II SA/Kr 502/19

II SA/Kr 502/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Jacek Bursa
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3270/19 - Wyrok NSA z 2022-09-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia 8 marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 5 października 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku B. K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na zmianę decyzji Nr [...] z 29.12.2017 r., wydanej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego (z trzema lokalami mieszkalnymi), z wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: gazu, wentylacji mechanicznej, wod.-kan., elektrycznymi, wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, elektrycznymi na działce nr [...], [...] obr. [...], wewnętrznym układem drogowym (droga dojazdowa z parkingiem) na działce nr [...], [...] obr. [...] Rozbiórka istniejącej wiaty na działce nr [...] oraz grilla murowanego na działce nr [...] obr. [...] ", w zakresie zmian:
- zmiana wewnętrznego układu ścian -podział na 12 lokali mieszkalnych i związana z tym zmiana instalacji wewnętrznych w budynku: gazu, wentylacji mechanicznej, wod.-kan., i elektrycznych. Decyzja ta zapadła w wyniku oceny stopnia zrealizowania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wyszczególnionych w postanowieniu z 3 września 2018 r., wydanym na podstawie art. 123 i art. 50 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor nie uzupełnił wszystkich braków wskazanych w powyższym postanowieniu, a planowane zmiany inwestycyjne, polegające na zwiększeniu liczby mieszkań z trzech na dwanaście, nie spełniają warunków określonych w § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a dotyczących zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie objętym wnioskiem.
Od tej decyzji odwołała się B. K. zarzucając naruszenie art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 112 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że
projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań określonych w § 18 ust. 1 i 2
rozporządzenia, ponieważ miejsca postojowe mogą być zaprojektowane wyłącznie na terenie, na którym dana inwestycja ma być zrealizowana, art. 7, art. 77 §1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z at. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie,
że skarżąca nie spełniła wskazanego w punkcie 5 postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 września 2018 r. obowiązku dołączenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego zawierającego uzupełnienia, co zdaniem organu l instancji uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy organ l instancji udostępnił skarżącej jedynie 3 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego i pozbawił skarżącą możliwości wykonania nałożonego na nią obowiązku, art. 8 § 1 i 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z wcześniej wydaną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 stycznia 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji, dla której zabezpieczono miejsca postojowe poza terenem inwestycji na podstawie umowy dzierżawy, a tym samym naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej oraz bezstronności i równego traktowania.
Wojewoda decyzją z dnia 8 marca 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja, w związku z brakiem na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydana została w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu warunków zabudowy z 5.08.2016 r. Z warunków powyższej decyzji wynika, że inwestor winien zrealizować miejsca postojowe poza terenem dróg i pasów pozostających w zarządzie ZIKiT, w ilości 1,2 miejsca postojowego na 1 mieszkanie. Powyższy parametr przyjęty został w oparciu o uchwałę Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r., określającą politykę przestrzenną Gminy w zakresie obsługi parkingowej (ust. 4 pkt e decyzji WZ). Ponieważ projekt zagospodarowania terenu nie spełniał warunków w tym zakresie, organ I instancji wezwał inwestora o doprowadzenie do zgodności w zakresie dot. wskaźnika liczby miejsc postojowych (pkt 2 ww. postanowienia z 03.09.2018 r.). Zgodnie z powyższym warunkiem dla prawidłowej obsługi 12 mieszkań winno być zaprojektowanych 15 (14,4) miejsc postojowych. W odpowiedzi na powyższe inwestor wyjaśnił, że miejsca postojowe, zgodnie z zapisem decyzji WZ, zrealizowane zostały poza terenem dróg i pasów pozostających w zarządzie ZIKiT. I tak: 15 miejsc postojowych zapewniono w garażu podziemnym w budynku położonym przy ul. [...], na które inwestor złożył oświadczenie że jest ich właścicielem oraz 3 miejsca postojowe na działce nr [...] obr. [...], przy czym jedno z nich przeznaczone zostało dla osoby niepełnosprawnej. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ I instancji wskazał ponadto, że w jego ocenie obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dotyczy terenu inwestycji, a nie innego terenu, co do którego inwestor dysponuje jedynie prawem obligatoryjnym. Zgodnie bowiem z zapisem § 18 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, a liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W powyższej kwestii organ I instancji powołał się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 515/13, w którym wskazano, że wykładnia systemowa tego przepisu, szczególnie zwrotu "zagospodarowując działkę budowlaną" prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w przepisie tym mowa o działce budowlanej, na której ma być realizowana inwestycja. Zdaniem organu odwoławczego, z powyższego zapisu rozporządzenia jednoznacznie wynika, że miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca parkingowe np. tylko na czas budowy, lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Orzecznictwo sądowoadministracyjne w tej materii jest jednoznaczne. W wyroku z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 362/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, przywołując szereg przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 6 tej ustawy, zgodnie z którym dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych, wywodzi, że nakaz respektowania przepisów techniczno-budowlanych i nakaz zaprojektowania odpowiedniego zagospodarowania jest nakazem wynikającym wprost z ustawy. Ponadto art. 7 ust. 1 pkt l ww. ustawy Prawo budowlane stanowi, że do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. l-2b tej ustawy. Zatem skoro z przepisów rangi ustawowej wynika wprost i jednoznacznie nakaz respektowania przepisów techniczno-budowlanych, które mają charakter gwarancyjny, to przyjęte w takich przepisach rozwiązania w zakresie obowiązku określonego zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, również znajdują umocowanie w ustawie. Zdaniem sądu, przy uwzględnieniu treści art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 6 ww. ustawy Prawo budowlane oraz § 18 ust. 1-2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie może budzić wątpliwości, że dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, istnieje obowiązek zaprojektowania odpowiedniego zagospodarowania, w tym urządzenia stosownie do ich przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsc postojowych dla samochodów. Cyt. " Użycie przez ustawodawcę w przepisach pojęć oznaczających czynności faktyczne - "zaprojektować" i "urządzić" a nie pojęć mogących oznaczać również czynności prawne - wskazuje jednoznacznie, że obowiązek realizacji miejsc postojowych dotyczy właśnie działki budowlanej lub terenu objętych projektem budowlanym. Skoro zaś zagospodarowanie ma istnieć przez cały czas przewidywanego okresu użytkowania obiektu budowlanego i być utrzymywane w odpowiednim stanie techniczny, to taka regulacja dodatkowo potwierdza ten wniosek oraz wskazuje na trwały charakter takiego zagospodarowania". W dalszym ciągu uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o warunkach zabudowy użyte zostało sformułowanie "Inwestor winien zrealizować miejsca postojowe poza terenem dróg i pasów drogowych pozostających w zarządzie ZIKiT". Jak wskazał w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powyższe sformułowanie nie oznacza zezwolenia na korzystanie z innych parkingów poza terenem wskazanym w powyżej lecz mówi o obowiązku zrealizowania, a nie zapewnienia miejsc postojowych we własnym zakresie. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieudostępnienia czterech egzemplarzy projektu budowlanego, celem dokonania uzupełnień, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Zatem obowiązek ten wynika wprost z przepisów ww. ustawy i należy go traktować bezwzględnie. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy dnia 18.09.2018 r. ówczesny pełnomocnik inwestora wypożyczył 3 egz. projektu budowlanego. Ponieważ postępowanie administracyjne było w toku, organ I instancji nie mógł wypożyczyć wszystkich 4-rech egzemplarzy, jeden egzemplarz obowiązkowo winien pozostać w aktach sprawy. Po dokonaniu uzupełnień i zwrocie wypożyczonych egzemplarzy, pełnomocnik inwestora winien zwrócić się do organu celem naniesienia poprawek w pozostałym egzemplarzu projektu budowlanego. Należy zatem uznać, że powyższy zarzut jest bezzasadny.
Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B. K. zarzucając naruszenie:
1/ art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że organ l instancji zasadnie uznał, iż projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań określonych w § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia, ponieważ miejsca postojowe mogą być zaprojektowane wyłącznie na terenie, na którym dana inwestycja ma być realizowana,
2/ art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że zasadne było stanowisko organu l instancji, iż Skarżąca nie spełniła wskazanego w punkcie 5 postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 września 2018 r., znak: [...] obowiązku dołączenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego zawierającego uzupełnienia, co - zdaniem organu l instancji - uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy organ l instancji udostępnił skarżącej jedynie 3 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego i pozbawił skarżącą możliwości wykonania nałożonego na nią obowiązku,
3/ art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 8 § 1 i 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z wcześniej wydaną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 10 stycznia 2018 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji, dla której zabezpieczono miejsca postojowe poza terenem inwestycji na podstawie umowy dzierżawy, a tym samym naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej oraz bezstronności i równego traktowania,
4/ art. 136 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w postaci przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 10 stycznia 2018 r., znak: [...] w sytuacji powzięcia wątpliwości przez organ II instancji co do tego, w jakich uwarunkowaniach została wydana ta decyzja.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty, w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu podlega ocena legalności decyzji o odmowie zmiany decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, w zakresie zmian wewnętrznego układu ścian tj. podziału na 12 mieszkań, w miejsce trzech, jakie dopuszczała decyzja zatwierdzona. W ocenie organu, taki podział wewnętrznych ścian budynku i wydzielenie w nim 12 mieszkań byłoby niezgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, w zakresie ustalonej w tej decyzji wymaganej ilości miejsc postojowych tj. 1,2 miejsca na mieszkanie, w sytuacji, kiedy na działce objętej projektowaną inwestycją wydzielono tylko trzy miejsca postojowe. W ocenie strony skarżącej decyzja jest wadliwa, ponieważ dla przedmiotowej inwestycji oprócz trzech miejsc postojowych na działce objętej zamierzeniem inwestor wskazał 15 miejsc postojowych zlokalizowanych w garażu podziemnym budynku przy ul. [...], którego jest współwłaścicielem a miejsca te są do jej wyłącznego rozporządzenia. W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyżej wskazany przepis przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ wzywa inwestora do usunięcia ewentualnych nieprawidłowości i po usunięciu tych nieprawidłowości lub jeżeli takiej potrzeby nie było, uznając, że w zakresie o którym mowa wyżej ocena przedłożonego mu projektu budowlanego jest pozytywna (projekt spełnia warunki określone w art. 35 ustawy Prawo budowlane) wydaje decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Stwierdzenie, iż projekt budowalny ustawowych kryteriów nie spełnia, ewentualnie inwestor nie usunął stwierdzonych nieprawidłowości obliguje organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Przedmiotem kontroli organu w opisanym wyżej postępowaniu jest ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami o warunkach zabudowy oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie organu projekt budowlany w decyzji wnioskowanej do zmiany, był sprzeczny z decyzyjną o ustaleniu warunków zabudowy. Ocena ta zdaniem sądu jest w pełni zasadna, chociaż niepełna. Projekt zagospodarowania działki pozostawała także w jawnej sprzeczności z przepisami techniczno-budowlanymi, na co nie zwróciły uwagi organy obu instancji.
Organ jest związany ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy a ta określała, że inwestor winien zorganizować 1,2 miejsca postojowe. Na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, inwestor nie wskazał takiej ilości miejsc postojowych w stosunku do liczby mieszkań objętych zmianą, co oczywiście jest sprzeczne z w/w decyzją. Wskazanie przez niego w wyjaśnieniach, iż zapewnia 15 dodatkowych miejsc postojowych w innym budynku, do którego inwestor posiada tytuł prawny jest w ocenie sądu niezgodne z prawem.
Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r. II OSK 1498/06, iż miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca parkingowe np. tylko na czas budowy, lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podgląd ten w pełni podziela. Miejsca parkingowe muszą być zlokalizowane na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, jest świadomy, iż w orzecznictwie pogląd ten jest polemiczny. Orzeczenia o dopuszczeniu możliwości lokalizowania miejsc postojowych poza terenem inwestycji zostały licznie przytoczone w skardze. Dla przykładu można wskazać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2016 r. II OSK 1736/14, w którym NSA wskazuje, iż wykładnia § 18 ust. 1 warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna. Ustawodawca wskazał wszak, że miejsca te mają być urządzone stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy. Jeśli zatem zabudowa ta żadną miarą nie pozwala na takie zagospodarowanie działki, które umożliwi realizację miejsc postojowych, to dopuszczalne jest ich usytuowanie na innej nieruchomości.
W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten nie uwzględnia tego, iż wskazane przez inwestora miejsc postojowych poza terenem inwestycji, to jedynie nie poddająca się realnej ocenie deklaracja, od której może on (inwestor) odstąpić w dowolnym czasie, bez negatywnych dla siebie konsekwencji – przede wszystkim bez wpływu na udzielone już pozwolenie na budowę. Jak się wydaje, pogląd ten nie da się też racjonalnie uzasadnić na kanwie obowiązujących przepisów. W ocenie sądu i wbrew stanowisku przedstawionym w skardze (a także niektórych przytoczonych w niej orzeczeniach) brak podstaw by uznać, że przepis § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 (dalej; rozporządzenie) ma niejasną czy niejednoznaczną treść. Stanowi on, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust 1). Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust 2). Z kolei § 3 rozrządzenia stanowi, iż ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.
Z przepisów tych jasno wynika, po pierwsze, że miejsca parkingowe muszą być urządzone na działce budowlanej a nie poza nią, po drugie, że ich liczba i sposób urządzenia wynikają z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, po trzecie, że działka budowlana to teren realizacji obiektu budowlanego a nie jakikolwiek inny teren choćby inwestor posiadał do niego prawa, nawet prawa rzeczowe. Zwrócić przede wszystkim uwagę należy, iż przytoczony wyżej przepis art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy nakazuje organowi badać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie sądu termin działka lub teren, o którym mowa w tym przepisie, to obszar działki budowlanej, o której mowa w
18 § rozporządzenia. Ocenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi w tym z § 18 rozporządzenia, musi się odnosić do obszaru inwestycji - działki budowlanej, co wynika też z art. 34 ust 3 pkt 1 ustawy. Przepis ten stanowi, iż projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Organ nie ma żadnej możliwości zweryfikowania czy projekt zagospodarowania działki jest zgodny z § 18 rozporządzenia, jeżeli założyć, że dopuszczalnym jest wskazywanie miejsc postojowych poza obszarem projektu zagospodarowania działki lub terenu tj. poza projektem budowlanym.
Skarżący nie wyjaśnił (także pełnomocnik skarżącego zapytany o to przez sąd na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r.) czy miejsca postojowe zlokalizowane w garażu podziemnym budynku przy ul. [...] nie miały w projekcie budowlanym dotyczącym tego obiektu służyć spełnieniu wymogów dla tego właśnie budynku, choć założyć można, że tak z pewnością było. Przeznaczenie tych miejsc dla zapewnienia miejsc postojowych przedmiotowej inwestycji uszczupliło by zatem wymogi parkingowe dla tego obiektu. W ocenie sądu nie jest dopuszczalnym realizowanie jednego budynku z wymaganą ilością miejsc postojowych, które w decyzji organ zatwierdza, by później miejsca te "ofiarować" dla potrzeb innej inwestycji uszczuplając tym samym wymogi techniczno-budowlane w budynku który projekt budowlany organ już zatwierdził.
W przytoczonych przez stroną skarżąca orzeczeniach mowa jest o wyjątkowych sytuacjach, kiedy inwestor może wskazać miejsca postojowe poza terenem inwestycji. Jak mowa o tym wyżej sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę poglądu tego nie podziela. Zauważyć jednak należy, iż o żadnej wyjątkowości w niniejszej sprawie mowy być nie może. Wola inwestora realizacji budynku o wielu mieszkaniach na stosunkowo małej działce, na której nie da się wydzielić wymaganej liczby miejsc postojowych, nie stanowi o wyjątkowości sytuacji, o której mowa w niektórych z tych orzeczeń. Inwestor uzyskał zresztą decyzję o pozwoleniu na budowę dostosowane do ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy oraz, której projekt zagospodarowania działki był zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Chęć realizacji budynku o większej ilości mieszkań nie czyni sytuacji wyjątkowej, sytuacji w której można odstąpić nie tylko od wymogu stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy ale też projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd na podstawie aryt 151 P.p.s.a. orzekła jak w sentencji.