II SA/Kr 524/09

II SA/Kr 524/09 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2009-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak /sprawozdawca/
Izabela Dobosz
Krystyna Daniel /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 107 par. 3, art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie NSA Izabela Dobosz WSA Barbara Pasternak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody z dnia 18 kwietnia 2001r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie I uchyla zaskarżoną decyzję , II określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej S. P. kwotę 265 zł ( dwieście sześćdziesiąt pięć złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania .
Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Rejonowego w N. decyzją z dnia [...] lutego 1998 r., działając na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 1414 ze zm.) udzielił pozwolenia na użytkowanie Zakładu "A" usytuowanego w miejscowości S., J. na działkach nr 1 i 2.
Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 1998r. po rozpatrzeniu odwołania S. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po stwierdzeniu przez organ l instancji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu gospodarczo - garażowego wybudowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] grudnia 1994r. wydana została decyzja nakładająca na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności celem uzyskania ewentualnego pozwolenia na użytkowanie. Decyzja ta obligowała inwestora do przedłożenia określonych badań - oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania opinii uzgadniających inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska. Jak wynika z dokumentów zebranych w czasie postępowania inwestor uzyskał wszystkie pozytywne opinie i uzgodnienia dotyczące przedmiotowego zakładu. Również przeprowadzona w dniu [...] lutego 1998r. kontrola obiektu wykazała, że obiekt nadaje się do użytkowania.
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uwzględnił skargę S. P. na powyższą decyzję, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że inwestor samowolnie zmienił sposób użytkowania obiektu budowlanego. W 1994r. otrzymał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo - garażowego, a faktycznie po wybudowaniu obiektu rozpoczął w nim działalność polegającą na przerobie i obróbce [...], zaś zgodnie z obowiązującym w dniu wydawania decyzji rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 52, poz. 284 ze zm.), jest to inwestycja mogącą pogorszyć stan środowiska. Dlatego też inwestor - zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem - przedłożył ocenę oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Jak stwierdził Sąd, obowiązki wynikające z tej oceny winny być nałożone jednoznacznie w zaskarżonej decyzji, czego organ l instancji nie uczynił, a organ II instancji nie uzupełnił decyzji w tym zakresie na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Sąd wskazał, iż konieczność nałożenia tych obowiązków wynika też z faktu, iż przedmiotowa inwestycja położona jest, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S., w terenie oznaczonym symbolem "E 18 MN/MR", w którym dopuszcza się możliwość realizacji wbudowanych lub wolnostojących usług nieuciążliwych niepowodujących jakichkolwiek emisji uciążliwych poza obręb własnej parceli.
Wojewoda, w wyniku powyższego wyroku, decyzją z dnia 18 kwietnia 2001 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, uchylił w całości decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] lutego 1998r. i udzielił S. B. pozwolenia na użytkowanie Zakładu "A" pod wskazanymi w decyzji warunkami. Organ wskazał, że użytkowanie może się odbywać tylko przy zamkniętych drzwiach wejściowych (bramach) oraz oknach pomieszczenia [...], ograniczył użytkowanie obiektu wyłącznie do pory dziennej oraz nakazał obudowanie pomieszczenia wentylatora wyciągowego ściankami z materiałów tłumiących hałas i równocześnie zabezpieczających przed niezorganizowaną emisją powstających w obiekcie odpadów [...].
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie złożyła S. P.
Rozpoznając zarzuty skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1666/01 uznał, że są one bezzasadne. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że jako podstawowa dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jawi się kwestia związania Sądu wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98. W dacie wydania tego orzeczenia obowiązywał art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądem Administracyjnym zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Aktualnie przepisowi temu odpowiada art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa" Sąd uznał, że zasada związania organu ponownie rozpoznającego sprawę, w wyniku wydania wyroku kasatoryjnego, wiąże się z elementami uzasadnienia tego wyroku. W uzasadnieniu orzeczenia bowiem sąd zawiera ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych. W konsekwencji nie wszystkie czynności procesowe muszą być w ponownym postępowaniu przed organami administracyjnymi powtórzone, przeprowadzone po raz drugi. Jedynie w sytuacji, gdy sąd administracyjny uznał całe postępowanie poprzedzające wydanie uchylonego rozstrzygnięcia za wadliwe, będzie musiało być ono powtórzone od początku. Sąd I instancji stwierdził, że w swoim wyroku z 23 stycznia 2001 r., Sąd jednoznacznie wskazał, iż badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że zawiera ona braki, które musiały skutkować jej uchyleniem wyłącznie w zakresie braku nałożenia na inwestora w decyzji obowiązku użytkowania obiektu przy zamkniętych drzwiach wejściowych - bramach oraz oknach pomieszczenia [...] i ograniczenia pracy w obiekcie wyłącznie do pory dziennej. Co więcej w ocenie Sądu nie budziło wątpliwości, że inwestor samowolnie zmienił sposób użytkowania obiektu budowlanego. Jak stwierdził Sąd obowiązki wynikające z oceny oddziaływania na środowisko sporządzonej w związku z działalnością przedmiotowego obiektu winny być nałożone jednoznacznie w zaskarżonej decyzji, czego organ I instancji nie uczynił, a organ II instancji nie uzupełnił decyzji w tym zakresie na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Sąd orzekający w 2001 r. uznał też, iż pozostałe zalecenia wynikające z Oceny zostały już wykonane przez inwestora, co wynika z protokołu oględzin z dnia [...] lutego 1998r., a inwestor w toku postępowania uzyskał wszelkie konieczne pozytywne opinie od właściwych organów - Wydział Ochrony Środowiska, Komendy Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej, Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego. Sąd zwrócił też uwagę, że wyrokiem z dnia 23 stycznia 2001 r. uchylona została tylko zaskarżona decyzja organu odwoławczego, a tym samym decyzja organu l instancji w przedmiotowej sprawie oraz poprzedzające ją postępowanie administracyjne zostały uznane za prawidłowe, zaś zauważone uchybienia może usunąć we własnym zakresie organ odwoławczy. Wyłączenie związania organu administracji publicznej, jak i sądu nastąpić może tylko w przypadku takiej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy, która czyniłaby poglądy sądu wyrażone w wyroku i jego uzasadnieniu nieaktualnymi. Sąd l instancji orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, iż takowa zmiana stanu prawnego lub faktycznego, w stopniu powodującym nieaktualność poprzednio wyrażonych przez Sąd poglądów, w okresie pomiędzy decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 1998r, wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2001 r., a zaskarżoną decyzją Wojewody z 18 kwietnia 2001 r., nie nastąpiła.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa, złożyła S. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 3 § 1 ppsa, art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 153 ppsa, art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ppsa w zw. z art. 106 § 3 i art. 133 § 1 oraz 134 § 1 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2009r., uchylił zaskarżony wyrok, przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądził od Wojewody na rzecz S. P. kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu NSA podał, że zarzuty skargi kasacyjnej są tylko częściowo zasadne. NSA nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd l instancji przepisów art. 3 § 1 ppsa oraz art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Skoro przedmiotem zaskarżenia była decyzja Wojewody wydana po wcześniejszym uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Wojewody [...] - to ramy postępowania sądowoadministracynego zakreśla przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją. Zgodnie z art. 134 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę winien skontrolować całościowo materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz przeprowadzone postępowanie przez organy administracji i ocenić ich zgodność z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stwierdzone zaś uchybienia winien uwzględnić, nawet jeśli nie zostały podniesione w skardze. NSA stwierdził, iż po uchyleniu wcześniejszej decyzji Wojewody [...] organ odwoławczy rozpoznający sprawę na nowo był związany wskazówkami i zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego (OZ w Krakowie z dnia 23 stycznia 2001 r. IISA/Kr 1214/98). Jak wynika z daty wyroku związanie organu znajdowało podstawę prawną w art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zatem zasadnie WSA, dokonując kontroli niniejszej decyzji Wojewody zauważył, iż wyrok Sądu zawierający ocenę prawną i ewentualne wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych winny być wynikiem oceny przebiegu przed organami postępowania i rezultatu tego postępowania w postaci materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zasady tej jednak nie zachował w niniejszej sprawie.
NSA wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia 18 kwietnia 2001 r. Wojewoda orzekł o udzieleniu S. B. pozwolenia na użytkowanie Zakładu "A". Jak wynika z treści merytorycznego rozstrzygnięcia Wojewoda uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i orzekł co do istoty sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy zarówno co do stanu faktycznego jak i regulacji prawnej istniejących na datę orzekania (art. 138 k.p.a.). Jakkolwiek organ rozpoznający sprawę na nowo związany był zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r. i zobligowany był je uwzględnić przy orzekaniu, to równocześnie nie był zwolniony z obowiązku dokonania aktualnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego na datę orzekania skoro się zważy, iż uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z 1998 r. W okresie od 1998 do 2001 r. mogły zaistnieć okoliczności mające znaczący wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przede wszystkim organ winien wskazać przepisy prawne, które miały zastosowanie do ustaleń faktycznych sprawy.
NSA wskazał, że organ wydający ponowną decyzję z dnia 18 kwietnia 2001 r. uczynił to z naruszeniem przepisów art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak wskazania podstawy materialnoprawnej swego rozstrzygnięcia, jak również z wadliwym uzasadnieniem decyzji. Organ ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, iż w niniejszej decyzji zostały usunięte braki, które wskazał Sąd uchylając decyzję wcześniejszą a polegające na nienałożeniu w decyzji zobowiązań wynikających z ustaleń "Oceny oddziaływania na środowisko" a nałożenie tych obowiązków ograniczy emisję hałasu. W uzasadnieniu powyższym brak jest wskazania, czy organ ustalił aktualność tych obowiązków, czy zbadał i ustalił, że nie nastąpiła żadna zmiana w stanie faktycznym ani prawnym, która powodowałaby wyłączenie związania organu i Sądu poglądami i zaleceniami Sądu z poprzedniego wyroku.
Wadliwość wskazaną w decyzji zaskarżonej zaakceptował Sąd l instancji przez brak jej dostrzeżenia. Tym samym, zdaniem NSA, naruszył art. 133 i 134 ppsa - jak słusznie zarzuca skarga kasacyjna. Sąd ten wprawdzie w końcowej części wyroku stwierdził, iż nie nastąpiła zmiana stanu prawnego ani faktycznego w stopniu powodującym nieaktualność wyrażonych przez Sąd poglądów, w okresie między decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 1998r., wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2001 r. i decyzją Wojewody z dnia 18 kwietnia 2001 r., to jednak stanowiska tego nie poparł żadną analizą materiału dowodowego, by stanowisko to uzasadnić. Jak wcześniej podniesiono organ nie poczynił żadnych nowych ustaleń i w tej kwestii w ogóle się nie wypowiedział. Sąd l instancji, dokonując weryfikacji zaskarżonej decyzji, podobnie jak organ nie wskazał przepisów prawa materialnego, w aspekcie których ocenił decyzję jako zgodną z prawem. W tym zakresie NSA uznał zasadność zarzutu skargi kasacyjnej podniesionego w pkt 3.
Natomiast za bezzasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 106 § 3 ppsa przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącą. Przepis art. 106 § 3 stanowi, iż Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. NSA podkreślił, że przedmiotem postępowania w sprawie jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Prawomocną decyzją - skontrolowaną przez sąd administracyjny -nałożono na inwestora obowiązki i określono dowody, które winien przedłożyć w sprawie. Zgodnie z art. 106 § 3 - Sąd może, co oznacza, iż nie ma obowiązku takiego, tym bardziej, jeśli dowody nie mają bezpośredniego związku z przedmiotem sprawy. Taki charakter dowodów potwierdza zaś treść uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazujący sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, należy również wskazać na treść art. 190 ppsa, zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2009r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja Wojewody z dnia 18 kwietnia 2001 r. została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 kpa w postaci braku wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz braku ustaleń co do aktualności obowiązków nałożonych na stronę przez organ. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA, ponieważ analiza uzasadnienia kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji prowadzi do wniosku, że uzasadnienie to niemal w całości składa się z opisu dotychczasowego postępowania, poczynając od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z 1998 roku, a kończąc na wyroku NSA OZ w Krakowie z dnia 23 stycznia 2001 r. uchylającym orzeczenie organu II instancji. Oprócz tej relacji uzasadnienie zawiera jedynie stwierdzenie o usunięciu braków wytkniętych organom administracji przez NSA w zakresie konkretyzacji nałożonych na inwestora zobowiązań. Ta konkretyzacja, zdaniem Wojewody, "ograniczy emisję hałasu do nieruchomości własnej inwestora. Tak skonstruowane uzasadnienie narusza przepis art. 107 § 1 i 3 kpa przede wszystkim jeśli chodzi o takie składniki decyzji jak uzasadnienie faktyczne i prawne.
Stosownie do art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazana wyżej relacja z przebiegu dotychczasowego postępowania w sprawie stanowi jedynie część uzasadnienia faktycznego i to część nie najistotniejszą. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody nie zawiera żadnych elementów zawierających wskazanie okoliczności ustalonych przez organ a istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pozwolenia na użytkowanie. Brak także przytoczenia jakichkolwiek dowodów, które doprowadziły organ do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia w sprawie. Takie sformułowanie uzasadnienia faktycznego nie tylko stanowi naruszenie art. 11 kpa, który nakazuje organom administracji wyjaśnianie stronom przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, ale przede wszystkim uniemożliwia Sądowi kontrolę prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Zadaniem Sądu administracyjnego jest kontrola zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, sąd nie jest natomiast powołany do czynienia ustaleń faktycznych, ponieważ leży to w kompetencjo organów prowadzących postępowanie administracyjne.
Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego, które zgodnie z art. 107 § 3 kpa polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto dla prawidłowości decyzji nie jest wystarczające powołanie się na odpowiednie przepisy prawne w sentencji decyzji, lecz także ich wyjaśnienie w uzasadnieniu. Tymczasem kontrolowana decyzja Wojewody ani w sentencji, ani w uzasadnieniu nie powołuje się na treść żadnych przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie, co stanowi wyraźne naruszenie cytowanego art. 107 § 3 kpa. Należy w zupełności zgodzić się z poglądem wyrażonym przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 21 marca 2007 r. (Lex. nr 338257) : "1. Uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonana przez organ wykładnie stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle wskazanych w nim norm prawa materialnego, 2. Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia". Wady powyższe muszą tym bardziej być uznane za istotne i mogące mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem reformacyjno-merytorycznym. Organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i rozstrzygnął sprawę co do meritum, nie wskazując przesłanek, którymi kierował się uchylając decyzję pierwszoinstancyjną ani przyczyn, dla których uznał tę decyzję za nieprawidłową.
Jednakże wskazane wyżej wady zaskarżonej decyzji nie są jedynymi nieprawidłowościami kontrolowanego orzeczenia. Art. 153 ppsa stanowi wprawdzie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie NSA w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r. nakazał organom administracji usunięcie wady polegającej na braku jednoznacznego wskazania w decyzji obowiązków nałożonych na inwestora, które powinien on spełnić, by zrealizować ustalenia zawarte w ocenie oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie Wojewoda uznał zatem, że przeprowadzenie postępowania administracyjnego po wyroku NSA z 23 stycznia 2001 r. polegać powinno jedynie na uzupełnieniu decyzji o elementy wskazane przez sąd. Wynika to wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym podano, że : "obecnie braki te zostają usunięte". Nie jest to prawidłowe rozumienie obowiązków organu prowadzącego postępowanie po wyroku sądu administracyjnego uchylającego zaskarżoną decyzję. Wprawdzie stosownie do przytoczonego wyżej art. 153 ppsa organ jest zobowiązany do zastosowania się do oceny prawnej sądu oraz wskazań sądu co do dalszego postępowania, jednak uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd zobowiązuje organ do ponownego przeprowadzenia postępowania w danej sprawie. Sąd rozpoznający sprawę uznaje za słuszny pogląd T. Wosia (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wyd.2, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153 ustawy), oddziaływanie wyroku sądu administracyjnego na ponowne postępowanie w sprawie nie oznacza jednak, że przebieg tego postępowania nabiera odmiennego, szczególnego charakteru. Jest to bowiem w istocie postępowanie obejmujące całość sprawy, co nie oznacza, że wszystkie czynności procesowe muszą być w tym postępowaniu przeprowadzone po raz drugi. Będzie to miało miejsce jedynie wówczas, gdy sąd administracyjny uznał całe postępowanie poprzedzające wydanie uchylonego rozstrzygnięcia za wadliwe. Nadto, zakres ponownego postępowania może ulec poszerzeniu w stosunku do postępowania pierwotnego, gdy wskazania sądu administracyjnego zobowiązują organ do uzupełnienia postępowania, co też w istocie miało miejsce w związku z treścią wyroku NSA z 23 stycznia 2001 r. Wyrok sądu nie zobowiązywał organu do uzupełnienia sentencji decyzji, lecz do nałożenia na inwestora określonych obowiązków, wynikających z dotychczas przeprowadzonego postępowania. Skoro tak, to ich nałożenie wymagało stosownego, adekwatnego do uwag podniesionych wyżej uzasadnienia a nie tylko uzupełnienia sentencji decyzji.
Przede wszystkim jednak organ miał obowiązek ustalenia, czy w sprawie nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych i prawnych, ponieważ w takim przypadku może dojść do dezaktualizacji oceny prawnej i wskazań sądu co do dalszego postępowania (tak B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, Komentarz do art. 153 teza 8).
W realiach niniejszej sprawy Wojewoda po wyroku NSA z 23 stycznia 2001 r. był zobowiązany, czy nie nastąpiła zmiana przepisów o ochronie środowiska w zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie oraz przede wszystkim ustalić stan faktyczny na dzień wydania decyzji. Wojewoda nie dokonał takich czynności, co w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że wyrok NSA dotyczył decyzji Wojewody wydanej w dniu [...] kwietnia 1998 r. a więc podczas obowiązywania rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 52, poz. 284 z póz. zm.) i tego stanu prawnego dotyczyła ocena prawna sądu i wskazania co do dalszego postępowania. Natomiast zaskarżona obecnie decyzja wydana została w dniu 18 kwietnia 2001 r., kiedy to w/w rozporządzenie utraciło moc prawną, natomiast obowiązywało rozporządzenie MOŚZNiL z dnia 14 lipca 1998 r. (Dz.U. z 1998 r., nr 93, poz. 589 ze zm.), które zgodnie z jego § 9 weszło w życie z dniem 1 sierpnia 1998 r. i z tym też dniem, jak stanowił § 8, utraciło moc rozporządzenie z 1995 r. Rozporządzenie z 1998 r. nie zawierało żadnego przepisu, który przewidywałby stosowanie "starego" rozporządzenia do spraw wszczętych lecz nie zakończonych, po dacie jego wejścia w życie. Nadto z dniem 16 czerwca 1998 r. weszło w życie rozporządzenie MOŚZNiL z 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 1998 r., nr 66, poz. 436), które ustaliło dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Zważywszy zatem, że stan prawny uległ zmianie w okresie trzech lat, jakie upłynęły pomiędzy wydaniem decyzji uchylonej przez NSA wyrokiem z 23 stycznia 2001 r. a orzekaniem przez Wojewodę w dniu 18 kwietnia 2001 r. obowiązkiem organu było przede wszystkim ustalenie obowiązującego stanu prawnego na dzień ponownego rozstrzygnięcia sprawy i stwierdzenie, czy przeprowadzone postępowanie dowodowe, w szczególności ocena oddziaływania na środowisko, na której oparł się organ wydający opinię, o której mowa w pkt. 3 decyzji Kierownika UR w N. z dnia [...].12.1997 r. [...], nakładającej obowiązki na inwestora, jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności, czy dane wynikające w oceny oddziaływania na środowisko dokonane w 1997 r. pozostają aktualne i są wystarczające w stanie prawnym obowiązującym po wejściu w życie wskazanych wyżej aktów. Wiąże się to oczywiście z koniecznością ustalenia aktualnego na datę orzekania stanu faktycznego, czego organ całkowicie zaniechał. W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 10 kpa, co uniemożliwiło skarżącej wypowiedzenie się na temat zgromadzonego przez organ materiału, oraz ewentualne wnioskowanie istotnych w sprawie dowodów.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien dokonać aktualnych ustaleń odnośnie okoliczności istotnych dla udzielenia pozwolenia na użytkowanie oraz do tak ustalonego stanu faktycznego zastosować aktualne przepisy prawa, mając na uwadze, że dokonana przez sąd administracyjny ocena prawna nie ma mocy wiążącej w przypadku, gdy po jej wyrażeniu uległy zmianie przepisy stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Istotne będzie również zawarcie przez organ wszystkich tych ustaleń w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji tak, by uzasadnienie odpowiadało wymogom zawartym w art. 107 § 1 i 3 kpa.
Mając na względzie powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.
W związku z uwzględnieniem skargi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości na podstawie art. 152 ppsa.
W przedmiocie kosztów orzeczono w oparciu o art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącego od organu, który podjął zaskarżoną decyzję kwotę 265 złotych, na którą złożyły się kwota 10 złotych tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego, 15 złotych tytułem opłaty od pełnomocnictwa oraz 240 złotych tytułem zwrotu niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata ustalona na podstawie art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 29 ust. 2 Prawa o adwokaturze oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.