II SA/Kr 58/24

II SA/Kr 58/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-01-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Mirosław Bator
Piotr Fronc /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 63, 64, art. 81
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Dnia 28 marca 2024 r. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: straszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2024 r. sprawy ze skarg Towarzystwa [...] z siedzibą w K. oraz E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 października 2023 r. znak: SKO.OŚ/4170/105/2023 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargi.
Uzasadnienie
Decyzją Wójta Gminy Liszki z dnia 19 stycznia 2023 r. nr ROŚ.6220.9.2022 stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zespołu przemysłowo-magazynowo-usługowego wraz z segmentami socjalno-biurowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb C., określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a charakterystykę przedsięwzięcia określono w załączniku nr 1 stanowiącym integralną cześć decyzji.
Od powyższej decyzji odwołali się Towarzystwo O. z siedzibą w K, E. W., R. K., B. N., R. C. oraz T. Ś., podnosząc liczne zarzuty naruszenia przepisów kpa oraz ustawy o ochronie środowiska. W odwołaniach argumentowano, że planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na środowisko, doprowadzi do jego degradacji, a także spowoduje liczne uciążliwości dla mieszkańców.
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 października 2023 r. nr SKO.OŚ/4170/105/2023 umorzono postępowanie względem T. Ś., a w pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
Umorzenie postępowania było podyktowane tym, że nieruchomość należąca do T. Ś. leży dalej niż 100 m od granic terenu inwestycji, a zatem poza obszarem wynikającym z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094). Argumenty skarżącego o przekroczeniu norm hałasu, zanieczyszczeń i wibracji nie znalazły oparcia w materiale dowodowym sprawy.
W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że planowana inwestycja znajduje się w terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Cholerzyn-obszar I (Dz.Urz.Woj. Małopolskiego z 2021 r. poz. 3943), oznaczonym symbolem 2P/U1: tereny produkcyjno-usługowe. Przedmiotem przedsięwzięcia jest budowa zespołu przemysłowo-magazynowo-usługowego wraz z segmentami socjalno-biurowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną. Powierzchnia działek inwestycyjnych wynosi 5,58 ha. Planowana jest tam natomiast działalność z zakresu sortowania i magazynowania paczek, usług oraz lekkiej produkcji.
Powyższe przedsięwzięcie wypełnia przesłanki z § 3 ust.1 pkt 31, pkt 37 lit. b-d, pkt 54 lit. a i pkt 58 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), wobec czego podjęto czynności wymienione w art. 64 cyt. ustawy, występując do odpowiednich organów o wyrażenie stanowiska w sprawie.
Organy te w odpowiedzi stwierdziły, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższe stwierdzenie wynika z:
1. opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2022 r.,
2. opinii Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 15 lipca 2022 r.,
3. postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 21 lipca 2022 r.
W konsekwencji stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wyjaśniono, że przy zastosowaniu dostępnych zabezpieczeń i rozwiązań technicznych oraz przestrzeganiu postanowień wynikających z decyzji organu I instancji nie wystąpi znacząco negatywny wpływ na środowisko, a dołączona mapa akustyczna wykazała brak przekroczeń hałasu (poziom hałasu jest mniejszy niż 50dB w porze dziennej i 40dB w porze nocnej).
W odpowiedzi na zarzut doręczenia nie podpisanej decyzji, Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się decyzja organu I instancji podpisana w prawidłowy sposób, podobnie jak charakterystyka przedsięwzięcia. Doręczenie powyższej decyzji następuje natomiast w trybie art. 49 kpa, poprzez zawiadomienie o decyzji.
Jeżeli chodzi o odpady, organ odwoławczy przedstawił rodzaje oraz szacowane ilości odpadów, które będą powstawały na etapie realizacji przedsięwzięcia, a następnie jego eksploatacji i ewentualnej likwidacji. Jak wskazano w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, sposób magazynowania odpadów będzie zgodny z przepisami. Odpady będą zbierane selektywnie, gromadzone i zabezpieczone w miejscach wydzielonych i przeznaczonych do magazynowania odpadów.
Inwestycja spowoduje emisję w zakresie odpadów, ścieków, gazów i pyłów oraz hałasu, jednakże wskazane przez inwestora wielkości nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzi, co potwierdził również Inspektor Sanitarny w powołanej powyżej opinii. W sąsiedztwie nie występują przedsięwzięcia, które mogłyby wchodzić w kumulację oddziaływań.
Zdaniem Kolegium nie są słuszne zarzuty dotyczące braku wzięcia pod uwagę bliskości Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego, strefy ochronnej rzeki Sanki oraz stanowisk archeologicznych.
Od powyższej decyzji skargi złożyli Towarzystwo O. z siedzibą w K oraz E. W..
Towarzystwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu. Towarzystwo podniosło zatem brak wszechstronnego rozpatrzenia okoliczności podnoszonych przez mieszkańców. Jego zdaniem inwestycja będzie mieć negatywny wpływ na stan środowiska i spowoduje nieodwracalną degradację przyrody, a także zniszczy walory krajobrazowe Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. W ocenie strony skarżącej organy nie wyjaśniły z jakich powodów uznały, że nie wystąpi znaczący wpływ na środowisko i zlekceważyły uciążliwości związane z planowaną inwestycją dla okolicznych mieszkańców. Zarzucono też ogólnikowość w określeniu warunków korzystania ze środowiska.
E. W. zarzuciła z kolei naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez dokonanie przez organ II instancji dowolnej oceny dowodów, zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy, niedoniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania oraz akceptację w całości stanowiska organu I instancji, co doprowadziło w konsekwencji do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.
W konsekwencji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c oraz kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 tej ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Z art. 59 ust. 1 wynika zaś, że przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (pkt 2).
Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm). Spełnia bowiem następujące przesłanki:
- § 3 ust. 1 pkt 31: instalacje do przesyłu gazu inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 20 oraz towarzyszące im tłocznie lub stacje redukcyjne, z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków;
-§ 3 ust. 1 pkt 37 lit. b-d: instalacje do naziemnego magazynowania produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi i gazów łatwopalnych;
-§ 3 ust. 1 pkt 54 lit. a: zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy;
-§ 3 ust. 1 pkt 58 lit. a: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54, 55-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.
Powyższa kwalifikacja nie oznacza jednak automatycznie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązek przeprowadzenia takiej oceny stwierdza się uwzględniając kryteria wymienione w art. 63 ustawy środowiskowej, tj. rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska (pkt 1), w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2), rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 (pkt 3).
Zgodnie z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy postanowienie w powyższym przedmiocie wydaje się po zasięgnięciu opinii:
1. regionalnego dyrektora ochrony środowiska;
2. organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-29, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b;
3. organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy;
4. organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.
Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, w szczególności zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów ustawy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Niniejsze twierdzenie znajduje swoje uzasadnienie zarówno w treści przedstawionej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, jak również w stanowiskach organów współdziałających, wyspecjalizowanych w danej dziedzinie z racji posiadanej odpowiedniej wiedzy fachowej oraz doświadczenia.
Przede wszystkim organ I instancji wypełnił ciążący na nim obowiązek zwrócenia się do organów opiniujących, które niezależnie, a zarazem jednogłośnie uznały, że co do przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak wskazano powyżej, wynika to z opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, którzy po otrzymaniu dodatkowych dokumentów potwierdzili swoje stanowisko, a także z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie. Co istotne, opinie te są jednoznaczne i nie pozostawiające żadnych wątpliwości, że zdaniem organów sporządzenie oceny środowiskowej nie jest w przypadku analizowanego przedsięwzięcia konieczne. Nie ma w opinii Sądu żadnych podstaw, aby zakwestionować wiarygodność powyższej oceny, tym bardziej, że jak wskazano na wstępie, jest ona jednomyślna i wyrażona przez trzy niezależne organy.
Podstawą dokonania oceny, czy dla spornego przedsięwzięcia zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, była Karta Informacyjna Przedsięwzięcia. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że jest to dokument szczególny, sformalizowany, którego treść i zakres regulowane są przepisami ustawy. Karcie tej przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń z niej wynikających mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy Karty, z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych, zawartych w Karcie. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia Karty (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 875/20, CBOSA). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej Karty w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów tej karty (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11, CBOSA). Taka zaś sytuacja w sprawie nie miała miejsca.
Karta Informacyjna Przedsięwzięcia została w przedmiotowej sprawie sporządzona w sposób rzetelny i wiarygodny, a dokument ten spełnia wymogi ustawowe i nie pozostawia wątpliwości co do kwalifikacji jej autora. Z drugiej strony, choć strony skarżące kwestionowały wynikające z niej zapisy – w szczególności w zakresie norm przekroczenia hałasu – nie przedstawiły żadnych wiarygodnych badań, czy analiz, które wskazywałyby za zasadność ich zarzutów, a w zasadzie obaw.
W ocenie Sądu, w realiach badanej sprawy organy uwzględniając opisane powyżej opinie, prawidłowo uznały, że można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla niniejszej inwestycji stanowiącej przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu cyt. rozporządzenia. Stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nastąpiło z uwzględnieniem informacji zawartych we wniosku, Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, wspomnianych opiniach organów współdziałających i ustaleń wynikających z przeprowadzonego postępowania. Nadto, w punkcie II decyzji Wójta Gminy Liszki określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem koniecznych zabezpieczeń przed ewentualnym zanieczyszczeniem odpadami m.in. ropopochodnymi, sposobów właściwego odprowadzania ścieków, gospodarowania odpadami oraz zastosowania środków mających na celu zminimalizowanie hałasu.
Wywiedzione w skargach zarzuty nie mogły skutkować odmienną oceną Sądu, bowiem nie wskazują one na żadne skonkretyzowane ryzyko powstania negatywnych skutków dla środowiska, życia, zdrowia i ludzi w skali uzasadniającej sporządzenie opinii środowiskowej. Zarzuty te skupiają się jedynie na subiektywnej ocenie, że planowana inwestycja zagrozi środowisku, zniszczy walory pobliskiego parku krajobrazowego oraz będzie uciążliwa dla mieszkańców. Należy wciąż mieć na uwadze, że nie każde oddziaływanie na środowisko uzasadnia sporządzenie opinii w tym przedmiocie.
Powyższe argumenty, nie poparte żadnymi solidnymi analizami, które potwierdzałyby ich zasadność nie powodują automatycznej konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, tym bardziej, że są sprzeczne ze wszystkimi ustaleniami poczynionymi przez organ. Choć inwestycja ma duży zasięg oddziaływania i jest zaplanowana na ponad 5ha terenie, nie ma podstaw, aby uznać, że spowoduje nieodwracalną degradację przyrody, czego obawia się skarżące Towarzystwo. Zarówno realizacja, jak i późniejsze funkcjonowanie inwestycji z pewnością będzie wiązało się z różnego rodzaju emisjami, jednak nie każde takie oddziaływanie stanowi degradację środowiska.
Prawdą jest, że inwestycja zaplanowana jest na obszarze znajdującym się w otulinie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Okoliczność ta jasno została wskazana przez organy obu instancji, nie jest zatem prawdą, że została w postępowaniu pominięta. Należy jednak podkreślić, że tereny te znajdują się poza granicami tego parku i zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone właśnie na prowadzenie działalności produkcyjno-usługowej. Planowana inwestycja, choć niewygodna dla niektórych mieszkańców, jest zatem zgodna z planistycznym przeznaczeniem terenu.
Można jeszcze nadmienić, że wspominane w skardze uciążliwości, które potencjalnie mogą wystąpić dla mieszkańców w związku z realizacją przedsięwzięcia, nie stanowią o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tym bardziej, że w żaden sposób nie zostały skonkretyzowane i stanowią część pozbawionych konkretnego uzasadnienia obaw.
Odpowiedź na zarzuty zawarte w skardze E. W. znajduje się można natomiast znaleźć we wstępnej części uzasadnienia. Skarżąca przedstawiła gołosłowne zarzuty względem Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz ustaleń organu, twierdząc m.in. w odniesieniu do hałasu, iż "istnieje duże prawdopodobieństwo, że dopuszczalne normy zostałyby przekroczone". Raz jeszcze należy podkreślić w tym miejscu szczególny walor dowodowy Karty Informacyjnej, którego nie da się podważyć pozbawionymi analiz i badań obawami.
Zdaniem skarżącej, organ dokonał lakonicznej oceny środowiskowego oddziaływania przedsięwzięcia, pomijając kryteria wynikające z art. 63 ust.1 pkt 1 lit. f i g, pkt 2 lit. f i k, pkt 3 lit. e, f i g. W opinii Sądu zarzut ten jest jednak nieuzasadniony. Jeżeli chodzi o odpady, w decyzji odwoławczej w sposób szczegółowy wymieniono ilości i rodzaje spodziewanych odpadów zarówno powstających na etapie realizacji, jak i późniejszego funkcjonowania inwestycji. W decyzji organu I instancji w ramach warunków korzystania ze środowiska również uwzględniono kwestię gospodarowania odpadami i zabezpieczenia przed ich oddziaływania. Przykładowo zobowiązano inwestora do zapewnienia ochrony środowiska wodno-gruntowego przez zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi, poprzez wyposażenie w odpowiednie sorbenty, zbiorniki dwupłaszczowe, uwzględniono kwestie kanalizacji oraz zawarto zalecenia dotyczące zbierania odpadów dot. ich selektywnego magazynowania i przekazywania uprawnionym podmiotom. Nie jest prawdą, że organy nie uwzględniły obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, oraz obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Wobec tego, że inwestycja znajduje się na terenie stanowisk archeologicznych, inwestor zwrócił się chociażby do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków określenie warunków ochrony konserwatorskiej. Sprawdzono, ze inwestycja jest położona poza obszarem Natura 2000, a najbliższy chroniony w ten sposób teren jest oddalony o 4 km od granic inwestycji.
Wbrew zarzutom skarżącej, zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie powodów, dla których stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej. Wynika z niego zarówno podstawa faktyczna, jak i prawna tej oceny. Organ przedstawił materiał dowodowy, na którym się oparł oraz wyjaśnił powody, dla których zarzuty stron odwołujących się okazały się nieskuteczne.
Decyzja jest zatem poprawna zarówno pod względem materialnym jak i procesowym. Jak wynika z akt, postępowanie było procedowane z uwzględnieniem praw mieszkańców, którzy byli informowani o jego przebiegu, poprzez umieszczanie wymaganych obwieszczeń. Korzystali też z uprawnienia do składnia uwag i zarzutów, składali bowiem pisma w tym przedmiocie, a niektórzy także odwołania oraz skargi. Zasadnie jednak organ odwoławczy odmówił merytorycznej oceny odwołania T. Ś.. Skoro bowiem jego nieruchomość znajduje się poza obszarem zdefiniowanym obiektywnie w art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w zakresie złożonego przez niego odwołania należało umorzyć.
Reasumując, wobec jednoznacznie brzmiących dowodów w sprawie oraz szczegółowej ich analizy dokonanej przez organ przez pryzmat wymienionych powyżej przepisów, w szczególności art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, nie ma zdaniem Sądu uzasadnionych podstaw, aby twierdzić, że organy naruszyły prawo stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Można w tym miejscu wspomnieć, że powyższa ocena organów nie przesądza o tym, że planowana inwestycja zostanie zrealizowana lecz stanowi wyłącznie wstępny etap postępowania administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, oddalono skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.