II SA/Kr 514/22

II SA/Kr 514/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Mirosław Bator
Piotr Fronc /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 29 ust 1 pkt 16a w zw z art 30 ust 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Fronc SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2022 roku sprawy ze skargi B. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 11 lutego 2022 roku, znak: WI-I.7840.29.15.2021ES w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej B. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta Nowosądecki decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 r. znak: BUD.6743.287.2021, wniósł sprzeciw w przedmiocie przystąpienia do robót budowlanych polegających na odbudowie wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej - domku letniskowego, o wymiarach 6,20m x 4,7m o wysokości 5m na działce nr [...] w Muszynie.
B. C. wniosła odwołanie.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11 lutego 2022 roku znak: WI-I.7840.29.15.2021.ES, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm. dalej Pb), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podkreślono, iż z oceny całości materiału dowodowego wynika, iż planowana inwestycja polega na budowie wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach 6,20 m x 4,70 m i wysokości 5m na dz. nr [...] położonej w obr. ew. Muszyna, gm. Muszyna. Zgłaszany budynek usytuowano w odległości 1 m od granicy działki ewid. nr [...] oraz działki ewid. nr [...] i 2,3 m od granicy działki ewid. nr [...] oraz działki ewid. nr [...]. Jako zakres robót objętych zgłoszeniem wskazano fundament betonowy zagłębiony w gruncie, ściany murowane z bloczków gazo-betonowych, otynkowanie; dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej pokryty blachą. Organ I instancji w sposób czytelny i jednoznaczny wskazał w postanowieniu z 1 marca 2021 r. zakres obowiązku nałożonego tym postanowieniem. Czas jaki organ wskazał na uzupełnienie zgłoszenia i dostarczenie dokumentów wynosił 30 dni. Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna uchwała Nr XIX.258.2012 z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zapopradzie/Mikowa" w Muszynie (Małop. z 2018 r. poz. 1141; zm.: Małop. z 2019 r. poz. 6595, z 2020 r. poz. 8259 oraz z 2021 r. poz. 3212 i poz. 6096.) w § 15a. ust 1 pkt 1) wskazano ustalenia dla terenów zabudowy rekreacji indywidualnej oznaczone symbolem ML: "utrzymuje się istniejące budynki z dopuszczeniem ich przebudowy, nadbudowy i rozbudowy z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości do istniejącej architektury budynków; dopuszcza się wyburzenie istniejących budynków i realizacje nowych budynków rekreacji indywidualnej. Miejscowy plan nie wskazuje możliwości odbudowy w tym samym miejscu. Jednocześnie nie dopuszcza budowy w granicy. Inwestorka w odwołaniu (pismo z 05.05.2021 r.) wskazała, że ma to być odbudowa domku rekreacji indywidualnej w miejscu i na fundamentach domku częściowo rozebranego. Jednak zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Pb, budowę stanowi wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Zatem zgłaszane roboty budowlane są niewątpliwie budową budynku rekreacji indywidualnej. Dodatkowo w świetle art. 3 pkt 6 Pb przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Odbudową natomiast jest odtworzenie istniejącego wcześniej, a zniszczonego lub rozebranego do poziomu fundamentów budynku, z zastrzeżeniem, że odbudowywany budynek ma powstać w tym samym miejscu i z zachowaniem pierwotnej wielkości, kształtu i układu funkcjonalnego (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2016r., sygn. akt II OSK 1801/14). Natomiast zgodnie z § 2 WT, przepisy tego rozporządzenia stosuję się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych (...).
Zgodnie art. 29 ust. 1 pkt 16 lit a Pb. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Pb (z zastrzeżeniem art. 29 ust 6 i 7 Pb) i jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest zgodna z przepisami prawa - budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku. O powierzchni zabudowy: a) do 35 m2. - przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 powierzchni działki.
Planowane zamierzenie budowlane musi spełniać warunki określone w WT. Z art. 30 ust, 6 pkt 2) prawa budowlanego wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw również w sytuacji, gdy: budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
W związku z powyższym, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany był do sprawdzenia zgodności zgłaszanej inwestycji z wymaganiami określonymi także w § 12 WT. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 WT: Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m- w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
2) 3 m -w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
Ustawodawca dopuścił możliwość lokalizacji w granicy, lub w odległości nie mniejszej niż 1.5 m (wyłącznie w przypadku ściany bez okien i drzwi), z zastrzeżeniem spełnienia wymagań określonych w § 12 ust. 2 WT (jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość). Jednakże realizacja budowy na terenie inwestycji, w granicy z sąsiednią działką budowlaną, lub w odległości nie mniejszej niż 1.5 m nie jest możliwa w trybie zgłoszenia, bowiem, w takim przypadku ma zastosowanie § 12 ust. 5 WT, co oznacza, że sąsiednie działki należy objąć obszarem oddziaływania planowanego obiektu. Wskazać również należy, że obszar oddziaływania obiektu zdefiniowano jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie
przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 Pb). Właściciele budowlanych działek sąsiednich nr [...], [...], [...], [...], winni zostać uznani za strony postępowania (art. 28 kpa), bowiem ich nieruchomości znajdują się w faktycznym, dla planowanego zamierzenia, obszarze oddziaływania. Wynika to wprost z treści przepisu § 12 ust. 5 WT. Uproszczona procedura administracyjna opisana w art. 30 Pb nie może mieć zatem zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem objęcie nieruchomości sąsiedniej obszarem oddziaływania wiąże się z koniecznością dopuszczenia jej właścicieli do udziału w postępowaniu administracyjnym, ze wszystkimi związanymi z tym prawami dla tej strony i obowiązkami organu administracji, prowadzącego postępowanie. Niezbędne zatem jest wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, które zgodnie z zasadami kpa, zakończone winno być decyzją administracyjną. Należy utrzymać wniesiony przez organ I instancji sprzeciw wobec przedmiotowego zgłoszenia, z uwagi na opisane wyżej oddziaływanie zgłaszanego budynku na sąsiednie działki, wynikające z jego lokalizacji w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. Zatem, w przypadku złożenia przez Inwestora wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej, organ I instancji oceni zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa m. in. § 12, 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 WT i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 lit a Pb, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 6 i 7 Pb - budowa budynku rekreacji indywidualnej wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jednakże, usytuowanie zgłaszanego budynku, w zbliżeniu do granicy z sąsiednimi działkami nr [...], [...],[...],[...] powoduję objecie obszarem oddziaływania inwestycji, także wskazanych powyżej nieruchomości.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła B. C. zarzucając naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji, gdy prawidłowe i konieczne było uchylenie przedmiotowej decyzji;
- art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu zaskarżonej decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z którego nie wynika czy (w jakim zakresie) zarzuty zawarte w odwołaniu Skarżącego (na decyzję organu I instancji) były zasadne (brak jednoznacznego odniesienia się do treści zarzutów, brak wskazania w jakim zakresie argumenty były zdaniem organu nieuzasadnione);
- art. 10 oraz art. 79a k.p.a. poprzez brak poinformowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się w kwestii zebranego w sprawie materiału dowodowego;
- art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w wyniku czego doszło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego, co z kolei spowodowało niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, jak również niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie wszystkich okoliczności rozpoznawanej sprawy;
- art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej i wydawanie odmiennych w swej treści decyzji i postanowień przy podobnych stanach faktycznych i prawnych (należy tutaj wskazać choćby na zmianę decyzji przez Wojewodę Małopolskiego oraz udzielenie możliwości budowy apartamentowca w otulinie Tatrzańskiego Parku Narodowego - z powołaniem się na przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego);
- art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie;
- art. 7a k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony;
- art. 29 ust. 1 pkt 16 lit a Pb poprzez uznanie, że projektowane zamierzenie inwestycyjne jest niedopuszczalne a to wskutek niezgodności z przepisami prawa, w szczególności prawa budowlanego (także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie);
- art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb poprzez uznanie, że wniesienie przez organ sprzeciwu było prawnie uzasadnione, tzn. poprzez uznanie przez organ II instancji, że wykonanie zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem (odbudowa na istniejących fundamentach budynku wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej Muszyna) narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisy prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
- § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 Pb, poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że:
a) odbudowa dokonywana w obrysie gabarytu istniejącego obiektu budowlanego (domku letniskowego) jest nowym usytuowaniem obiektu w terenie i w związku z tym jej możliwość odbudowy wymaga zachowania przepisów § 12 rozporządzenia w szczególności w zakresie zachowania odległości od granicy z działką sąsiednią;
b) w zakresie zamierzenia inwestycyjnego skarżącej nie są spełnione wytyczne określone we wskazanym powyżej przepisie, w sytuacji gdy wytyczne ten nie powinny być przez organ stosowane (brak konieczność stosowania przepisów rozporządzenia, w szczególności w zakresie odległości od granicy z działkami sąsiednimi);
c) § 12 rozporządzenia WT odnosi się nie tylko do budynków "sytuowanych" (budowy nowych budynków) ale także obiektów odbudowywanych, których istotą jest sytuowanie odbudowywanego obiektu dokładnie w tym samym miejscu, na tych samych fundamentach, czyli po tym samym obrysie i o tych samych gabarytach, przy zachowaniu dotychczasowych odległości od granicy działek sąsiednich;
- § 15 a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zapopradzie/Mikowa" w Muszynie, uchwalonego uchwałą Nr XIX.258.2012 Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 23 lutego 2012 r. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że:
d) § 15 a pkt 1 nie upoważnia i zezwala na przystąpienie do wykonania robót budowlanych polegających na odbudowie na istniejących fundamentach budynku wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej - domku letniskowego,
e) projektowane zamierzenie inwestycyjnej nie jest nadbudową, w sytuacji, gdy budowa obiektu na istniejących fundamentach powinna być traktowana jako nadbudowa, a w takiej sytuacji MPZP wprost dopuszcza nadbudowę z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości do istniejącej architektury budynków (co też miało miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym);
f) brak jest przepisów odrębnych w rozumieniu § 12 rozporządzenia WT zezwalających na wykonanie robót budowlanych polegających na odbudowie na istniejących fundamentach budynku wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej - domku letniskowego, w sytuacji istnienia takich przepisów (mowa o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego);
g) brak jest przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków z których wynikają inne wymagania, niż wskazane w tym przepisie, w sytuacji gdy przepisy te nie powinny znajdować zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym, zaś przepisami, które znajdują zastosowania są określone uchwałą nr XXVIL308.2020 z dnia 7 grudnia 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Zapopradzie / Mikowa" w Muszynie, po § 15 miejscowego planu dodała § 15a o brzmieniu: Tereny zabudowy rekreacji indywidualnej, oznaczone symbolem ML o łącznej powierzchni ok. 0,31 ha. Ustala się:
1) ...utrzymuje się istniejące budynki z dopuszczeniem ich przebudowy, nadbudowy i rozbudowy z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości do istniejącej architektury budynków; dopuszcza się wyburzenie istniejących budynków i realizację nowych budynków rekreacji indywidualnej;
12. § 15 a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji uznanie, że:
a) sformułowanie miejscowego planu określone we wskazanym przepisie:
...dopuszcza się wyburzenie istniejących budynków i realizację nowych budynków rekreacji indywidualnej nie pozwala na odbudowanie budynku usytuowanego w tym samym miejscu i na tych samych fundamentach co dotychczasowego budynku bez zastosowania przepisów WT;
b) nie jest dopuszczalne dokonanie odbudowy budynku - obiektu przy zastosowaniu takich samych parametrów jakie posiadał obiekt odbudowywany;
c) zapis "...dopuszcza się wyburzenie istniejących budynków i realizację nowych budynków rekreacji indywidualnej", jest przepisem pustym nie przyznającym żadnych uprawnień na rzecz inwestora, i nie zezwalającym na wyburzenie i odbudowę obiektu budowlanego po tym samym obrysie i o tych samych gabarytach, przy zachowaniu dotychczasowych odległości od granicy działek sąsiednich.
wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisku, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zacząć należy od tego, że o ile w świetle treści zgłoszenia z 12 lutego 2021 roku, trafnym było wezwanie skarżącej do jego uzupełnienia, o tyle po jego uzupełnieniu pismem z dnia 26 marca 2021 roku, organ I instancji nie mógł niejako automatycznie uznać, że zgłoszenie nie zostało uzupełnione należycie i z tego powodu wnieść sprzeciwu. Błędne w zaistniałych okolicznościach faktycznych były też poglądy tego organu, co do niezgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi usytuowania budynku.
Podkreślenia bowiem wymaga, że zakres robót wynikający ze zgłoszenia oraz zakres robót wynikający z pisma z dnia 26 marca 2021 roku nie są tożsame, a wręcz istotnie się różnią. Jak wynika ze zgłoszenia, dotyczyć ono miało budowy wolnostojącego budynku rekreacji indywidualnej o wskazanych tam parametrach. Z pisma z dnia 26 marca 2021 roku i załączników do niego (k. 16-19) uszczegóławiających zakres robót wynika natomiast, że zamiarem skarżącej jest rozbiórka istniejącego wolnostojącego budynku rekreacji indywidualnej i na jego fundamentach, w ich obrysie, wybudowanie nowego wolnostojącego budynku rekreacji indywidualnej z innych materiałów. Zgłoszenie dotyczy zatem robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejącego budynku (bez rozbiórki fundamentów) i budowę na tych fundamentach i w dotychczasowym obrysie, a w nowszej technologii nowego wolnostojącego budynku rekreacji indywidualnej. Taki doprecyzowany zakres robót budowlanych nie uzasadniał automatycznego wniesienia sprzeciwu. Wskazać w tym miejscu natomiast należy, że budowa całkiem nowego wolnostojącego budynku rekreacji indywidualnej uzasadniałaby wniesienie sprzeciwu z uwagi na jej niezgodność z § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: "rozporządzenie"). Co się natomiast tyczy rozbiórki istniejącego budynku i jego odbudowy w dotychczasowym obrysie i przy dotychczasowych parametrach na pozostawionych fundamentach, to choć takie roboty należy zakwalifikować jako budowę w rozumieniu art. 3 pkt. 6 prawa budowlanego, to jednak nie ma do niej zastosowania § 12 w/w rozporządzenia. Sąd rozpoznający sprawę, podziela bowiem poglądy wyrażone w przywołanych przez skarżącą wyrokach WSA i NSA (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 września 2011 roku, sygn. akt II SA/Ol 346/11; wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 roku, sygn. akt II OSK 1146/05), z których wynika, że § 12 rozporządzenia odnosi się do budynków "sytuowanych", a więc jego zakres zastosowania dotyczy projektowania i budowy nowych budynków lub też niektórych innych działań określonych w § 2 rozporządzenia - m.in. rozbudowy istniejącego budynku poza obrysem gabarytu istniejącego budynku. W niniejszej sprawie zamierzenie inwestycyjne polegać ma na odbudowie (odtworzeniu) budynku w jego dotychczasowym obrysie (usytuowanie ścian nie zmieni się co do stanu sprzed odbudowy), co przemawia za tym, że nie jest to nowe usytuowanie budynku w terenie, o którym mowa w rozporządzeniu, a zatem nie znajduje do niego zastosowania § 12 rozporządzenia i wynikające z niego ograniczenia. Tak więc o ile w/w rozporządzenie co do zasady znajduje zastosowanie także do planowanej w tym wypadku odbudowy, to jednak zakres tych robót nie wiąże się z sytuowaniem budynku w rozumieniu § 12 rozporządzenia, a co za tym idzie ograniczenia wynikające z tego przepisu nie dotyczą takich robót budowlanych jakie planuje skarżąca. Tak więc odwołanie się przez organ do w/w przepisu ze wskazaniem, że zamierzana odbudowa jest z nim niezgodna było błędne i nie uzasadniało wniesienia sprzeciwu.
Nie można też się zgodzić z poglądami organu, że planowane zamierzenie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi § 12 ust. 5 rozporządzenia. Przywołany przepis dotyczy bowiem ustalania kręgu stron postępowania w sprawach dotyczących robót budowlanych, które wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam w sobie nie jest przepisem, w oparciu o który możnaby kwalifikować roboty budowlane, jako wymagające lub nie wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Takim przepisem jest natomiast przykładowo art. 29 ust. 7 pkt. 1 prawa budowlanego. Innymi słowy, gdyby planowane przez skarżącą roboty budowlane, wymagające co do zasady zgłoszenia, miały dotyczyć obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków, to ich przeprowadzenie wymagałoby uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W postępowaniu tym przymiot strony z mocy prawa przysługiwałby automatycznie podmiotom, których nieruchomości graniczyłyby z działką skarżącej, na której znajduje się budynek usytuowany w sposób, o którym mowa w § 12 ust. 2-4 rozporządzenia. Tymczasem organ niejako odwrócił zakres zastosowania tego przepisu, co nie było prawidłowe.
W ponownym postępowaniu organ dokona oceny dokonanego zgłoszenia (uwzględniając jego modyfikację) przy uwzględnieniu wyrażonych powyżej poglądów prawnych przez pryzmat pozostałych przepisów, w tym regulujących możliwość wniesienia sprzeciwu i stosownie do dokonanych ustaleń i ocen rozpozna odwołanie skarżącej.
Z wymienionych przyczyn, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach orzeczono w pkt II oparciu o art. 200 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżącej 500 zł. tytułem uiszczonego wpisu od skargi.