II SA/Kr 523/23

II SA/Kr 523/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska
Piotr Fronc /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OZ 409/23 - Postanowienie NSA z 2023-07-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 599
art. 18 art. 119, art. 120 par. 1, art. 121 par. 1-3, art. 122, art. 123
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 19 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie nr 114/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 14 lutego 2023 roku znak: WSE.7722.44.2022.MZEG w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Krakowie - Powiat Grodzki nr 230/2020 z dnia 11 lutego 2020 r. znak: ROiK I.5160.287.2019.SRZ, nakazano właścicielce działki nr [...] obr. 11 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie, A. K. dokonać rozbiórki budynku o konstrukcji stalowej typu "blaszak" o funkcji warsztatowej (auto serwis), zlokalizowanego na działce nr [...] obr. 11 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie o wymiarach 3,95 m x 6,15m, tj. powierzchni zabudowy 24,29 m2 i wysokości do kalenicy 4,70 m, zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczne - budowlanej. Od w/w decyzji PINB nie wniesiono odwołania, wobec czego zyskała ona przymiot ostateczności.
Upomnieniem z dnia 9 lutego 2022 r. znak: ROiK I.5160.287.2019.SRZ PINB wezwał A. K. do wykonania ciążącego na niej obowiązku rozbiórki. Po przeprowadzeniu w dniu 11 marca 2022 r. kontroli w terenie w ramach której ustalono, iż obowiązek orzeczony w decyzji nr 230/2020 z dnia 11 lutego 2020 r. znak: ROiK 1.5160.287.2019.SRZ nie został wykonany, PINB wystawił w dniu 12 maja 2022 r. wobec A. K. tytuł wykonawczy nr 6/2022, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne w sprawie doprowadzenia do wykonania w/w obowiązku rozbiórki budynku o konstrukcji stalowej typu "blaszak" na w/w działce. Pismem z dnia 8 lipca 2022 r. zobowiązana, poinformowała PINB o wykonaniu objętego w/w tytułem wykonawczym obowiązku rozbiórki budynku. W dniu 29 lipca 2022 r. PINB przeprowadził kontrolę w terenie w wyniku której ustalono, że obowiązek nałożony decyzją PINB nr 230/2020 z dnia 11.02.2020 r., znak: ROiK 1.5160.287.2019.SRZ, nie został wykonany w całości — budynek został rozebrany, a pozostała do rozbiórki - płyta fundamentowa, na której był posadowiony". Kolejne czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 16 września 2022 r. wykazały, iż stan faktyczny nie uległ zmianie - egzekwowany obowiązek rozbiórki nadal pozostaje niewykonany w części betonowej płyty fundamentowej, na której posadowiony był podlegający rozbiórce budynek.
Postanowieniem z dnia 16 września 2022 r. znak: RPE.52.7.2022.MKW, PINB zastosował wobec zobowiązanej, grzywnę w wysokości 24 387,16 zł, w celu przymuszenia do wykonania egzekwowanego obowiązku.
Zobowiązana wniosła zażalenie podając, iż w decyzji rozbiórkowej nie było mowy o posadzce, lecz o budynku typu blaszak.
Małopolski Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem nr 114/2023 z dnia 14.02.2023r. Znak: WSE.7722.44.2022.MZEG, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu podkreślono, iż częściowe wykonanie obowiązku nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych, może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, przez budynek rozumieć należy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W uzasadnieniu egzekwowanej decyzji wskazano m.in. że jest to budynek o konstrukcji stalowej typu blaszak o wymiarach 3,95 m x 6,15 m i wysokości kalenicy 4,70m. Budynek posiada ściany obite blachą trapezową i dach dwuspadowy kryty blachą trapezową oraz bramę wjazdową zamontowaną od strony zachodniej w ścianie szczytowej. Budynek posadowiony jest na wylewce betonowej. Podlegający rozbiórce obiekt budowlany ma wszystkie określone ustawową definicją elementy budynku tj. przegrody budowlane (ściany z blachy trapezowej), dach (również wykonany z blachy trapezowej) oraz zapewniający trwałe związanie z gruntem fundament w postaci wylewki betonowej, na którym został posadowiony. Przyjęta w egzekwowanej decyzji kwalifikacja objętego rozbiórką obiektu budowlanego, jako budynek oraz fakt, że zgodnie z rozstrzygnięciem tej decyzji orzeczony nią nakaz rozbiórki dotyczy w/w budynku, a nie jakiejś jego określonej części, nie daje żadnych podstaw do wysnucia wniosku, jak tego chce skarżąca, że egzekwowaną decyzją nie jest objęta betonowa płyta, na której posadowiono konstrukcję budynku. Gdyby intencją organu nadzoru budowlanego było pozostawienie jakiejś części podlegającego rozbiórce budynku, zostałoby to wyartykułowane w rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu egzekwowanej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie ma to jednak miejsca. Przeciwnie, z uzasadnienia egzekwowanej decyzji wynika jednoznacznie, że powodem rozbiórki przedmiotowego budynku jest niezgodność jego lokalizacji z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r. póz. 1422 ze zm.). W takiej zaś sytuacji doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem polegać musi na całkowitej likwidacji obiektu w miejscu w którym został zrealizowany z naruszeniem przepisów.
Prawidłowo przyjęty został przez PINB jako podstawa do wyliczenia grzywny w celu przymuszenia przepis art. 121 § 5 upea stosowany jest w egzekucji wynikających z przepisów prawa budowlanego obowiązków rozbiórek budynków lub ich części. Wymieniony wyżej przepis w sposób ścisły reguluje sposób wyliczenia grzywny w celu przymuszenia w przypadku rozbiórki budynku lub jego części, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu luzu decyzyjnego w w/w zakresie. Zgodnie z tym przepisem przy obliczaniu grzywny uwzględnia się jedynie dwa czynniki: cenę m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszoną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i powierzchnię zabudowy objętego nakazem przymusowej rozbiórki budynku lub jego części. Powyższa cena nie jest ceną określaną indywidualnie w każdej sprawie, np. w zależności od charakteru budynku, jego wielkości, przeznaczenia, miejsca położenia czy też jego wartości, ale jest to cena ogłaszana przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 3b ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. póz. 2162). PINB pozostaje związany treścią egzekwowanej decyzji w jej całokształcie, a więc tak w aspekcie dokonanej w tej decyzji kwalifikacji podlegającego rozbiórce obiektu budowlanego, jako budynek (która to kwalifikacja ma z kolei wpływ na sposób określenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu tego rodzaju /grzywna przeliczeniowa, o której mowa w 121 § 5 upea, jak i w aspekcie zakresu orzeczonej rozbiórki (całość obiektu lub tylko jakaś jego określona część). Gdy według rozstrzygnięcia decyzji nakazem rozbiórki objęty jest cały budynek (tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie), podstawą wyliczenia grzywny w celu przymuszenia winna być powierzchnia zabudowy całego budynku (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 388/08, opubl. w LEX nr 525859). Bez wpływu na w/w zasadę pozostaje późniejsze (po wydaniu decyzji rozbiórkowej) częściowe wykonanie nakazu rozbiórki. W takiej sytuacji podstawą wyliczenia grzywny w celu przymuszenia wciąż pozostaje powierzchnia zabudowy całego budynku, a nie tej jego części, która wciąż pozostaje nierozebrana. Kwestia sposobu wyliczenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku, w sytuacji, gdy do wyegzekwowania pozostaje rozbiórka już tylko części budynku, co do którego orzeczono nakaz, była rozważana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2896/13, opubl. w LEX nr 1801237, odnosząc się do treści art. 121 § 5 upea, wskazał m.in., iż przepis art. 121 § 5 u.p.e.a. stanowi, że wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonego przez Prezesa GUS". Przepis ten jest jasny i precyzyjny, zatem należy zastosować się do wyników wykładni gramatycznej, zbędne jest sięgnie do innych reguł wykładni. Ustawodawca konstruując powyższą normę prawną dał jasny wyraz temu, że decydujący wpływ na wysokość grzywny będzie miała powierzchnia zabudowy, objęta nakazem przymusowej rozbiórki. Grzywna ustalona w oparciu o powierzchnię zabudowy części budynku może mieć miejsce jedynie w sytuacji nakazania rozbiórki części budynku. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, jakoby wysokość grzywny stanowił iloczyn powierzchni "istniejącej" zabudowy budynku jest zbyt daleko idące, nie tylko w sposób nieuprawniony uzupełniające wyraźną wolę ustawodawcy wynikającą z jasnego brzmienia przepisu ale wręcz zaprzeczające woli ustawodawcy. Trudno bowiem uznać, że racjonalny ustawodawca nie wyrażając wprost takiej woli, zmierzałby do nałożenia dodatkowego obowiązku na organy egzekucyjne ustalania w jakiej części budynek został już rozebrany w dniu orzekania o grzywnie w celu przymuszenia.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła zobowiązana podnosząc naruszenie:
- art. 3 pkt 2 u.p.b. poprzez jego błędną wykładnię, w konsekwencji czego, nieprawidłowo ustalono w zaskarżonym postanowieniu, a także utrzymanym nim w mocy postanowieniu (jak również w decyzji rozbiórkowej), że garaż "blaszak" jest budynkiem, którego zdaniem organu częścią, jest betonowa wylewka stanowiąca na długo przed posadowieniem na niej garażu "blaszaka", utwardzenie terenu na działce skarżącej, która nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Skutkowało to błędnym przyjęciem przez organy obydwu instancji, że obowiązek rozbiórki garażu "blaszaka’’, został przez skarżącą wykonany tylko częściowo, pomimo, że w decyzji nakazującej rozbiórkę garażu "blaszaka’', nazwanego przez organy "budynkiem", nie nakazano rozbiórki wylewki, wskutek czego, niesłusznie nałożono grzywnę na skarżącą w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki garażu "blaszaka", który to obowiązek został przez skarżącą wykonany;
- art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane, poprzez pominięcie przez organy obydwu instancji, że wbrew ich stanowisku, możliwe jest nakazanie rozbiórki części obiektu w zakresie, w jakim stanowi on samowolę budowlaną. Decyzja nakazuje rozbiórkę tych elementów garażu "blaszaka", w stosunku, do których stwierdzono fakt samowoli. Natomiast brak jest dowodów wskazujących na to, że teren pod obiektem ("blaszakiem") nie był dużo wcześniej utwardzony. Zakres utwardzenia działki nie był przedmiotem postępowania, nie zgromadzono dowodów na nielegalność utwardzenia. Wychodząc z tego założenia, nie orzeczono nakazu rozbiórki wylewki betonowej znajdującej się pod ścianami podlegającymi rozbiórce, albowiem rozbiórka w tym zakresie spowodowałaby zniszczenie posadzki, co, do której należy przyjąć, że mogła być wykonana legalnie. Nowy obiekt w postaci garażu "blaszaka", powstał jako rozbudowa obiektów legalnie istniejących.
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydaniu postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie, a skarżąca obowiązek nakazany decyzją o rozbiórce wykonała;
- art. 113 § 2 k.p.a., poprzez dokonywanie na etapie postępowania egzekucyjnego przez organ odwoławczy (a wcześniej przez organ I instancji), dopiero w zaskarżonym postanowieniu, nieuprawnionych wyjaśnień i ostatecznej wykładni decyzji nr 230/2020 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 11 lutego 2020 r., iż orzeczony decyzją nakaz rozbiórki " budynku o konstrukcji stalowej typu "blaszak" o funkcji warsztatowej (auto serwis) zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno budowlanej, rzekomo dotyczy lub powinien dotyczyć również rozbiórki wylewki betonowej, czyli posadzki będącej pod podlegającym rozbiórce "blaszakiem", pomimo, że w żadnym fragmencie tej decyzji, nie wymieniono fundamentów czy posadzek, ponieważ decyzja nie miała nakazywać ich rozbiórki. Zaskarżone postanowienie, nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Nie może też pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Dokonując rozpoznania zażalenia organ nie może wyjść poza treść dokonanego rozstrzygnięcia, gdyż w tym trybie nie można doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani też do jego uzupełnienia. Treść obowiązku orzeczonego w decyzji nr 230/2020 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki z dnia 11 lutego 2020 r., jest jasna i nie budzi wątpliwości. W sentencji wymieniono element podlegający rozbiórce. W tym zakresie nie mieszczą się ani fundamenty, ani posadzka czy jakieś inne elementy podziemne. Motywy, którymi kierował się organ nie są dla sprawy istotne, albowiem wykładni podlega treść decyzji, a nie powody, dla których została ona podjęta. Stanowisko zajęte przez organy dopiero w wydanych postanowieniach, wskazujące, że posadzka rzekomo została objęta nakazem, jest nieprawidłowe, albowiem pozostaje w sprzeczności z brzmieniem decyzji. Wprowadzenie w postanowieniach organów, w trybie wykładni decyzji, także innych elementów podlegających rozbiórce, stanowi naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. oraz narusza jej ostateczność;
- art. 7 § 2 upea, której celem jej jest swoiste "samoograniczenie" organów władzy publicznej, by dążąc do ustalonego przez prawo celu, przy zachowaniu skuteczności swoich działań, realizowały swoje uprawnienia władcze w sposób jak najmniej dolegliwy dla jednostki, poprzez stosowanie środka egzekucyjnego, pomimo wykonania przez skarżącą obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym;
- art. 7 § 3 upea, poprzez stosowanie środka egzekucyjnego w sytuacji, gdzie jest to niedopuszczalne, bowiem egzekwowany obowiązek o charakterze niepieniężnym został przez skarżącą wykonany;
- art. 119 upea, poprzez nałożenie na skarżącą grzywny, pomimo wykonania przez zobowiązaną, obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym;
- art. 125 upea, poprzez nie umorzenie nałożonej na skarżącą grzywny, pomimo wykonania przez skarżącą obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym, a także poprzez nie wydanie przez organ egzekucyjny, postanowienia o umorzeniu grzywny na wniosek zobowiązanej skarżącej;
- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieprawidłowe uznanie, że z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżąca nie wykonała ciążącego na niej obowiązku i, że rozbiórce winna podlegać również betonowa wylewka będąca na gruncie skarżącej, na które to prace budowlane nie jest wymagana jakakolwiek zgoda.
- art. 8 k.p.a. i art. 81a § 1 k.p.a., poprzez nie rozstrzygnięcie sprawy na korzyść skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca wykonała w całości obowiązek wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Krakowie - Powiat Grodzki nr 230/2020 z dnia 11 lutego 2020 r. znak: ROiK I.5160.287.2019.SRZ, nakazującej jej jako właścicielce działki nr [...] obr. 11 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie, dokonać rozbiórki budynku o konstrukcji stalowej typu "blaszak" o funkcji warsztatowej (auto serwis), zlokalizowanego na działce nr [...] obr. 11 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie o wymiarach 3,95 m x 6,15m, tj. powierzchni zabudowy 24,29 m2 i wysokości do kalenicy 4,70 m, zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej, a konkretyzując, czy w świetle w/w decyzji, miała obowiązek dokonać rozbiórki także fundamentu w postaci wylewki betonowej, na którym obiekt ten został posadowiony.
Skarżąca stoi na stanowisku, że z jednej strony przedmiotowy garaż nie jest budynkiem, a z drugiej strony, że obowiązek nałożony w/w decyzją nie obejmuje betonowej wylewki, na której garaż ten został posadowiony. Podniesione przez nią zarzuty nie zasługują jednak na uwzględnienie.
W zakresie kwalifikacji prawnej obiektu budowlanego, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki, to na obecnym etapie nie jest dopuszczalna weryfikacja poprawności decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, który w decyzji tej został zakwalifikowany jako budynek. Takie zarzuty mogłyby ewentualnie odnieść skutek w szeroko rozumianym postępowaniu odwoławczym od decyzji nakazującej rozbiórkę, ale nie w postępowaniu egzekucyjnym, które jedynie zmierza do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji rozbiórkowej. Co się zaś tyczy samej decyzji rozbiórkowej, to jak już wskazano powyżej, nakazuje ona dokonać rozbiórki budynku o konstrukcji stalowej typu "blaszak". Skoro decyzja ta z jednej strony kwalifikuje obiekt przeznaczony do rozbiórki jako budynek i jednocześnie nie określa aby rozbiórka miała dotyczyć jakiejś części tego budynku, to oznacza to, że przedmiotem rozbiórki jest cały ten obiekt budowlany, zakwalifikowany przez organ jako budynek. Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, przez budynek rozumieć należy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Podlegający rozbiórce obiekt budowlany ma wszystkie określone ustawową definicją elementy budynku tj. przegrody budowlane (ściany z blachy trapezowej), dach (również wykonany z blachy trapezowej) oraz zapewniający trwałe związanie z gruntem fundament w postaci wylewki betonowej, na którym został posadowiony. Przyjęta w egzekwowanej decyzji kwalifikacja objętego rozbiórką obiektu budowlanego, jako budynek oraz fakt, że zgodnie z rozstrzygnięciem tej decyzji orzeczony nią nakaz rozbiórki dotyczy w/w budynku, a nie jakiejś jego określonej części, nie daje żadnych podstaw do wysnucia wniosku, jak tego chce skarżąca, że egzekwowaną decyzją nie jest objęta betonowa płyta, na której posadowiono konstrukcję budynku. Gdyby bowiem intencją organu nadzoru budowlanego było pozostawienie jakiejś części podlegającego rozbiórce budynku, zostałoby to wyartykułowane w rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu egzekwowanej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie ma to jednak miejsca. W takiej zaś sytuacji doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem polegać musi na całkowitej likwidacji obiektu w miejscu w którym został zrealizowany z naruszeniem przepisów, czyli także jego fundamentu, który jest istotną częścią składową budynku, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki.
W tym stanie rzeczy należy wyrazić pogląd, że skarżąca nadal nie wykonała w całości obowiązku wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki. Powyższe uzasadnia nałożenie na nią grzywny w celu przymuszenia, której wysokość jest prawidłowa i której sposób wyliczenia wynika ze szczegółowo przedstawionych wyliczeń zawartych w uzasadnieniach decyzji organów. Uwzględniając przy tym, że celem nałożenia grzywny jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku i w razie osiągnięcia tego celu odpada potrzeba ściągnięcia nałożonej grzywny, która podlega umorzeniu, grzywnę w celu przymuszenia należy ocenić dla dłużnika jako środek egzekucyjny o mniejszej dolegliwości od wykonania zastępczego.
W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.