II SA/Kr 527/16

II SA/Kr 527/16 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2017-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Beata Łomnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Daniel
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OZ 54/17 - Postanowienie NSA z 2017-02-02
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 687
art. 11, 17
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 1235
art. 89 i 88
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: st.sek. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] lipca 2013 r., znak: [...], Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 11g ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687) oraz art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako k.p.a.)
I. uchylił w sentencji decyzji Nr [...] Starosty Brzeskiego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K Brzesko-Cerekiew (ul. L.) w Brzesku" znajdujący się na stronie 5 zapis "I. zatwierdzam projekty podziału nieruchomości" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu "I. zatwierdzam podział nieruchomości",
II. uchylił w sentencji powołanej decyzji znajdujący się na stronie 13 zapis "Działając na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności:
- zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń,
- uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,
- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych."
i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu "Działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego, decyzja niniejsza:
- zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń,
- uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,
- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.",
III. uchylił powołaną decyzję w części obejmującej odcinek tej drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie 0001 Brzesko po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie 0003 Jasień po prawej stronie drogi, (powstałej z podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] decyzją Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji Brzesko Okocim w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...]), realizowany na działkach lub ich częściach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie Brzesko, nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie Jasień,
i przekazał w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji,
IV. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Zarząd Powiatu w Brzesku jako zarządca drogi powiatowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wystąpił do Starosty Brzeskiego z wnioskiem z dnia 20 listopada 2012 r. w trybie art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K Brzesko - Cerekiew (ul. L.) w Brzesku". Jednocześnie zarządca drogi wystąpił - na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy - o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy. Uzasadniając swój wniosek zarządca drogi wskazał, że nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest konieczne ze względu na:
- poprawę bezpieczeństwa użytkowników drogi publicznej o złym stanie technicznym,
- poprawę bezpieczeństwa pieszych korzystających z drogi powiatowej przez wykonanie chodników dla pieszych, przejść dla pieszych, sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu z ul. Wiejską,
- dostosowanie drogi do obowiązujących warunków technicznych, poprzez kompleksową wymianę konstrukcji drogi oraz odpowiednie ukształtowanie drogi,
- konieczność skomunikowania autostrady A4 z drogą krajową nr 4 do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem "Brzesko" na autostradzie A-4 a drogą krajową nr 4 po zachodniej stronie Brzeska,
- poprawę komfortu życia mieszkańców terenów położonych przy ul. L. w Brzesku przez zmniejszenie się oddziaływania akustycznego wskutek wykonania ekranów akustycznych w ciągu drogi powiatowej nr 1435 K,
- uregulowanie przebiegu istniejących sieci uzbrojenia terenu oraz poprawę ich parametrów technicznych,
- przedmiotowa inwestycja planowana jest do realizacji przy współfinansowaniu z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad.
Ponadto, zarządca drogi we wniosku z dnia 20 listopada 2012 r. wystąpił o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania tej inwestycji drogowej na środowisko zgodnie z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w stosunku do decyzji Burmistrza Brzeska z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji drogowej.
Przed złożeniem wniosku zarządca drogi, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz odpowiednio wójta, burmistrza, prezydenta miasta, tj.:
- Zarządu Województwa Małopolskiego, wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...],
- Zarządu Powiatu Brzeskiego, wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] marca 2012 r. znak[...],
- Burmistrza Brzeska, wyrażoną w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...].
Do wniosku zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 ustawy, załączono mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącego uzbrojenia terenu.
Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 2, 3 i 4 ustawy, do wniosku dołączono analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości z wyłączeniem działki nr [...] położonej w obrębie 0001 Brzesko i działki nr [...] położonej w obrębie 0003 Jasień, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.
Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zarządca drogi zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy, dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi.
Ponadto, do wniosku załączona została wymagana przepisem odrębnym decyzja Burmistrza Brzeska z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K Brzesko-Cerekiew (ul. L.) w Brzesku", w stosunku do której, została wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz decyzja Starosty Bocheńskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak[...] , pozwolenia wodnoprawnego.
Starosta Brzeski zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 ustawy, pismem z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...], zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.
Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania tej inwestycji drogowej na środowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], uzgodnił warunki jej realizacji.
W dniu 4 lutego 2013 r. Starosta Brzeski, działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4 i ust. 4c, art. 16 ust. 2 i 3, art. 17 ust. 1 i 3, art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) wydał decyzję Nr [...] znak: [...], o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K Brzesko - Cerekiew (ul. L.) w Brzesku", której nadał rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli E. i J. S., W. M., Stowarzyszenie Mieszkańców [...] w B., J. P., M. i M.L.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] lipca 2013 r., znak: [...], Wojewoda Małopolski orzekł jak na wstępie.
Odnosząc się na wstępie do konieczności przedłożenia brakujących projektów podziałów nieruchomości organ II instancji zauważył, że decyzją Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji Brzesko Okocim w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której, została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia[...] kwietnia 2013 r., znak: [...], zatwierdzono podział działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...] oraz działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...]. Zatem, omawianą inwestycją drogową winny być objęte działki nr [...] i [...], a w konsekwencji podzielone ze względu na częściowe ich zajęcie pod pas drogowy. Niemniej jednak na dzień złożenia wniosku ze względu na nieostateczną decyzję Wojewody Małopolskiego znak i data jw. niemożliwe było przedłożenie map z projektami ich podziałów, tym samym udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na obszarze wymienionych powyżej działek.
Odnosząc się do pozostałych wymaganych opinii Wojewoda Małopolski zauważył, że do wniosku dołączono pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...], w którym informuje o brak podstaw do działania w tej sprawie ze względu na okoliczność, że inwestycja drogowa nie jest planowania w granicach terenu górniczego.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...], Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie pozytywnie zaopiniował tą inwestycję drogową.
Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie Kierownik Delegatury w Tarnowie za pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...], wydał opinię wskazując warunki do spełnienia obejmujące przeniesienie kapliczki usytuowanej w pasie rozbudowywanej drogi.
Pismem dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie zaopiniował realizację inwestycji drogowej.
Organ odwoławczy podniósł, że poprowadzona linia rozgraniczająca teren inwestycji nie pokrywa się z pokazanym zakresem robót na działce nr [...] położnej w obrębie 0003 Jasień i na działce nr [...] położnej w obrębie 0001 Brzesko, jak zostało to wskazane na załącznikach graficznych do decyzji. Skoro linie rozgraniczające teren inwestycji nie pokrywają się z granicami działek, to należało dokonać podziału tych działek ze względu na konieczność realizacji robót na części tych działek. Powyższe reguluje zapis art. 12 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren inwestycji stanowią linie podziału nieruchomości. Nie został on zastosowany w tej sprawie dla działki nr [...] położnej w obrębie 0003 Jasień i działki nr [...] położnej w obrębie 0001 Brzesko.
W ocenie organu II instancji, analiza całości akt wykazała, że omawianą decyzją prawidłowo zatwierdzono podziały pozostałych działek, zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 5 ustawy, na których części przewidziano rozbudowę ulicy L.j. Niemniej jednak, zaskarżona decyzja dotycząca odcinka drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie 0001 Brzesko po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, obręb Jasień po prawej stronie drogi jest dotknięta wadą. Ze względu na powyższe koniecznym było uchylenie zatwierdzonych prawidłowo podziałów działek nr [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie 0001 Brzesko, gdyż niemożliwy jest do wykonania określony zakres robót na ww. odcinku obejmującym te działki, przy tak określonym przebiegu drogi.
Ponadto, analizując sentencję zaskarżonej decyzji w zakresie zapisu znajdującego się na stronie 5 "I. ZATWIERDZAM PROJEKT PODZIAŁU NIERUCHOMOŚCI" Wojewoda Małopolski stwierdził, że rozstrzygnięcie takie pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy. Zgodnie z art. 11d ust. pkt 3 ustawy, zarządca drogi dołącza do wniosku mapy zawierające projekty podziału nieruchomości sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, a organ uprawniony do wydania decyzji stosownie do dyspozycji art. 11f ust. 5 ustawy, zatwierdza podziały nieruchomości.
Organ odwoławczy, dokonując zmiany rozstrzygnięcia w powyższym zakresie uznał, że nie narusza to zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a.
Wojewoda wskazał, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], uzgadniające to przedsięwzięcie na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko weryfikowało zapisy decyzji Burmistrza Brzeska z dnia[...] lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia w zakresie ekranów akustycznych, dotyczące ograniczenia ich ilości przy wskazaniu ich lokalizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] określonych w decyzji Burmistrza Brzeska data i znak jw.
W projekcie budowlanym sporządzonym dla tej inwestycji drogowej zaprojektowano ekrany akustyczne na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], celem ochrony budynków mieszkalnych objętych ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym znajdujących się na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] określonych w decyzji Burmistrza Brzeska z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], zweryfikowanej postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...].
Omawiane rozwiązania projektowe były przedmiotem oceny Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację. Wskazane zostały na dołączonych do raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego dla tej inwestycji drogowej na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację, projekcie zagospodarowania terenu, rysunkach ogólnych ekranów stanowiących część projektu architektoniczno-budowlanego, jak i w samym projekcie budowlanym. W zaskarżonej decyzji zobowiązano zarządcę drogi do wypełnienia warunków zawartych w wyżej wymienionych rozstrzygnięciach, które należy spełnić w trakcie realizacji, eksploatacji, użytkowania tej inwestycji drogowej.
Wymagania ochrony środowiska w zakresie ochrony zwierząt określone w decyzji Burmistrza Brzeska z dnia[...] lutego 2012 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia, zostały uwzględnione w projekcie budowlanym przy przyjęciu rozwiązań konstrukcyjnych wskazanych w decyzji Starosty Bocheńskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...], pozwolenia wodnoprawnego.
Wymagania w zakresie rodzaju konstrukcji i wysokości w świetle pionowym przepustów wynikające ze wskazanej powyżej decyzji nie mogły być spełnione ze względu na istniejące uwarunkowania terenu, niwelety drogi, poziomy wód na ciekach wodnych. Mając na względzie powyższe projektant zastosował rozwiązania przyjęte w decyzji Starosty Bocheńskiego znak i data jw. z wyposażeniem przepustów w suche półki służące jako przejście dla małych zwierząt. Powierzchnie tych półek zgodnie z zapisami decyzji środowiskowej winny być pokryte materiałem pochodzenia naturalnego, który to warunek jest możliwy do spełnienia na etapie realizacji inwestycji.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany w zakresie koniecznych do wykonania dla tej inwestycji drogowej urządzeń wodnych jest zgodny w wymaganiami uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze. zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
W ocenie organu II instancji, projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia.
Projekt budowlany został uzgodniony przez Starostę Brzeskiego opinią Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...], w zakresie przebudowy sieci uzbrojenia terenu.
Projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735 ze zm.), w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 nr 219, poz. 1864), w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r., nr 97, poz. 1055).
Niemniej Wojewoda zauważył, że załączony projekt budowlany jest wadliwy w części, z powodu objęcia zakresem robót budowlanych terenu działki nr [...] położonej w obrębie 0001 Brzesko i działki nr [...] położonej w obrębie 0003 Jasień poza określonymi zaskarżoną decyzją liniami rozgraniczającymi.
Po dokonaniu analizy projektu budowlanego sporządzonego dla tej inwestycji drogowej, organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 3 ustawy- Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462).
Mając na względzie przytoczone argumenty Wojewoda Małopolski zastosował dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 g ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w stosunku do części decyzji znak i data jw. dotyczącej odcinka drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie 0001 Brzesko po lewej strome drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, obręb Jasień po prawej stronie drogi. W przedmiotowym odcinku drogi zaskarżoną decyzją prawidłowo zezwolono na realizację tej inwestycji na działkach lub ich częściach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie 0001 Brzesko, oraz nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej Brzesko, w obrębie 0003 Jasień, lecz ze względów technicznych niemożliwy byłby do wykonania wskazany zakres robót na ww. odcinku.
Starosta Brzeski uznając argumenty zarządcy drogi do nadania niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nadał jej rygor.
Wojewoda Małopolski także podzielił argumenty zarządcy drogi do nadania niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jednakże skorygował sentencję decyzji poprzez jej dostosowanie do wymogów ustawy.
Dyspozycja art. 90 ust. 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze. zm.) stanowi, że do postanowienia, wydanego w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wydanego po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. póz. 267). Przepis art. 106 § 5 k.p.a. przewiduje, że stronie przysługuje zażalenie na postanowienie wydane przez organ współdziałający przy wydawaniu decyzji. Skoro ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie to oznacza, że zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji.
Wobec powyższego, poddano analizie przeprowadzone przez RDOŚ postępowanie w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K Brzesko-Cerekiew (ul. L.) w Brzesku".
W trybie art. 89 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 z 2008 r. poz. 1227 ze zm.) Starosta Brzeski za pismem z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...], wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji tego przedsięwzięcia w ramach przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania decyzji zgodnie z wnioskiem zarządcy drogi. Do wystąpienia Starosta Brzeski załączył dokumenty wymagane art. 89 ust. 2 ustawy.
Następnie RDOŚ wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Brzesku o wydanie opinii w sprawie warunków realizacji tego przedsięwzięcia, który uznał się za niewłaściwy w sprawie i przekazał ją Małopolskiemu Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, który wydał pozytywną opinię z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...], w zakresie warunków sanitarno-higienicznych dla tej inwestycji drogowej.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie za pismem z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...], wystąpił do Starostwa Powiatowego w Brzesku z prośbą o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację omawianej inwestycji drogowej w drodze obwieszczenia zawiadomił o zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa na etapie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. W obwieszczeniu zawarto również pozostałe informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowe obwieszczenie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń i na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w Brzesku w dniach od 29 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r., umieszczone w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia tj. na tablicach ogłoszeń przy ul. W. i na os. [...] w Brzesku w dniach od 28 listopada 2012 r. do 23 grudnia 2012 r., umieszczone na tablicy ogłoszeń oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Brzesku w dniach od 28 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r. Na powyższą okoliczność w aktach sprawy znajdują się dowody.
Z informacji zawartej przez Starostę Brzeskiego w piśmie z dnia [...]grudnia 2012 r. znak: [...] wynika, że w ramach przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko rozprawa administracyjna nie została przeprowadzona, a na etapie tego postępowania uwag i wniosków nie wniesiono.
Niemniej jednak, bezpośrednio do RDOŚ wpłynęło w dniu [...]grudnia 2012 r. pismo Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. zawierające szereg uwag, do których w treści uzasadnienia wydanego postanowienia ustosunkował się,
Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie decyzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. znak: [...], postanowienie uzgadniające warunki realizacji tej inwestycji drogowej. Przedmiotowe postanowienie odpowiada dyspozycji art. 91 ust. 1, ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 90 ust. 7 ustawy, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 35 § 5 k.p.a.
Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniach Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, określania wielkości zajętości działek pod inwestycję, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Kompetencji w ww. zakresie nie posiada również Starosta Brzeski, który pełni w procesie budowy drogi funkcję organu administracji zobowiązanego wyłącznie do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej optymalnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 poz. 687), nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Sama ustawa nie nakłada na zarządcę drogi obowiązku przedstawiania różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji drogowej, dlatego organy mają obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem wariantu, jaki przedstawi wnioskodawca.
Mając na względzie powyższe Wojewoda Małopolski za pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...], przekazał do zarządcy drogi w tej sprawie działającego przez pełnomocnika kopię odwołań między innymi E. S. i J. P. wyrażających brak zgody na przejęcie części działek stanowiących ich własność tj. odpowiednio działek nr [...] i [...] położonych w obrębie 0001 Brzesko, w jednostce ewidencyjnej Brzesko, oraz działki nr [...] położonej w obrębie 0001 Brzesko, w jednostce ewidencyjnej Brzesko, celem ustosunkowania się do nich.
W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik zarządcy drogi w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r. znak: [...], uznał brak podstaw do rezygnacji z zajęcia wskazanych powyżej części działek pod tą inwestycję drogową, które również przesłał skarżącym. Odnosząc się do zarzutów wskazanych powyżej osób dotyczących wyceny przejmowanych nieruchomości oraz ich części pozostających w ich własności wyjaśnia się, że w myśl art. 12 ust. 4a i 4b ustawy, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za przejęte nieruchomości wydaje Starosta Brzeski w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. W ramach toczącego się postępowania odwoławczego brak jest kompetencji organu do wypowiadania się w kwestii ustalenia wysokości odszkodowania.
Odnosząc się do zarzutu M. i M. L. w zakresie skierowanego żądania wykupu całości działki nr [...] wraz z usytuowanymi na niej zabudowaniami organ II instancji zauważył, że w tej kwestii, wobec braku kompetencji Wojewody Małopolskiego zwrócono się o wypowiedzenie do zarządcy drogi, który jak wynika z całości przekazanej korespondencji nie wyraził zgody na jej wykup w całości.
Zgodnie z 13 ust. 3 ustawy, jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Zagadnienie to ma charakter cywilnoprawny, tym samym nie może być rozstrzygane w trybie postępowania odwoławczego toczącego się w stosunku do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Ustosunkowując się do, cyt. "wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji" Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. i W. M. organ odwoławczy wyjaśnił, że Starosta Brzeski zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny w tej sprawie prawidłowo nadal zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony interesem społecznym i gospodarczym, na który powoływał się zarządca drogi we wniosku z dnia 20 listopada 2012 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżących odnoszącymi się do nie wzięcia pod uwagę względów bezpieczeństwa użytkowników drogi, poprawy komfortu życia mieszkańców terenów przyległych ulicy L. przy nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na niżej wymienione okoliczności. Rozbudowa drogi doprowadzi do poprawy jej stanu technicznego, poprawy bezpieczeństwa użytkowników drogi ze względu na wykonanie chodników, przejść dla pieszych, sygnalizacji świetlnej, oświetlenia drogi, poprawy odwodnienia drogi, ochrony akustycznej budynków narażonych na hałas. Jednocześnie organ podkreślił, że ta rozbudowa ma na celu tymczasowe skomunikowanie autostrady A4 z istniejącymi drogami do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem Brzesko na autostradzie A4 a drogą krajową nr 4 po zachodniej stronie Brzeska. Ocena działań podejmowanych przez zarządcę drogi w zakresie organizacji ruchu w tym skierowania pojazdów o określonej masie i wielkości nie należy do organu odwoławczego w tej sprawie, czy do organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Odnosząc się do zarzutu Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. i W. M. w zakresie konieczności wyeliminowania z obiegu prawnego wydanej w trybie między innymi art. 11b ust. 1 ustawy, pozytywnej opinii Zarządu Powiatu Brzeskiego z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...], wydanej w formie postanowienia, uzgadniającej wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację tej inwestycji drogowej jako wydanej przez, cyt. "podmiot nieuprawniony" organ odwoławczy wyjaśnił, że właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację tej inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a niewydanie tej opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. W przedmiotowej sprawie wydano stosowną opinię przez Zarząd Powiatu w Brzesku podpisaną przez Starostę Brzeskiego jako przewodniczącego zarządu, zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 595 ze zm.) stanowiącym, że w skład zarządu powiatu wchodzą starosta jako jego przewodniczący, wicestarosta i pozostali członkowie. Ponadto, w myśl art. 38 ust. 2a wskazanej powyżej ustawy, decyzję zarządu podpisuje jego przewodniczący. Analogicznie ten przepis odnosi się do innej formy rozstrzygnięcia jaką jest postanowienie zarządu powiatu. Zatem, przedmiotowa opinia jest wiążąca, a wcześniejsze stanowiska wyrażone przez Zarząd Powiatu w Brzesku w tym zakresie nie mają mocy prawnej.
Odpowiadając na zarzuty Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. i W. M. w zakresie wadliwie prowadzonego postępowania zakończonego wydaniem w tej sprawie decyzji Burmistrza Brzeska z dnia [...] lutego 2012 r, znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, a w konsekwencji wycofania jej z obiegu prawnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w stosunku do omawianej decyzji Burmistrza Brzeska znak i data jw. Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że wskazana decyzja SKO w [...] jest decyzją ostateczną w stosunku do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, tym samym stanowiła podstawę do wystąpienia z wnioskiem "zrid." przez właściwego zarządcę drogi, a organ uprawniony do wydania decyzji w tej sprawie nie miał podstaw jej kwestionować. Organy administracji publicznej wiążą ostateczne rozstrzygnięcia w tym również organ odwoławczy, który ma obowiązek zbadać zgodność projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją "zrid." z warunkami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. i W. postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r. Sygn. akt II SA/Kr 1772/12, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. znak: [...].
W decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...], Starosta Brzeski zawarł wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, wbrew twierdzeniu skarżących o ich braku.
Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), które mają zastosowanie do decyzji wydanych w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie określają, by decyzja zawierała termin jej ważności. Tę kwestię reguluje art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata.
Skargę na powyższą decyzję wniosło do WSA w Krakowie Stowarzyszenie Mieszkańców [...] w B., w której, w dużej części podniosło zarzuty wskazanie wcześniej na etapie odwołania od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1303/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła strona skarżąca Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B.
Wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B..
NSA wskazał, że podstawy kasacyjne, za wyjątkiem jednej, nie są zasadne.
Za zasadny NSA uznał bowiem zarzut związany z naruszeniem przepisów dotyczących wyłączenia sędziów. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie został przede wszystkim naruszony art. 20 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wyłączenie sędzia może spełniać tylko czynności niecierpiące zwłoki. Z przepisu tego wynika, że sędzia, co do którego złożono wniosek o wyłączenie, do czasu rozpoznania tego wniosku, nie może brać udziału w wydaniu wyroku. Wydania wyroku, w kontekście powołanego przepisu, niewątpliwie nie można uznać za czynność niecierpiącą zwłoki. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie w wydaniu wyroku uczestniczyli sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel i Waldemar Michaldo, co do których został złożony wniosek o wyłączenie, który nie został rozpoznany.
Z akt sprawy wynika, że skarżące Stowarzyszenie w dniu 3 lutego 2014 r. złożyło do protokołu rozprawy wniosek o wyłączenie sędziów NSA Andrzeja Irli oraz sędziów WSA Iwony Niżnik-Dobosz i Jacka Bursy. Wniosek ten został rozpoznany przez Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 4 kwietnia 2014 r. w ten sposób, że został oddalony. Skarżące Stowarzyszenie wniosło zażalenie i w tym zażaleniu poza zarzutami i wnioskami zażalenia zażądało dodatkowo wyłączenia większej liczby sędziów, wskazując ich z imienia i nazwiska, w tym sędziów WSA Agnieszki Nawara-Dubiel i Waldemara Michaldo. NSA postanowieniem z 24 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 724/14 zażalenie oddalił i w uzasadnieniu swego postanowienia zawarł stanowisko, według którego zażalenie zawierało nowy wniosek o wyłączenie sędziów, który miał podlegać odrębnemu rozpoznaniu. Po zwrocie akt z Sądu drugiej instancji zostały podjęte czynności zmierzające do rozpoznania wniosku o włączenie sędziów, zawartego w zażaleniu skarżącego Stowarzyszenia, m.in. sędziowie, w tym sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel i Waldemar Michaldo, złożyli wyjaśnienia wymagane zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a., jednakże do rozpoznania tego wniosku nie doszło. W tym zakresie zatem podstawy kasacyjne są zasadne.
NSA podkreślił, że co prawda w skardze kasacyjnej wprost nie wskazano jako naruszonego art. 20 § 3 p.p.s.a., jednakże, powołując inne przepisy dotyczące wyłączenia sędziego - w tym art. 22 § 2 p.p.s.a., z którego wynika obowiązek złożenia przez sędziego, którego wniosek o wyłączenie dotyczy wyjaśnień i zatem ich oceny przez sąd rozpoznający wniosek - zarzuca się, że w orzekaniu brali udział sędziowie, "którzy nie złożyli prawidłowego wyjaśnienia o braku przesłanek do wyłączenia sędziego". Ten zarzut można odnieść do zaistniałej w sprawie sytuacji, gdyż nierozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziów spowodowało, że wyrok został wydany przez dwoje sędziów (sędziów WSA Agnieszkę Nawara-Dubiel i Waldemara Michaldo), których wyjaśnienia złożone stosownie do wymogu wynikającego z art. 22 § 2 p.p.s.a., nie zostały ocenione przez sąd w wydanym w odniesieniu do wniosku o wyłączenie orzeczeniu.
NSA dodał, że uchybienie przepisom postępowania dotyczącym wyłączenia sędziego z reguły musi być uznane za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na znaczenie, jakie ma wydanie wyroku przez bezstronny sąd. Prawo każdego do rozpoznania sprawy przez sąd posiadający taką cechę jest zagwarantowane w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie pokreślić należy, iż sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w dniu 1 marca 2016 r. wyroku w którym NSA uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Krakowie.
Tak więc zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu.
W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku.
Przystępując zatem do ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pierwszej kolejności rozpoznał i rozpatrzył wniosek o wyłączenie sędziów postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r., od którego zażalenie strony skarżącej zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał i rozstrzygnął kolejny wniosek Stowarzyszenia o wyłączenie sędziów, tym razem Wydziału I i III tut. Sądu, które nie zostało już zaskarżone.
Następnie pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r. Stowarzyszenie wniosło o zawieszenie postępowania na czas prowadzonych postępowań prowadzonych przez organy prokuratury w sprawach karnych, a dotyczących przedmiotowej sprawy. Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania i go oddalił na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu.
Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte.
Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. winna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08).
W niniejszej sprawie zdaniem Sądu podstawy zawieszenia postępowania nie mogło stanowić ogólne stwierdzenie, że sprawę należy zawiesić na czas prowadzonych postępowań prowadzonych przez organy prokuratury w sprawach karnych, a dotyczących przedmiotowej sprawy, bez konkretnego wskazania o jakie sprawy chodzi i jaki wpływ mogą mieć one na obecne postępowanie sądowo administracyjne. Z uwagi na powyższe orzeczono na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, już bez przeszkód proceduralnych, przystąpił do ponownej kontroli zaskarżonej decyzji i obowiązany był stwierdzić, że skarga Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. nie zasługiwała na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej powołanym wyroku z dnia 1 marca 2016 r. przesądził już bowiem o trafności stanowiska Sądu w zakresie w jakim orzekł o bezzasadności podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów dotyczących nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji oraz nieważności decyzji wynikającej z tego, że została ona wydana na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu.
Otóż w kwestii wadliwości nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem przepisu prawa nie ma żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji organu drugiej instancji. Rygor natychmiastowej wykonalności ma to znaczenie, że opatrzona nim decyzja organu pierwszej instancji może być wykonywana zanim stanie się ostateczna, zaś takie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, jakie zapadło w rozpoznawanej sprawie (uchylenie w części i utrzymanie w mocy w pozostałej części) oznaczało, że decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna. Mogła być zatem od chwili wydania decyzji przez organ drugiej instancji wykonywana niezależnie od tego, czy nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że zgodność z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, która była podstawą wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji (chodzi o decyzję Burmistrza Brzeska z[...] lutego 2012 r. zmienioną w części i w pozostałej części utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2012 r.) była oceniana przez sądy administracyjne. Skargi skarżącego Stowarzyszenia oraz W. M. na powołaną decyzję SKO w [ zostały oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1772/12, który się uprawomocnił na skutek oddalenia przez NSA wyrokiem z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 3136/13, skargi kasacyjnej skarżącego Stowarzyszenia. Jak wynika z uzasadnienia tego ostatniego wyroku, Sąd odniósł się także do zarzutu związanego z rozbieżnością w nazwie inwestycji, uznając go za niezasadny. Już z tego powodu podniesiony w niniejszej sprawie zarzut, że doszło do niezgodnej z prawem zmiany nazwy przedsięwzięcia jest niezasadny. W ocenianej podstawie kasacyjnej podnosi się ponadto kwestię związaną z tymczasowością drogi, której dotyczy zaskarżona decyzja. Zarzut ten nie jest w całości zrozumiały. Jak wynika z twierdzeń skarżącego Stowarzyszenia, podnoszonych w toku całego postępowania, chodzi o to, że organy odpowiedzialne, w szerokim tego słowa znaczeniu, za budowę dróg informowały o tym, że droga łącząca zjazd z autostrady A4 na węźle Brzesko z drogą krajową nr 4 będzie przebiegać w innym miejscu, zaś do tego czasu w tym celu zostanie wykorzystana rozbudowana droga, której dotyczy zaskarżona decyzja. Jest oczywiste, że nie ma to żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji o zezwoleniu na rozbudowę istniejącej drogi. Nie można wydać takiej decyzji z zastrzeżeniem, że po określonym czasie droga zostanie rozebrana albo że po określonym czasie nie będzie ona mogła być wykorzystywana jako połączenie autostrady z inną drogą.
Odnośnie zarzutu, że zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności, wynikającą z tego, że została ona wydana na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, mianowicie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Brzesku, posiadającego pełnomocnictwo udzielone przez Starostę Brzeskiego, zamiast przez Zarząd Powiatu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wbrew stanowisku skarżącego, że G. W. był upoważniony do działania za inwestora, czyli Zarząd Powiatu. Z powszechnie dostępnych informacji, mianowicie Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Brzeskiego, wynika bowiem, że G., W. był i jest nadal Dyrektorem Zarządu Dróg Powiatowych w Brzesku, czyli jednostki organizacyjnej powołanej do obsługi zarządcy dróg powiatowych, jakim jest zarząd powiatu (art. 19 ust. 2 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), którego Zarząd Powiatu uchwałą z 25 lutego 2010 r. nr 719/10, podjętą na podstawie art. 21 ust. 1a powołanej ustawy, upoważnił m.in. do wykonywania obowiązków inwestora (§ 1 ust. 2 pkt 3 uchwały). Z tego względu zarzut skargi sprowadzający się do twierdzenia, że G. W. nie był upoważniony do złożenia wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji był niezasadny.
Przechodząc do dalszych zarzutów skargi (trzeciego i następnych) oraz mając na uwadze treść art. 31 ust. 2 specustawy drogowej i w tym przypadku, zadaniem Sądu jest skontrolowanie, czy wniesiony zarzut dotyczy rażącego naruszenia prawa, o którym jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przy czym należy wskazać i podkreślić, że w tym zakresie skład orzekający w całości podziela i przyjmuje za własne stanowisko Sądu zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2016 r.
Otóż zgodnie z treścią art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane należy uznać, że "projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej".
Jednocześnie w myśl § 3 ust. 1. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić:
1) nazwę, adres obiektu budowlanego oraz jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, na których obiekt jest usytuowany;
2) imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres;
3) nazwę i adres jednostki projektowania;
4) imiona i nazwiska projektantów opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy;
5) spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy.
2. Jeżeli projekt architektoniczno-budowlany podlega sprawdzeniu, na stronie (stronach) tytułowej należy zamieścić imiona i nazwiska osób sprawdzających projekt, wraz z podaniem przez każdą z nich specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, datę i podpisy.
Skarżące Stowarzyszenie ma rację, że wymagane ustawą oświadczenie zostało w wersji werbalnej złożone przez jednostkę projektowania, ale zarazem trzeba zauważyć, że na tej samej stronie/dokumencie jest wykaz autorów dokumentacji projektowej ułożony w pary: Projektant, Sprawdzający, w którym przy każdym nazwisku znajduje się podpis wymienionej osoby. Wykaz ten jest immanentną częścią omawianego dokumentu, który jako karta zatytułowany jest "Oświadczenie /klauzula kompletności". A zatem wykaz ten i złożone podpisy Projektantów i Sprawdzających zawarte na karcie Oświadczenie/Klauzula Kompletności legitymizują w pełni oświadczenie "T." Sp. z o.o., które równolegle jest przede wszystkim oświadczeniem osób Projektantów i Sprawdzających, które podpisały ten dokument. W konsekwencji Sąd nie podziela zarzutu skarżącego Stowarzyszenia, że organ odwoławczy podał nieprawdę, iż do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu "zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej".
Odnosząc się z kolei do zarzutu zawartego w części końcowej zarzutu trzeciego, że projektant zignorował wymogi ustawowe dla np. odległości projektowanej drogi od istniejącej zabudowy mieszkalnej, gospodarczej, a zatem projekt nie powinien powstać dla lokalizacji po byłej ulicy L. i terenów przyległych, bowiem brak jest miejsca dla zbudowania drogi klasy "Z" ani klasy "GP" według obowiązujących wymogów prawnych, technicznych - Sąd zauważa, że przedmiotem postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie jest rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K Brzesko-Cerekiew (ul. L.) w Brzesku". Parametry techniczne drogi: klasa drogi Z; droga jednojezdniowa; szerokości użytkowe: jezdnia 2 x 3,5; chodnik 2,00; prędkość projektowa 50 km/h, a odległości projektowanej drogi od istniejącej zabudowy mieszkalnej, gospodarczej są zgodne z prawem i determinowane faktem rozbudowy drogi przy istniejącej przy niej zabudowie. Artykuł 43 ustawy o drogach publicznych nie dotyczy sytuowania drogi względem istniejącego obiektu budowlanego. Usytuowanie przedmiotowej drogi jest zgodne z postanowieniami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r. Nr 43, poz. 430), w tym, w szczególności z § 176, § 178, § 181, § 188 w/w rozporządzenia. Z dokumentacji nie wynika, aby rozbudowana droga powiatowa miała charakter drogi "GP", a oznaczenie że ul. L. będzie miała parametry drogi "GP" zawarte zostały tylko w studium korytarzowym wraz z analizą wielokryterialną (raport oddziaływania na środowisko z listopada 2010 r., strona 15 i 82).
W czwartym zarzucie skargi, skarżące Stowarzyszenie podnosi, że organ odwoławczy do zarzutu Stowarzyszenia tj. łamania prawa budowlanego, a konkretnie art. 5, odniósł się lakonicznie (s. 17 decyzji) stwierdzając, że nie potwierdza zasadności wskazanego zarzutu. Stowarzyszenie wnosi o rozstrzygnięcie postawionego zarzutu w oparciu o art. 5 prawa budowlanego przez Sąd Administracyjny. Zarzut ten jest zbieżny z zarzutem naruszenia ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zarzuty te zostały wykazane w decyzji organu II instancji (s. 17), a dotyczą niespełnienia podstawowych warunków higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska, brak wariantów lokalizacyjnych dla rozbudowy drogi powiatowej i zmiany jej parametrów na wyższe, a przy tym zmiany jej przeznaczenia dla ruchu krajowego tranzytowego z olbrzymim natężeniem ruchu. Pominięcie niedopuszczalności rozbudowy tej drogi przez osiedla mieszkaniowe miasta, pominięcie oceny i wyboru najmniej uciążliwego wariantu, redukcji zanieczyszczenia środowiska, redukcji hałasu poprzez zaniżenie prognozy natężenia ruchu na podstawie materiału nieznanego autora. Mimo to, jak podnosi Stowarzyszenie, wymienione materiały stanowią podstawę dla sporządzenia projektu oraz raportu środowiskowego. Część projektu budowlanego odnosząca się do Raportu Oddziaływania na Środowisko z 11.2012 r. (kopia w załączeniu do skargi) została sporządzona przez osoby fizyczne, które użyły w tym dokumencie pieczęci biegłych, mimo, że biegłymi nie są. Skarżące Stowarzyszenie stwierdza, że na mocy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, listy biegłych Urzędu Wojewódzkiego w R. przestały obowiązywać z chwilą wejścia w życie wymienionej ustawy. Mimo to organ odwoławczy nie uznał wymienionych argumentów.
Zgodnie z treścią art. 11i specustawy drogowej "1. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. 2. W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym".
Ustosunkowując się do powyższych zarzutów Sąd zauważa, że zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Sąd przywołał treść wskazanego przez skarżące Stowarzyszenie art. 5 Prawa budowlanego tylko w pewnym zakresie, gdyż nie wszystkie jego postanowienia znajdują wprost zastosowanie do inwestycji drogowej.
Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że treść art. 5 Prawa budowlanego ma bardzo specyficzny charakter. Treść ta wskazuje m.in. pewne kierunki i cele działania zarówno organów administracji publicznej, projektantów i inwestorów w odniesieniu do tego jak projektować, budować i użytkować obiekt budowlany. Zawiera także zasady Prawa budowlanego. W związku z tym, zarzut naruszenia przez projekt budowalny przedmiotowej drogi powiatowej postanowień art. 5 Prawa budowlanego automatycznie posiada bardzo duży walor ogólności. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego Stowarzyszenia, że organ odwoławczy zbagatelizował i zgeneralizował, uogólnił zarzuty naruszenia postanowień art. 5 Prawa budowlanego i swoje ustosunkowanie się do nich. Trzeba bowiem zauważyć, że do poszczególnych zarzutów mieszczących się w zakresie art. 5 i wyliczonych konkretnie przez skarżące Stowarzyszenie jako 1) niespełnienie podstawowych warunków higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska; 2) brak wariantów lokalizacyjnych dla rozbudowy drogi powiatowej i zmiany jej parametrów na wyższe a przy tym zmiany jej przeznaczenia dla ruchu krajowego tranzytowego z olbrzymim natężeniem ruchu; 3) pominięcie niedopuszczalności rozbudowy tej drogi przez osiedla mieszkaniowe miasta; 4) pominięcie oceny i wyboru najmniej uciążliwego wariantu; 6) redukcji zanieczyszczenia środowiska, redukcji hałasu poprzez zaniżenie prognozy natężenia ruchu na podstawie materiału nieznanego autora – Organ II instancji względnie szczegółowo wypowiada się odpowiednio na poszczególnych stronach uzasadnienia swojej decyzji.
Kwestionowane przez skarżące Stowarzyszenie stwierdzenie organu II instancji w brzmieniu "Odpowiadając na zarzut sporządzenia projektu budowlanego niezgodnie z art. 5 ustawy – Prawo budowlane, Wojewoda Małopolski nie potwierdza jego zasadności" , stanowi ogólny, podsumowujący wniosek i jest wyprowadzone, w przekonaniu Sądu, z cząstkowych, poszczególnych, "kazuistycznych" badań zgodności kontrolowanej decyzji z prawem, w tym z postanowieniami art. 5 Prawa budowlanego.
Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane: "1. Pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa - w przypadku budowy gazociągów o zasięgu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych. 2. Uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii, o których mowa w ust. 1 pkt 2, powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. 3. Przepis ust. 2 nie dotyczy przypadków, w których stanowisko powinno być wyrażone w drodze decyzji, oraz uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000".
Z kolei w myśl art. 35 Prawa budowlanego: " 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. : 1) zgodność projektu budowlanego z (.....) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7., 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę".
Z przywołanej normy prawnej dla kontrolowanej w tym miejscu sprawy z uwagi na zarzuty dotyczące naruszenia zasad ochrony środowiska - istotna jest wypowiedź ustawodawcy, że organ właściwy w sprawie decyzji "zrid." ma zapewnić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Artykuł 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, że "1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. 2. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko".
Jak się podnosi w orzecznictwie sądowym celem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a także samej ostatecznej w tym zakresie decyzji administracyjnej jest identyfikacja - przez właściwe organy administracji publicznej - środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej na wskazanym przez inwestora odcinku i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków jej realizacji dla środowiska, rozumianego jako "ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami" (art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Tak wydana decyzja jest podstawą do starania się o wydanie pozwolenia na budowę lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i dopiero na tym etapie, opracowując szczegółowy projekt budowlany, inwestor jest zobowiązany zaproponować takie rozwiązania techniczne, aby zakres oddziaływania inwestycji nie naruszał norm ochrony przed hałasem, zanieczyszczeniami lub innym szkodliwym oddziaływaniem.
Trzeba w tym miejscu zauważyć, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań - nie uznała za wiarygodne wyników analizy akustycznej, przedstawionej w Raporcie i pokrywającej się z rozstrzygnięciem zawartym w pkt III ppkt 2 sentencji decyzji organu I instancji, uznając jednocześnie, iż do wyrażenia takiej konkluzji w istniejącym stanie faktycznym nie jest konieczne zasięganie opinii biegłego o specjalności z zakresu akustyki środowiska. Przedłożona analiza akustyczna w sposób oczywisty pomija, zdaniem SKO, bowiem w szczególności aspekty możliwej (z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego) oraz optymalnej (z punktu widzenia skuteczności) lokalizacji ekranów akustycznych, która - dla zapewnienia gwarancji ich skuteczności i zgodności z przepisami prawa budowlanego - winna być ustalona w sposób możliwie precyzyjny w jednostkach miary, a nie wyłącznie poprzez ogólnikowe oznaczenie działki ewidencyjnej, a ponadto kwestię kształtu projektowanych ekranów i ich parametrów materiałowo-konstrukcyjnych. Komplementarna analiza wszystkich tych kwestii w istocie będzie zaś możliwa w ocenie Kolegium dopiero po przygotowaniu projektu budowlanego, precyzyjnie określającego m.in. szczegółowy zakres planowanej rozbudowy drogi, co w sposób oczywisty determinuje ww. czynniki. Wobec tego w istniejącym stanie faktycznym sprawy nie istnieją podstawy do wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a., lecz do uchylenia zaskarżonej decyzji w części objętej pkt III ppkt 2 i 3 sentencji decyzji organu I instancji oraz do orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, w tym do nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania akustycznego przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Rozstrzygnięcie takie zostało wydane przy uwzględnieniu wykładni prezentowanej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wedle której "(...) ponowna ocena oddziaływania na środowisko jest procedurą służącą uszczegółowieniu ustaleń oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...) (cyt: uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2012 r., sygn. IV SA/Wa 1563/11, publ. CBOSA; por. także: wyrok WSA w Poznaniu z 28 września 2011 r., sygn. IV SA/Po 588/11).
Podobnie, w odniesieniu do poruszanej przez odwołujących się kwestii negatywnych skutków zwiększenia się ruchu na przedmiotowej drodze powiatowej w postaci m.in. pęknięć ścian w budynkach, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w decyzji organu I instancji oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. kwestia ochrony obiektów przed ponadnormatywnymi wibracjami została uwzględniona wyłącznie poprzez nałożenie obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej m.in. w tym zakresie. W ocenie Kolegium Odwoławcze takie zawężenie rozstrzygnięcia ww. problemu jest jednak nieuprawnione, tym bardziej, że po wykonaniu przebudowy drogi możliwości zastosowania rozwiązań ochronnych będą dalece mniejsze, niż na obecnym etapie przedrealizacyjnym. Wynika to również bezpośrednio z treści Raportu, w którym wskazano, że gwarancją ochrony sąsiednich budynków przed ponadnormatywnymi wibracjami będzie projektowana konstrukcja drogi, która oparta będzie na kruszywach łamanych, przy zachowaniu odpowiednich grubości poszczególnych warstw podbudowy i nawierzchni. W ocenie tut. Kolegium weryfikacja tej tezy Raportu powinna się więc dokonać w ramach ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wibracji (propagacji drgań w gruncie) na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.). W wyniku przeprowadzenia tej ponownej oceny organ ochrony środowiska będzie bowiem uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku uwzględnienia w dokumentacji projektowej optymalnych w danej sytuacji rozwiązań technicznych (§ 180 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430), które gwarantować będą ochronę terenów i obiektów sąsiadujących z przedmiotową drogą przed przekroczeniem dopuszczalnych poziomów wibracji (por. pkt I ppkt 3 i 5 sentencji niniejszej decyzji).
Sąd w tym miejscu zauważa, że z Załącznika 17 Raportu Odziaływania na Środowisko z 11.2012 r. zat. "Analiza wibracji do raportu oddziaływania na środowisko" wykonanego w wyniku wezwania z dnia 20 października 2011 r. przez RDOŚ do uzupełnienia przedłożonego raportu o odniesienie się do prognozowanego wzrostu natężenia ruchu pojazdów w porównaniu ze stanem istniejącym na ul. L. (Załącznik 16) - wynika, że "Wyniki obliczeń dają maksymalne amplitudy przyspieszenia drgań, gdyż przyjęto najbardziej niekorzystne warunki (parametry drogi i parametry ruchu). Uwzględniając fakt, że aktualnie analizowana droga jest w złym stanie technicznym (pęknięcia nawierzchni, koleiny,) i domy nie są uszkodzone, więc należy przyjąć, iż są one w dobrym stanie technicznym i do oceny drgań na nie należy przyjąć podwyższone granice stref 1 i 2 skal SWD. Wyniki obliczeń wskazują, że domy położone w odległości ponad 8 m. od osi drogi znajdują się w pierwszej strefie oddziaływań skali SWD i nie odczuwają drgań, natomiast te domy, które położone są w odległościach mniejszych niż 8 m. znajdują się w drugiej strefie odziaływań, ale ich konstrukcje nie są zagrożone. Sprawa wibracji została zatem wyjaśniona.
Dokonując dalszych ustaleń trzeba stwierdzić, że z powyższego wynika, iż wzorcem do kontroli prawidłowości decyzji "zrid." są obok przepisów prawa powszechnie obowiązującego, postanowienia w/w ostatecznej decyzji SKO w [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań a także postanowienia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie wyżej wskazanym przywołaną decyzją SKO.
Oceniając przebieg postępowania zakończony zaskarżoną decyzją "zrid.", jak i treść zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził, w nawiązaniu do art. 31 ust. 2 specustawy drogowej, naruszenia postanowień art. 5 Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wydanie wyroku stwierdzającego, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. w zw. z art. 5 Prawa budowlanego.
Dokonując natomiast kontroli zaskarżonej decyzji od strony proceduralnej Sąd stwierdza, że ustalenia Wojewody w przedmiocie zgodności z prawem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I Instancji, zawarte i uzasadnione prawnie i faktycznie na s. 6-9 uzasadnienia tej decyzji - są prawidłowe a postępowanie organu I instancji odbyło się zgodnie z powszechnie obowiązującym prawem, w tym z zasadami specustawy drogowej. Jednocześnie Sąd ocenia, że postępowanie Wojewody jako organu II instancji w przedmiotowej sprawie również odbyło się zgodnie z powszechnie obowiązującym prawem. Te ustalenia są istotne z uwagi na ogólny zarzut naruszenia w sprawie art. 5 prawa budowlanego, gdyż wartości w nim zawarte mogą być naruszone także wskutek błędów natury proceduralnej, mogących stanowić przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczna a nawet stwierdzenia nieważności decyzji – z ograniczeniami wynikającymi dla kontrolowanej sprawy z art. 31 ust. 2 specustawy ustawy drogowej.
Odnosząc się już do aspektów materialnoprawnych, organ odwoławczy w sposób uzasadniony, zgodny z prawem i mający na celu ochronę interesów osób trzecich oraz obiektywny porządek prawny uchylił w sentencji decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2013 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435K Brzesko-Cerekiew ul. L. w Brzesku" znajdujący się na stronie 5 zapis "I. zatwierdzam projekty podziału nieruchomości" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie zapisu "I. zatwierdzam podział nieruchomości". II. uchylił w sentencji powołanej decyzji znajdujący się na stronie 13 zapis "Działając na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), nadając niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy. Prawidłowo orzekł, że działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego, decyzja niniejsza: - zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, - uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi,- uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych." III. uchylił powołaną decyzję w części obejmującej odcinek tej drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej Brzesko, po prawej stronie drogi, (powstałej z podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] decyzją Wojewody Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji Brzesko Okocim w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., realizowany na działkach lub ich częściach nr [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko., nr [...] [...] położonych w jednostce ewidencyjnej Brzesko, i przekazał w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. IV. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W ramach ponownego aktu stosowania prawa, w zakresie analizy kompletności projektów podziałów nieruchomości, organ II instancji trafnie zauważył, że decyzją Wojewody Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa stacji Brzesko Okocim w km od 48,800 do 52,100", w stosunku do której, została wydana ostateczna decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., zatwierdzono podział działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...] oraz działki nr [...] na działki o numerach: [...] i [...]. Zatem, omawianą inwestycją drogową winny być objęte działki nr [...] i [...], a w konsekwencji podzielone ze względu na częściowe ich zajęcie pod pas drogowy. Niemniej jednak na dzień złożenia wniosku ze względu na nieostateczną decyzję Wojewody znak i data jw. niemożliwe było przedłożenie map z projektami ich podziałów, tym samym udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na obszarze wymienionych powyżej działek.
Organ odwoławczy prawidłowo także podniósł, że poprowadzona linia rozgraniczająca teren inwestycji nie pokrywa się z pokazanym zakresem robót na działce nr [...] i na działce nr [...], jak zostało to wskazane na załącznikach graficznych do decyzji. Skoro linie rozgraniczające teren inwestycji nie pokrywają się z granicami działek, to należało dokonać podziału tych działek ze względu na konieczność realizacji robót na części tych działek. Powyższe reguluje zapis art. 12 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym linie rozgraniczające teren inwestycji stanowią linie podziału nieruchomości. Nie został on zastosowany w tej sprawie dla działki nr [...] i działki nr [...].
W trafnej ocenie organu II instancji, analiza całości akt wykazała, że omawianą decyzją prawidłowo zatwierdzono podziały pozostałych działek, zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 5 ustawy, na których części przewidziano rozbudowę ulicy L.. Niemniej jednak, zaskarżona decyzja dotycząca odcinka drogi od km 25+950,00 do granicy działek nr [...] i [...] po lewej stronie drogi oraz od km 25+950,00 do granicy działki nr [...] położonych po prawej stronie drogi jest dotknięta wadą. Ze względu na powyższe koniecznym było zatem uchylenie zatwierdzonych podziałów działek nr [...], [...], gdyż niemożliwy jest do wykonania określony zakres robót na ww. odcinku obejmującym te działki, przy tak określonym przebiegu drogi. Ponadto, analizując sentencję zaskarżonej decyzji w zakresie zapisu znajdującego się na stronie 5 "I. ZATWIERDZAM PROJEKT PODZIAŁU NIERUCHOMOŚCI" słusznie zdaniem Sądu, Wojewoda Małopolski stwierdził, że rozstrzygnięcie takie pozostaje w sprzeczności z przepisami specustawy drogowej. Zgodnie bowiem z art. 11d ust. pkt 3 ustawy, zarządca drogi dołącza do wniosku mapy zawierające projekty podziału nieruchomości sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, a organ uprawniony do wydania decyzji stosownie do dyspozycji art. 11f ust. 5 ustawy, zatwierdza podziały nieruchomości.
Sąd zarazem stwierdza, że dokonanie zmiany rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w powyższym zakresie nie narusza zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Powyższe materialnoprawne ustalenia organu II instancji świadczą jednocześnie, że jego akt ponownego zastosowania prawa materialnego w kontrolowanej sprawie nie posiada charakteru fasadowego i ogólnikowego.
Następnie należy stwierdzić, że organ II instancji objął kontrolą instancyjną także treść postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] styczna 2013 r. i w sposób zgodny z prawem, zdaniem Sądu, wypowiedział się w przedmiocie zarzutów sformułowanych wobec tego postanowienia.
Trzebaw tym miejscu wyjaśnić, że ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie to oznacza, że zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji. W związku z tym, Wojewoda słusznie poddał analizie przeprowadzone przez RDOŚ postępowanie w sprawie ponownej oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, pn.: "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K Brzesko – Cerekiew (ul.L.) w Brzesku".
Organ ten prawidłowo ustalił zatem, że działając w trybie art. 89 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Starosta, za pismem z dnia 22 listopada 2012 r., wystąpił do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji tego przedsięwzięcia w ramach przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania decyzji zgodnie z wnioskiem zarządcy drogi. Do wystąpienia Starosta załączył dokumenty wymagane art. 89 ust. 2 ustawy. Następnie RDOŚ wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o wydanie opinii w sprawie warunków realizacji tego przedsięwzięcia, który uznał się za niewłaściwy w sprawie i przekazał ją Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, który wydał pozytywną opinię z dnia [...] grudnia 2012 r., w zakresie warunków sanitarno-higienicznych dla tej inwestycji drogowej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. za pismem z dnia 23 listopada 2012 r., wystąpił do Starostwa Powiatowego w B. z prośbą o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w ramach ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację omawianej inwestycji drogowej w drodze obwieszczenia zawiadomił o zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa na etapie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. W obwieszczeniu zawarto również pozostałe informacje, o których mowa w art. 33 ust. l ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Następnie przedmiotowe obwieszczenie zostało podane do publicznej wiadomości zgodnie z wymogami prawa, co znajduje potwierdzenie wywieszone w aktach sprawy. Z informacji zawartej przez Starostę w piśmie z dnia 27 grudnia 2012 r. wynika, że w ramach przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko rozprawa administracyjna nie została przeprowadzona, a na etapie tego postępowania uwag i wniosków nie wniesiono. Jednak, bezpośrednio do RDOŚ wpłynęło w dniu 20 grudnia 2012 r. pismo Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w B. z daty 17 grudnia 2012 r., zawierające szereg uwag, do których w treści uzasadnienia wydanego postanowienia prawidłowo i wyczerpująco, zdaniem Sądu, organ się ustosunkował.
Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie decyzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wydał w dniu 14 stycznia 2013 r., postanowienie uzgadniające warunki realizacji tej inwestycji drogowej. Przedmiotowe postanowienie, w ocenie Sądu, odpowiada dyspozycji art. 91 ust. 1, ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 90 ust. 7 ustawy, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 35 § 5 k.p.a. Postanowienie to zweryfikowało zapisy decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych w zakresie ekranów akustycznych dotyczące ograniczenia ich ilości przy wskazaniu ich lokalizacji w sposób określony w decyzji Burmistrza. W projekcie budowalnym sporządzonym dla przedmiotowej inwestycji drogowej zaprojektowano ekrany akustyczne, celem ochrony budynków mieszkalnych objętych ponadnormatywnym odziaływaniem akustycznym znajdujących się na działkach określonych w decyzji Burmistrza z dnia 8 lutego 2012 r., zweryfikowanej postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 14 stycznia 2013 r.
Omawiane rozwiązania projektowe były przedmiotem oceny Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację. Wskazane zostały na dołączonych do Raportu Odziaływania na Środowisko, sporządzonego dla tej inwestycji drogowej na etapie przeprowadzenia ponownej oceny w ramach uzyskiwania decyzji o zezwoleniu na realizację, projekcie zagospodarowania terenu, rysunkach ogólnych ekranów stanowiących część projektu architektoniczno-budowlanego, jak i w samym projekcie budowlanym. W decyzji pierwszoinstancyjnej zobowiązano zarządcę drogi do wypełnienia warunków zawartych w wyżej wymienionych rozstrzygnięciach, które należy spełnić w trakcie realizacji, eksploatacji, użytkowania przedmiotowej inwestycji drogowej.
Zgodnie z pkt VI sentencji w/w postanowienia RDOŚ w Krakowie realizacja kontrolowanego przedsięwzięcia drogowego wymaga wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu do środowiska, propagacji drgań na gruncie oraz oceny udatności nasadzeń (w sezonie wegetacyjnym), a w przypadku stwierdzenia ubytków w nasadzeniu, ich uzupełnienia. Ocenę porealizacyjną należy przedłożyć do organu właściwego d.s. środowiska w terminie 18 miesięcy od daty oddania drogi do eksploatacji.
Wymagania ochrony środowiska w zakresie ochrony zwierząt określone w decyzji Burmistrza z dnia 8 lutego 2012 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia, zostały uwzględnione w projekcie budowlanym przy przyjęciu rozwiązań konstrukcyjnych wskazanych w decyzji Starosty z dnia 16 kwietnia 2012 r. pozwolenia wodnoprawnego.
Wymagania w zakresie rodzaju konstrukcji i wysokości w świetle pionowym przepustów wynikające ze wskazanej powyżej decyzji nie mogły być spełnione ze względu na istniejące uwarunkowania terenu, niwelety drogi, poziomy wód na ciekach wodnych. Mając na względzie powyższe projektant zastosował rozwiązania przyjęte w decyzji Starosty znak i data jw. z wyposażeniem przepustów w suche półki służące jako przejście dla małych zwierząt. Powierzchnie tych półek zgodnie z zapisami decyzji środowiskowej winny być pokryte materiałem pochodzenia naturalnego, który to warunek jest możliwy do spełnienia na etapie realizacji inwestycji.
Przedmiotowa inwestycja została pozytywnie zaopiniowana pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, w zakresie sanitarno-higienicznym. Ścieki opadowo-roztopowe z terenu projektowanej drogi, zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu, odprowadzane będą pięcioma wylotami do rowów melioracji podstawowej. Projekt budowlany przewiduje zastosowanie osadników podczyszczających ścieki z zawiesiny ogólnej oraz separatory podczyszczające ścieki z substancji ropopochodnych. Na odprowadzenie oczyszczonych wód opadowych z terenu projektowanej drogi do wód powierzchniowych inwestor uzyskał pozwolenie wodno-prawne, decyzję z dnia 16 kwietnia 2012 r., wydaną przez Starostę.
Odnosząc się do pozostałych wymaganych opinii Sąd zauważa, że do wniosku dołączono pismo Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie z dnia 30 marca 2012 r., w którym informuje on o braku podstaw do działania w tej sprawie ze względu na okoliczność, że inwestycja drogowa nie jest planowania w granicach terenu górniczego.
Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r., Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie pozytywnie zaopiniował tą inwestycję drogową.
Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie Kierownik Delegatury w Tarnowie za pismem z dnia 12 czerwca 2012 r., wydał opinię wskazując warunki do spełnienia obejmujące przeniesienie kapliczki usytuowanej w pasie rozbudowywanej drogi.
Pismem dnia 6 czerwca 2012 r., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie zaopiniował realizację inwestycji drogowej.
W związku z poczynionymi ustaleniami co do zgodności kontrolowanej decyzji "zrid." i jej dokumentacji projektowo-budowlanej z wymogami stawianymi przez prawo odnośnie kwestii higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska podniesionych przez skarżące Stowarzyszenie - Sąd stwierdza, że zostały zachowane i podziela stanowisko organu odwoławczego m.in. szczegółowo zaprezentowane i uzasadnione w drugim, trzecim i czwartym akapicie uzasadnienia zawartego na s. 11 – 12 uzasadnienia decyzji organu II instancji.
Odnośnie braku wariantów lokalizacyjnych dla rozbudowy drogi powiatowej i zmiany jej parametrów na wyższe a przy tym zmiany jej przeznaczenia dla ruchu krajowego tranzytowego z olbrzymim natężeniem ruchu - Sąd się wypowie przy omawianiu zarzutu szóstego, gdyż jest to także zarzut sformułowany przez skarżące Stowarzyszenie jako samodzielne zagadnienie.
Sąd podziela zarazem stanowisko organu II instancji, że kontrolowany projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o czym, w związku z zarzutami Stowarzyszenia, szczegółowo Sąd się wypowie poniżej.
W ocenie Sądu projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Przedmiotowy projektu budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462).
Projekt budowlany został uzgodniony przez Starostę opinią Nr [...] z dnia 26 lipca 2012 r. znak: [...], w zakresie przebudowy sieci uzbrojenia terenu.
Projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63, poz. 735 z późn. zm.), w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 Nr 219, poz. 1864), w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r., Nr 97, poz. 1055).
Odnośnie pominięcia niedopuszczalności rozbudowy tej drogi przez osiedla mieszkaniowe miasta, Sąd raz jeszcze zwraca uwagę na to, że przedmiotowa inwestycja ma jest drogą powiatową i realizuje cele i standardy drogi powiatowej, tylko czasowo ma być funkcjonalnie wykorzystana w celu tymczasowego skomunikowania autostrady A4 z istniejącymi drogami do czasu wybudowania docelowej drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem Brzesko na autostradzie A4 a drogą krajową nr 4 po zachodniej stronie Brzeska. Jak to już było podnoszone organ wydający decyzję "zrid." w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji w przedmiocie zarządzania ruchem na drodze publicznej. Organ odwoławczy trafnie stwierdził, że specustawa drogowa wskazuje elementy treści jakie powinna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stąd nie ma uzasadnienia prawnego dla wprowadzania do treści kontrolowanej decyzji dodatkowych warunków i ograniczeń w postaci określenia czasu użytkowania ulicy L. jako łącznika autostrady A4 z droga krajową E4, na co wskazują skarżący.
Odnośnie pominięcia oceny i wyboru najmniej uciążliwego wariantu w decyzji "zrid.", Sąd zauważa, że ten zarzut mieści się w zarzucie szóstym, o którym będzie mowa później.
Odnośnie redukcji zanieczyszczenia środowiska, redukcji hałasu poprzez zaniżenie prognozy natężenia ruchu na podstawie materiału nieznanego autora – Sąd zauważa, że zgodnie z Raportem Odziaływania na Środowisko z 11.2012 r., w tym zakresie, wskazany w nim autor nawiązuje do ustaleń Studium korytarzowego wraz z analizą wielokryterialną opracowanego w ramach projektu "Budowy drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem "[...]" na autostradzie A-4 a drogą krajową nr 4 przez "T" Sp. z o.o. K., kwiecień 2010 na zlecenie GDDKiA O w K. zakładającego ruch na łączniku autostradowym na poziomie 97000 poj./dobę.
Sąd dodatkowo informuje, że kwestia przyjęcia natężenia ruchu jako 9700 pojazdów na dobę została uprzednio oceniona, zaakceptowana i wyjaśniona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1772/12. W tym samym wyroku, Sąd ten stwierdził, że "nie są zasadne zarzuty, jakoby osoba sporządzająca kartę informacyjną i "studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" była nieuprawniona do sporządzenia tych dokumentów. Jak wynika to z akt sprawy, i o czym skarżące Stowarzyszenie zostało poformowane, właściwy wojewoda nie prowadzi obecnie listy biegłych z tej dziedziny i każda osoba, która posiada wystarczającą wiedzę z tego zakresu, miała prawo sporządzić te dokumenty. Dokumenty te były przedmiotem oceny przez organy i organy w tej sprawnie nie uznały, aby osoba je sporządzająca dokonała błędnych ustaleń lub obliczeń. Sąd także nie dostrzegł uchybień, które dyskwalifikowałyby te dokumenty.
Trzeba też zauważyć, że w odniesieniu do zarzutu braku rozwiązań alternatywnych ustosunkowuje się trafnie, zdaniem Sądu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 k "Brzesko-Cerekiew". Na s. 7 uzasadnienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zasadnie stwierdza, że autorzy projektu zwrócili uwagę, że projektowana inwestycja nie ma na celu stworzenia łącznika pomiędzy autostradą A4 a drogą krajową nr 4, a jedynie poprawienie bezpieczeństwa na drodze powiatowej nr 1435 K na odcinku ul. L. poprzez budowę chodnika dla pieszych i dostosowanie drogi do obowiązujących warunków technicznych jakim powinna odpowiadać droga publiczna, a który to odcinek będzie pełnił role łącznika czasowego do czasu budowy i oddania do użytkowania łącznika właściwego. Sąd podkreśla, że prawidłowo organ ten zaznacza, że w załączonym do wniosku raporcie odziaływania na środowisko wskazano wariant proponowany przez wnioskodawcę jako najkorzystniejszy pod względem: 1) lokalizacyjnym i bezpieczeństwa poprzez dowiązanie do istniejącego układu komunikacyjnego i nie powodowanie dodatkowych obciążeń komunikacyjnych; 2) technologicznym i ekonomicznym w wyniku wykorzystania istniejącego ciągu komunikacyjnego i ograniczenia do minimum konieczności budowy dodatkowych dróg dojazdowych na czas realizacji inwestycji; 3) środowiskowym, ponieważ większość prac budowalnych prowadzona będzie w istniejącym pasie drogowym.
Zdaniem Sądu przekonywująca i zgodna z prawem jest teza autorów Raportu, którzy stwierdzają, że w przypadku przedmiotowej, kontrolowanej inwestycji polegającej na rozbudowie drogi w istniejącej i określonej lokalizacji nie ma racjonalnego alternatywnego możliwego do zastosowania wariantu lokalizacyjnego. Budowa drogi w innej lokalizacji jest zdecydowanie niekorzystna ze względów środowiskowych, gdyż wymaga interwencji w tereny nienaruszone obiektami budowalnymi. Co istotne, i to Sąd podkreśla, w tej sytuacji rozpatrzono tzw. warianty alternatywne techniczne. Ze względu na zabudowę jednorodzinną znajdująca się w pobliżu ul. L. wariantem technicznym alternatywnym jest wariant polegający na zastosowaniu innych niż ekrany akustyczne zabezpieczeń przeciwhałasowych. Ze względu na niewielkie natężenie ruchu na rozbudowywanej drodze (wyłączając okres przejściowy), wariant alternatywny zakłada wykonanie warstw jezdnych z mieszanek mineralno-bitumicznych o strukturze otwartej, tj, z dużą zawartością wolnej przestrzeni (warstwy porowate) Drogi takie wykazują hałaśliwość mniejszą o około 9 dB w porównaniu do nawierzchni bitumicznych o strukturze zamkniętej. Nawierzchnie te mają jednak taką wadę, że łatwo ulegają dużemu zlodowaceniu, wywołując szczególną śliskość jezdni. Z przywołanych danych, na które powołuje się i zgodnie z prawem wykorzystuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K" a także z akt sprawy - jasno i bezsprzecznie wynika, że zarzut skarżącego Stowarzyszenia w przedmiocie braku rozwiązań alternatywnych w realizacji przedmiotowej inwestycji jest nieuzasadniony.
Co do zarzutu sporządzenia Raportu przez osoby fizyczne, które użyły w tym dokumencie pieczęci biegłych, mimo, że biegłymi nie są - Sąd wypowie się poniżej, w odpowiedzi na zarzuty oznaczone jako piąte.
W piątym zarzucie skargi, skarżące Stowarzyszenie podnosi, że strona merytoryczna projektu a dotycząca Raportu Oddziaływania na Środowisko zawiera nieprawdziwe informacje (s. 17), z których wynika, że prognoza natężenia ruchu komunikacyjnego przyjęta do projektu ma pochodzić ze "Studium...." z daty "kwiecień 2010" opracowanym w ramach projektu budowy drogi łącznikowej klasy "GP" pomiędzy węzłem Brzesko na autostradzie A4 a drogą krajową nr E4. Informacja ta jest sprzeczna z informacją GDDKiA O w K., która udzieliła informacji dla Prokuratury w K., iż dokumentu pn. "Studium" z kwietnia 2010 roku nie posiada. Wobec niezgodności w/w informacji oraz nieprawidłowego użycia pieczęci przez nieuprawnionych autorów projektu budowlanego z zakresu "rozbudowa drogi powiatowej nr 1345" Stowarzyszenie wnosi o przekazanie w/w dokumentów do organu Prokuratury w celu zweryfikowania ich pod względem zgodności z prawem karnym.
Zdaniem Sądu, z okoliczności stwierdzenia przez dany podmiot faktu nie posiadania określonego dokumentu nie wynika zarazem, że ten dokument nie istnieje. W odniesieniu do zarzutów posługiwania się przez J. K., S. K. pieczęcią biegłego Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że brak regulacji prawnych na dzień opracowania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, do nadawania uprawnień w zakresie sporządzania takiego dokumentu nie powoduje, że nie można się posługiwać pieczęcią stwierdzającą posiadanie uprawnień nadanych na podstawie uprawnień nadanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Posłużenie się tą pieczęcią jest obojętne z prawnego punktu widzenia, gdyż nie wiąże się z realizacją skutków prawnych, zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Trzeba też wskazać, że w/w osoby nie sporządzały projektu budowlanego, więc tym samym nie było podstaw do załączania przez nie stosownych uprawnień, tak jak podnosi skarżące Stowarzyszenie.
W związku z okolicznością polegającą na tym, że Sąd nie postrzega wadliwości kontrolowanej decyzji w stopniu uzasadniającym stwierdzenie, że decyzja narusza prawo, a także odzwierciedlenia w aktach sprawy czynów posiadających znamiona przestępstwa - Sąd nie widzi potrzeby informowania Prokuratury o w/w okolicznościach podnoszonych przez skarżące Stowarzyszenie, a także przekazywania do niej przez dysponenta, wnioskowanych przez Stowarzyszenie dokumentów.
W szóstym zarzucie, skarżące Stowarzyszenie kwestionuje stanowisko organu odwoławczego podnoszące, że brak w zaskarżonej decyzji alternatywnych wariantów dla inwestycji drogowej jest nie do przyjęcia. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, stanowisko organu odwoławczego jest wadliwe i nierzetelne a przywołana przez organ odwoławczy specustawa drogowa do zarzutu braku wariantów alternatywnych dla inwestycji drogowej nie ma żadnego odniesienia, gdyż obowiązek wskazania wariantów alternatywnych wynika z art. 66 i 68 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Taki obowiązek – wskazania wariantów alternatywnych lokalizacyjnych został na inwestora nałożony postanowieniem Burmistrza z dnia 14 kwietnia 2011 r., który nie został przez inwestora wykonany w Raporcie sporządzonym przez firmę "T" Sp. z o.o. zamiast w/w wariantów alternatywnych przyjęto wadliwe warianty techniczne, co stanowi o łamaniu prawa. Jak twierdzi skarżące Stowarzyszenie, konsekwencją nierzetelnego "Raportu" nie odbyły się oceny oddziaływania wariantów na środowisko. Znaczy to, zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, że całe postępowanie prowadzone z oceną środowiskową przed wydaniem decyzji środowiskowej było prowadzone z rażącym naruszeniem prawa na niekorzyść środowiska i jego mieszkańców jako stron przedmiotowego postępowania.
Zdaniem Sądu, specustawa drogowa znajdująca zastosowanie w sprawie kontrolowanej decyzji nie nakłada na zarządcę drogi wprost obowiązku przedstawiania różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji drogowej, dlatego organy mają obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem wariantu, jaki przedstawi wnioskodawca. Jednocześnie trzeba wyjaśnić, że przepisy specustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Dokonując bowiem wykładni art. 66 i 68 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku na tle okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy trzeba zauważyć, że przedmiotem decyzji "zrid." jest rozbudowa istniejącej drogi powiatowej, przy czym wnioskodawca i projektant uzasadnili w dokumentacji dołączonej do wniosku o wydanie decyzji "zrid." dlaczego zamierzają dokonać rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej. W doktrynie podnosi się konieczność weryfikowania wyniku wykładni literalnej wykładnią celowościową i systemową. Z analizowanego przepisu wynika, że w myśl wykładni celowościowej i funkcjonalnej rozbudowa przedmiotowej drogi powiatowej nie wymaga ustalania alternatyw, gdyż w tym przypadku chodzi o rozbudowę tej właśnie drogi, a wnioskodawca wykazał, że logicznej alternatywy lokalizacyjnej w tym przypadku nie ma, a jednocześnie droga w tym miejscu istnieje i jest powinność zapewnienia jej standardów drogi powiatowej. Czymś innym są oczywiście warianty techniczne rozbudowy przedmiotowej drogi powiatowej i te zostały wskazane dla potrzeb wydania kontrolowanej decyzji. Trzeba też zauważyć, że w odniesieniu do omawianego zarzutu braku rozwiązań alternatywnych - ustosunkowuje się trafnie, zdaniem Sądu, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr 435 K". Na s. 7 uzasadnienia w/w postanowienia, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie trafnie stwierdza, że autorzy projektu zwrócili uwagę, że projektowana inwestycja nie ma na celu stworzenia łącznika pomiędzy autostradą A4 a drogą krajową nr 4, a jedynie poprawienie bezpieczeństwa na drodze powiatowej nr [...] na odcinku ul. L. poprzez budowę chodnika dla pieszych i dostosowanie drogi do obowiązujących warunków technicznych jakim powinna odpowiadać droga publiczna, a który to odcinek będzie pełnił role łącznika czasowego do czasu budowy i oddania do użytkowania łącznika właściwego. Sąd podkreśla, że prawidłowo organ ten zaznacza, że w załączonym do wniosku raporcie odziaływania na środowisko wskazano wariant proponowany przez wnioskodawcę jako najkorzystniejszy pod względem: 1) lokalizacyjnym i bezpieczeństwa poprzez dowiązanie do istniejącego układu komunikacyjnego i nie powodowanie dodatkowych obciążeń komunikacyjnych; 2) technologicznym i ekonomicznym w wyniku wykorzystania istniejącego ciągu komunikacyjnego i ograniczenia do minimum konieczności budowy dodatkowych dróg dojazdowych na czas realizacji inwestycji; 3) środowiskowym, ponieważ większość prac budowalnych prowadzona będzie w istniejącym pasie drogowym.
Zdaniem Sądu, przekonywująca i zgodna z prawem jest teza autorów Raportu, którzy stwierdzają, że w przypadku przedmiotowej, kontrolowanej inwestycji polegającej na rozbudowie drogi w istniejącej i określonej lokalizacji nie ma racjonalnego alternatywnego możliwego do zastosowania wariantu lokalizacyjnego. Budowa drogi w innej lokalizacji jest zdecydowanie niekorzystna ze względów środowiskowych, gdyż wymaga interwencji w tereny nienaruszone obiektami budowalnymi. Co istotne, i to Sąd podkreśla, w tej sytuacji rozpatrzono tzw. warianty alternatywne techniczne. Ze względu na zabudowę jednorodzinną znajdująca się w pobliżu ul. L. w B. wariantem technicznym alternatywnym jest wariant polegający na zastosowaniu innych niż ekrany akustyczne zabezpieczeń przeciwhałasowych. Ze względu na niewielkie natężenie ruchu na rozbudowywanej drodze (wyłączając okres przejściowy), wariant alternatywny zakłada wykonanie warstw jezdnych z mieszanek mineralno-bitumicznych o strukturze otwartej, tj, z dużą zawartością wolnej przestrzeni (warstwy porowate) Drogi takie wykazują hałaśliwość mniejszą o około 9 dB w porównaniu do nawierzchni bitumicznych o strukturze zamkniętej. Nawierzchnie te mają jednak taką wadę, że łatwo ulegają dużemu zlodowaceniu, wywołując szczególną śliskość jezdni.
Z przywołanych danych, na które powołuje się i zgodnie z prawem wykorzystuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2013 r. w związku z postępowaniem w sprawie ponownej oceny odziaływania na środowisko przeprowadzanym dla przedsięwzięcia "Rozbudowa drogi powiatowej nr 1435 K, a także z akt sprawy - jasno i bezsprzecznie wynika, że zarzut skarżącego Stowarzyszenia w przedmiocie braku rozwiązań alternatywnych w realizacji przedmiotowej inwestycji jest nieuzasadniony.
Omawiany nadal zarzut szósty, zdaniem Sądu, wiąże się też z postanowieniami decyzji SKO w [...] z dnia 26 października 2012 r., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Zgodnie z art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ zobowiązany jest zamieścić wymaganą tym przepisem treść. Decyzja ta podległa kontroli Sądu w wyniku wniesienia odrębnej, uprzedniej skargi przez Stowarzyszenie.
W związku z tym całkowicie informująco i na marginesie, zdaniem składu rozpoznającego obecną skargę - w odniesieniu do zarzutu braku alternatywnych propozycji dla inwestycji drogowej w zaskarżonej decyzji - należy zwrócić uwagę na trafne stanowisko WSA w Krakowie zawarte w prawomocnym już wyroku z dnia 10 maja 2013r., sygn. Akt II SA/Kr 1772/12, który kontrolował zgodność z prawem w/w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym przypadku Sąd stwierdził, że "Odrębnego omówienia wymaga jednak jeden element podnoszony w skargach, mianowicie brak określenia alternatywnych tras przebiegu drogi. Istotnie zaskarżona decyzja nie zawiera alternatywnych tras planowanej inwestycji. Powołany art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku zawiera ogólne wymogi tak wydawanej decyzji. Każde przedsięwzięcie, wymaga ustalenia warunków dostosowujących ją do wymagań ochrony środowiska. Rację mają organy wskazując, że skoro dane przedsięwzięcie polegało na rozbudowie istniejącej drogi powiatowej celem dostosowania jej do możliwości przyjęcia realizowanego zjazdu z autostrady, to nie ma alternatywnych możliwości realizowania takiej inwestycji. Rozbudowa drogi nie może polegać na budowie drogi w całkowicie odmiennym miejscu. Rozbudowa oznacza zmianę czegoś, co już istnieje poprzez zmianę parametrów. W przypadku drogi ta zmiana polega musi na poszerzeniu, powiększeniu pasa drogi publicznej, a dodatkowo może także polegać na zmianie parametrów technicznych istniejącej drogi (np. zmianie nawierzchni). Sąd nie ocenia celowości samego wniosku, tzn. nie bada, czy wariant rozbudowy istniejącej drogi jest najlepszym rozwiązaniem. To bowiem stanowi prawo inwestora składać wniosek w takim zakresie w jakim uważa za właściwy".
Nadto zauważyć należy, że skarżące Stowarzyszenie w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r., adresowanym do WSA w Krakowie podnosi, że z pisma pochodzącego od radcy prawnego E. H. z daty 21 marca 2013 r. (stempel wpływu 25 marca 2014), karta 120 akt sądowych Tom I, wynika, że w żaden sposób nie udowodniła, iż dokument pn. "Studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" dotyczy inwestycji pn. Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] w B., dla której została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Pełnomocnik nie podała daty dokumentu, o który chodzi. Następnie skarżące Stowarzyszenie podnosi, że treść decyzji z dnia 8 lutego 2012 r. jednoznacznie dowodzi, iż materiał pod nazwą "Studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną" z daty "Kwiecień 2010" nie stanowi dowodu na wprowadzenie prognozy natężenia ruchu w wysokości 9.7000 pojazdów do raportu dla inwestycji po ul. L. w Brzesku.
Ustosunkowując do tych zarzutów i argumentacji w/w pisma – Sąd stwierdza, że o dowodach uzasadniających wprowadzenie prognozy natężenia ruchu w wysokości 9.700 pojazdów do raportu dla inwestycji po ul. L. w Brzesku dla potrzeb decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wypowiedział się już szczegółowo WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 maja 2013 r. syg. akt II SA/Kr 1772/12 i w związku z tym skład obecnie rozpoznający skargę w tym zakresie nie dokonuje odrębnych ocen. Zagadnienie kwestionowanego przez skarżące Stowarzyszenie czasowego wykorzystania przedmiotowej drogi w charakterze łącznika autostradowego, było już wyżej przez Sąd podjęte i ocenione, jako zagadnienie związane z ruchem na drodze publicznej. Akta sprawy wskazują na tymczasowość tej trasy, wraz z zamiarem wybudowania docelowego łącznika z innym przebiegiem.
Z kolei, z analizy w/w pisma radcy prawnego E. H. pośrednio, z całości jego treści wynika, że w piśmie tym jest, z jej strony, mowa o "Studium korytarzowym wraz z analizą wielokryterialną" z daty "Kwiecień 2010". Do tego dokumentu nawiązuje Raport Odziaływania na Środowisko z 11. 2012 sporządzony dla potrzeb wydania postanowienia z dnia 14 stycznia 2013 r. przez RDOŚ w K.. Na s. 86 omawianego Raportu z 11. 2012 znajduje się wykaz załączników, w którym na pozycji 8 jest Wyciąg ze studium korytarzowego (.....) - kwiecień 2010. W pkt 3.4.6. tego Studium są zawarte wnioski z opracowania analizy i prognozy ruchu, z których wynika jednoznaczna konieczność budowy łącznika między A4 (węzeł Brzesko) a dk 4 polegająca na przebudowie ul. L. lub budowie tras alternatywnych. Nie można więc przyjąć, że ustalenia tego Studium nie odnoszą się do ul. L. Treść przedmiotowego pisma jest przy tym spójna z treścią pisma Z-cy Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w B. z dnia 28 lutego 2014 r., który także wyjaśnia, że Studium korytarzowe wraz z analizą wielokryterialną, opracowane w ramach projektu "Budowy drogi łącznikowej klasy GP pomiędzy węzłem "Brzesko" na autostradzie A-4 a drogą krajową nr 4 na zlecenie GDDKiA O w Krakowie zakładało ruch na łączniku autostradowym na poziomie 97000 poj./dobę. ZDP Brzesko w dniu 13.11.2013 r. (środa) przeprowadził na drodze powiatowej nr 1435 K pomiar ruchu, z którego wynika, iż natężenie ruchu kształtuje się na poziomie 8022poj./dobę co stanowi mniej niż 83% zakładanego ruchu docelowego. Z pisma tego wynika, że po wybudowaniu docelowego łącznika pomiędzy autostradą A4 a drogą krajową w roku 2015 ruch na przedmiotowej drodze powiatowej nr 1435 K zmniejszy się do poziomu 790 poj./dobę.
W odniesieniu do naruszenia interesu społecznego Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajdują się także oświadczenia innych podmiotów, np. Zarządu Osiedla "[...]" z dnia 8 styczna 2013 r., adresowane do Wojewody, który działając w imieniu mieszkańców akceptuje przedmiotową inwestycję drogową, a nawet wnosi o przyspieszenie jej realizacji i stwierdza, że skarżące Stowarzyszenie skutecznie blokuje realizację przedsięwzięcia nie zważając na odmienne zdanie zdecydowanej większości lokalnego społeczeństwa .
Z uwagi na całość powyższych ustaleń stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy, podniesione przez skarżące Stowarzyszenie w jego skardze zarzuty, zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie w świetle powszechnie obowiązującego prawa - w związku z czym, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.