II SA/KR 505/22

II SA/Kr 505/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Jacek Bursa /przewodniczący/
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2288/22 - Wyrok NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 14 , art 28
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: SWSA Jacek Bursa SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "P" Sp. z o.o. w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2016 roku nr XLVIII/864/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rynek Krowoderski" skargę oddala.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 marca 2022 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2016 r. nr XLVIII/864/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rynek Krowoderski" w części tj. § 7 ust. 5 pkt 2 lit. a uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:
1/ art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i:
a/ wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami na całym terenie objętym mpzp;
b/ ustalenia nieostrych, uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, m.in. stacji bazowych telefonii komórkowej;
2/ art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania na całym terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
3/ art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t. oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej;
4/ art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.
W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że A. jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (RPT) prowadzonego przez Prezesa UKE pod nr [..] . Stosownie do treści art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju, przedsiębiorca telekomunikacyjny w sprawach telekomunikacji, może wnieść do sądu administracyjnego skargę na uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Uchwała w zaskarżonej części stanowi, że odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej): a) zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na elewacjach i dachach budynków frontowych i w miejscach widocznych od strony przestrzeni publicznej, z zastrzeżeniem § 18 ust 4. ". Takie postanowienia są niezgodne z prawem, gdyż nie ma żadnego przepisu odrębnego, który nakazywałby ukrywanie w przestrzeni publicznej infrastruktury telekomunikacyjnej. Nie można wymagać, aby stacja bazowa w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem tworzyła harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie była widoczna dla kogokolwiek znajdującego się w przestrzeni publicznej. Co więcej nie wiadomo do kogo właściwie skierowany jest przedmiotowy zakaz - do pieszego, mieszkańca, osoby na rowerze, podróżującej transportem prywatnym, czy miejskim, siedzącej w przestrzeni publicznej i jakie miejsca dokładnie i ściśle kwalifikują się do przestrzeni publicznej (definicja z art. 4 ust. 1 pkt 13 uchwały zawiera wyliczenie przykładowe, a nie wyczerpujące).
Należy podkreślić, że aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych.
Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze bądź prawie zawsze będzie odbiegać od sposobu zabudowy albo od otaczającej ją przyrody czy ukształtowania terenu, zarówno co do wysokości, jak i kształtu łub koloru. Dlatego też stacje bazowe podobnie jak inne urządzenia miejskiej infrastruktury technicznej są widoczne na tle zabudowy, panoramy czy krajobrazu. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z uwagi na swoje społeczne znaczenie, korzysta z preferencji inwestycyjnych, służąc przede wszystkim realizacji celu publicznego ponad ochronę ładu przestrzennego czy innych wartości estetycznych. Władztwo planistyczne to nic innego jak kompetencje gminy do władczego kreowania zasad polityki przestrzennej, ustalania sposobów zagospodarowania i przeznaczania terenów gminnych. Plan, tak jak każdy akt prawa miejscowego, powinien spełniać zasady prawidłowej i rzetelnej legislacji. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą istotne naruszenie zasad jego sporządzania, w tym zasady prawidłowej legislacji wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, skutkuje jego nieważnością i taka powinna być orzeczona przez Sąd co do uchwały w zaskarżonej części (tak np.: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2020 r. -sygn. akt II OSK 447/18, wyrok NSA z dnia 20 października 2020 r. - sygn. akt II OSK 1989/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1481/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1476/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1480/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2020 r. - sygn. akt II SA/Kr 1485/19, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1518/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2019 r. - sygn. akt IV SA/Po 747/19). Przytoczone orzeczenia kwestionują prawidłowość ustanawiania przez organ uchwałodawczy gminy ograniczeń w możliwości lokalizowania na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m in. poprzez nieostre, niezdefiniowane pojęcia i odniesienie "od strony przestrzeni publicznej". Takie wieloznaczne, nieprawne pojęcia w istocie uzależniają możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, a w konsekwencji w sposób rażący naruszają art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. 2, art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Prawo ma być stanowione racjonalnie, gdyż legislacja nieracjonalna nie może być uznana za "przyzwoitą", choćby spełniała wszelkie formalne wymagania (np. wyr. TK z dnia 12 września 2005 r., sygn, SK.13/05, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 91, s. 1078, wyr. TK z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt P 2/03, OTK Seria A 2004 nr 5, poz. 39; wyr. TK z dnia 4 stycznia 2004 r., sygn. akt K 14/03, OTK Seria A 2004 nr 1, poz. 1). Racjonalnie stanowione prawo powinno być jasne, precyzyjne, w szczególności w zakresie określania praw i obowiązków adresatów oraz zrozumiałe i jednoznaczne dla każdego. Każdą normę prawną tworzyć należy poprawnie zarówno z punktu widzenia językowego, jak i logicznego, w przeciwnym wypadku dochodzić będzie do nieprawidłowych interpretacji, nadmiarowych znaczeń, a przez to do nadużyć przy egzekwowaniu prawa. Przytoczyć w tym względzie należy uzasadnienie wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1281/21, w którym na tle analogicznego brzmienia planu miejscowego obszaru [...], Sąd orzekając o nieważności przedmiotowych postanowień wyjaśnił co następuje: "Podkreślić trzeba, że warunek "niewidoczności infrastruktury telekomunikacyjnej od strony przestrzeni publicznej" nie został ograniczony do jednego punktu, czy odległości od planowanego obiektu [...], lecz wymaga braku widoczności obiektu niezależnie od odległości w jakiej znajduje się obserwator. Dokonanie oceny wypełnienia postanowień planu każdorazowo wymagałoby zatem ustalenia, czy z jakiegokolwiek miejsca spełniającego warunek o którym mowa w punktach 1 i 2 będzie można dostrzec inwestycję. W praktyce ustalenie takie nastręczać będzie poważne trudności. Dodatkowe wątpliwości rodzi posłużenie się przez uchwałodawcę nieostrym pojęciem "poziomu przechodnia". Rację ma strona skarżąca wskazując, że pojęcie to jest niejednoznacznie i może być różnie interpretowane".
Uchwała w zaskarżonej części powoduje także bezprawne ograniczenie skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. Potwierdził to np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 978/20, wskazując, że: "Zatem wprowadzając uznaniowe ograniczenia w lokalizowaniu stacji bazowych telefonii komórkowej, z jednoczesnym dopuszczeniem usług rozwoju usług telekomunikacyjnych stacjonarnych, gminny uchwałodawca dopuścił się faworyzowania przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi za pomocą sieci kablowych i podziemnych, do czego nie miał prawa Nie chodzi tu jedynie o sprzeczności z Megaustawą, ale także z zasadą neutralności technologicznej i usługowej, obowiązującą w telekomunikacji na poziomie europejskim, implementowaną w P.t. (art. 2 ust. 5 w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 P.t.), oraz narzuconą do przestrzegania przez podmioty publiczne, a więc także Gminę (art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust, 1 pkt 1 ustawy o informatyzacji). Rozwój telekomunikacji jako takiej na terenie Unii Europejskiej opiera się na zasadzie neutralności technologicznej, zakazującej państwom członkowskim narzucania lub dyskryminacji jakichkolwiek technologii stosowanych przy wykonywaniu prawa. Zasada neutralności technologicznej jest podstawowym narzędziem stworzenia i utrzymania równoprawnej konkurencji pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi oraz zapewniania dostępu użytkowników końcowych do ich usług. Tymczasem uchwała w zaskarżonej części zawiera regulacje naruszające powyższe, bowiem zakazy lub rozwiązania dotyczące inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej odnoszą się wyłącznie do infrastruktury lub sieci służących świadczeniu usług w technologii mobilnej. Niejasne są przesłanki przyjęcia przez Radę Miasta w uchwale skarżonych postanowień, gdyż zaskarżona Uchwała nie zawiera dokładnego i przedmiotowego uzasadnienia. Z pewnością takim uzasadnieniem dla wprowadzonych ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej dedykowanej sieciom czy urządzeniom telefonii mobilnej nie mogą być ogólne cele Uchwały. Jakkolwiek zrozumiałe jest dążenie przez organ uchwałodawczy do ochrony panoram widokowych i widoków Krakowa, to nie sposób zgodzić się z góry przyjętym założeniem, że tylko i wyłącznie infrastruktura telekomunikacyjna dedykowana telefonii komórkowej może estetykę miasta, czy przyrody naruszyć. Plan (jak zresztą zdecydowana większość planów miejscowych obowiązujących w Krakowie) przypisuje tylko jednemu rodzajowi infrastruktury technicznej, to jest infrastrukturze telekomunikacyjnej, a zwłaszcza stacjom bazowym, "niszczycielski" wpływ na krajobraz miasta, które ma być w rozumieniu autorów uchwały zeszpecone antenowymi konstrukcjami wsporczymi. Tymczasem w tkankę miejską wpisane są nie tylko zabytki, czy unikalne krajobrazy, ale także infrastruktura, czy urządzenia techniczne pozwalające na funkcjonowanie w mieście wszystkim jego mieszkańcom (komunikacja, energetyka, wodociągi itp.). Nie ma zatem żadnych podstaw, aby jedynie jeden rodzaj inwestycji i to inwestycji celu publicznego poddawać nie tylko nieracjonalnym, ale też niemożliwym do spełnienia rygorom przy ich lokalizowaniu.
W odpowiedzi na skargę Gmina Miejska Kraków, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Krakowa, wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że zaskarżony plan miejscowy, został uchwalony zgodnie zobowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w toku procedury planistycznej uzyskał wszystkie opinie i uzgodnienia wymagane przepisami prawa. Przyjęte w planie rozwiązania uwzględniają również wszelkie opinie i uzgodnienia wymagane przepisami oraz dokonane w ramach obowiązującej procedury planistycznej. Głównym celem planu było stworzenie planistycznych podstaw dla realizacji projektu utworzenia przy ul. Królewskiej dzielnicowego centrum - tzw. Rynku Krowoderskiego, jako miejsca skupiającego aktywność lokalnej społeczności oraz określenie zasad jego zagospodarowania i scalenia z układem urbanistycznym, a przy tym wykluczenie form zagospodarowania obniżających wartość przestrzeni oraz ochrona kompozycji urbanistycznej i formy architektonicznej kwartałów zabudowy wraz z istniejącą zielenią, w tym zachowanie lokalnych gabarytów i charakteru istniejącej architektury (por § 3 zaskarżonej uchwały). Teren objęty planem wymagał wprowadzenia zasad zagospodarowania przestrzennego poprzez kompleksowe rozwiązania obejmujące kompozycję funkcjonalno-przestrzenną, uwzględniającą relacje z terenami otaczającymi, kształtowanie przestrzeni publicznych i systemów zieleni oraz obsługę komunikacyjną i powiązania z układem komunikacyjnym miasta. Obszar opracowania stanowią kwartały zabudowy wydzielone szachownicowym układem ulic: od północy przebiegiem ul. [..., od wschodu ul. Urzędniczej, od południa ul. Juliusza Lea, od zachodu ul. Kronikarza Galla oraz centralnym przebiegiem ul. Królewskiej. Powstałe kwartały wypełniono zabudową zwartą i wolnostojącą, w liniach pierzei lub cofniętą w stosunku do nich, z lukami zaplanowanymi jako wjazdy w głąb posesji. Osią szachownicowego układu sieci ulicznej omawianego terenu jest ul. Królewska o przebiegu równoleżnikowym, skrzyżowana z południkowymi przecznicami - ul. Urzędniczą, Nowowiejską, Kijowską i Galla; jego północne domknięcie stanowi ul. Kazimierza Wielkiego, południowe ul. Lea. Najstarszym elementem układu jest przebieg ul. Kazimierza Wielkiego nawiązujący do przebiegu głównej drogi wiejskiej o proweniencji średniowiecznej, prowadzącej do zamku królewskiego w Łobzowie. Pod koniec XIX w. powstała obecna ul. Lea, prawdopodobnie istniała w tym okresie również droga w linii obecnej ul. Nowowiejskiej. Pozostałe ulice zaprojektowane zostały w ramach Planu regulacyjnego Wielkiego Krakowa opracowanego po przyłączeniu gmin podmiejskich, jednak jego realizacja w tym rejonie trwała do lat 50. XX w. - ul. Urzędniczą wytyczono w 1912 r., ul. Galla (biegnącą w rejonie dawnej granicy między Nową Wsią a Łobzowem) na początku lat 30. XX w., ul. Królewską w 1941 r. (przeniesiono tu wówczas z ul. Kazimierza Wielkiego linię tramwajową), ul. Kijowską pod koniec lat 50. Powstałe kwartały w kilku etapach wypełniono zabudową zwartą i wolnostojącą, w liniach pierzei lub cofniętą w stosunku do nich, z lukami zaplanowanymi jako wjazdy w głąb posesji. Najstarszą zabudowę stanowią kamienice, tworzące zwarte odcinki pierzei, z 1. ćwierci XX w. i z lat międzywojennych, o cechach późnego modernizmu i funkcjonalizmu, najczęściej czterokondygnacjowe, przy ulicach Urzędniczej, Nowowiejskiej, Lea i Galla. Drugi etap wyznacza budowa w latach 1941-1943, po południowej stronie nowowytyczonej obecnej ul. Królewskiej, niemieckiego osiedla mieszkalnego, zgodnie z zasadą "Licht und Luft". Późnomodernistyczne, czterokondygnacjowe bloki zlokalizowano w linii pierzei ulicy oraz wokół rozdzielającego ich zwarte odcinki wydłużonego placu. W ciągu trzeciego etapu, trwającego od lat 50. po 70., powstała główna tkanka zabudowy obszaru. Kwartały domknięto blokami mieszkalnymi, obiektami szkolnymi i usługowymi, głównie cztero- i pięciokondygnacjowymi, część budynków zlokalizowano wewnątrz kwartałów. Wprowadzono zieleń skwerową i chodnikowe rzędy drzew. Istotną realizacją z tego okresu była budowa w latach 1962-1964 wieżowca Biprostalu na rogu obecnej ul. Królewskiej i Kijowskiej, z charakterystyczną mozaiką pokrywającą elewację południową, do dziś stanowiącego dominantę tej części miasta. W nawiązaniu do jego skali wzniesiono w sąsiedztwie, po północnej stronie ul. Królewskiej między ulicami Nowowiejską i Kijowską, zespół trzech bloków jedenastokondygnacyjnych z pawilonami usługowymi w parterach, poprzedzonych placem parkingowym. Powstało w ten sposób stosunkowo obszerne wnętrze, nazywane dzisiaj Rynkiem Krowoderskim, które w znacznym stopniu uległo degradacji - zniszczona betonowa nawierzchnia, zaniedbana zieleń, liczne wielkoskalowe tablice reklamowe na stelażach i zniszczonym ogrodzeniu.
W ostatnim etapie, już w XXI w., dopełniono zabudowę kwartałów północnych od strony ul. Kazimierza Wielkiego, gdzie wśród obiektów tworzących odcinki zwartych pierzei i wolnostojących do sześciu kondygnacji, wzniesiono konkurujący pod względem wysokości z Biprostalem budynek mieszkalny na rogu z ul. Kijowską. Podkreślić należy, iż zapisy zaskarżonej uchwały stanowią podstawę do utworzenia u zbiegu ul. Królewskiej i al. Kijowskiej miejskiego placu - Rynku Krowoderskiego, co pozwoli wykorzystać potencjał miejsca usytuowanego w centralnej części dzielnicy oraz przyczyni się do rozwoju i rewitalizacji tego rejonu Miasta. Powierzchnia terenu wynosi 14,1 ha. Ustalenia planistyczne zaskarżonej uchwały określają zasady zagospodarowania przestrzennego w całym obszarze, uwzględniając zasady kształtowania przestrzeni publicznych oraz ochronę spójności śródmiejskiego układu urbanistycznego. Zaskarżony plan miejscowy pozwolił zapobiec negatywnym przekształceniom harmonijnie ukształtowanej tkanki miejskiej i zapewnił przy tym prawidłową obsługę komunikacyjną wewnątrz obszaru oraz jego powiązanie z układem komunikacyjnym miasta. Podniesiono, że przepisy art 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych określają reguły w zakresie tworzenia przepisów dotyczących sytuowania infrastruktury telekomunikacyjnej w nowo uchwalanych planach miejscowych zagospodarowania przestrzennego, jak też są wskazówkami w zakresie wykładni postanowień planów miejscowych, które obowiązywały w dacie wejścia w życie powołanych przepisów. Przepisy te mają w pewnym sensie korygować postanowienia planu, a z pewnością postanowienia planu muszą być interpretowane zgodnie z celem ustawy wyrażonym w jej art. 46. Ratio legis art. 46 ust. 2 ustawy jest zatem prawo do zabudowy inwestycji w zakresie łączności publicznej, chyba że jej realizacja naruszałaby zakazy lub ograniczenia ustanowione w planie (tak NSA w wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1925/20). Przy czym zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II SA/Kr 210/21) w art. 46 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych "(...) nie chodzi tutaj o to, że w planie miejscowym nie mogą być umieszczane w ogóle zakazy dotyczące urządzeń łączności publicznej. Chodzi bowiem o takie zakazy (oraz inne rozwiązania), które mogłyby uniemożliwić lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej". W orzecznictwie przyjmuje się również, że art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych co do zasady nie pozbawia gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten określa tak zwane władztwo planistyczne gminy, czyli jej kompetencje do samodzielnego ustalania przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego zgodnie z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej (tak NSA w wyroku z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2717/18). Ponadto powyższy przepis nie przyznaje przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Na gruncie art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych ustawodawca dopuścił także możliwość istnienia określonych zakazów i ograniczeń, które wiążąco będą kształtowały uprawnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do określenia lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (tak NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2627/18). Przepisy te nie mogą być rozumiane jako nakaz tworzenia takiego prawa miejscowego aby zawsze odpowiadało intencjom inwestycyjnym przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Jest wręcz przeciwnie, regulacja ta musi być bowiem odczytywana łącznie z celami i zadaniami planowania przestrzennego oraz samodzielnością gminy w tym zakresie, w konsekwencji czego za dopuszczalne należy uznawać pośrednie ograniczanie w planie miejsca lokalizacji, rodzaju urządzenia łączności publicznej czy jego parametrów z uwagi na inne istotne dobra i wartości podlegające ochronie z punktu widzenia u.p.z.p. i innych ustaw (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 5 lutego 2020 r. II SA/Gd 541/19). Naruszenie tego przepisu miało by miejsce jeżeli postanowienia planu miejscowego uniemożliwiono w ogóle realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Taka sytuacja na gruncie niniejszej sprawy nie miała miejsca. Skarżona uchwała statuuje zakaz tego rodzaju inwestycji wyłącznie na elewacjach i dachach budynków frontowych i w miejscach widocznych od strony przestrzeni publicznej. Ponadto w myśl art. 46 ust. 1 a ww. ustawy nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że skarżąca w niewielkim stopniu jest ograniczona w możliwości realizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, a w szczególności realizacji zobowiązań nałożonych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Ograniczenia w zakresie sytuowania urządzeń telekomunikacyjnych wprowadzono tam, gdzie w wyznaczonych terenach przeznaczeniem lub jednym z przeznaczeń jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna albo tereny zostały już zainwestowane (zabudowane), poprzez wprowadzenie zakazu lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej. Podobny zakaz wprowadzono w terenach zieleni urządzonej gdyż przedmiotowe przeznaczenie nie jest wymienione w art. 46 ust. 2 i wg przedmiotowego ustępu nie jest przeznaczeniem, w którym można lokalizować wolnostojące maszty infrastruktury telekomunikacyjnej w sposób dowolny. Podkreślić należy, iż przed sporządzeniem edycji projektu planu miejscowego do opiniowania i uzgodnień, dokonano szczegółowych analiz. Ze względu na specyfikę obszaru objętego zaskarżoną uchwałą, w toku procedury pianistycznej zlecono Pracowni Konserwacji Zabytków "[...] " sp. z o.o. Pracownia Dokumentacji Naukowo-Historycznej dokument obejmujący Konsultacje Problemowe dotyczące Niezbędnego zakresu regulacji do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w treści którego szczegółowo odniesiono się do istniejących obiektów zabytkowych oraz wskazano wnioski dotyczące zasad zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo wskazać należy, iż Miejski Konserwator Zabytków pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. znak: [...] wskazał cyt: (...) dopuszcza się lokalizację anten, stacji bazowych i innych urządzeń technicznych w sposób nie ingerujący w walory architektoniczne budynków objętych ochroną konserwatorską, tzn. dopuszcza się w miejscach nie widocznych z poziomu przechodnia od strony przestrzeni publicznych (np. wyłącznie na tylnych połaciach dachów). Dodatkowo wskazać należy, iż ze względu na unikalny charakter obszaru objętego granicami zaskarżonej uchwały, zasadnym było przyjęcie takich ustaleń planistycznych, które będą stanowiły gwarancję, iż wszelkie zamierzenia inwestycyjne będą stanowiły harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie będą wpływały na osie widokowe i kompozycyjne. Zatem niezwykle istotnym było, aby wszelkie działania inwestycyjne w tym obszarze, w tym również w zakresie instalacji obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych, były podporządkowane ochronie walorów zabytkowych obszaru. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących posługiwania się w skarżonych zapisach uchwały pojęciami wieloznacznymi i uznaniowymi, należy wyjaśnić, że odnosząc się do zarzutu braku definicji "poziomu przechodnia czy obserwatora, to należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z przepisami § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283), w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu. Zatem w sytuacji, gdy dane pojęcie nie zostało zdefiniowane w treści aktu prawnego, należy je rozumieć zgodnie z regułami interpretacyjnymi języka polskiego. Fakt że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "poziom przechodnia" nie oznacza, że jest one nieznane w urbanistyce i w literaturze fachowej z zakresu planowania przestrzennego i architektury krajobrazu. Perspektywa obserwacji krajobrazu "z poziomu przechodnia" który zarazem jest użytkownikiem przestrzeni, stanowi jeden z wyznaczników opisujących i wartościujących krajobraz miejski. W wyroku z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 1037/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że "poziom przechodnia jest pojęciem względnie jasnym i dotyczy miejsc, w których odbywa się komunikacja piesza tj. istniejące i w przyszłości realizowane dojścia piesze. Kwestionowana norma mieści się zatem w ramach prawa i nie stanowi nieuzasadnionej prawem ingerencji w interesy prawne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem". Organ zakwestionował również naruszenie art. 112 ust. 4 pkt 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne, do którego nie mogło dojść przez uchwalenie miejscowego planu, lecz przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w ramach sporządzanych planów zagospodarowania częstotliwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, dalej: u.s.g.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku skarg na uchwały stanowiące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zastosowanie znajduje ponadto art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej: u.p.z.p.), zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać zatem z zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem. W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17 oraz powołane tam orzecznictwo). W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały. Podstawą uwzględnienia skargi może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego.
Przedmiotem kontroli Sądu są postanowienia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2016 r. nr XLVIII/864/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rynek Krowoderski". Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2016 r., poz. 4049.
Skarżąca była legitymowana do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 884, dalej: u.w.r.u.s.t.), zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.
Skarżąca zakwestionowała § 7 ust. 5 pkt 2 lit. a uchwały, który ma następującą treść: "5. Zasady odnoszące się do lokalizowania urządzeń budowlanych: (...) 2) odnośnie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej): a) zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności na elewacjach i dachach budynków frontowych i w miejscach widocznych od strony przestrzeni publicznej, z zastrzeżeniem §18 ust.4".
Stosownie do § 18 ust. 4 uchwały: "Dopuszcza się lokalizację urządzeń budowlanych z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) na budynku o którym mowa w ust. 3 do maksymalnej wysokości zabudowy 58 m (wysokość bezwzględna 266 m n. p. m.)". Z kolei, przywołany § 18 ust. 3 stanowi, że: "W wyznaczonym terenie U.1 znajduje się obiekt objęty ochroną konserwatorską, ujęty w gminnej ewidencji zabytków, oznaczony na rysunku planu, pod adresem: ul. [...] , biurowiec [...] zbudowany w 1964 r., dla którego ustala się nakaz ochrony mozaiki na elewacji od ul. [...] ".
W kontekście powyższego trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem aktem prawa powszechnie obowiązującego, z czym wiąże się konieczność respektowania przez prawodawcę lokalnego nakazu przestrzegania zasad poprawnej legislacji. Wynika on z wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawnego. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady prawidłowej legislacji nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Z zasady określoności wynika, że każdy przepis prawny powinien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów. W odniesieniu do planu miejscowego trzeba mieć również na względzie jego rolę, jako determinanty prawnej decyzji administracyjnych wydawanych w procesie inwestycyjnym. Z tego względu akt ten musi zawierać ustalenia możliwie precyzyjne i jednoznaczne. W przeciwnym razie utraciłby tak ważną dla uczestników wspomnianego procesu funkcję predyktywną, a rozstrzygnięcia organów stosujących prawo stawałyby się nieprzewidywalne i dowolne (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 lutego 2020 r., II SA/Kr 1483/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2020 r. II OSK 447/18, wskazano, że plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego powinien zawierać regulacje czytelne - niebudzące wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury, co do parametrów lokalizacji inwestycji na terenie objętym planem miejscowym, to może stanowić zagrożenie dla standardów państwa prawa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. W tym samym wyroku NSA stwierdził, że naruszeniem Konstytucji jest stanowienie przepisów niejasnych, wieloznacznych, które nie pozwalają na przewidzenie konsekwencji prawnych zachowań jednostki (podmiotów podobnych). Należyta poprawność, precyzyjność i jasność przepisów prawnych ma szczególne znaczenie, gdy chodzi o ochronę konstytucyjnych praw i wolności człowieka i obywatela. Adresat normy prawnej musi wiedzieć, jakie jego zachowanie, i z jakich przyczyn ma znaczenie prawne (zob. wyrok TK z dnia 22 maja 2002 r., sygn. K 6/02, OTK-A 2002 r., Nr 3, poz. 33).
W ocenie Sądu kwestionowany zakaz został sformułowany z poszanowaniem zasad prawidłowej legislacji. Zakaz ten wyrażony został za pomocą dwóch elementów: lokalizacji na elewacjach i dachach budynków frontowych oraz w miejscach widocznych od strony przestrzeni publicznej. Oba elementy sformułowane zostały dostatecznie precyzyjnie i pozwalają ustalić, jakiego rodzaju zachowania nie są dozwolone w odniesieniu do lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych z zakresu łączności. Nie nastręcza trudności interpretacja pojęcia budynków frontowych, tj. budynków zlokalizowanych od frontu działki. W kontekście przywołanego przepisu i całości uregulowań miejscowego planu nie nastręcza również większych trudności interpretacja pojęcia miejsc widocznych od strony przestrzeni publicznej. Po pierwsze, w § 4 pkt 13 uchwały zdefiniowano pojęcie przestrzeni publicznej, przez którą należy rozumieć powszechnie dostępne miejsca w strukturze funkcjonalno-przestrzennej miasta, służące zaspokajaniu potrzeb ogółu użytkowników, np.: ulice, place, otoczenie przystanków komunikacji zbiorowej, parki i skwery. Po drugie, określono osobno wymagania wynikające z kształtowania przestrzeni publicznych i główne przestrzenie publiczne w obrębie planu (vide: § 10 uchwały). Po trzecie, na właściwe rozumienie tego sformułowania naprowadza określony w § 3 cel planu, wskazujący na dążenie do utworzenia przy ul. [...] dzielnicowego centrum – tzw. Rynku [...] , jako miejsca skupiającego aktywność lokalnej społeczności oraz określenie zasad jego zagospodarowania i scalenia z układem urbanistycznym, a przy tym na dążenie do wykluczenia form zagospodarowania obniżających wartość przestrzeni oraz do ochrony kompozycji urbanistycznej i formy architektonicznej kwartałów zabudowy wraz z istniejącą zielenią. Niewątpliwie wartość przestrzeni, opisana przekonująco w odpowiedzi na skargę, może zostać obniżona przez urządzenia telekomunikacyjne umieszczane na budynkach frontowych. Wobec czego za uzasadnione i usprawiedliwione należy oceniać postanowienia wyłączające możliwość ich umieszczania tak by były widoczne w miejscach ogólnodostępnych, jakimi ze swej istoty są miejsca opisane jako przestrzeń publiczna. Warto przy tym zaakcentować, że prawodawca lokalny podobnie jak urządzenia telekomunikacyjne traktuje inne urządzenia techniczne. W § 7 ust. 5 pkt 3 uchwały sformułowano bowiem podobny do punktu 2 lit. a, zakaz dotyczący takich urządzeń technicznych, jak m.in. maszynownie, szyby windowe, klimatyzatory, zbiorniki, na dachach budynków frontowych i w miejscach widocznych od strony przestrzeni publicznej.
Wszystko powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona część miejscowego planu nie jest obarczona żadnym z naruszeń, o których stanowi art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności organ gminy nie przekroczył granic upoważnienia ustawowego, granic władztwa planistycznego, ani też innych przepisów przywołanych w skardze. Podkreślić warto, że z art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeniami z zakresu infrastruktury technicznej, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na każdą inwestycję telekomunikacyjną. W ocenie Sądu przepisy art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t., chociaż niewątpliwie wprowadzają daleko idące preferencje dla inwestycji telekomunikacyjnych, to nie pozbawiają organów gminy władztwa planistycznego. Możliwe jest więc wprowadzanie w miejscowym planie ograniczeń dotyczących lokalizowania infrastruktury technicznej, będących w zgodzie z przywołanymi przepisami u.w.r.u.s.t. Wprowadzenie takich ograniczeń wymaga jednakowoż uwzględnienia i wyważenia różnorakich istotnych wartości i interesów, w tym interesów indywidualnych (m.in. przedsiębiorców telekomunikacyjnych, właścicieli nieruchomości) oraz interesu publicznego, który znowu mieści w sobie nie tylko racje ładu przestrzennego, ale i konieczność zapewnienia możliwości budowy infrastruktury technicznej na potrzeby łączności publicznej. W ocenie Sądu treść § 7 ust. 5 pkt 2 lit. a stanowi wynik właściwego ważenia interesów oraz wartości, i również z tej przyczyny należało go uznać za niewadliwy.
W przedstawionych realiach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.