II SA/Kr 537/25

II SA/Kr 537/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-08-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 marca 2025 r. znak: WI-I.7840.5.13.2024.DA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa nr 40/6740.1/2024 z 15 stycznia 2024 r., znak: AU-01-5.6740.1.1858.2022.DPA zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi: R. G. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budowa 7 budynków jednorodzinnych dwulokalowych z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, teletechniczną, wod.-kan., gazową, c.o., wentylacji mechanicznej oraz wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej na zewnątrz budynku, a także budowa utwardzonego dojścia i dojazdu na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna P. przy ul. [...] w K..
Po rozpoznaniu odwołania A. S., U. W., J. K., A. G., K. O. i K. W. wniesionego od tej decyzji, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11 marca 2025 r., znak WI-I.7840.5.13.2024.DA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. z 2024 r. poz. 725, ze zmianami), zwanej dalej p.b.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił zakres badania projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Następnie przeanalizował zgodność projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno - budowlanymi, a także ocenił spełnienie pozostałych wymagań, na koniec odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach.
Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. K., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to naruszenie przepisów:
1. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, dalej: "pr.b.") w zw. z § 6 ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 12 uchwały nr CXV/1556/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Swoszowice Południe" . (dalej: "plan miejscowy" lub MPZP) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji niezgodnej z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi:
a) wymaganej minimum 60% powierzchni biologicznie czynnej,
b) wymaganego zapewnienia podczyszczania wód opadowych z nawierzchni dróg
c) wymaganej minimalnej powierzchni działki na każdy budynek jednorodzinny
d) wymaganej ochrony istniejącego drzewostanu
2. art. 20 ust. 1 pkt 1a) prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie dokumentacji sporządzonej przez projektanta niemającego odpowiednich uprawnień przy równoczesnym braku zapewnienia udziału projektant a drogowego w opracowywaniu dokumentacji projektowych, pomimo, iż zakres inwestycji obejmuje też budowę drogi i dojścia
3. art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4) pr.bud. poprzez brak sprawdzenia czy dokumentacja została opracowana przez projektant odpowiedniej specjalności (tutaj drogowej) oraz czy do dokumentacji dołączono oświadczeń projektanta o treści zgodnej z art. 34 ust. 3d. pkt 3, i przez to zatwierdzenie dokumentacji, która w zakresie dotyczącym branży drogowej , oraz projektant nie złożył oświadczenia o treści zgodnej z wymogami ustawowymi;
4. art., 35 ust. 1 pkt 2, poprzez brak weryfikacji dokumentacji z obowiązującymi przepisami w tym techniczno - budowlanymi, a w szczególności z treścią rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako rozporządzenie WT) oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej rozporządzenie projektowe), w zakresie szczegółowo omówionym w uzasadnieniu skargi i przez to zatwierdzenie dokumentacji niezgodnej z tymi przepisami;
5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędne ustalenia faktyczne, tj.:
a) niewyjaśnienie, jaki będzie odprowadzana woda opadowa z terenu inwestycji w szczególności z terenów utwardzonych, oraz tzw.: "daszków zielonych"
b) czy jest możliwe samodzielne funkcjonowanie inwestycji (bez zrealizowania innych nieobjętych zakresem inwestycji)
c) niewyjaśnienie czy budynki mają zapewnione kominy,
d) niewyjaśnienie czy na działce znajduje się drzewo podlegające ochronie (drzewo w granicy kolidujące z budynkiem H)
e) niewyjaśnienie czy powierzchnia i sposób montażu daszków zielonych faktycznie umożliwiają naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych; ani w jaki sposób ma być zapewniony dostęp do tych daszków, jak ma być zapewnione nawadnianie i odprowadzanie z nich wody; jaka ma być tam gleba i sposób montażu, czy faktycznie planowane podłoże umożliwia tą wegetację;
f) niewyjaśnienie, jaka dokładnie powierzchnia daszków projektowanych będzie stanowić teren biologicznie czynny przy uwzględnieniu zastrzeżeń z pkt e)
e) niewyjaśnienie czy na terenie inwestora zapewniono możliwość zawracania, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 marca 2022 r., znak; RU.463.733.2021 (2) o zezwoleniu na lokalizację zjazdu,
f) niewyjaśnienie czy na terenie inwestora jest możliwość zagospodarowania mas ziemnych bez podwyższenia poziomu terenu
g) brak wyjaśnienia czy sposób usytuowania "daszków" na dwóch poziomach nad sobą, wydzielonych pomiędzy sobą ścianami poprzecznymi nie powoduje powstania loggii co skutkuje koniecznością dodania ich powierzchni do powierzchni zabudowy i znacznym przekroczeniem wskaźnika powierzchni zabudowy
h) niewyjaśnienie czy inwestycja ma zapewniony dostęp do mediów
i) czy projektant zapewnił udział projektantów odpowiednich specjalności
j) brak weryfikacji gdzie są zlokalizowane kotły gazowe i czy spełnione są warunki dot. ich umieszczenia oraz wyprowadzenia przewodów kominowych ponad dach;
k) dopuszczenie materiału dowodowego, którego nie ma w aktach postępowania i przywołanie go w treści uzasadnienia decyzji (dotyczy podziału nieruchomości, ich powierzchni, zmiany numeracji, własnego obliczenia powierzchni przez Wojewodę, uznanie za materiał dowodowy decyzji o PNB z dnia 3 czerwca 2022 r. bez wyjaśnienia na jakich dowodach oparł się Wojewoda).
l) Niewyjaśnienie czy przedstawiona analiza nasłonecznienia uwzględnia także cień rzucany prze projektowane "daszki;
m) Brak weryfikacji kwestii możliwości samodzielnego funkcjonowania inwestycji w sytuacji braku zjazdu i drogi dojazdowej oraz mediów;
n) Brak weryfikacji czy w dokumentacji na PZT przewidziano separatory dla podczyszczania wód opadowych z terenów utwardzonych oraz zbiorniki retencyjne
6. art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z wymogami zawartymi w ww. przepisach, w tym uznanie za materiał dowody akt postępowania, co do których strony nie miały możliwości się zapoznać - wcześniejsze pozwolenie uzyskane przez inwestora;
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o
1. rozpoznanie sprawy na rozprawie
2. dopuszczenie materiału dowodowego w postaci zdjęć drzewa i braku zjazdu
3. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa oraz wskazanie sposobu załatwienia sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego zobrazowanego w dokumentacji projektowej zaproponowanej przez inwestora.
4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania R. G. (dalej również jako "inwestor") złożył pismo procesowe z dnia 21 lipca 2025 r., w którym odniósł się do zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie strona skarżąca oraz uczestnik R. G. podtrzymali swoje stanowiska.
Uczestnicy A. S., A. G. i A. W. wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, zwracając uwagę na rabunkowe podejście inwestora do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uczestnicy wyrazili obawy o zalewanie ich działek oraz zaznaczyli, że decyzja dotycząca pierwszego budynku prawdopodobnie już wygasła, a żadne roboty nie zostały wykonane.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza wyłącznie kwestie wymienione w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rację ma więc uczestnik będący inwestorem podkreślając, że pozwolenie na budowę jest decyzją związaną, a odmowa jego wydania musi być konsekwencją stwierdzenia konkretnych sprzeczności projektu budowlanego z zapisami obowiązującego prawa. Zgodność z przepisami jest bowiem jedynym kryterium oceny projektu w postępowaniu dotyczącym jego zatwierdzenia. Ani organy administracji architektoniczno – budowlanej, ani sąd administracyjny nie mają kompetencji by oceniać inne aspekty sprawy, takie jak uciążliwości dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, estetyka itp.
Jednocześnie za prawidłowość sporządzenia projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno – budowlanym, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Pozaprawne wątpliwości wyrażane przez skarżącą - na przykład w zakresie braku dostępu do terenu "daszków zielonych", ich długiego i wąskiego kształtu (co ma wypaczać ideę zielonych dachów i stanowić naganną próbę obejścia prawa), czy też wyrażane również przez uczestników obawy w zakresie zmiany stosunków wodnych po wybudowaniu inwestycji – w świetle oświadczeń projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami nie mogą być przedmiotem dodatkowej weryfikacji przez sąd administracyjny.
W zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo i wyczerpująco zbadano zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów techniczno – budowlanych, kompletność przedłożonego projektu, a także inne przewidziane przepisami prawa budowlanego aspekty sprawy. Oczywiście w razie stwierdzenia niezgodności przedłożonego przez inwestora projektu z zapisami planu miejscowego czy też przepisami techniczno – budowlanymi, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek wezwać do usunięcia nieprawidłowości (art. 35 ust. 3 p.b.) – co zresztą w niniejszej sprawie miało miejsce (por. postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z 10 stycznia 2023 r. i z 11 grudnia 2023 r.). Po uzupełnieniu projektu jego treść nie budzi już wątpliwości co do zgodności z prawem.
Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i zasadności skargi trzeba wstępnie zauważyć, że gabaryty inwestycji oscylują w górnych granicach wskaźników zabudowy, określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Inwestor ma oczywiście prawo dążyć do maksymalizacji powierzchni przeznaczonej do sprzedaży – dopóki zachowuje warunki wynikające z obowiązujących przepisów. Rolą organu jest zaś kontrola zachowania owych wskaźników, traktowanych jako granice wolności zabudowy. Zarzuty skargi, mimo, że bardzo liczne, nie mogą odnieść skutku, gdyż wszystkie okazały się nieuzasadnione. Sąd nie znalazł również innych, nie wskazanych w skardze okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na pierwszy plan wysuwa się zarzut niezgodności projektu z planem miejscowym w zakresie zachowania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, a w szczególności zastosowania tzw. "daszków zielonych" na budynkach.
W § 11 ust. 4 pkt 8 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Swoszowice Południe" wskazano, że powierzchnia terenu biologicznie czynnego na działce budowlanej, rozumiana według przepisów prawa budowlanego, musi stanowić nie mniej niż 60 % powierzchni działki budowlanej na działkach o powierzchni 600 m2 i większej niż 600 m2, w terenach oznaczonych symbolami 4 MN do 11 MN oraz 1MN/RM i 2MN/RM.
Definicja powierzchni biologicznie czynnej znajduje się w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - § 3 pkt 22 rozporządzenia stanowi, że przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.
Projektowane "daszki zielone" należy uznać za "inne powierzchnie zapewniające naturalną wegetację roślin". Wbrew zarzutom skarżącej nie jest prawdą, że niektóre segmenty daszków mają powierzchnię mniejszą niż 10 m2. Z projektu zagospodarawnia terenu (k. 30 – 31) wynika, że teren ten na każdej kondygnacji stanowi jedną całość, nie jest w żadnym miejscu przerwany i wynosi 46,34 m2 na pierwszym piętrze oraz 42,31 m2 na poziomie poddasza.
Szczegółowe wyliczenie powierzchni biologicznie czynnej znajduje się w projekcie zagospodarowania terenu na str. 15, gdzie wskazano następujące wartości:
< Powierzchnia inwestycji: 4033,24
< Współczynnik min. powierzchni biologicznie czynnej wg MPZP: 60%
< Proj. powierzchnia biologicznie czynna na terenie: 2110,14 m2
< Proj. pow. rzecz. daszków ziel. na jednym budynku: 88,65 m2
< Proj. pow. rzecz. daszków ziel. w inwestycji: 620,55 m2
< Proj. pow. b-cz. na daszkach ziel. do bilansu: 310,28 m2
< Proj. powierzchnia biologicznie czynna: 2420,42 m2
< Proj. współczynnik powierzchni biologicznie czynnej: 60,01%
Z wyliczenia tego wynika, że wymagany planem współczynnik powierzchni biologicznie czynnej został spełniony.
Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształcił się pogląd, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno – budowlanej, a także sąd administracyjny mają kompetencje do badania szczegółowych rozwiązań technicznych w zakresie terenu biologicznie czynnego innego niż zieleń na gruncie rodzimym. Na przykład WSA w Krakowie w wyroku z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. II SA/Kr 1644/24 (opublikowanym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) wskazał: "Jeśli plan ten stawia wymogi co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - projekt architektoniczno – budowlany, który jest badany pod kątem zgodności z planem miejscowym – musi zawierać przekonywujące wskazania, że te wymogi są spełnione. Nie polega to tylko na wskazaniu w projekcie procentowej wartości odnośnie powierzchni biologicznie czynnej. Projekt musi zawierać dane pozwalające na bezdyskusyjne ustalenie, czy powierzchnia ta spełnia warunki z § 3 pkt 22 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w taki sposób, aby organy administracji oraz ewentualnie sąd, mogły tę kwestię ocenić. Nie można w tym względzie poprzestawać na ogólnikach, gdyż wówczas możemy mieć do czynienia z fikcją. "Wymogu zapewnienia minimalnej powierzchni biologicznie czynnej nie można traktować jako zagadnienia o znaczeniu "znikomym" (wyrok NSA z dnia 3 lipca 2023 r. II OSK 2495/21, LEX nr 3600397). (...) Podobnie ma się rzecz ze stropodachem. W projekcie wskazano jedynie warstwy dachu określonego jako "zielony". Tymczasem projekt musi zawierać objaśnienie możliwości takiego dachu w kwestii zapewnienia naturalnej wegetacji roślin i retencji wód opadowych, czego przedmiotowy projekt nie zawiera w ogóle. Koniecznym jest zatem uzupełnienie projektu o wskazane informacje; należy przypuszczać, że koniecznym będzie zamieszczenie przez projektanta stosownych informacji, w tym dotyczących wegetacji roślin, od producenta".
Weryfikacja koncepcji "zielonych daszków" pod tym kątem przebiegła pomyślnie. Na stronie 014 projektu architektoniczno-budowlanego (w każdym tomie odrębnie w zakresie poszczególnych budynków) wskazano warstwy wg systemu ZIDA. Przekrój opracował architekt, natomiast działanie systemu ZIDA można zweryfikować sięgając na przykład do informacji znajdujących się na stronie internetowej producenta. Trzeba się zgodzić z argumentacją inwestora, iż przyjęte rozwiązania technologiczne umożliwiają możliwość naturalnej wegetacji i retencji wód. Nie ma więc mowy o "bezrefleksyjnym przyjęciu za realne możliwości naturalnej wegetacji roślin na zielonych daszkach", jak twierdzi skarżąca. Kwestia ta została bowiem szczegółowo omówiona na str. 16 – 17 zaskarżonej decyzji.
Od razu trzeba też wskazać na bezzasadność zarzutu jakoby powierzchnię tychże "daszków zielonych" należało uznać za loggie i zaliczyć do powierzchni zabudowy. Inwestor w odpowiedzi na ten zarzut słusznie wskazał, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.) powierzchnie budynku określa się zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku nr 2 do rozporządzenia, uwzględniając przepisy § 14 pkt 4 lit. a oraz § 20 ust. 1 pkt 4 lit. b.
Pierwszy z powołanych przepisów (§ 14 pkt 4 lit. a) stanowi: Część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera zestawienie:
a) powierzchni zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, przy czym powierzchnię zabudowy budynku pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynku, takich jak: tarasy naziemne i podparte słupami, gzymsy, balkony oraz loggie.
Analogiczne brzmienie ma § 20 ust. 1 pkt 4 lit. b: Część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera charakterystyczne parametry obiektu budowlanego, w szczególności: zestawienie powierzchni, przy czym:
– powierzchnię całkowitą budynku pomniejsza się o powierzchnię tarasów, balkonów i loggii.
W świetle tych przepisów brak jest podstawy by powierzchnię "zielonych daszków" zaliczać do powierzchni zabudowy.
Kolejny zarzut dotyczy niezgodności inwestycji z § 6 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Swoszowice-Południe" w zakresie obowiązku podczyszczania wód. Zgodnie z powołanym przepisem "W zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ustala się: Wody opadowe i roztopowe z powierzchni ulic i innych nawierzchni utwardzonych należy odprowadzić do kanalizacji opadowej bądź do wód powierzchniowych, z nakazem podczyszczenia ścieków opadowych spływających z terenów potencjalnie zanieczyszczonych, przed ich odprowadzeniem do wód, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami odrębnymi, przy czym dopuszcza się zagospodarowanie i retencjonowanie czystych wód opadowych, w tym wód opadowych z dachów, na terenie działki budowlanej, pod warunkiem nie naruszenia stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich i zapewnienia ochrony wód zgodnie z wymaganiami przepisów odrębnych".
Plan nie definiuje przy tym pojęcia "terenów potencjalnie zanieczyszczonych", jednak brak jakichkolwiek podstaw by drogę dojazdową do siedmiu budynków jednorodzinnych uznać za taki właśnie teren. Z kolei "obowiązujące w tym zakresie przepisy odrębne" to przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 roku w prawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. poz. 1311). Żaden z przepisów tego rozporządzenia nie wskazuje na konieczność oczyszczania czy podczyszczania wód z dróg wewnętrznych. W § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia mowa jest jedynie o odprowadzaniu wód pochodzących z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej dróg zaliczanych do kategorii dróg krajowych, wojewódzkich lub powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha.
Z kolei zakaz "naruszania stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich zapewnienia ochrony wód zgodnie z wymaganiami przepisów odrębnych" odnosi się do przepisu art. 234 ustawy Prawo wodne oraz § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te zakazują zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Natomiast § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.
Kwestia ta została rozważona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 10 – 11. Organ doszedł do prawidłowego wniosku, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Szczególną rolę w tym zakresie odgrywają owe "daszki zielone", które, wedle opisu projektanta, pozwalają na co najmniej godzinną retencję wody którą przyjmuje się w obliczeniach nawalnego deszczu w K. .
W kwestii zarzutu niezachowania wymaganej minimalnej powierzchni działki na każdy budynek jednorodzinny trzeba również stwierdzić jego bezzasadność. W § 11 ust. 4 pkt 4 planu miejscowego ustalono wielkość powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych, wskazując na ich minimalną powierzchnię w zależności od rodzaju zabudowy. Są to jednak zasady obowiązujące przy dokonywaniu podziałów nieruchomości, nie zaś przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W tym przypadku kluczowy jest współczynnik wielkości powierzchni zabudowy, który w niniejszej sprawie został zachowany.
Kolejny zarzut niezgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy ochrony istniejącego drzewostanu. W tym przypadku, podobnie jak w omówionych wcześniej zarzutach, zapisy planu odsyłają do "przepisów odrębnych", nie wprowadzając w tym zakresie żadnych dodatkowych ograniczeń dla inwestora. W § 6 ust. 1 pkt 12 stwierdza się bowiem: "W sposobie zagospodarowania działki lub terenu należy, przy lokalizacji inwestycji budowlanych, uwzględnić istniejące drzewa, na zasadach przepisów odrębnych".
W tym kontekście skarżąca zwraca uwagę na dąb położony w granicy nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...].
Trzeba jednak zgodzić się z inwestorem, że na terenie inwestycji nie znajdują się żadne drzewa kolidujące z projektowaną zabudową i wymagające uzyskania zezwolenia na jego usunięcie, a jednocześnie brak jest przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które wprost określałyby minimalną odległość budynku od drzewa.
Dalej skarżąca podnosi zarzut naruszenia obowiązku wynikającego z art. 20 ust. 1 pkt la p.b. polegający na zapewnieniu udziału osób posiadających odpowiednie uprawnienia w specjalności inżynieryjnej drogowej w zakresie w jakim dokumentacja projektowa dotyczy dojścia i drogi. Zarzut ten jest całkowicie pozbawiony podstaw. Sam fakt, ze projekt budowlany przewiduje realizację dojazdu czy dojścia do budynku (w zasadzie każdy projekt musi zawierać ten aspekt dostępności do projektowanego budynku) nie oznacza konieczności uczestnictwa w jego sporządzaniu projektanta o specjalności drogowej. Nie było też takiej konieczności w niniejszej sprawie.
Oczywiście bezzasadny jest zarzut złożenia wadliwych tj. niezgodnych z przepisami oświadczeń przez projektanta. Na stronie 003 Projektu Zagospodarowania Terenu znajduje się oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, podpisane przez tzw. projektanta głównego - K. D.. Wbrew twierdzeniom skarżącej treść oświadczenia jest w pełni zgodna z art. 34 ust. 3d pkt 3 p.b. W oświadczeniu tym wskazany został również projektant infrastruktury technicznej branży sanitarnej - B. P.. Dokument ten zawiera ponadto informację o numerze uprawnień wskazanego projektanta (zgodnie z art. 34 ust. 3e u.p.b.).
Odnosząc się do zarzutu nieklarowanego bilansu terenu trzeba zauważyć, że faktycznie w zaskarżonej decyzji (str. 16) stwierdzono: "szacunkowa powierzchnia terenów wziętych w zakres inwestycji wynosi ok. 4060 m2 (podana w dokumentacji projektowej suma wynosi 4033,24 m2)". Przyjęta przez projektanta wielkość terenu inwestycji jest więc mniejsza niż oszacowana przez Wojewodę. Skoro określone w planie miejscowym wskaźniki zabudowy zostały dostosowane do tej mniejszej powierzchni, to tym bardziej są one zachowane przy powierzchni inwestycji ustalonej szacunkowo przez organ. Nie mamy tu więc do czynienia z uchybieniem, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, nie mamy do czynienia z "zabudową grupową", która jest wprost zakazana przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ani w ustawie Prawo budowlane ani w innych przepisach nie została sformułowana definicja budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Natomiast w art. 3 pkt 2a tej ustawy sformułowano definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego – jest to "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku". Treść art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane wskazuje, że zabudowa wolnostojąca, bliźniacza, szeregowa i grupowa to pojęcia rozdzielne, niemające części wspólnych. Zabudowę szeregową i grupową łączy to, że w obu przypadkach muszą istnieć co najmniej 3 budynki, natomiast różnią się one wzajemnym usytuowaniem poszczególnych budynków. W przypadku zabudowy grupowej muszą one mieć wzajemne usytuowanie odmienne niż w przypadku zabudowy szeregowej. Tymczasem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wolnostojącymi budynkami jednorodzinnymi, co oczywiście wyklucza uznanie ich za zabudowę grupową.
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut niewyjaśnienia możliwości zagospodarowania mas ziemnych bez podwyższenia poziomu terenu. Jak wskazuje inwestor, w projektowanym rozwiązaniu mamy do czynienia z budynkami bez podpiwniczenia posadowionymi na ławach. Łączna objętość urobku przy korytowaniu fundamentów 7 budynków to ok. 300 m3 po rozplantowaniu wyłącznie na terenie zielonym (ok. 2100 m2) dałaby warstwę ok. 7 cm. Jednakże część humusu zostanie zagospodarowana do wypełnienia daszków zielonych a urobek nieorganiczny wykorzystany do podbudowy pod posadzką parteru (projektowaną zwykle ponad istniejącym terenem). Ostatecznie, jak wskazano na stronie 009 Projektu Zagospodarowania Terenu, bilans mas ziemnych zostanie wyrównany.
W zakresie zarzutu braku weryfikacji kwestii możliwości samodzielnego funkcjonowania inwestycji w sytuacji braku zjazdu i drogi dojazdowej oraz mediów trzeba wyjaśnić, że w dacie wydawania pozwolenia na budowę pozwolenie na budowę zjazdu funkcjonowało w obrocie prawnym, podobnie jak odrębne pozwolenie na budowę budynku położonego najbliżej drogi publicznej. Oczywistym jest, że nie jest możliwe prowadzenie robót budowlanych objętych zaskarżoną decyzją bez wcześniejszego wykonania zjazdu z drogi publicznej oraz fragmentu drogi objętego tym wcześniej wydanym odrębnym pozwoleniem. Nawet jeśli wydane wcześniej decyzje wygasły, nie wpływa to jednak na ważność czy prawidłowość kontrolowanej obecnie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sytuację tę można porównać do braku konieczności objęcia projektem budowy przyłączy (o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia), mimo, iż przecież nie jest możliwa realizacja inwestycji bez takich właśnie przyłączy mediów. Rzeczą inwestora będzie takie zorganizowanie procesu budowlanego, by możliwa była realizacja inwestycji. W przeciwnym zaś wypadku – jeżeli budowa nie zostanie rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna - niniejsze pozwolenie na budowę wygaśnie (art. 37 ust. 1 p.b.).
Do pozostałych zarzutów Sąd odniesie się jedynie skrótowo:
< niewyjaśnienie czy budynki mają zapewnione kominy - kominy nie zostały przewidziane przy realizacji przedmiotowej inwestycji; czerpnia, wyrzutnia, przebieg przewodu spalinowo ssącego, który został zastosowany w przypadku niniejszej inwestycji, przedstawiony jest m. in. na stronach 017, 018, 019 oraz 020,
< niewyjaśnienie czy inwestycja ma zapewniony dostęp do mediów – zgodnie z art. 33 ust. 1a u.p.b. pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23, które są wymagane dla takiego obiektu,
< brak weryfikacji gdzie są zlokalizowane kotły gazowe i czy spełnione są warunki dot. ich umieszczenia oraz wyprowadzenia przewodów kominowych ponad dach - żaden przepis prawa nie wymaga wskazania lokalizacji kotła gazowego w projekcie zagospodarowania działki lub terenu, ani w projekcie architektoniczno-budowlanej. Szczegółowe rozwiązania w zakresie elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych stanowią element projektu technicznego, który nie jest przedmiotem analizy organów architektoniczno-budowlanych,
< niewyjaśnienie kwestii otwieralnych okien - § 155 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że w budynkach mieszkalnych niewyposażonych w wentylację mechaniczną lub klimatyzację, okna, w celu okresowego przewietrzania, powinny mieć konstrukcję umożliwiającą otwieranie co najmniej 50% powierzchni wymaganej zgodnie z § 57 dla danego pomieszczenia. Każdy z projektowanych budynków jest wyposażony w na zaprojektowana wentylację mechaniczną, zatem okna nie muszą być otwieralne,
< niezgodność tytułu inwestycji podanego w dokumentacji i decyzji – okoliczność, że w zatwierdzonym projekcie mowa jest o budowie "7 budynków jednorodzinnych", a w decyzji o budowie "7 budynków jednorodzinnych dwulokalowych" nie ma żadnego znaczenia dla oceny zgodności zamierzenia budowlanego z prawem.
Jak wynika z powyższego, żaden z bardzo licznych i szczegółowych zarzutów skargi nie okazał się skuteczny. Sąd nie dostrzegł również wadliwości decyzji w pozostałym, nie objętym skargą zakresie.
Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.