia konstrukcyjna (k. 209-222 akt adm.), w których dokonano analizy stanu budynków sąsiednich oraz strefy oddziaływania wykonanego wykopu. W dokumentach tych stwierdzono, że stan techniczny budynków sąsiadujących jest zadowalający i zarówno w trakcie, jak i po wykonaniu planowanej inwestycji możliwe będzie bezpieczne użytkowanie tych budynków. Ponadto w aktach sprawy znajdują się: projekt prac odwodnieniowych dla przedmiotowej inwestycji wykonane przez uprawnionego geologa, opinia [...] z dnia 18 maja 2023 r. znak: [...], pismo z dnia 29 marca 2024 r., znak: [...], w którym Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie zaświadczyło, że nie wnosi sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego odprowadzenia wód z wykopu budowlanego w ramach w/w inwestycji, decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 stycznia 2023 r., znak: WS-10.6541.9156.2022.AZO zatwierdzająca dokumentację geologiczno-inżynierską dla w/w inwestycji oraz decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2022 r., znak: WS-10.6540.95.2022.AZ zatwierdzająca projekt robót geologicznych. Tym samym organy obu instancji dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym umożliwiającym dokonanie oceny wpływu planowanej inwestycji na sąsiednie budynki i wydanie decyzji.
Nie ma też racji skarżący, że organy nie dokonały analizy wpływu planowanej inwestycji na lokalny ekosystem. W aktach sprawy znajduje się bowiem ekspertyza przyrodnicza dotycząca występowania gatunków chronionych w obrębie terenu inwestycji (k. 287-292 akt adm.). Inwestor przedstawił też decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 9 listopada 2023 r., znak: [...] (k. 114-116 akt adm.) na zniszczenie gniazd wróbla domowego, które znajdują się na istniejącym budynku hotelu G. przeznaczonego do rozbiórki i w ramach rekompensaty zawieszenie na projektowanym budynku, 5 podwójnych budek lęgowych dla wróbla oraz pięć budek lęgowych dla jeżyka. Tym samym zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy Prawo budowlane okazał się niezasadny.
Nie doszło również do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 14 ust. 8 pkt 1 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. ". Dla przedmiotowej inwestycji obejmującej 96 mieszkań przewidziano 116 miejsc postojowych (1,2 miejsca na mieszkanie) oraz dodatkowo przewidziano 5 miejsc postojowych na kartę. W sumie zaprojektowano 121 miejsc postojowych. W garażu podziemnym zaprojektowano 108 z czego 100 miejsc postojowych przewidziano na niezależnych park-liftach, a 8 jako miejsca wolnostojące. Ilość miejsc postojowych została zatem zaprojektowana zgodnie z wymaganiami zawartymi w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że wszystkie miejsca postojowe przewidziane na park-liftach w garażu podziemnym są miejscami niezależnymi, umożliwiającymi korzystanie z nich (dzięki odpowiedniej wysokości nadszybia i podszybia) bez konieczności wyjazdu samochodu znajdującego się na dolnym poziomie park-liftu.
W związku z powyższym za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonych decyzji przez organy obu instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tych decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu, organy działały zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tych decyzji (art. 134 p.p.s.a.).
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.