II SA/Kr 559/25

II SA/Kr 559/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-07-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2023 poz 1587
art 25 w zw z art 3 ust 1 pkt  6 i 19
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 lutego 2025 r. znak SKO.OŚ/4170/47/2024 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Wójt Gminy Z. decyzją z dnia 20 grudnia 2023 r. Nr OŚ.6236.6.2022.LK:
1) nakazał S. R. jako posiadaczowi odpadów o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03), 17 01 01 (odpady betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów), 17 01 02 ( gruz ceglany) nielegalnie składowanych/ magazynowanych na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości B. na terenie Gminy Z., usunięcie wszystkich odpadów składowanych/ magazynowanych na wskazanej nieruchomościach zgodnie z przepisami obowiązującego prawa w tym zakresie, w ten sposób, że odpady należy niezwłocznie przetransportować do miejsca przeznaczonego do ich zbierania bądź przetwarzania,
2) ustalił termin wykonania obowiązku, o którym mowa w punkcie 1, do dnia 1 marca 2024.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez S. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 20 lutego 2025 r., znak SKO.OŚ/4170/47/2024 uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekło co do istoty sprawy:
1) Nakazało S. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą O. S. R. usunięcie z terenu działki nr [...] w miejscowości B. na terenie Gminy Z., odpadów o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03), 17 01 01 (odpady betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów), 17 01 02 (gruz ceglany), w ten sposób, że odpady należy niezwłocznie przetransportować do miejsca przeznaczonego do ich zbierania bądź przetwarzania.
2) Ustaliło termin wykonania obowiązku, o którym mowa w punkcie 1, do dnia 30 czerwca 2025 r.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. jedn. Dz.U. 2023 poz. 1587), rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020.10) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572).
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że jej podstawą prawną jest art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. W decyzji, o której mowa w określa się w szczególności:
1) termin usunięcia odpadów;
2) rodzaj odpadów;
3) sposób usunięcia odpadów.
W postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji dokonano następujących ustaleń:
- na teren działki nr [...] nawieziono ziemię oraz gruz betonowy i gruz ceglany,
- nawieziony na działkę nr [...] w/w materiał pochodzi z robót budowlanych prowadzonych na terenie działek [...], [...], [...] w B. , wykonanych przez dewelopera S. R.,
- szacowana objętość nawiezionego materiału wynosi 45 m3, a ich szacowana masa wynosi 77,8 Mg,
- materiał nasypowy stanowi odpady o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03), 17 01 01 (odpady betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów), 17 01 02 (gruz ceglany).
Odpadem w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.
Należy wskazać, iż teren działki nr [...] w miejscowości B. na terenie Gminy Z. nie jest miejscem przeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów, co wypełnia dyspozycję art. 26 ustawy o odpadach.
Na zbieranie odpadów jak i prowadzenie przetwarzania odpadów wymagane jest zezwolenie, którego odwołująca strona nie posiada.
Kolegium zwróciło uwagę na kwestię ponoszenia odpowiedzialności za zgromadzone odpady. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach, pod pojęciem wytwórcy odpadów rozumie się każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów; wytwórcą odpadów powstających w wyniku świadczenia usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw jest podmiot, który świadczy usługę, chyba że umowa o świadczenie usługi stanowi inaczej. Natomiast, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.
Odpady zgromadzone na działce nr [...] pochodzą z robót budowlanych prowadzonych na terenie działek [...], [...], [...] w B. , wykonanych przez dewelopera S. R., zatem to S. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą O. S. R. jest posiadaczem w/w odpadów. Organ I instancji nałożył na S. R. obowiązek usunięcia odpadów. Natomiast obowiązek usunięcia odpadów należy nałożyć na S. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą O. S. R.. Wobec czego Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i nakazało Panu S. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą O. S. R. (woj. małopolskie, pow. kr ki, gm. K., miejsc. S. , nr [...]), usunięcie odpadów z terenu działki nr [...] w miejscowości B. na terenie Gminy Z..
Kolegium wyznaczyło również nowy termin usunięcia odpadów, tj. do dnia 30 czerwca 2025 r.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że decyzja z 20 grudnia 2023 r. Nr OŚ.6236.6.2022.LK została doręczona pełnomocnikowi S. R., tj. radcy prawnemu A. Z. - [...], co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru.
Przepis art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach stanowi, iż przepisów ustawy o odpadach nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. W przedmiotowej sprawie odpady nawiezione na działkę [...] pochodziły z robót budowlanych prowadzonych na terenie działek [...], [...], [...] w B. , a zatem zastosowanie mają przepisy o odpadach.
W odwołaniu podniesiono, iż właścicielem działki nr [...] w B. jest M. M. i wobec tego zastosowanie ma domniemanie, że posiadaczem odpadów jest władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się odpady. Kolegium wyjaśnia, iż w postępowaniu prowadzonym z art. 26 ustawy o odpadach organ nakazuje posiadaczowi usunięcie odpadów składowanych lub magazynowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym. W przedmiotowym postępowaniu ustalenia pozwoliły wskazać, iż posiadaczem odpadów na działce nr [...] jest S. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą O. S. R.. W takim przypadku, domniemanie, że władający nieruchomością jest posiadaczem odpadów - nie ma zastosowania w sprawie. Ponadto należy wskazać na regulacje art. 26 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach, zgodnie z którymi: jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu. Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości.
W przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016r., poz. 93), ponieważ S. R. jest przedsiębiorcą.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. R., zarzucając jej
1) Naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. poprzez uchylenie przez organ II instancji decyzji Wójta Gminy Z. w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, podczas gdy w toku rozpoznawania sprawy istniały przesłanki warunkujące uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania,
2) Naruszenie przepisu postępowania art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej Decyzji w sposób lakoniczny, bez zaprezentowania własnego wywodu organu odwoławczego wobec zarówno zarzutów odwołania jak i przedmiotu sprawy, posłużenia się w całości stanowiskiem organu I instancji;
3) Naruszenie przepisów postępowania art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób nie budzący wątpliwości, a także niewyczerpujące i dowolne rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to prowadzenie postępowania w sposób nieprowadzący pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na:
a, wykluczeniu, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie możliwości powstania skarpy i nawiezienia na działkę o nr [...] w B. ziemi na innej drodze, niż poprzez działania S. R., podczas gdy bezspornym w sprawie jest prowadzenie przez Gminę Z. na spornym fragmencie działki o numerze [...] robót budowlanych w zakresie odwodnienia terenu, co mogło doprowadzić do powstania nasypu ziemnego o charakterze odpadu lub do zmiany składu gruntu stanowiącego nasyp;
b. przyjęciu, iż nasyp ziemny na działce nr [...] stanowi odpad, podczas gdy z ustaleń organu I instancji wynika, iż nasyp stanowi część inwestycji prowadzonej przez S. R. na działkach [...], [...] i [...] oraz [...], na podstawie ostatecznego, prawomocnego pozwolenia na budowę i nie spełnia definicji odpadu z art. 3 ust. 1 pkt 6) ustawy o odpadach.
4) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 6) ustawy o odpadach poprzez jego zastosowanie i uznanie, że nasyp ziemny na działce nr [...] stanowi odpad, podczas gdy z ustaleń organu I instancji, których Organ odwoławczy nie zweryfikował ani nie odniósł się do nich wynika, iż nasyp stanowi część inwestycji prowadzonej przez S. R. na działkach [...], [...] i [...] oraz [...] na podstawie ostatecznego, prawomocnego pozwolenia na budowę i nie spełnia definicji odpadu z art. 3 ust. 1 pkt 6) ustawy o odpadach, w szczególności w zakresie przesłanki "pozbycia się";
5) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 3) ustawy o odpadach w zw. z art. 105 k.p.a., poprzez zignorowanie wyłączenia przedmiotowego objętego dyspozycją w/w przepisu, prowadzenie postępowania i wydanie decyzji merytorycznej w sprawie, podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika, że nasyp składa się z niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych i materiał ten został wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty, także na działce nr [...], co powodować musiało umorzenie postępowania.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., a mianowicie uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz umorzenie postępowania administracyjnego na mocy art. 145 § 3 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, organy obu instancji prawidłowo dokonały subsumpcji ustaleń faktycznych do obowiązujących przepisów prawa materialnego. Sąd nie dostrzegł również naruszenia innych przepisów postępowania.
Zaskarżona decyzja, choć lakoniczna, posiada wszystkie konieczne elementy i nie budzi zastrzeżeń. Rację ma skarżący, że rolą organów administracji publicznej w ramach rozpoznania sprawy było ustalenie: kiedy powstał nasyp ziemny, kto go wzniósł i w jakich okolicznościach (a zatem, kto jest wytwórcą lub posiadaczem odpadu), z czego się on składa i czy można zakwalifikować go jako odpad w rozumieniu ustawy o odpadach.
W ramach postępowania wyjaśniającego trzykrotnie przeprowadzono oględziny oraz zlecono biegłemu dokonanie pomiaru miąższości nasypu w 15 punktach, określenie litologii nasypu, wykonanie mapy izoliniowej miąższości nasypu i określenie objętości nasypu. Trzecie oględziny odbyły się z udziałem biegłego.
Podczas oględzin 11 lutego 2022 r. M. M. – właściciel działki nr [...], na którą bez jego zgody nawieziono ziemi oświadczył, że skarpa powstała na etapie budowy budynków przy ul. [...] i wskazał na osobę dewelopera S. R. jako posiadacza odpadów. Podobne oświadczenie zawarte było we wniosku z 23 września 2021 r. inicjującym postępowanie, do którego wnioskodawca dołączył płytę CD ze zdjęciami tego terenu przed podniesieniem poziomu działek sąsiednich i po takim podniesieniu. Zdjęcia z portalu gogle.maps datowane na lipiec 2013 – a więc przed rozpoczęciem robót budowlanych na działkach nr [...], [...] i [...] – potwierdzają, że w tym czasie działka skarżącego miała taką samą wysokość jak działki [...] i [...] i brak było na tym terenie jakichkolwiek uskoków czy nasypów.
Podczas oględzin przeprowadzonych 20 grudnia 2022 r. (k. 243 akt administracyjnych) skarżący oświadczył, że skarpa w stanie istniejącym występowała naturalnie w tym terenie, a on nie przemieścił ziemi na działkę nr [...].
Już same zdjęcia dołączone do wniosku wskazują, że doszło do podniesienia poziomu ternu na działkach nr [...], [...] i [...] po roku 2013, a zatem podważają wiarygodność twierdzeń skarżącego.
Ponadto skarżący w odwołaniu, a następnie w skardze zwracał uwagę, że na działkach numer [...], [...], [...] prowadzone były, w szczególności w latach 1997 - 2007 przez Gminę Z. prace budowlane związane z poprowadzeniem i przyłączeniem sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Urządzenie wodociągowe oraz fragment rury wodociągowej przebiega przez skarpę, której istnienie zostało stwierdzone w toku niniejszego postępowania, a co można zauważyć także dokonując przeglądu działki poprzez portal Geoportal2. Skarżący podnosił, że nie można wykluczyć, że materiał z którego powstała skarpa pochodzi z prac prowadzonych właśnie przez Gminę Z. prac drenażowych i odwodnieniowych terenu.
Zarzut, jakoby w związku z tym istniała wątpliwość kto jest prawdziwym wytwórcą odpadów nie znajduje potwierdzenia. Zarzut ten stoi w sprzeczności nie tylko z oświadczeniami M. M. i zdjęcia z portalu gogle.maps, ale również ze stanowiskiem samego skarżącego, który w dalszej części skargi podkreśla, że "nasyp ziemny stanowi część infrastruktury realizacji inwestycji budowlanej na działkach nr [...], [...] i [...], która to dokonana została na podstawie ostatecznego i prawomocnego pozwolenia na budowę".
Skarżący zaznacza przy tym, że aby substancja lub przedmiot został uznany za odpad w rozumieniu ustawy o odpadach, konieczne jest spełnienie przesłanki "pozbycia się". Tymczasem organ I instancji uznał za bezsporne, że skarpa przy granicy z działkami nr [...], [...] i [...] stanowi integralną część wyrównanego przez dewelopera w procesie budowy terenu działek nr [...], [...] i [...] – a zatem o żadnym "pozbyciu się" nie może być mowy.
Skarżący podkreśla dalej, że zgodnie z art. 2 pkt 3) ustawy o odpadach, przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Gdyby nawet uznać za organem I instancji, że grunt nasypowy pochodzi z budowy domów jednorodzinnych posadowionych na działkach nr [...], [...] i [...], to nie można z pełną odpowiedzialnością stwierdzić, że masa ziemi została wykorzystana w miejscu innym niż nastąpiło jej wydobycie, wszak mogła posłużyć jako element utwardzenia terenu działek nr [...], [...] i [...]. Orzecznictwo i literatura prawnicza, a przede wszystkim przepisy ustawy o odpadach, nie definiują, czym jest "teren, na którym został wydobyty (materiał)" i w jaki sposób go limitować, czy określić jego granice. Z tego też względu nie powinno się dokonywać wykładni limitującej tego przepisu jedynie do geodezyjnie wytyczonych granic działek w/w, lecz do funkcjonalnie określonych granic przedsięwzięcia budowlanego, w ramach którego dokonano wydobycia materiału.
Argumentacja ta jest oczywiście chybiona. Podczas rozprawy w dniu 24 lipca 2025 r. uczestnik M. M. podkreślał, że nie udzielał zgody na nawiezienie ziemi na jego działkę i nie jest ona objęta decyzją o pozwoleniu na budowę. Skarżący nie miał prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane i nie miał żadnych uprawnień do wykonywania tam jakichkolwiek robót budowlanych, w tym również tych związanych z podniesieniem poziomu terenu. Zatem skoro takie nawiezienie ziemi na działkę sąsiednią nastąpiło (jak wynika z oględzin skarpa ma wysokość ok. 1 m i wchodzi na teren działki nr [...] na ok. 2 – 2,5 m), to doszło do pozbycia się odpadu na terenie, na którym nie został on wydobyty. Przyjęcie koncepcji "funkcjonalnie określonych granic przedsięwzięcia budowlanego" w okolicznościach niniejszej sprawy oznaczałoby, że - niezależnie od prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zakres robót budowlanych zależy wyłącznie od woli inwestora.
Podkreślana przez skarżącego okoliczność, że istnienie skarpy jest obojętne dla zdrowia ludzi i środowiska nie ma żadnego znaczenia dla oceny nawiezionej na działkę nr [...] ziemi jako odpadu. W tym zakresie w skardze powołano się na "głosy doktryny i orzecznictwa" bez podania konkretnych autorów czy sygnatur orzeczeń. Z definicji pojęcia odpadu zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach nie wynika, by elementem koniecznym było stwierdzenie "niekorzystnego oddziaływania na środowisko".
W ocenie Sądu ustalony w postępowaniu stan faktyczny nie budzi wątpliwości i sprowadza się do stwierdzenia, że w ramach prowadzonej na działkach nr [...], [...] i [...] budowy doszło do podniesienia poziomu tego terenu, przy czym część materiału użytego do utwardzenia terenu została również nawieziona na działkę nr [...], która nie była objęta decyzją o pozwoleniu na budowę. S. R., nie mając prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokonał nawiezienia ziemi na tę działkę sąsiednią, a zatem to on winien być uznany za posiadacza odpadów i to na niego (prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą O. S. R.) prawidłowo nałożono obowiązek ich usunięcia. Oczywiste jest, że usunięcie tych odpadów musi nastąpić w taki sposób, aby nie spowodowało zagrożenia stabilności wybudowanych już i zamieszkanych budynków na działkach nr [...], [...] i [...].
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.