II SA/KR 500/23

II SA/Kr 500/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-09-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Magda Froncisz
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 35 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2023 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 lutego 2023 r., znak; WI-I.7840.29.16.2022.JW w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Z. K. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 23 lutego 2023 r., znak: WI-I.7840.29.16.2022.JW utrzymująca w mocy decyzję Starosty N. Nr 447/2022 z 13 kwietnia 2022 r., znak: BUD.6740.1647.2021, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla B. J. obejmujące: budynek mieszkalny jednorodzinny, przyłącz kanalizacji sanitarnej oraz przyłącz wodociągowy na działce nr [...] położonej w obrębie P., gm. P.-Z., zwana dalej "inwestycją".
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
W dniu 27 lipca 2021 r. inwestor B. J. złożył w organie administracji architektoniczno-budowlanej I instancji wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie wskazanej inwestycji.
Starosta N. prowadził postępowanie administracyjne, które zakończył decyzją z 18 października 2021 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza wodociągowego oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] położonej w obr. ewid. P., gm. P. - Z..
Od decyzji tej, w ustawowym terminie, złożył odwołanie do Wojewody Małopolskiego za pośrednictwem Starosty N. Inwestor - B. J..
Wojewoda Małopolski, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z 16 lutego 2022 r., znak: WI-I.7840.29.38.2021.MA, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty N. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Powodem uchylenia decyzji przez Wojewodę Małopolskiego było stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja Starosty N. odmawiająca pozwolenia na budowę była wydana z powodu błędnego uznania, iż inwestycja jest niezgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zbyt małej powierzchni działki Inwestora (zdaniem Organu I instancji), podczas gdy określone tam minimalne powierzchnie działek – jak wskazał Wojewoda – dotyczyły wyłącznie wydzielania nowych działek. Kierując się konsekwencją następstw określonych prawem okoliczności, mających istotny wpływ na prawidłowy przebieg całego procesu budowlanego, jak i poszczególnych jego etapów, Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na niezachowanie przez organ rozstrzygający w sprawie o pozwolenie na budowę zasady pogłębiania zaufania obywatela do władzy publicznej (art. 8 kpa).
Starosta N. ponownie przeprowadził postępowanie administracyjne, które zakończył decyzją z 13 kwietnia 2022 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza wodociągowego oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] położonej w obr. ewid. P. , gm. P. - Z..
Od tej decyzji, w ustawowym terminie, odwołał się Z. K., zarzucając: spowodowanie zacienienia swojej działki i domu przez przedmiotową inwestycję, przyszłe problemy z rozbudową obecnego budynku, budową nowego, sprzedaży działki w całości lub części. Podnosi też, że inwestycja może negatywnie wpłynąć na jakość wód poziemnych. Odwołujący wniósł także o powołanie biegłych w kwestii ewentualnych szkód jakie mógłby ponieść, oraz określenia w której strefie B czy C znajduje się inwestycja oraz sprawdzenia czy "przyłącza mediów (...) są zgodne z rzeczywistością".
Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 23 lutego 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty N. Nr 447/2022 z 13 kwietnia 2022 r.
W uzasadnieniu do wydanej decyzji wskazał, że Projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany jest w odległości 3,00 m od granicy działki odwołującego. Budynki (projektowany i istniejący) usytuowane są w odległości wynoszącej 12,08 m. Wysokość projektowanego budynku wynosi 7,55 m. takie usytuowanie budynków skutkuje stwierdzeniem, że inwestycja nie będzie przesłaniać okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku odwołującego oraz nie będzie skutkować ponadnormatywnym ograniczeniem nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w tym budynku [wynika to m.in. z odległości pomiędzy budynkami, która jest większą od wysokości budynku projektowanego; jak również z "minięciem się budynków"]. Powyższe świadczy o spełnieniu przepisów, o których mowa w § 13 ust. 1-21 oraz w § 602 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2019.1065 ze zmianami) zwanego dalej WT.
Budynek (ze ścianami i przekryciem NRO) zlokalizowany jest w następujących odległościach od innych działek: od 7,00 do 8,12 m od granicy z działką nr [...] i 6,32 m od granicy z działką drogową.
Natomiast w stosunku do ewentualnej rozbudowy, budowy nowego budynku czy potencjalnie utrudnionej sprzedaży, jako do spraw hipotetycznych, przyszłych i niedookreślonych, Wojewoda Małopolski nie zajmuje stanowiska, ponieważ analiza prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa na gruncie rzeczywistych i weryfikowalnych materiałów dowodowych. W zakresie przyłączy mediów: z opisu do projektu zagospodarowania terenu, jak również z rysunku jasno wynika, że na działce inwestycyjnej nr [...]: zlokalizowana jest istniejąca sieć wodociągu lokalnego os. [...] i istniejący wysięg sieci kanalizacji sanitarnej oraz, że zaprojektowano przyłącz wody z istniejącego wodociągu, a ścieki odprowadzone będą do projektowanej studzienki kanalizacji sanitarnej. W zakresie energii elektrycznej "zaprojektowano lokalizację SP wraz z w.l.z. kablem ziemnym do TG w projektowanym budynku mieszkalnym".
Niewątpliwie inwestycja może powodować ograniczenia związane z przyszłą rozbudową budynku lub budową nowego budynku z uwagi na konieczność spełnienia przepisów technicznych dotyczących nasłonecznienia i przesłaniania. Powyższe stanowi podstawę do objęcia działki sąsiadującej obszarem oddziaływania inwestycji, natomiast nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ podkreślił, że odwołujący nie poparł zastrzeżeń zawartych w odwołaniu żadnym dowodem, ani nie wykazał się legitymacją do podważenia przedłożonej dokumentacji projektowej sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Ponadto po analizie przedłożonego materiału dowodowego nie można stwierdzić, iż realizacja przedmiotowej inwestycji ingerowałaby w prawo własności sąsiada bądź je ograniczała, jak również, że zamierzenie budowlane może negatywnie wpłynąć na jakość wód podziemnych.
Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że Inwestycja położona jest w terenie oznaczonym symbolem "B" MN/MP, określającym zasady zabudowy dla terenów zabudowy jednorodzinnej mieszkalno – pensjonatowej z dopuszczeniem budynków mieszkalno-letniskowych oraz częściowo w terenie oznaczonym symbolem KDD (droga dojazdowa). Inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], zatwierdzonego uchwałą nr XLIII/333/06 Rady Miasta i Gminy P. - Z. z 28 lipca 2006 r. (Dz.Urz. Woj. Małop. z 2006 r., Nr 558, poz. 3533), ponieważ:
- zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny,
- wykonano obowiązek realizacji dachów spadzistych o kącie nachylenia głównych połaci w granicach 35ş do 45ş dla budynków mieszkalnych (tu 35ş),
- wykonano obowiązek projektowania do trzech kondygnacji nadziemnych w tym trzecia w dachu (tu parter i poddasze użytkowe, bez podpiwniczenia),
- zastosowano do zewnętrznego wykańczania budynków tynków o jasnej kolorystyce,
- wysokość budynku nie większa niż 14,00 m (tu 7,55 m),
- zachowanie powierzchni terenów zielonych nie mniej niż 55 % (tu 60,86%).
Inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym Odwołującego, ponieważ dostęp do drogi publicznej pozostaje niezmieniony, nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie wprowadzi uciążliwości powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, nie spowoduje zanieczyszczenia powietrza, wody lub gleby.
Autorzy projektu budowlanego złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Zgodnie z art. 4 ustawy Pb, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ww. ustawy Pb, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w sprawie, w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Organ I Instancji prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Pb obejmując działkę inwestycyjną nr [...] oraz działkę nr [...] w obrębie P., gm. P.-Z..
Zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy Pb, Inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się odpowiednio aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 cytowanej wyżej ustawy Pb oraz inne dokumenty prawem przewidziane. Projekt zagospodarowania terenu wykonano na kopii mapy do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę i poświadczonej przez Starostę Nowosądeckiego, prowadzącego państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, iż powstała w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod odpowiednim numerem oraz potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez projektanta sporządzającego projekt.
Zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839). Ponadto w wyniku dokonanej analizy ustalono również, że ww. inwestycja znajduje się poza obszarem chronionym Natura 2000. Działki nie są położone na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. działka natomiast znajduje się w obszarze i terenie górniczym, złoża wód leczniczych P. - Z. II. Zgodnie z opisem (s. 9) do projektu zagospodarowania terenu "projektowany budynek mieszkalny ze względów na swoje przeznaczenie, nie spowoduje zmian w obrębie wód horyzontu czwartorzędnego".
Wojewoda Małopolski stwierdza, iż wobec spełnienia wymagań określonych w zacytowanych przepisach m.in. art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Pb (m.in. inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W związku z powyższym Wojewoda Małopolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję Starosty N. Nr 447/2022 z 13 kwietnia 2022 r., znak: BUD.6740.1647.2021.
Skargę na powyższą decyzję złożył Skarżący Z. K..
W uzasadnieniu wskazał, że działki inwestycyjne znajdują się na obszarze nazwanym [...] według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uchwała Nr XLIll/333/06 Rady Miasta i Gminy P. - Z. z dnia 28 lipca 2006, oraz według mapy dołączonej jako załącznik, działki znajdują się w obszarze ochrony uzdrowiskowej "C“, natomiast według zapisu dotyczącego oznaczenia działek tego samego dokumentu, znajdują się one w obszarze ochrony uzdrowiskowej "B", bez wątpienia znajdują się one na terenie górniczym (pozyskiwania wód mineralnych), wchodzą w skład [...] Parku Krajobrazowego, a także otoczone są obszarami objętymi przez program Natura 2000.
Ponadto wskazał, że zabudowa działki o nr [...] sprawi, że ewentualna przebudowa, nadbudowa czy też budowa na jego terenie będzie utrudniona, co zauważył sam Wojewoda w swoim piśmie z dnia 23 lutego 2023 roku. Wszystkie wyżej wymienione czynności, a także sprzedaż i podział działki będą też wykonywane, względem tego bardzo małego nowego budynku, który to wymusi pozycję przyszłego domu względem siebie, gdzie potencjalny możliwy metraż oraz kubatura nowego domu na obecnych działkach będzie o wiele większa niż planowanego domu Pana J. .
Zaznaczył też, że atutem każdej działki, a zwłaszcza w miejscowościach uzdrowiskowych, letniskowych czy znajdujących się przy parkach krajobrazowych są widoki. Gęsta zabudowa domów jednorodzinnych sprawia, że panorama na osiedlu przestaje istnieć. Projekt przyszłego domu przysłoni widok z mojej działki na górę K. , serce parku zdrojowego oraz P. a co za tym idzie obniży wartość mojej działki. W dokumentach z 2021 i 2022 roku Wojewoda Małopolski opublikował wyniki dokonanego Audytu Krajobrazowego, w którym uwzględniony jest unikatowy charakter [...] Parku Krajobrazowego oraz wartość jego krajobrazów: Na górze K. znajduje się także przekaźnik, który to zostanie zasłonięty jeśli budynek powstanie bezpośrednio przy naszej działce, powodując powstanie cienia radiowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami): Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zaskarżona decyzja dotyczy pozwolenia na budowę, które jest wydawane w oparciu o plan miejscowy. Powyższe o tyle ma znaczenie, że punktem odniesienia dla decyzji są zapisy planu miejscowego.
Nieruchomość na której planowana jest inwestycja, to jest działka nr [...] położona w obrębie P., gm. P.-Z. objęta jest ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, to jest uchwałą nr XLIII/333/06 Rady Miasta i Gminy P. - Z. z 28 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. - Z., Jednostka strukturalna "[...] (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2006 r., Nr 558, poz. 3533) – dalej też jako "mpzp" lub "plan miejscowy".
Organ wskazał, że inwestycja położona jest w terenie oznaczonym symbolem "B" MN/MP, określającym zasady zabudowy dla terenów zabudowy jednorodzinnej mieszkalno – pensjonatowej z dopuszczeniem budynków mieszkalno-letniskowych oraz częściowo w terenie oznaczonym symbolem KDD (droga dojazdowa). W ocenie Wojewody inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu.
To stanowisko jest jednak nieuzasadnione.
Trzeba wskazać, że zgodnie z postanowieniami planu miejscowego wskazany obszar oznaczony symbolem "B" MN /MP, znajdujący się w obszarze ochrony uzdrowiskowej "B", czego organ wprost nie wyartykułował pomimo licznych wątpliwości w tym zakresie wysuwanych przez Skarżącego, jeszcze na etapie postępowania administracyjnego, "obejmuje duże kompleksy częściowo obecnie zabudowanych terenów położonych na Ł. oraz Ś. i na B. , przeznaczonych dla realizacji zabudowy jednorodzinnej mieszkalno-pensjonatowej, z dopuszczeniem również realizacji budynków mieszkalno-letniskowych." Ponadto na tym terenie "Utrzymuje się istniejącą na tych terenach zabudowę z możliwością jej remontów, przebudowy i rozbudowy. Obowiązuje zabudowa do trzech kondygnacji nadziemnych w tym trzecia w dachu, przy wyniesieniu poziomu parteru budynku nie więcej niż 0,60 m od poziomu terenu przystokowego i wysokości budynku nie większej niż 14,0 m. Z zachowaniem zasad kształtowania zabudowy określonych w Części II Rozdział 1 pkt 9. Przy realizacji zabudowy mieszkalno-pensjonatowej zaleca się rozczłonkowanie bryły budynku w celu nawiązania jego gabarytów do przeważającej na tym terenie zabudowy jednorodzinnej."
Natomiast stosownie do dalszych zapisów planu miejscowego (Rozdział 4 Komunikacja) powiązania zewnętrzne Jednostki strukturalnej "[...] oraz obsługę komunikacyjną zapewnia jej układ drogowy, oraz przebiegająca po drugiej stronie rzeki Poprad w obrębie jednostki strukturalnej "A1" MIASTO kolej z przystankiem "P. ". Zgodnie z punktem 2 Rozdziału 4, "bezpośrednią obsługę komunikacyjną terenów zainwestowania i dojazd do nich z drogi krajowej zapewnia sieć istniejących i projektowanych gminnych dróg lokalnych oznaczonych w rysunku planu symbolem KDL, istniejących i projektowanych gminnych dróg dojazdowych oznaczonych w rysunku planu symbolem KDD, oraz dróg wewnętrznych oznaczonych symbolem KDW."
Ponadto "W liniach rozgraniczających dróg publicznych, na warunkach uzgodnionych z zarządcą drogi:
- zakłada się realizację infrastruktury technicznej,
- sytuowanie zatok postojowych, wiat przystankowych i kiosków."
Dodatkowo w tym samym punkcie wskazano, że:
"Szczegółowy przebieg projektowanych i przebudowywanych dróg gminnych zostanie ustalony na etapie opracowania projektów budowlanych, z dopuszczeniem korekt wskazanego w rysunku planu ich przebiegu, bez obowiązku zmiany planu, pod warunkiem nie naruszania pozostałych istotnych ustaleń planu. Dopuszcza się możliwość wynikającą z bieżącej realizacji planu, uzupełniania sieci dróg wewnętrznych - dojazdów (KDW), bez obowiązku zmiany planu. Omówiony i wskazany w rysunku planu układ komunikacyjny zapewnia dostęp z poszczególnych kompleksów terenów budowlanych do dróg publicznych. Zabezpieczenie w obrębie tych terenów budowlanych dojazdów - dojść do poszczególnych działek budowlanych pozostawia się do realizacji ich właścicielom, bez obowiązku zmiany planu."
Z powyższego wynika, że w obszar KDD przeznaczony jest pod drogi gminne. Oznacza to, że w liniach rozgraniczających KDD możliwa jest jedynie realizacja inwestycji drogowej (drogi publicznej) oraz dopuszcza się realizację infrastruktury technicznej a także sytuowanie zatok postojowych, wiat przystankowych i kiosków.
Nie jest możliwe natomiast realizowanie w tym obszarze innych inwestycji, w szczególności budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami.
W konsekwencji powyższe stanowi o sprzeczności w tym zakresie planowanej inwestycji z planem miejscowym.
Bezzasadne przy tym jest stanowisko organu, które zakłada możliwość realizacji na obszarze KDD drogi dojazdowej. Drogi dojazdowe (drogi wewnętrzne – KDW), zgodnie z planem miejscowym stanowią uzupełnienie wyznaczonej w planie sieci dróg. Nie może stanowić uzupełnienia sieci dróg inwestycja, która przebiega po wyznaczonym w planie miejscowym terenie dróg publicznych (KDD), stanowiącym element tej sieci dróg.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że analiza mapy dla celów projektowych wyklucza możliwość uznania, że włączona do terenu inwestycji od strony południowo – wschodniej część terenu przeznaczonego pod KDD mogłaby stanowić drogą dojazdową. Droga dojazdowa ma zapewniać (droga wewnętrzna – KDW) obsługę komunikacyjną terenów zainwestowania, łącząc teren inwestycji (tereny zainwestowania) z siecią dróg publicznych. Zatem skoro wyznaczona w planie droga KDD stanowi drogę publiczną, to tym samy nie można uznać, że mogłaby ona spełniać rolę czy funkcję drogi wewnętrznej (KDW).
Reasumując powyższe należy wskazać, że przedmiotowa inwestycja w zakresie w jakim wkracza w linie rozgraniczające drogi KDD jest sprzeczna z planem miejscowym.
Błędne tym samym jest stanowisko organu, który przyjął, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym.
Faktycznie zatem organy nie dokonały w sposób prawidłowy oceny zgodności projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu) z zapisami planu miejscowego.
Rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. II OSK 2417/12).
Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy i okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego.
Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Określenie w jakim obszarze i w jakim zakresie konieczne jest ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych jest uwarunkowane przez normy prawne, które organ w sprawie będzie stosował.
Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału została przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.
Na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy pozwolenia na budowę organy były zobligowane do ustalenia i zbadania czy projektowana inwestycja nie narusza przepisów.
Organ był zatem zobligowany, w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.) – dalej jako "PrBud" zweryfikować:
"1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
a) (uchylona),
b) (uchylona),
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
d) (uchylona);
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru."
Analiza akt sprawy, na co już zwrócono uwagę powyżej, prowadzi do wniosku, że istotne dla sprawy okoliczności sprawy nie zostały przez organ ustalone i zweryfikowane w sposób prawidłowy.
Przede wszystkim organy obydwu instancji nie zweryfikowały w należyty sposób zgodności projektowanego zamierzenia z planem miejscowym.
To stanowi zatem o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a.
Ponadto Skarżący zarzucili również naruszenie art. 8 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, natomiast w myśl § 2 tego artykułu organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Jak wskazuje się w orzecznictwie pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa służy podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwianiu sprawy czy szybkość postępowania organu (por. np.: uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 26 września 2012 roku, sygn. I OSK 1094/11; uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie w wyroku z 8.12.2010 r., sygn. VIII SA/Wa 640/10). O naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa można mówić, gdy organ administracji publicznej pomija milczeniem niektórych twierdzeń lub nieodniesieniu się do faktów istotnych dla sprawy (por. np. uzasadnienia do wyroków WSA w Warszawie: z dnia 11.09.2013 r., sygn. IV SA/Wa 702/13 oraz z dnia 4.10.2011 r., sygn. VII SA/Wa 1194/11).
Taka sytuacja ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Organ pominął istotne okoliczności, a ponadto nie ustosunkował się należycie do zasadniczych zarzutów i twierdzeń Skarżącego. Dotyczy to w szczególności jednoznacznego wskazania i zweryfikowania, w której części obszaru ochrony uzdrowiskowej znajduje się działka inwestycyjna oraz jednoznacznego zweryfikowania czy wskazana działka znajduje się na terenie górniczym (pozyskiwania wód mineralnych), a ponadto czy działka wschodzi w skład [...] Parku Krajobrazowego. Po ustaleniu tych okoliczności organ wskaże czy i jakie ewentualnie powoduje to konsekwencje dla inwestycji, w szczególności oceni również i w tym zakresie zgodność inwestycji z przepisami.
Powyżej wskazane uchybienia i braki w ustaleniu stanu faktycznego sprawy z jednej strony stanowią o naruszeniu art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., ale ponadto – w świetle powoływanych w toku postępowania administracyjnego przez Skarżącego okoliczności – stanowią także o naruszeniu art. 8 K.p.a. przez organ.
Bezzasadne są natomiast podnoszone przez Skarżącego zarzuty dotyczące przesłonienia przez realizację przedmiotowej inwestycji widoku z jego nieruchomości na górę K. . Dodatkowo Skarżący wskazuje, że na górze K. znajduje się przekaźnik, który zostanie zasłonięty jeśli powstanie przedmiotowa inwestycja na sąsiedniej działce, a to skutkować będzie powstaniem cienia radiowego.
Zarzuty sprowadzają się w istocie do wyrażenia sprzeciwu wobec realizacji inwestycji, która będzie skutkowała zasłonięciem widoku na górę K. z nieruchomości Skarżącego.
W tym kontekście trzeba wskazać, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt. 9) PrBud, należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Jak wynika z powyższej regulacji przepisy prawa budowlanego wymagają, by organ administracji, przed wydaniem pozwolenia na budowę, skontrolował projekt inwestycji budowlanej odzwierciedlający zamierzenia inwestora także pod kątem oceny, czy nie doprowadzą one do naruszenia lub zagrożenia interesów osób trzecich – właścicieli sąsiednich nieruchomości. W postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji ocenia zatem nie tylko to, czy konkretne zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki techniczno-organizacyjne i architektoniczno-urbanistyczne, ale również to, czy w związku z realizacją planowanej inwestycji nie dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich, zwłaszcza właścicieli nieruchomości sąsiednich (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 18 lutego 1999 roku, sygn. IV SA 244/97).
Celem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę jest także zbadanie zgodności planowanej inwestycji z interesami podmiotów, których prawa inwestycja ta może naruszać, a konieczność uzyskania pozwolenia na budowę i prowadzenia prac budowlanych zgodnie z jego warunkami służy także ochronie praw i wolności innych osób niż sam inwestor. W ten sposób postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę wykorzystywane jest w celu urzeczywistnienia art. 64 ust. 2 Konstytucji, poprzez zagwarantowanie równej dla wszystkich ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (por. Marta Romańska [w:] Doliwa Adam red, Doliwa Adam (red.), Kijowski Dariusz Ryszard (red.), Prutis Stanisław (red.), Suwaj Patrycja Joanna (red.), Kryzys prawa administracyjnego? Tom III: Wypieranie prawa administracyjnego przez prawo cywilne).
Zapewnienie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, nie polega na zanegowaniu dopuszczalności zabudowy, a ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych innych osób (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 lutego 2020 roku, sygn. II OSK 1010/18).
Z reguły bowiem każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch drogowy).
Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. uzasadnienie do wyroku NSA z 10 grudnia 2020 r. II OSK 1626/18). Zatem inwestor korzystający z przysługującego mu prawa zabudowy, powinien mieć na względzie analogiczne uprawnienia innych podmiotów, co oznacza, że w przypadku rzeczywistego istnienia uzasadnionych interesów osób trzecich inwestor zobowiązany jest uwzględnić je na etapie projektowania, w celu zrównoważenia jego własnych zamierzeń z interesami sąsiada a organ powinien to zbadać (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 24 sierpnia 2022 roku, sygn. II OSK 2803/19).
W ocenie Sądu powoływane przez Skarżącego argumenty związane zasłonięciem widoku na górę K. z nieruchomości Skarżącego, jak i powstaniem "cienia radiowego", w świetle poczynionych powyżej uwag nie zasługują na uwzględnienie.
Ze względu na powyższe Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzja organu I instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. (pkt I sentencji).
O kosztach w pkt II sentencji orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Na zasądzone koszty składa się kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi.