II SA/Kr 513/13

II SA/Kr 513/13 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2013-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący/
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Waldemar Michaldo
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi B. B. i J.B. na decyzję Wojewody z dnia 13 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
P.S. wnioskiem z dnia 6 listopada 2012 r. wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego wg. projektu typowego "Murator" C 15 dom nastrojowy na działce nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w T.
Decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 7 grudnia 2012 r. znak: [....] , w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i art. 104 K.p.a., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego na działce nr [....] przy ul. [....] w T., zaprojektowanego w odległości 1,5 metra od granicy z działką nr [....] oraz w odległości 1,5 metra od granicy z działką nr [....] .
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że projekt zagospodarowania terenu wypełnia wszystkie wymagania decyzji Prezydenta Miasta T. Nr [....] z dnia 8 marca 2010 r., znak [....] , o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, utrzymanej w mocy decyzją ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt [....] . Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu. Z uwagi na szerokość działki mniejszą niż 16 metrów istnieje możliwość zlokalizowania budynku w odległościach 1,5 metra od granic sąsiednich działek nr [....] i [....] , w myśl przepisów § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt został opracowany przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia budowlane i legitymujących się zaświadczeniem przynależności do odpowiedniej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono oświadczenie projektanta o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto ustosunkowując się do uwag wniesionych przez B.B. i J.B. wykazano ich bezzasadność, ponieważ ostateczna decyzja organu z dnia 24 września 2012 r., znak [....] , o umorzeniu postępowania została im doręczona, a kwestionowany dojazd drogą wewnętrzną od drogi publicznej (ul.....) przebiegający przez działki nr [....] , nr [....] , nr [....] , nr [....] i nr [....] , będące własnością Gminy Miasta T. , jest ogólnodostępnym dojazdem do działki inwestycji i działek sąsiednich.
Od decyzji organu I. instancji odwołanie z dnia 27 grudnia 2012 r. do Wojewody [....] złożyli B.B. i J.B. wnosząc o jej uchylenie ze względu na sporny dojazd do inwestycji, określany przez inwestora jako tymczasowy, nie będący drogą wewnętrzną. Ich zdaniem działki nr nr [....] powstały w wyniku zamiany i podziału działki nr [....] , gdzie znajdował się prowizoryczny przejazd i dojście do pobliskiego domu, która stała się własnością Gminy Miasto T. na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody [....] z dnia 29 stycznia 1991 r., znak [....] . Strony odwołujące się nie wyrażają zgody na korzystanie z opisanego przejazdu, ponieważ działka nr [....] była własnością prywatną, a inwestor ma możliwość doprowadzenia dojazdu do swojej działki od ul. [....] .
Decyzją z dnia 13 lutego 2013 r. znak: [....] Wojewoda [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 7 grudnia 2012 r.
W uzasadnieniu decyzji podano, że planowana zabudowa działki nr [....] w T. jest zgodna z ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 22 kwietnia 2010 r., znak: [....] , utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. Nr 50/W/2010 z dnia 8 marca 2010 r., znak [....] , o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W zatwierdzonym projekcie budowlanym zawierającym projekt zagospodarowania działki uwzględniono dostęp do drogi publicznej - istniejący, drogą wewnętrzną (oznaczoną kolorem żółtym) obejmującą działki nr nr [....] będące własnością Gminy Miasta T. , co jednoznacznie wynika z punktu 2.1 decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 8 marca 2010 r., która wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Podniesiono, że organ wojewódzki nie jest kompetentny do kwestionowania zakończonego odrębnego postępowania dotyczącego komunalizacji nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa.
Dalej organ wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 7 grudnia 2012 r. wymieniono wszystkie istotne dowody zgromadzone w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego, uwzględnione w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zgodnie z obowiązującym prawem procesowym.
Z uwagi na spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 4 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego na działce nr [....] przy ul. [....] w T. , należało więc utrzymać w mocy decyzję udzielającą pozwolenia na budowę.
Ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wystąpili B.B. i J.B. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.
W skardze podobnie jak w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia 7 grudnia 2012 skarżący kwestionują dojazd do inwestycji przebiegający przez działki nr nr [....] będące własnością Gminy Miasta T. Strony podniosły, że działki nr [....] (dzierżawione na podstawie umowy dzierżawy zawartej dniu 15 marca 2010 r.) i nr [....] powstałe w wyniku zmiany i podziału działki nr [....] , której nabycie z mocy prawa na rzecz Gminy Miasta T. stwierdzono decyzją Wojewody [....] z dnia 29 stycznia 1991 r. i na tej podstawie dokonano wpisu prawa własności nieruchomości przez Sąd Rejonowy w T. Wzdyma VI Ksiąg Wieczystych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu spornej decyzji nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu zarzutów zawartych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, a wydane w sprawie decyzje nie są obarczone wadami uzasadniającymi ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Nie każde przy tym naruszenie prawa skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi jedną z następujących wad: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4) stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Żadna z powyższych okoliczności w tej sprawie nie wystąpiła, a więc zaskarżona decyzja nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wymagane prawem przesłanki.
Przepisy Prawa budowlanego wyliczają katalog takich przesłanek, do których w tej sprawie należy zaliczyć złożenie przez inwestora:
1) wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
2) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
3) projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierającego projekt zagospodarowania działki lub terenu zgodny w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi;
4) kompletnego projektu budowlanego, który ma posiadać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.
Ww. przesłanki zostały w tej sprawie spełnione przez inwestora. P.S. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, dołączając do tego wniosku oświadczenie o posiadanym tytule prawnym do terenu inwestycji, tj. działki nr [....] . Do wniosku dołączono projekt budowlany, zaadoptowany do potrzeb inwestora, który także zawiera wymaganą treść, jak również opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Projekt ten został sporządzony przez uprawnione osoby. W dacie złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz w dacie wydania w tej sprawie decyzji obowiązywała ostateczna decyzja z dnia 8 marca 2010 r. nr [....] ustalająca warunki zabudowy.
Podstawowym zagadnieniem różnicującym stanowisko organów administracji i strony skarżącej jest prawidłowość wyznaczenia dostępu terenu inwestycji (działki nr....) do drogi publicznej. Skarżący uważają, że wprawdzie istnieje droga łącząca teren inwestycji z ulicą [....] , ale stan prawny tej drogi nie jest precyzyjnie uregulowany. Nie kwestionują, że działki nr nr [....] (którymi to działkami przebiega droga) nie stanowią własności Gminy Miasto T. , ale organy nie uwzględniły innych jeszcze istotnych okoliczności. Do takich istotnych okoliczności skarżący wskazują:
1) prowadzenie odrębnej sprawy związanej uregulowaniem własności działek nr nr [....]
2) dzierżawienie przez skarżących działek nr nr [....]
3) przekonanie skarżących, że nieruchomość obejmująca działki nr nr [....] stanowi ich własność.
Organy obu instancji w tej sprawie wskazują zaś, że każda z działek po których przebiega droga stanowi własność Gminy Miasto T. potwierdzona wydaną decyzją komunalizacyjną, zamianą działek przeprowadzoną w 2000 r. (w ramach której Gmina otrzymała działki nr nr [....] , a S.B. i R.B. otrzymali działkę nr....), wpisem do ksiąg wieczystych i do ewidencji gruntów. Skoro z tych dokumentów wynika, że ww. działki stanowią własność Gminy Miasto T. , to nie ma przeszkód przed umożliwieniem inwestorowi korzystania z tych działek celem dojazdu do drogi publicznej (ul.....).
Sąd dokonując wykładni przepisów prawa, a w tym Prawa budowlanego i dodatkowo oceniając argumentację stron doszedł do przekonania, że rację w tym sporze należy przyznać organom administracji (Wojewodzie .....i Prezydentowi Miasta T. ).
Przede wszystkim należy stwierdzić, że na daty wydania przez organy administracyjne decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, ww. działki stanowiły własność Gminy Miasto T. Ten stan wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i w istocie także skarżący nie zaprzeczają takiemu stanowi prawnemu. Część zarzutów skarżących dotyczy nieprawidłowości postępowania zakończonego decyzją komunalizacyjną Wojewody [....] i brakiem powiadomienia o wydaniu decyzji stwierdzającej przejście prawa własności działek na rzecz Gminy Miasto T. Sąd w tej sprawie, dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, nie może oceniać prawidłowości lub legalności wydania decyzji komunalizacyjnej obejmującej drogę łączącą teren inwestycji inwestora z ul. [....] . Także organy administracji nie mogły oceniać prawidłowość wydania takiej decyzji. Tym samym skoro nastąpiła komunalizacja i w ślad za tym dokonano odpowiedniego wpisu do księgi wieczystej (a także do ewidencji gruntów), to organy administracji nie mogły dokonać oceny innej niż tylko stwierdzić, że działki te stanowią nieruchomość będącą własnością Miasta T. Przy czym należy mieć na uwadze także i to, że działki te (działki drogowe) nie są objęte terenem inwestycji, ale stanowią dojazd do terenu inwestycji. W związku z tym skoro stan własności tych działek drogowych na daty wydania w tej sprawie decyzji był ustalony, to nie istniała możliwość odmowy udzielenia z przyczyny związanej z "uregulowaniem stanu prawnego tych działek". Także okoliczność wskazująca na dzierżawienie działek nr nr [....] nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia w tej sprawie pozwolenia na budowę inwestorowi. Umowa dzierżawy jest stosunkiem prawnym dużo słabiej chroniącym dzierżawcę niż właściciela i skoro właściciel (Gmina Miasto T.) zgodziła się na korzystanie przez inwestora ze swojej drogi, to nie może tego kwestionować dzierżawca. Gdyby doszło do ewentualnych sporów pomiędzy dzierżawcą (skarżącymi), a osobą korzystającą z działek drogowych nr nr [....] , to wówczas taki spór może zostać rozstrzygnięty albo przez samego właściciela (Gminę Miasto T. ), albo w odrębnym postępowaniu przed sądem cywilnym. Na potrzeby tej sprawy nie ma to jednak znaczenia. Istotnym jest to, że teren inwestycji (działka nr.....) ma połączenie z drogą publiczną (ul......), to połączenie komunikacyjne jest zgodne z decyzją ustalającą warunki zabudowy, a ponadto te działki drogowe po których ma nastąpić połączenie z drogą publiczną stanowią własność Gminy Miasto T. , a nie skarżących.
Sąd nie podziela także przekonania skarżących, że działki nr nr [....] stanowią ich własność, skoro nie dość, że z akt administracyjnych wynika co innego (akta administracyjne, karty łącznie oznaczone jako nr 7), to sami skarżący dołączyli do skargi między innymi wypis z rejestru gruntów z którego wynika, że na datę 30 sierpnia 2012 r. działki nr nr [....] stanowiły własność Gminy Miasto T. (akta sądowe, karta nr 23). Przekonanie skarżących pozostaje w wyraźnej sprzeczności z dokumentami i nie jest niczym, poza samym przekonaniem, uzasadniane.
Także okoliczności związane z ewentualnym utrudnianiem dostępu do księgi wieczystej nr [....] lub nr [....] geodecie J. S. nie mają w tej sprawie znaczenia. Dostęp do ksiąg wieczystych stanowi odrębną sprawę, nie obejmowaną postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu w tej sprawie Wojewoda [....] jako organ administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo uznał, że przedłożony projekt budowlany nie narusza w istotnym zakresie przepisów prawa, a kwestia związana z dostępem terenu inwestycji do ul. Buczka została prawidłowo wyjaśniona na potrzeby tej sprawy przez organy administracji.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę z nieuzasadnioną i orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.