II SA/Kr 1045/12

II SA/Kr 1045/12 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2012-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Aldona Gąsecka-Duda /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Kotulski
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
m.in. 28 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi W.K.; A.B.-K. , na uchwałę Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 29 września 2011 r. nr XII/10/2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Uście Gorlickie II" skargę oddala.
Uzasadnienie
A.B.-K. i W.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 29 września 2011 r. Nr XII/10/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Uście Gorlickie II".
Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności powyższej uchwały w całości, lub w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości Uście Gorlickie, a także zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sprzeczność ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie działek nr [...] i nr [...] z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Uście Gorlickie, uchwalonego przez Radę Gminy Uście Gorlickie uchwałą Nr XL/390/2010 z dnia 16 marca 2010 r.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że są właścicielami działek nr [...] i nr [...], położonych w miejscowości Uście Gorlickie, objętych ustaleniami zaskarżonej uchwały, co uzasadnia ich interes prawny do wniesienia niniejszej skargi. Przedmiotowe działki nabyli 22 marca 2006 r. z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną. Przed dniem 29 września 2011 r. dla powyższych działek brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Interes prawny skarżących przejawia się w naruszeniu uprawnień właścicielskich chronionych w art. 140 k.c. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem art. 9 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na jego sprzeczność z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Powołując się na orzecznictwo skarżący wywodzili, że każdy, czyje prawo, bądź interes prawny zostałyby naruszony w toku procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachowuje prawo zaskarżenia uchwały o planie miejscowym do sądu. Zapewniona jest zatem prawna możliwość poddania kontroli sądowej również zgodności projektu takiego planu ze studium, co do przyjętych w planie rozwiązań w przeznaczeniu określonych terenów na konkretne cele inwestycyjne. Każda regulacja zawarta w planie miejscowym prowadząca w jakiś sposób do ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości (nawet w przyszłości), której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi zaś do naruszenia uprawnień właścicielskich chronionych w art. 140 k.c.
Skarżący wyjaśniali , że w myśl zapisów studium działka nr [...] i znaczna część działki nr [...] położone są " w niszy osadniczej wsi - możliwe i wskazane do intensywnego zagospodarowania i koncentracji zabudowy mieszkalnej (...)". Ponadto, znaczna część obu działek "położona jest w strefie oznaczonej symbolem MU - Strefa osadnicza korzystna dla intensywnego rozwoju mieszkalnictwa, usług oraz funkcji techniczno-produkcyjnej o uciążliwości nie przekraczającej granic własności. Rozwój poprzez intensyfikację zabudowy, adaptacje, modernizacje i zmiany funkcji - przy zachowaniu rygorów ochronnych środowiska przyrodniczego. Obowiązuje kompleksowe wyposażenie w infrastrukturę techniczną."
W tym kontekście podnosili, że jedynie niewielki fragment obu działek stanowią lasy i zadrzewienia. Nieznaczna część działki nr [...] położona jest w Strefie rolno - zadrzewieniowej stoków i dolin, jednakże również dla tej części terenu przewidziano możliwość zabudowy. "Możliwy rozwój mieszkalnictwa, niezbędnych usług i rzemiosła oraz funkcji rekreacyjne - wypoczynkowej (...). Wskazany umiarkowany rozwój z preferencją dla zabudowy jednorodzinnej, rekreacyjnej i zagrodowej, luźnej, realizowanej na większych działkach i z większą ilością towarzyszącej zieleni trawiasto - krzewiastej."
W zaskarżonym planie miejscowym działki nr [...] i nr [...] zostały oznaczone jako rolne (przeznaczone na cele rolnicze). W związku z powyższym skarżący pismem z dnia 14 lutego 2012 r. wezwali Radę Gminy Uście Gorlickie do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwały, która zmieni plan miejscowy w ten sposób, że sporne działki zostaną przeznaczone pod tereny zabudowy mieszkalnej. Organ, w odpowiedzi z dnia 30 marca 2012 r., znak [...], otrzymanej przez skarżących dnia 16 kwietnia 2012 r., odmówił uwzględnienia powyższego wezwania. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący uchybili terminowi do złożenia wniosków o zmianę zarówno w odniesieniu do studium, jak i do planu miejscowego. Powyższe twierdzenie stoi zaś w oczywistej sprzeczności z zaistniałym stanem faktycznym. Skarżący pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. oraz pismem z dnia 7 października 2010 r. zwrócili się o z wnioskiem o przeznaczenie działek nr [...] i nr [...] na cele budownictwa jednorodzinnego. Ponadto, skoro wnioski skarżących dotyczące przeznaczenia działek zostały uwzględnione w studium, to mając na uwadze zasadę zaufania obywateli do organów administracji i przepisy w zakresie zgodności postanowień studium i planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem skarżących, nie było konieczności dodatkowego składania wniosków co do postanowień planu.
W dalszych wywodach skargi A.B.-K. i W.K. zakwestionowali pogląd organu, jakoby studium było jedynie aktem kierunkowym, określającym tylko i wyłącznie kierunki zagospodarowania przestrzennego, natomiast oddziaływanie norm kierunkowych zawartych w studium na procesy decyzyjne w postępowaniu planistycznym poprzedzającym uchwalenia planu miejscowego miało charakter pośredni i było jedynie pewną wytyczną dla organu uprawionego do podejmowania rozstrzygnięć bezpośrednio wiążących i mających charakter norm prawa powszechnie obowiązującego. W tym zakresie , jako przykład właściwego podejścia, powołali pogląd wyrażony w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody Z [...] z dnia 14 lutego 2007 r. [...] gdzie uznano, iż "Zgodność" planu miejscowego ze studium oznacza inaczej jego z nim niesprzeczność, a co za tym idzie - również pociąga za sobą obowiązek dokonania takich ustaleń, które będą jednakowe (harmonijne) z postanowieniami obowiązującego studium. "Pojęcie "zgodności" należy zawsze rozumieć jako bardziej ostre i precyzyjne, o mocniejszym stopniu związania niż pojęcie "niesprzeczności" czy "spójności", a skoro ustawodawca w przepisach art. 9, 15, 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym posługuje się określeniem "zgodny", to - o ile umożliwiają to zapisy studium - należy ściśle porównywać projekt planu z ustaleniami studium."
Skarżący wskazali też na orzecznictwo, zgodnie z którym podjęcie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie w niej przeznaczenia dla danego terenu innego niż było przewidziane w studium oznacza, iż taki plan miejscowy w zakresie, w jakim jego ustalenia odbiegają od ustaleń studium, narusza obowiązujący porządek prawny, a w szczególności art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Powyższe stanowi zaś naruszenie zasad tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powoduje sprzeczność z prawem planu w zakresie owej niezgodności ze studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium a nie ich dowolną interpretację, czy wręcz całkowitą zmianę. Ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, którego ustalenia muszą być zgodne z ustaleniami studium.
W świetle powyższego skarżący zarzucali, że przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowych działek jako rolnych stoi w sprzeczności z powołanymi wyżej postanowieniami studium, gdzie działki te zostały wskazane m. in. pod zabudowę mieszkaniową. Wyjaśnienia Rady Gminy Uście Gorlickie zawarte w odpowiedzi na wezwanie dotyczące zgodności planu ze studium, przedstawiają wykładnię contra legem. W opisanym stanie faktycznym doszło do naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, a to powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Ponadto, w ocenie skarżących, nieuzasadnione jest twierdzenie organu, jakoby nie doszło do naruszenia prawa własności. Organ dla uzasadnienia swojego stanowiska odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jednakże nie powołał żadnego konkretnego orzeczenia. Nieuzasadniony jest pogląd, że o naruszeniu prawa własności można mówić tylko wówczas, gdy niemożliwym stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy lub rozporządzania nią. Taka interpretacja zakresu ochrony własności godzi w jego istotę i podobnie jak w przypadku zagadnienia zgodności planu ze studium stanowi wykładnię contra legem.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Uście Gorlickie wniosła o jej oddalenie.
Wskazywała, że materiał dowodowy zawarty w dokumentacji formalnoprawnej "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Uście Gorlickie", w dokumentacji formalnoprawnej planu miejscowego "Uście Gorlickie II", oraz materiał merytoryczny zawarty w rysunkach Studium i planu miejscowego oraz w uchwałach własnych Nr XL/390/2010 z dnia 16 lutego 2010 r. i Nr XII/10/2011 z dnia 29 września 2011 r. - stanowi o bezpodstawności skargi.
Stosownie art. 11 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), wójt po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ogłasza o tym w prasie miejscowej przez obwieszczenie a także w sposób zwyczajowo przyjęty wdanej miejscowości, określając miejsce i formę oraz termin składania wniosków dotyczących studium nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie wójt sporządza projekt studium, rozpatrując wnioski, o których mowa w art. 11 pkt 1, złożone w terminie zakreślonym w ogłoszeniu. Zgodnie z kolei z art. 17 pkt 1 i pkt 4 tej ustawy, wójt po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego ogłasza o tym w prasie miejscowej, przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie wójt sporządza projekt planu, rozpatrując wnioski, o których mowa w art. 17 pkt 1, złożone w zakreślonym w ogłoszeniu terminie. Z przytoczonych przepisów wynika, że zupełnie nieuprawnione jest twierdzenie, jakoby zbędne było składanie jakichś "dodatkowych" wniosków do planu miejscowego, skoro uprzednio już złożono stosowny wniosek do studium.
W myśl art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcia wójta gminy o nieuwzględnieniu wniosków dotyczących studium i wniosków dotyczących planu miejscowego są ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu. Rozstrzygnięcia w sprawie wniosków odnosić się mogą wyłącznie do wniosków zgłoszonych w zakreślonym przez organ terminie. Nadto, rozpatrzenie wniosków nie jest równoznaczne z ich uwzględnieniem.
W tym kontekście Rada Gminy wyjaśniała na podstawie dokumentów formalnych, że obwieszczenie Wójta Gminy Uście Gorlickie o przystąpieniu do sporządzenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy", zostało ogłoszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, w prasie lokalnej oraz na stronie internetowej Gminy Uście Gorlickie w dniu 17 stycznia 2009 r., z terminem złożenie wniosków do dnia 12 lutego 2009 r. Jak przyznają sami skarżący, zwrócili się oni do Wójta Gminy pismami z dnia 7 grudnia 2009 r. i 7 października 2010 r., podczas, gdy ogłoszenie Wójta Gminy o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nosi datę 1 czerwca 2010 r., z terminem składania wniosków do 30 czerwca 2010 r. Tak więc, zarówno w odniesieniu do Studium , jak i planu miejscowego wnioski dotyczące działek nr [...] i nr [...] zostały złożone z wielomiesięcznym uchybieniem terminu, stąd całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia prawa ( art. 7 i art. 17 u.p.z.p. ) oraz interesu prawnego wnioskodawców.
Zupełnie bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 29 powyższej ustawy, stanowiącego o obowiązku publikacji planów na stronie internetowej gminy, z uwagi na fakt, że zarówno stosowne zawiadomienia Wójta Gminy, jak i samo Studium oraz plan miejscowy zostały zamieszczone tak na stronie internetowej gminy Uście Gorlickie, jak i w Biuletynie Informacji Publicznej.
Bezzasadny jest też zarzut sporządzenia planu miejscowego bez uwzględnienia postanowień Studium w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...]. W doktrynie i orzecznictwie ukształtował się pogląd, że studium jest aktem kierunkowym określającym jedynie kierunki zagospodarowania przestrzennego o dużym stopniu ogólności a zgodność planu ze studium nie oznacza bezrefleksyjnego powielenia postanowień studium w projekcie planu miejscowego, ponieważ studium wiąże organ planistyczny tylko co do ogólnych wytycznych i polityki przestrzennej gminy. Studium nie może ustalać tego, co zostało ustawowo zastrzeżone dla treści planu miejscowego, bowiem tylko ten plan decyduje wiążąco o przeznaczeniu i funkcji ogólnych terenów. Zatem oddziaływanie norm kierunkowych zawartych w wewnętrznym akcie planowania (nie stanowiącym prawa miejscowego) na decyzyjne w postępowaniu planistycznym poprzedzającym uchwalenie planu owego ma charakter pośredni i jest jedynie pewną wytyczną dla organu uprawnionego do podejmowania rozstrzygnięć bezpośrednio wiążących, mających charakter norm prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji wszelkie, nawet z pozoru kategoryczne stwierdzenia i ustalenia studium należy traktować wyłącznie jako wskazany kierunek działania rady gminy na etapie sporządzania i uchwalania planu, nie zaś jako "nakaz bezwzględnie wiążący i niepodlegający ocenie przez organ planistyczny uchwalający plan ". W procesie planistycznym właśnie na etapie uchwalania planu miejscowego rada gminy uzyskuje kompetencje do prawotwórczej działalności w ramach władztwa planistycznego, w tym także do kreowania - w granicach upoważnienia ustawowego - norm prawnych bezpośrednio oddziałujących na prawo własności.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia prawa własności. Mając na uwadze art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy zauważyć, że uwzględnienie ochrony prawa własności nie oznacza zakazu ograniczenia tego prawa a plan miejscowy przewidujący, jak w przypadku działek nr [...] i nr [...] rolniczą funkcję terenu nie stanowi ingerencji w istotę prawa własności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że o naruszeniu prawa własności możemy mówić wówczas, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy lub rozporządzania nią. Pozbawienie właściciela nawet znacznej części atrybutów korzystania (rozporządzania) rzeczą - nie może być rozumiane jako ingerencja w istotę prawa własności. W niniejszej sprawie A.B.-K. i W.K. mogą rozporządzać nieruchomością, a także korzystać z niej w sposób wynikający z ustaleń planu miejscowego oraz wielu innych przepisów odrębnych. Nie doszło zatem tutaj zupełnie do naruszenia istoty prawa własności tym bardziej, że teren ten nigdy wcześniej przed uchwaleniem skarżonej uchwały przeznaczenia związanego z jakakolwiek zabudową nie posiadał.
Co do sposobu realizowania władztwa planistycznego istotne jest przedstawienie przez organ planistyczny motywów i podstaw takiej, a nie innej ingerencji w prawo własności, efektem której są ustalenia planu miejscowego odnoszące się do działek nr [...] i [...]. W tym zakresie należy zauważyć, że przedmiotowe działki znajdują się w kompleksie innych terenów położonych pomiędzy zespołem terenów ZL.n i terenu ZL należącego do PGL Lasy Państwowe. Od terenów budowlanych oddzielone są pasem zieleni nieurządzonej naturalnej ZR oraz pasem wód powierzchniowych ze strefą ochrony biologicznej WS. Kompleks ten w przeważającej części jest zalesiony, bądź zadrzewiony, czego dowodzi choćby wydruk z mapy "Geoportal". Mimo zatem, że stan faktyczny ( również widoczny na mapie zasadniczej ) nie jest zgodny ze stanem ewidencyjnym przy sporządzania planu miejscowego uwzględniony został stan faktyczny, co było podstawową przesłanką do przyjęcia niebudowlanej funkcji terenu.
Faktyczny stan pokrycia terenu działek skarżących zadrzewieniem dokumentuje nie tylko mapa "Geoportal", lecz także kopia poprzednio obowiązującego planu miejscowego (utracił ważność 30 grudnia 2003 r.), na której niezalesiony fragment działek skarżących oznaczono kolorem żółtym. Skarżący nabyli przedmiotowe działki w czasie, gdy nie miały one statusu terenów budowlanych i bez żadnej gwarancji na zmianę przeznaczenia. Nadto, dla przedmiotowych działek w terminach zakreślonych ogłoszeniach nie zgłoszono żadnych wniosków, co wyżej obszernie uzasadniono. A.B.-K. i W.K. nie wnieśli również żadnych uwag do wyłożonego publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Iście Gorlickie II", stąd brak konieczności ich rozstrzygania przez Radę Gminy.
W piśmie z dnia 6 sierpnia 2012r. Rada Gminy Ujście Gorlickie zwróciła uwagę na oczywiste omyłki zawarte w skardze, odpowiedzi na skargę i wezwaniu o usunięcie naruszenia prawa w oznaczeniu numeru zaskarżonej uchwały, wskazując jako prawidłowy - Nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności
z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jakże jako p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), zaś uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związane zarzutami oraz wnioskami skargi , a także powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. -dalej w skrócie również u.p.z.p), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie, jako kontrola legalności, ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nie może zaś ona dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć.
Merytoryczna kontrola legalności zaskarżonej w sprawie niniejszej uchwały Rady Gminy Uście Gorlickie Nr XII/108/2011 z dnia 29 września 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Uście Gorlickie II". poza już poruszoną kwestią kognicji sadu administracyjnego, która w sprawie niniejszej zachodzi, wymaga spełnienie także innych warunków przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, takich jak : posiadanie przez skarżącego zdolności sądowej, procesowej, nieistnienie braków fiskalnych , terminowość złożenia skargi.
W przypadku przedmiotowej skargi przesłanki, o których wyżej mowa zostały spełnione. Terminowość złożenia skargi pozostaje przy tym w ścisłym związku z wyczerpaniem trybu przesądowego przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. dalej w skrócie także u.s.g.), który w sprawie niniejszej poprzedzał jej wniesienie i nie przyniósł oczekiwanego przez skarżących rezultatu.
Powyższe kwestie formalne i fiskalne nie były przedmiotem zarzutów, co upoważnia do odstąpienia od szerszych rozważań. W tym zakresie zasygnalizować można jedynie, że w ramach kontroli terminowości wniesienia skarg uwzględniono treść art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 , sygn. akt II OPS 2/07.
Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Powołany przepis, z których wynika obowiązek zbadania legitymacji skargowej , wymagaj wskazania na zasadnicze kwestie dotyczące jego stosowania.
W szczególności, art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymację do zaskarżenia uchwały przyznaje każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Przepis ten musi być jednak czytany w powiązaniu z regulacjami dotyczącymi zdolności sądowej, która stanowi konieczną cechę danego podmiotu, pozwalającą na skuteczne przeprowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z jego udziałem w charakterze strony, czy uczestnika.
Skarga w niniejszej sprawie została złożone przez dwa podmioty , będące osobami fizycznymi, posiadającymi zatem zdolność sądową w świetle art. 25 § 1 p.p.s.a . Każdy ze skarżącym winien zaś odrębnie wykazać, że jego interes prawny lub uprawnienie przedmiotową uchwałą zostały naruszone .
Zagadnieniem legitymacji skargowej dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony przy aktach normatywnych musi przy tym stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które będą podlegać skonkretyzowaniu w następstwie podjęcia uchwały. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89), interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji.
O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje po pierwsze posiadanie tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, po wtóre dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do jej merytorycznego rozpoznania. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2).
Dopiero zatem ustalenie przez sąd administracyjny, że nastąpiło naruszenie zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, czyli do badania czy do naruszenia tego doszło jednocześnie z istotnym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 u.p.z.p., rodzącym tam przewidziany skutek.
Nadto, jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie, samo hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości, nie może stanowić legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ( tak NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2011r, II OSK 618/11, zam. zb. LEX nr 862792).
Podobne stanowisko prezentowane jest również w doktrynie (por. A. Kabat [ w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s.135; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 89 ).
Rozważając kwestie legitymacji skargowej trzeba mieć także na uwadze regulację z art. 6 u.p.z.p., w myśl którego :
1. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
2. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:
1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;
2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że w toku postępowania nie było kwestionowane, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położonej na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą, składającej się z działek nr [...] i nr [...] w Uściu Gorlickim. Do skargi dołączono odpis zwykły księgi wieczystej nr [...] z dnia 3 grudnia 2009 r., w którym powyższą nieruchomość zakwalifikowano jako nieruchomość gruntową, zaś jako sposób korzystania z niej ujawniono: lasy, pastwiska trwałe, grunty orne. Zarówno z części tekstowej, jak i graficznej zaskarżonego planu miejscowego wynika, że wprowadza on ograniczenia w wykonywaniu na działkach skarżących prawa własności, lokując je w terenach rolnych ( oznaczone symbolem R ) mimo pożądanego przez nich przeznaczenia działek pod tereny zabudowy mieszkalnej .
Uwzględniając powyższe oraz brzmienie art. 140 k.c., jak również walor miejscowego planu, który wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania prawa własności, a wiec może otworzyć normatywnie drogę do zmiany społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, stan taki nakazuje uznać za spełnione przesłanki z art. 101 u.s.g. Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że ustalenia zaskarżonej uchwały na terenach rolnych nie przewidują możliwości wznoszenia jakichkolwiek budynków mieszkalnych, także takich które wchodziły by w skład gospodarstwa rolnego jako element zabudowy siedliskowej, co stanowi ograniczenie prawa własności nawet w zakresie korzystania z gruntów rolnych.
W przedmiotowej sprawie wiążącym przedmiotem zaskarżenia jest cała wskazana wyżej uchwała. Charakteru wiążącego nie mają wnioski i zarzuty skargi oraz powołana podstawa prawna. Oznacza to m.in., że sąd może orzec odmiennie od wniosków skargi i niezależnie od oceny trafności podnoszonych w niej zarzutów ( tak np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 31 maja 2011r., sygn. akt II SA/Kr 85/11, zam. zb. LEX nr 896586).
Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., stanowiącym lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., przesłankami stwierdzenia nieważności uchwały w całości lub w części są: 1) naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego; 2) istotne naruszenie trybu sporządzania planu 3) naruszenie właściwości organów w tym zakresie.
Powyższy przepis ustanawia zatem dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną – uwzględnienie zasad sporządzania planu; formalnoprawną – zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie ( tak NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. II OSK 215/08). Przesłanka materialnoprawna (naruszenie zasad) wywołuje dalej idące konsekwencje, gdyż podstawę nieważności uchwały stanowi w tym przypadku każde naruszenie prawa, a nie tylko naruszenie istotne.
Zasady sporządzania planu w doktrynalnym ujęciu interpretowane są jako wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ. Dotykają one problematyki związanej ze sporządzaniem planu, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki – art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust.1), zakresu jego ustaleń lub inaczej - przedmiotu planu (art. 15 ust. 2 i ust. 3), a także standardów dokumentacji planistycznej, tj. materiałów planistycznych, skali opracowania kartograficznego, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu zagospodarowania przestrzennego; zob. też: Z. Niewiadomski [red.]: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa C.H. Beck 2005, s. 253-254). Zasadą jest również wiążący charakter studium przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.).
Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu , a skończywszy na jego uchwaleniu . W przeciwieństwie do naruszenia zasad, nie każde naruszenie trybu powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Interpretując przesłankę istotności naruszenia trybu, w doktrynie i orzecznictwie zauważa się, że dla jej ustalenia decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Przez istotne naruszenie trybu należy bowiem rozumieć takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga zatem odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Z. Niewiadomski (red.) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Warszawa 2005, s. 250-251 , wyrok NSA z dnia 5 października 2011r., sygn. akt II OSK 1435/11, zam. zb. LEX nr 1070332 ).
Niektóre regulacje z zakresu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały już powołane. W pozostałości przepisy normujące szczegółowo inne zasady, a także tryb sporządzenia tego aktu zostały zawarte w art. 14-28 u.p.z.p. Wynikają z nich kompetencje do podejmowania poszczególnych czynności w procedurze planistycznej, ich sekwencja, przedmiot, terminy , skutki niezachowania niektórych terminów, wymogi jakim winien odpowiadać projekt planu oraz sam uchwała w sprawie miejscowego planu, zasady ponoszenia kosztów i inne kwestie.
W okresie od momentu podjęcia uchwały o przystąpieniu sporządzenia miejscowego planu do daty podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ulegały pewnym zmianom . Przy kontroli uwzględniono taki stan prawny , jaki winny mieć na uwadze organy w procedurze planistycznej, mając na uwadze przepisy intertemporalne zawarte w ustawach zmieniających ustawę planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe odnosi się również do przepisów zawartych w ustawach odrębnych.
W ramach przeprowadzonej kontroli nie dostrzeżono naruszenia zasad albo istotnego naruszenia trybu , przy czym kwestie nieobjęte zarzutami skargi pozostają poza szerszymi rozważaniami.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy zwrócić uwagę na ich specyfikę. Przejawia się ona w tym, że naruszenia obowiązujących przepisów skarżący upatrują li tylko w niezgodności postanowień uchwały z zapisami Studium, i to wyłącznie w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] Nie twierdzą przy tym, by działki te miały kiedykolwiek inne przeznaczenie niż ujawnione w księdze wieczystej . Skarżący nie przeczą wskazaniom Rady Gminy Uście Gorlickie, że działki nr [...] i nr [...] nie były przeznaczone pod zabudowę również w poprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił ważność 30 grudnia 2003 r., oraz że są one zalesione w stopniu znaczni większym niż to wynika z ewidencji gruntów. W dokumentacji formalnoprawnej dotyczącej Studium znajduje się pismo skarżących z daty 7 grudnia 2009 r. o dokonanie zmiany w projekcie Studium tak, aby zarówno na działce nr [...], jak i na działce nr [...] przeznaczyć obszar po 8 arów na cele budownictwa jednorodzinnego, zgodnie z załączoną mapą. Do tego pisma dołączono również odpis zwykły z księgi wieczystej nr [...] z dnia 3 grudnia 2009 r. oraz wypis uproszczony z rejestru gruntów sporządzony dnia 2 grudnia 2009 r. dla działek nr : [...] o pow. 1,87 ha ( w tym RV - 0,27; PsV - 1,17; PsVI - 0,17; LsVI - 0,26) i [...] o pow. 1,17ha ( w tym RV - 0,16; PsV – 0,44; PsVI - 0,20; LsVI - 0,37).
W art. 1 ust. 1 u.p.z.p., normującym przedmiot regulacji zawartej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyeksponowano określone kategorie wartości, zdefiniowane następnie w art. 2 u.p.z.p. , które z różną mocą powinny wpływać na rozwiązania przestrzenne realizowane na podstawie przepisów tej ustawy. Te wartości to "ład przestrzenny" i "zrównoważony rozwój".
Nadto w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., na zasadzie otwartego katalogu, podano czynniki wytyczające kierunki planowania i zagospodarowania przestrzennego, wśród których wymieniono: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (1); walory architektoniczne i krajobrazowe (2); wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (3);wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesne( 4); wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (5);walory ekonomiczne przestrzeni (6); prawo własności (7); potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (8); potrzeby interesu publicznego (9); potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych ( 10).
Analogiczne zasady i czynniki należy uwzględnić opracowując studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Obowiązek uwzględniania powyższych czynników, stanowiących określone wartości, nie oznacza, że są one objęte bezwzględną ochroną.
Stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W myśl art. 15 ust. 1 u.p.z.p. , wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika między innymi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.
W orzecznictwie podkreśla się, że zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności rozwiązań ze studium. Plan winien być nie tylko spójny ale i zgodny z ustaleniami studium (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., II OSK 359/07, LEX nr 341275), co oznacza, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2008 r., II SA/Gl 817/06, LEX nr 437513), a uchybienie zasadzie, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych musi prowadzić do eliminacji z obrotu prawnego uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2008 r., II SA/Wr 430/05, Lex 297159). Niewątpliwie zasadne jest również stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie, iż studium jest aktem kierunkowym, a zatem wskazującym jedynie na kierunki zagospodarowania przestrzennego o dużym stopniu ogólności . Zgodność planu ze studium nie oznacza bezrefleksyjnego powielenia postanowień studium w projekcie planu, gdyż studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Jednakże stanowisko powyższe może mieć zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim ustalenia studium w istocie zawierają ogóle wytyczne i założenia polityki przestrzennej gminy. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium , przy czym plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę ( por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 466/11 ).
Sporządzając zaskarżony w sprawie niniejszej plan miejscowy należało uwzględnić uchwałę Nr XL/390/2010 Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ujście Gorlickie. Integralną część tej uchwały - w myśl § 2 - stanowią : tekst Studium zawarty w tomie II – Kierunki zagospodarowania przestrzennego - załącznik nr 1 , rysunek Studium - złącznik nr 2, rozstrzygnięcie o sposobi rozpatrzenia uwag – załącznik nr 3.
W tekście Studium zamieszczony został Rozdział 11, który zgodnie z nadanym mu tytułem zawiera objaśnienia przyjętych rozwiązań i syntezę ustaleń .
W rozdziale tym wypunktowano cele i priorytety rozwoju Gminy, jak również wskazano na sposób ich realizacji ( pkt 1 – 5 ). Za takie cele i priorytety uznano w pkt 5 ochronę zasobów przyrody, a także ochronę i rehabilitację zasobów kulturowych oraz tradycji regionalnych łemkowszczyzny. W tym zakresie podano między innymi, że w Studium – na podstawie zgeneralizowanej oceny i kwalifikacji obszaru Gminy Uście Gorlickie – wyznaczono następujące obszary:
I. Przyrodniczy – w tym:
- Przyrodniczo-leśny o dominacji funkcji ekologicznych, z preferencjami dla turystyki pieszej, rowerowej oraz rekreacji, w zasadzie z wykluczeniem dalszego rozwoju osadnictwa stałego,
- Rolno-zadrzewieniowy, obejmujący głównie tereny niezalesione o rozległych panoramach, chronione przed zainwestowaniem.
II. Ochrony konserwatorskiej środowiska kulturowego: budownictwa sakralnego, tradycyjnego budownictwa mieszkalno-zagrodowego, tradycyjnego rozłogu pól, cmentarzy wojennych.
III. Struktur osadniczych, z podziałem na rejony "usług centrotwórczych", rozwoju intensywnego, rozwoju umiarkowanego, rozwoju ograniczonego, aktywności gospodarczej oraz skoncentrowanych usług turystycznych i rekreacyjnych. W tym obszarze Studium zakłada zabezpieczenie spójności ekologicznej obszaru Gminy, w szczególności z obszarem I – poprzez system ciągów ekologicznych.
Uwzględniając wymieniony wyżej podział "obszarowy" – określone zostały w "Studium" trzy strefy funkcjonalno-przestrzenne:
Strefa "1" – przyrodniczo-leśna i częściowo rolno-zadrzewieniowa, zasadniczo wyłączona z zainwestowania,
Strefa "2" – rolno-zadrzewieniowa, z enklawami lasów i rozproszoną zabudową o ograniczonym rozwoju, obejmująca głównie stoki wzniesień,
Strefa "3" – obejmująca głównie doliny rzeczne z istniejącymi niszami osadniczymi.
Podział "strefowy" nie pokrywa się zasadniczo z podziałem "obszarowym", tworząc przenikające się struktury, uwzględniające istniejące zainwestowanie i predyspozycje rozwojowe.
Z Rozdziału 1 – Struktura przestrzenne gminy - zawartego w tekście Studium wynika, że uwzględniając położenie gminy Ujście Gorlickie w obszarze cennym przyrodniczo, mając równocześnie na uwadze kulturowe i infrastrukturalne uwarunkowania rozwoju, ustalono, że proces przekształcania Gminy będzie następował na zasadach zrównoważonego rozwoju przy pełnym poszanowaniu wartości przyrodniczych i kulturowych.
Przyjmując dalej, że proces przekształcania Gminy związany będzie głównie z usługami turystyczno-rekreacyjnymi, lecznictwem uzdrowiskowym, rozwojem drobnej przedsiębiorczości oraz działalności rzemieślniczo-prodikcyjno-usługowej, ustalono na obszarze gminy Uście Gorlickie, w oparciu kryteria przyrodnicze, funkcjonalne, społeczne i historyczne, kierunki zagospodarowania przestrzennego dla wydzielonych stref i obszarów. Zastrzeżono jednak, że granice stref i obszarów pokazano w sposób orientacyjny - uściślenie nastąpi w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Jak ustalono, obszary do zainwestowania - obejmują tereny zabudowane i potencjalnie rozwojowe, położone w trzech strefach przyrodniczo-funkcjonalnych. Podano charakterystykę każdej z nich, funkcję oraz z tym związane ogólne kierunki zagospodarowania w strefach.
I tak, wśród stref przyrodniczo-funkcjonalnych wyodrębniono :
- "1" - Strefę biocentrów Beskidu Niskiego, przyrodniczo-leśną, która obejmuje masywy górskie i doliny (w tym malownicze przełomy) i źródliska, tj. tereny na ogół zalesione, w mniejszym stopniu użytkowane rolniczo, wysoko położone, strome i trudno dostępne, o dominacji naturalnych barier, jak również wybitnie przyrodniczych uwarunkowań rozwoju. Należy ona do najwartościowszych obszarów przyrodniczych Beskidu Niskiego i całych Karpat, zakwalifikowanych do biocentrów rangi międzynarodowej. Docelowo w strefie tej za najważniejsze uznano funkcje ekologiczne i ochronne , które zagwarantują funkcjonowanie przyrody ożywionej i nieożywionej, ochronę bioróżnorodności, zachowanie walorów źródliskowo - alimentacyjnych oraz walorów rekreacyjnych obszaru.
- "2" - Strefę rolno-zadrzewieniową stoków i dolin niżej położonych, łagodniejszych i na ogół użytkowanych rolniczo, zabezpieczającą funkcjonowanie strefy biocentrów. W jej obrębie występują korytarze i ciągi ekologiczne, łączące poszczególne biocentra w spójną przyrodniczą całość. W użytkowaniu tej strefy winna dominować przestrzeń rolnicza, a w jej obrębie - użytki zielone wraz z zadrzewieniami.
- "3" - Nisze osadnicze poszczególnych wsi - możliwe i wskazane do intensywniejszego zagospodarowania i koncentracji zabudowy mieszkalnej, usługowej, lecznictwa uzdrowiskowego w Wysowej-Zdroju, usług komercyjnych, produkcji i rekreacyjnej. Nisze winny mieć charakter enklaw, rozdzielonych terenami otwartymi, które zapewnią utrzymanie spójności przestrzeni przyrodniczej. Wyznaczone nisze w większości bazują na terenach istniejącej zabudowy i projektowanych (zarysowanych w tendencjach) poszerzeniach terenów budowlanych. Warunkiem koniecznym zagospodarowania przestrzennego poszczególnych nisz osadniczych jest zachowanie strefy ekologicznej rzek i potoków obejmującej koryta wraz z obudową biologiczną w obrębie niskich teras - jako terenów o ważnych funkcjach ekologicznych, potencjalnych terenów zalewowych, a zarazem ważnych ciągów naturalnego przewietrzania dolin. Z ustaleń wynika możliwy intensywniejszy rozwój przestrzenny wsi Wysowa-Zdrój, Uście Gorlickie, Gładyszów, Hańczowa, Brunary i Śnietnica - co odnosi się to do charakteru i gęstości zabudowy oraz większych rozmiarów poszerzeń terenów budowlanych itp. Pozostałe wsie objęte strefą "3" wskazane są do umiarkowanego rozwoju z preferencją dla zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, luźnej, realizowanej na większych działkach i z większą ilością towarzyszącej zieleni drzewiasto - krzewiastej.
Skrótowa charakterystyka stref przyrodniczo-funkcjonalnych pod kątem funkcji i przeznaczenia terenów pod zabudowę została ustalona w legendzie do rysunku Studium, gdzie ponownie wskazany przebieg granic stref przyrodniczo-funkcjonalnych określono jako orientacyjny.
Co do poszczególnych stref zapisano:
1 – Strefa biocentrów Beskidu Niskiego przyrodniczo-leśna.
Wykluczenie wszelkiej nowej zabudowy za wyjątkiem:
- urządzeń infrastruktury technicznej
- obiektów gospodarki leśnej, turystyki i rekreacji.
Utrzymanie zabudowy istniejącej z dopuszczeniem modernizacji i przebudowy bez zwiększania powierzchni użytkowej.
Dominacja gospodarki leśnej z ochroną funkcji ekologicznej lasu.
2 – Strefa rolno-zadrzewieniowa stoków i dolin, rolno-leśna, chroniona przed intensywną zabudową.
Strefa chroniona przed intensywną zabudową. W granicach strefy, w wyznaczonych na rysunku Studium obszarach możliwa zabudowa jednorodzinna, mieszkaniowo-pensjonatowa, rekreacyjna i usługowa z towarzyszącym uzbrojeniem. Zakaz inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.
3 – Nisze osadnicze poszczególnych wsi.
Strefa intensywnego rozwoju osadnictwa, w tym : mieszkalnictwa, usług dla ludności, administracji, usług komercyjnych, przemysłu lokalnego i rzemiosła – z towarzyszącą infrastrukturą. Rozmieszczenia funkcji wyłącznie orientacyjne. Zakaz inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Rozwiązania szczegółowe poprzez opracowanie planów miejscowych.
W kontekście powyższych ustaleń Studium należy zwrócić uwagę na fakt, że podział na strefy 1, 2 i 3 został dokonany w taki sposób, który wskazuje jedynie na określone preferencje w zagospodarowaniu terenu, uznając je za podstawowe ( dominujące ) w strefie, przy czym zwłaszcza postanowienia dotyczące stref 2 i 3 naprowadzają na możliwość odmiennego ich zagospodarowania, w zależności od innych wskazanych w ustaleniach kryteriów. Takie podejście, jak również zapisy w Studium, że granice stref i obszarów pokazano w sposób orientacyjny, a ich uściślenie nastąpi w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pozostawia znaczną swobodę w określeniu funkcji i przeznaczenia terenów na tym właśnie etapie.
Zważyć należy dalej na ustalenia zawarte w Rozdziale 2 Studium – Kierunki rozwoju struktury osadniczej - gdzie wyznaczono strefy rozwoju struktury osadniczej (pkt A) , wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów (pkt B), tereny wyłączone z zabudowy lub ze ścisłym ograniczeniem (pkt C), tereny o szczególnych warunkach realizacji (pkt D), obszary przekształceń (pkt E).
Wyznaczone strefy rozwoju struktury osadniczej objęły :
"UM" - Strefę rozwoju usług centrotwórczych do intensywnego rozwoju, obejmująca tereny usług administracji, kultury, obsługi mieszkalnictwa, turystyki i rekreacji oraz tereny mieszkalnictwa w centrum Uścia Gorlickiego i Wysowej-Zdroju.
"UW" – Strefę koncentracji zainwestowania sanatoryjno-wypoczynkowego z usługami
towarzyszącymi i związanego z wodami mineralnymi oraz uzupełniającą zabudową pensjonatową i mieszkalną.
"MU" – Strefę osadnicza korzystna dla intensywnego rozwoju mieszkalnictwa, usług oraz funkcji techniczno-produkcyjnej o uciążliwości nie przekraczającej granic własności.
"M" – Strefę osadnicza – do umiarkowanego rozwoju, obejmująca tereny zabudowy mieszkaniowej, usługowej i zagrodowej oraz usług o uciążliwości nie przekraczającej granic własności.
"UT" – Strefę zainwestowania z preferencją dla funkcji turystyki i rekreacji obejmująca tereny położone głównie w strefie "2" przyrodniczo-funkcjonalnej z preferencją rozwoju funkcji turystycznych.
"US" – Strefę zainwestowania związanego z realizacją obiektów i urządzeń sportowych, głównie zimowych sportów narciarskich w Smerekowcu i na Ostrym Wierchu w Wysowej-Zdroju.
"PU" - Strefa koncentracji aktywności gospodarczej i obsługi technicznej Gminy.
W strefie "MU" przewidziano rozwój poprzez intensyfikację zabudowy, adaptacje, modernizacje i zmiany funkcji – przy zachowaniu rygorów ochronnych środowiska przyrodniczego. Obowiązuje kompleksowe wyposażenie w infrastrukturę techniczną.
Zapisy w tekście Studium dla powyższych stref zostały opatrzne eksponowaną graficznie uwagą, w myśl której " Ustalone kierunki zagospodarowania przestrzennego w obrębie poszczególnych stref osadniczych należy rozumieć jako główne kierunki rozwoju, które powinny dominować w określonej strefie. Ostateczne przesądzenia, również z uwagi na skalę opracowania będą określone w planach miejscowych."
Strefy rozwoju struktury osadniczej zostały uwzględnione również na rysunku Studium , przy czym w legendzie jednoznacznie zapisano " UWAGA : Proponowane kierunki zagospodarowania przestrzennego w obrębie poszczególnych stref osiedleńczych wyrażają główne kierunki rozwoju, które powinny dominować w danym obszarze lecz ostateczne przesądzenia winny znaleźć się w planach miejscowych.
Z rysunku Studium wynika, że poszczególne strefy rozwoju struktury osadniczej pojawiają się zarówno w strefie 2, jak i w strefie 3.
Ustalenia w tekście Studium odnośnie kierunków zagospodarowania dla terenów wyłączonych z zabudowy lub ze ścisłym ograniczeniem (pkt C) zaliczają do takich terenów : tereny lasów , obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią, tereny najcenniejsze krajobrazowo, tereny otwarte, znaczące zespoły zieleni urządzonej, tereny czynnych osuwisk, złoża kruszywa naturalnego. Wyznaczając tereny bezpośredniego zagrożenia powodzią zastrzeżono przy tym, że z uwagi na skalę opracowania Studium, dopuszcza się uściślenie granicy obszaru bezpośredniego
zagrożenia powodzią w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Ustalono również, że dla cieków wodnych nie objętych opracowaniami Studium RZGW ochroną należy objąć strefę ekologiczną rzek i potoków, która winna być wyłączona z zabudowy jako teren najczęstszych wylewów powodziowych oraz ważnych funkcji ekologicznych. Ustalono ponadto, że dopuszcza się korektę przebiegu cieków wodnych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na podstawie aktualnych map zasadniczych wpisanych do zasobu geodezyjno-kartograficznego w Starostwie Powiatowym w Gorlicach.
Co do uwzględnionych w Studium terenów o szczególnych warunkach realizacyjnych ( D ), zaliczono do takich terenów : tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, tereny podmokłe i zmeliorowane, tereny w obrębie ochrony konserwatorskiej obiektów i zespołów zabytkowych, strefy eksponowanych widokowo stoków i wierzchowin, tereny w obrębie stref ochronnych od cmentarzy czynnych , tereny położone w zlewni Ropy. Odnośnie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych zastrzeżono, że wyznaczone w Studium strefy osuwiskowe mogą ulec zmianie w związku z opracowywaną obecnie dla Gminy "Mapą osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi (MOTZ) na obszarze Karpat", wykonywaną w ramach projektu SOPO. Uszczegółowienie zasięgu obszarów osuwiskowych i zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych winno nastąpić w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Szersze ustalenia dotyczące możliwości zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych zawierają zapisy Rozdziału 10 Studium.
Kolejna grupa terenów, to obszary do przekształceń (E), obejmujące tereny zainwestowane, na których przewiduje się zmianę charakteru zagospodarowania
i zabudowy. Są to również tereny, na których nie przewiduje się zmiany charakteru zabudowy, gdzie konieczne jest prowadzenie działań związanych z poprawą ładu przestrzennego i estetyki.
W Rozdział 3 tekstu Studium – Obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody - zapisano zarówno cele polityki w zakresie kształtowania środowiska przyrodniczego, jak i czynniki , które winna ona uwzględniać.
Nadto z ustaleń Studium wynika, że jedynym obszarem wymagającym uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jest wyznaczony na rysunku Studium obszar sportów zimowych i rekreacji na Ostrym Wierchu w Wysowej Zdroju, obejmujący fragment terenów leśnych, natomiast w pozostałości grunty w klasach chronionych znajdują się poza obszarami przewidywanymi do zainwestowania ( Rozdział 8 i Rozdział 9 ).
Odnosząc powyższe uwagi do kwestii będących przedmiotem zarzutów skargi należy stwierdzić, że jak wynika z załączonego do skargi zaświadczenia Wójta Gminy Uście Gorlickie z daty 5 stycznia 2012 r., znak [...], odpowiedzi na skargę, a także przedstawionej wraz z nią dokumentacji formalnoprawnej, działka nr [...] oraz część działki nr [...] znajdują się w Studium w strefie przyrodniczo-funkcjonalnej 3 , tj. w niszy osadniczej wsi Ujście Gorlickie. Znaczna część obu działek położona jest nadto w strefie rozwoju struktury osadniczej MU, korzystnej dla intensywnego rozwoju mieszkalnictwa, usług i rzemiosła, gzie obowiązuje kompleksowe wyposażenie w infrastrukturę techniczną. Działki skarżących sąsiadują jednakże bezpośrednio ze strefą 2, tj. strefą rolno-zadrzewieniowa stoków i dolin, na terenie której położona jest zresztą część działki nr [...]. W tej ostatniej strefie, w analizowanym miejscu nie wyodrębniono jednak żadnych obszarów stanowiących strefy rozwoju struktury osadniczej, co predysponuje teren jako przestrzeń rolniczą.
Nieruchomość skarżących jako całość stanowi zatem obszar, który w zgodzie ze Studium można zagospodarować w dwóch zupełnie różnych kierunkach, i to niezależnie od wskazania na li tylko orientacyjne wyznaczenia stref, które dodatkowo otwiera drogę do różnych modyfikacji przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Już na tle Studium charakterystycznym jest to dalej to, że działki skarżących położone w istocie na graficy dwóch stref przyrodniczo-funkcjonalnych ( 2 i 3 ) , znajdują się na krańcu wsi ( blisko granic administracyjnych następnej wsi – Kwiatoń ), a także wchodzącego w obręb niszy osadniczej od strony zachodniej aż do drogi publicznej pasa obszaru chronionego przed zainwestowaniem ze względu na dominacje funkcji ekologicznych i ochronnych oraz z uwagi na potencjalne zagrożenia przyrodnicze ( tak polityka działań - tekst i rysunek Studium ). Podobny pas obszaru chronionego przed zainwestowaniem, aczkolwiek nie dochodzący aż do drogi publicznej, znajduje się również na zachód od nieruchomości stron. Ta część niszy osadniczej nie jest terenem zabudowanym, a zatem jedynie potencjalnie rozwojowym. Z zapisów tekstowych i graficznych Studium nie wynika przy tym fakt położenia nieruchomości skarżących w terenach albo w bezpośrednim sąsiedztwie terenów wyłączonych z zabudowy, z ograniczeniami w zabudowie, lub o szczególnych zasadach realizacji. Takie okoliczności ujawnia jednak część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co pozostaje w zgodzie z ustaleniami Studium dozwalającymi wprost na uszczegółowienie zasięgu obszarów osuwiskowych ( osuwiska czynne ) i zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, jak również nakazującym uwzględnienie na tym właśnie etapie ochrony wzdłuż rzek i potoków strefy ekologicznej rzek i potoków , która obejmuje koryta rzeczne, terasy niskie, lasy łęgowe i zarośla nadrzeczne. W tym ostatnim zakresie w Studium podano, że konieczne są uzupełnienia obudowy biologicznej rzek i ochrona istniejących drzewostanów łęgowych. Należy dążyć do przekształcenia zarośli w pełnowartościowe zespoły łęgowe drzewiasto - krzewiaste, po obu stronach koryt rzecznych o składzie gatunkowym dostosowanym do warunków siedliskowych. W zagospodarowaniu strefy ekologicznej rzek i potoków konieczne jest pogodzenie wielorakich jej funkcji, takich jak: ochrona brzegów i terenów zalewowych przed niszczącym działaniem powodzi, funkcji ekologicznych - jako siedliska licznych gatunków roślin i zwierząt jak również funkcji rekreacyjnych i bezpośredniego kontaktu z przyrodą. Analogiczna uwaga dotyczy nierozpoznania w Studium już nie w rejonie a na nieruchomość stron terenów zagrożonych procesami erozyjno-osuwiskowymi , gdzie w Studium na osuwiskach czynnych obowiązuje zakaz zabudowy, zaś w pozostałości istotne ograniczenia. W szczególności, dopiero rysunek planu obrazuje w tym zakresie, że działki nr [...] i nr [...] są położone dodatkowo w bliskim sąsiedztwie dwóch cieków - od strony wschodniej i zachodniej. Ciek rozpoznany już w Studium znajduje się również po przeciwnej stronie drogi publicznej, do której przylega działka nr [...] . Za nim na południe ciągnie się pas terenów oznaczonych już w Studium jako przynależne do strefy 2, na którym podobnie jak na części takiego pasa obejmującego działkę nr [...] nie wyznaczono żadnych stref dla rozwoju funkcji osadniczych. W miejscowym planie na działce nr [...] pomiędzy ciekami i drogą publiczną zaznaczono fragment terenu zagrożony procesami erozyjno-osuwiskowymi. Jak wynika z dokumentów dotyczących rozpatrzenia wniosków , a potem uwag do projektu Studium stwierdzenie na tym etapie w terenie zagrożenia osuwania się mas ziemnych było negatywną przesłanką do postulowanej zmiany przeznaczenia gruntów na przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową lub usługową.
Porównanie zaskarżonej uchwały ze Studium wskazuje, że nisza osadnicza, w której usytuowana jest w przeważającym zakresie nieruchomość skarżących, zajmuje znaczny obszar, gdzie wyodrębniono wiele różnych strefy rozwoju struktury osadniczej. Obszar ten, jako określona całość uzyskał w planie miejscowym przeznaczenie uznane za dominujące w tej strefie przyrodniczo-funkcjonalnej, jak również zgodne z kierunkami wynikającymi z wyodrębnienia w strefie 3 lub 2 poszczególnych stref rozwoju struktury osadniczej. Wszelkie modyfikacje mieszczą się zaś w granicach na jakie dozwalają zapisy Studium.
W szczególności, co do nieruchomości skarżących, jej włączenie w ramach ustaleń planu miejscowego do terenów rolnych nie powoduje niezgodności ze Studium. Do takich wniosków prowadzi nie tylko fakt, że wyznaczenie w Studium wszelkich strefy zastrzeżono jako jedynie orientacyjnie, ale także okoliczność, że specyficzne, graniczne położenie działek skarżących strefie 2 i 3, ich dotychczasowe przeznaczenie, oraz inne cechy (w części działki nr [...] teren zagrożony procesami erozyjno-osuwiskowymi) pozwalają uznać je w całości za element terenów otwartych ( R), oddzielających enklawy obszarów do zainwestowania we wsi Uście Gorlickie, w celu zapewnienia utrzymania spójności przestrzeni przyrodniczej. Nieruchomość gruntowa skarżących znajduje się w kompleksie innych działek położonych pomiędzy pełniącymi funkcje lasów ochronnych zespołem terenów ZL.n ( za nim wśród terenów rolnych kolejny ciek ) i terenu lasów ochronnych ZL należącego do PGL Lasy Państwowe. Nadto, od terenów budowlanych oddzielona jest pasem zieleni nieurządzonej naturalnej ZR oraz pasem wód powierzchniowych ze strefą ochrony biologicznej WS. Kompleks ten jako pewna całość w przeważającej części jest zalesiony i usytuowany poza ustalonymi w planie rozwiązaniami służącymi wyposażeniu w infrastrukturę techniczną obszarów zabudowy mieszkalnej i usługowej. Uwzględnienie w miejscowym planie wszystkich uwarunkowań w tym terenie oraz pozostawienie nieruchomości stron w całości w terenach rolnych odpowiada również kierunkom polityki przestrzennej w zakresie kształtowania środowiska przyrodniczego gminy ( Rozdział 3 ), która powinna uwzględniać między innymi : utrzymanie naturalnej bioróżnorodności obszaru, zapewnienie spójności ekologicznej biocentrów i obszarów węzłowych , zróżnicowanie zagospodarowania gminy w dostosowaniu do warunków naturalnych, realizację zasady eliminacji zagrożeń "u źródła" , oszczędną gospodarkę terenami, dostosowanie intensywności i charakteru zagospodarowania gminy do warunków przyrodniczych, a także stwarzać warunki dla dostosowania użytkowania obszaru gminy do przeważających na jej terenie warunków środowiska górskiego poprzez zachowanie rozległych przestrzeni leśnych, a w obrębie przestrzeni rolnej – na stokach, zwiększenie trwałych użytków zielonych wraz z zadrzewieniami, utrzymania wysokiego stopnia zalesienia oraz zagospodarowania lasów zgodnie z planami urządzeniowymi, dostosowane do ochronnych funkcji lasów, koncentracji zabudowy w dolinach rzek i potoków w rejonach już zainwestowanych i ochrony stoków przed rozpraszaniem osadnictwa. W tej sytuacji brak zatem podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem zasady z art. 9 ust. 4 u.p.z.p.
Ustalenia zaskarżonej uchwały, w tym co do nieruchomości skarżących, nie naruszają przepisów ustaw, ani istoty prawa własności. W szczególności, normy zawarte w § 58 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w części ogólnej dla terenów rolnych nie pozbawiają skarżących prawa do rozporządzania przedmiotem własności, ani do korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Co do terenów rolnych – R – plan miejscowy stanowi :
"1. Przeznaczenie podstawowe (pkt 1 i 2) i uzupełniające (pkt 3):
1) gospodarka rolna i ogrodnicza wraz z zabudową związaną z prowadzeniem gospodarstwa rolnego na gruntach rolnych i w sadach (dotyczy również terenów oznaczonych dodatkowym symbolem "/k"),
2) utrzymanie, modernizacja, przebudowa i rozbudowa istniejącej zabudowy z ustaleniami jak w § 13 i odpowiednio w § 20, (ustalenie dotyczy również terenów R/c1)
3) urządzenia turystyczno-rekreacyjne w zakresie dopuszczonym w ust. 2 pkt 1 lit d), z ustaleniami jak w § 37,
2. Dla terenów, o których mowa w ust. 1 ustala się:
1) dopuszcza się lokalizację:
a) związanych z istniejącą zabudową zagrodową budynków gospodarczych, inwentarskich i magazynowych do przechowywania płodów rolnych i maszyn rolniczych, z zastrzeżeniem pkt 3,
b) urządzeń niezbędnych do prowadzenia gospodarki rolnej,
c) tuneli foliowych i szklarni (z wykluczeniem kotłowni węglowych),
d) urządzeń związanych z rekreacją letnią i zimową, tras pieszych, rowerowych i narciarskich, urządzonych punktów wypoczynkowych i widokowych, terenów i urządzeń do jazdy konnej,
e) obiektów małej architektury,
f) urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych,
2) wyklucza się lokalizację innych obiektów i urządzeń, niż wymienione w pkt 1,
3) odległość nowej zabudowy, o której mowa w pkt 1 lit. a) nie powinna być większa niż 20 m od budynków istniejących,
4) zakaz podziału gruntów dla celów budowlanych, z wyjątkiem podziałów sądowych,
5) tereny położone w zasięgu oddziaływania wód powodziowych mogą być użytkowane wyłącznie jako trwałe użytki zielone,
6) obowiązuje racjonalne stosowanie nawożenia naturalnego oraz chemicznych środków ochrony roślin; całkowity zakaz wylewania gnojowicy w strefach ochronnych ujęć wody, w pasie do 40 m od koryt potoków, w terenach podmokłych, źródliskowych, terenach narażonych na stagnację wód,
7) na ciekach przebiegających w obszarze terenów rolnych dopuszcza się niezbędne prace remontowe, regulacyjne i konserwacyjne, również na odcinkach tych cieków przebiegających pod drogami.
Powyższe zapisy realizują wynikające ze Studium ustalenia dla terenów otwartych ( Rozdział 2 pkt C), zaś taka kwalifikacja nieruchomości stron – jak w skazano wyżej – nie budzi zastrzeżeń. Ustalenia zaskarżonej uchwały nie pozbawiają skarżących możliwości korzystanie z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, a nawet rozszerzają ich funkcję przez dopuszczenie zagospodarowania turystyczno-rekreacyjnego. Wprowadzone ograniczenia przy przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym nie naruszają przepisów ustaw i nie są przejawem nadużycia władztwa planistycznego.
Uwzględniając odmienność twierdzeń stron co do udziału skarżących w procedurze związanej z uchwalaniem Studium, a następnie miejscowego planu należy stwierdzić, że jak wynika z przedstawionej dokumentacji formalnoprawnej skarżący nie składali wniosków do Studium , lecz uwagi do projektu Studium w piśmie z dnia 7 grudnia 2009 r. ( data wpływu 9 grudnia 2009 r. ). Pismo to złożyli w terminie wyznaczonym w ogłoszeniach dla składania uwag, który upływał z dniem 29 grudnia 2009 r. Z urzędowego wykazu uwagi wynika, że pismo skarżących zostało przez Wójta Gminy Uście Gorlickie uwzględnione, jednakże z uwagą, że przeznaczenie działek może nastąpić w miejscowym planie. Uwagi skarżących nie są przedmiotem negatywnego rozstrzygnięcia zawartego w załączniku nr 3 do uchwałę Nr XL/390/2010 Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ujście Gorlickie. Stan taki nie przesądza jednak o obowiązku dokonania w miejscowym planie zmiany przeznaczenia działek skarżących na cele mieszkalne w całości lub w części, a to w związku z analizowaną już uprzednio treścią zapisów Studium. Kolejne pismo skarżących - z daty 7 października 2010 r., nie mieści się ani w terminie wyznaczonym w ogłoszeniach dla złożenia wniosków przed sporządzeniem projektu miejscowego planu - który zakończył bieg z dniem 30 czerwca 2010 r., ani w terminie wyznaczonych w ogłoszeniach do składania uwag do projektu planu - który zakończył bieg z dniem 3 sierpnia 2011 r. ( projekt planu miejscowego wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 21 czerwca 2011 r. do 20 lipca 2011 r. ).
Powyższy stan, a także brak innych przesłanek do stwierdzenia nieważności uchwały niż podnoszone w skardze, stanowi podstawę do jej oddalenia, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.