II SA/KR 50/23

II SA/Kr 50/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 2 pkt 5 i art. 50 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Dnia 29 marca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2023 roku sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 listopada 2022 roku, znak: SKO-ZP-415-294/22 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowy Sączu na rzecz P. sp. z o.o. w T. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 22 listopada 2022 roku, znak: SKO-ZP-415-294/22, uchylająca decyzję Wójta Gminy Limanowa nr 73/22 z dnia 17 października 2022 r. (znak: GP.6733.57.2022) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami do punktów gazowych, obejmującego działki ewid. nr [...], [...], [...], [...] i [...] obręb K., w całości i umarzająca postępowanie w pierwszej instancji w całości.
Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.
W dniu 20 lipca 2022 roku do Wójta Gminy Limanowa wpłynął wniosek [...] Spółki [...] Sp. z o.o., ul. [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami do punktów gazowych obejmującego tereny działki o numerze ewidencyjnym: [...], [...], [...], [...], [...] obręb K..
Stwierdzając zgodność planowanej inwestycji z przepisami Wójt Gminy Limanowa decyzją nr 73/22 z dnia 17 października 2022 r. (znak: GP.6733.57.2022) ustalił lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami do punktów gazowych, obejmującego działki ewid. nr [...], [...], [...], [...] i [...] obręb K.
Odwołanie od ww. decyzji Wójta Gminy Limanowa złożył S. Z. zarzucając w nim, że realizacja sieci gazowej dla działki ewid. nr [...] w miejscowości K. nie stanowi realizacji inwestycji celu publicznego.
Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 22 listopada 2022 roku, znak: SKO-ZP-415-294/22, uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy Limanowa nr 73/22 z dnia 17 października 2022 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji w całości.
W tym zakresie wskazywał, że działki ewid. nr [...], [...] i [...] są już zgazyfikowane, a inwestycja obejmuje jedynie przyłączenie do sieci gazowej działki ewid. nr [...]. Zgodnie z treścią wniosku inwestora z dnia 18 lipca 2022 r. przedmiotem żądania zgłoszonego w niniejszej sprawie było wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia o projektowanej długości 90 metrów wraz z jednym przyłączem o długości 8 metrów do punktu gazowego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...], położonej w miejscowości K.. Wbrew podanej przez pełnomocnika inwestora nazwie własnej inwestycji tj.: "Budowa sieci gazowej ś/c wraz z przyłączami do punktów gazowych", przewiduje ona budowę jednego przyłącza do jednego punktu gazowego. Z wniosku wynika przy tym, że teren inwestycji miałby obejmować również działkę ewid. nr [...], na której zaprojektowano punkt włączenia do istniejącej sieci gazowej, a następnie przebiegać po działkach ewid. nr [...], [...] i [...]. W tym miejscu należy zauważyć, że wraz z wnioskiem pełnomocnik inwestora przedłożył kserokopię warunków przyłączenia wydanych przez właściciela sieci gazowej w dniu 12 sierpnia 2021 r., niemniej jednak analiza ich treści wskazuje, że dotyczą one odmiennego projektu przyłączenia działki ewid. nr [...] do sieci gazowej (inne miejsce włączenia do istniejącej sieci gazowej oraz inne, znacznie mniejsze długości projektowanego odcinka sieci oraz przyłącza).
Kolegium wskazało, że przeprowadzona w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji weryfikacja możliwości wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została przeprowadzona wadliwie, albowiem przedsięwzięcie opisane we wniosku wszczynającym postępowanie nie stanowi realizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności brak jest podstaw do kwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n.
Jakkolwiek budowa przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania gazów, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, mieści się w katalogu celów publicznych, o którym mowa w art. 6 u.g.n., tym niemniej nie można przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z tego rodzaju budową służy celom publicznym - interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest bowiem jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego - indywidualnego bądź grupowego (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2017 r., II OSK 2407/15 oraz z dnia 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1731/19). Tymczasem okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie wskazują, aby planowane przez inwestora zamierzenie miało być realizowane w celu innym niż partykularny interes współwłaścicieli działki ewid. nr [...], położonej w miejscowości K.. Z treści wniosku, w tym m.in. parametrów technicznych planowanej inwestycji wynika bowiem, że jej celem jest tylko i wyłącznie stworzenie możliwości przyłączenia ww. nieruchomości do istniejącej w sąsiedztwie sieci gazowej. Zakres planowanej inwestycji obejmuje bowiem tylko i wyłącznie działkę ewid. nr [...], na której znajduje się istniejąca sieć gazowa, działkę ewid. nr [...], która do takiej sieci miałaby zostać podłączona oraz działki nr [...], [...] i [...], z których dwie pierwsze - wg twierdzeń odwołującego - są już podłączone do sieci gazowej.
Ponadto jak wskazał organ odwoławczy z uwagi na ograniczoną czytelność załączników graficznych do wniosku przedłożonych przez inwestora, twierdzenie o podłączeniu działki ewid. nr [...] do sieci gazowej wydaje się bardzo prawdopodobne, natomiast działki ewid. nr [...], nieweryfikowalne. Długość planowanego odcinka gazociągu wraz z długością przyłącza wynosi zaledwie 98 metrów. Z treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika zarazem, aby realizacja inwestycji miała na celu stworzenie możliwości przyłączenia do sieci gazowej jakichkolwiek innych nieruchomości, aniżeli działka ewid. nr [...]. Innymi słowy, z akt sprawy nie wynika, aby budowany odcinek sieci gazowej został zaprojektowany perspektywicznie, tak aby realne możliwości wykonania przyłączy stworzono dla większej grupy potencjalnych odbiorców, niż tylko właściciele działki ewid. nr [...]. Z akt sprawy oraz z załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji wynika natomiast, że owe w sumie 98 metrów rozbudowywanej sieci gazowej wraz z pojedynczym przyłączem mają służyć zaopatrzeniu w paliwo gazowe tylko i wyłącznie jednego odbiorcy. Trudno zatem uznać, że rozbudowa sieci gazowej dla jednego odbiorcy spełnia znamiona "celu publicznego o znaczeniu lokalnym".
Podsumowując, z uwagi na fakt, iż celem planowanej inwestycji jest umożliwienie podłączenia do sieci gazowej tylko i wyłącznie jednej nieruchomości, a nie mająca za zadanie zaspokojenie potrzeb lokalnych budowa, czy rozbudowa sieci gazowej, oceniana inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego.
Skargę na powyższą decyzję wniosła P. sp. z o.o. w T. reprezentowana przez pełnomocnika adw. A. M., w której podniesiono zarzuty:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka gazociągu o długości 90 metrów wraz z przyłączem gazowym o długości 8 metrów dla pojedynczej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego z uwagi na brak co najmniej lokalnego znaczenia inwestycji, podczas gdy przedmiotowa budowa sieci infrastruktury technicznej ma znaczenie co najmniej lokalne, ponieważ służy nie tylko interesom indywidualnym, lecz ma pośrednio znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiałów dowodowych oraz brak należytego uzasadnienia decyzji, a to poprzez:
- pozostawienie bez wyjaśnienia wątpliwości co do rozbieżności pomiędzy załączoną za wnioskiem kserokopią warunków przyłączenia do sieci gazowej a treścią wniosku,
- stwierdzenie bez podstaw merytorycznych, że z treści wniosku, w tym m.in. parametrów technicznych wynika, że celem zamierzenia inwestycyjnego jest tylko i wyłącznie stworzenie możliwości uzbrojenia w gaz nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w miejscowości K.,
- ustalanie stanu faktycznego na podstawie załączników, które zdaniem Organu mają ograniczoną czytelność, bez wezwania o przedłożenie czytelnych załączników,
- ustalenie, że zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego na podstawie badania uzbrojenia w gaz działek objętych wnioskiem, z pominięciem badania rejonu, w którym znajdują się przedmiotowe nieruchomości,
- ustalenie, że zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego w oparciu o stwierdzenie, że część działek objętych wnioskiem posiada uzbrojenie w gaz, przy zignorowaniu okoliczności, że część działek (w tym nr [...] oraz nr [...]) takiego uzbrojenia nie posiada,
- zmarginalizowanie znaczenia inwestycji, bez żadnych przesłanek merytorycznych, wbrew logice i doświadczeniu życiowemu (stwierdzenie, że inwestycja obejmuje "zaledwie" długość 98 metrów sieci gazowej wraz z przyłączem),
- ustalenie, że zamierzenie objęte wnioskiem ma służyć w zaopatrzenie w paliwo gazowe tylko i wyłącznie jednego odbiorcę, podczas gdy z akt sprawy wynikają wnioski przeciwne, tj. możliwość wykorzystania nowego odcinka sieci do zasilenia innych odbiorców.
Powołując się na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Ponadto należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wszystkie strony nie zajęły w zakreślonym terminie stanowiska, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Skarga jest uzasadniona.
Zasadnicza kwestia, która pojawia się na gruncie niniejszej sprawy dotyczy tego, czy zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka gazociągu o długości 98 metrów wraz z przyłączem gazowym o długości 8 metrów dla pojedynczej nieruchomości stanowi lub może stanowić inwestycję celu publicznego.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 503 ze zm.) – dalej jako "uPlan", ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1) uPlan, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 50 ust. 1 uPlan stanowi natomiast, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Ponieważ teren przedmiotowej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego też zachodziły przesłanki do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 50 i nast. ustawy.
Zgodnie z art. 2 pkt. 5) uPlan, przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899).
Zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.) – dalej jako "u.g.n.", celem publicznym jest m.in.: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń".
Z powyższych definicji wynika, zamierzenie inwestycyjne obejmujące, jak wynika z treści wniosku, budowę gazociągu o długości 98 metrów jest działaniem lokalnym. Dodatkowo można wskazać, że pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 uPlan.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że inwestycja o której mowa, stanowi realizację celów określonych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.
Inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa lub jego część. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Tak też jest na gruncie niniejszej sprawy. Zamierzenie nie ma bowiem na celu zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego), lecz stanowi konieczność techniczną dla potrzeb rozwoju infrastruktury sieci gazowej.
Z pojęciem inwestycji celu publicznego nie pozostaje w sprzeczności fakt, że inwestycja planowana jest w kierunku jednej działki. Okoliczność ta nie przesądza jednak tego, że inwestycja ta dotyczy tylko i wyłącznie interesu prywatnego jednego właściciela działki. Jak wskazuje się w orzecznictwie inwestycja celu publicznego może dotyczyć także niewielkiego odcinka sieci. Jeżeli planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii, co mieści się w zadaniach własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym), to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie nawet stosunkowo niewielki – z perspektywy gminy – odcinek (tu: około 98 m.), nie stoi na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5) u.p.z.p. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju inwestycje służącą zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Wskazywana zatem przez organ odwoławczy potencjalna czy też hipotetyczna na dzień wydawania decyzji możliwość przyłączenia się do sieci nawet jednego podmiotu nie ma więc decydującego znaczenia dla tej oceny (por. m.in. uzasadnienie do wyroku NSA z 17 listopada 2021 r., sygn. II OSK 3857/18).
Trzeba podkreślić, że ani art. 2 pkt. 5) uPlan jak i art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej. Mowa w nim jest o budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Treść art. 2 pkt 5) uPlan, "pozwala na przyjęcie, że możliwość zapewnienia nawet kilku tylko działkom dostępu do energii (sieci gazowej), ma o tyle znaczenie lokalne, bo ma wpływ na określony rozwój gminy na określonym jej terenie. Nie można bowiem, co do zasady wykluczyć, że realizowanie przesyłowej linii elektroenergetycznej tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia ilości działek, które mają być przez taką linię obsługiwane" (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 12 października 2022 roku, sygn. II OSK 3777/19).
Poza tym nie bez znaczenia jest okoliczność akcentowana przez skarżącą Spółkę, że przedmiotowa inwestycja ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja jej potrzeby, zarówno teraz jak i w przyszłości.
Powyższe koresponduje również z art. 18 ust. 1 pkt. 1) ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 1385 ze zm.), zgodnie z którym do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy m.in. planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy.
Podzielić przyjdzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy" (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11).
O ile jednak zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie odcinka gazociągu o długości 98 metrów stanowi inwestycję celu publicznego, to jednakże inwestycji takiej nie stanowi już budowa przyłącza gazowego.
Zgodnie z § 2 pkt. 4) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2010 roku w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu gazowego (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1158 ze zm.), przyłącze do sieci gazowej to odcinek sieci od gazociągu zasilającego do armatury odcinającej służący do przyłączenia do sieci gazowej urządzeń lub instalacji podmiotu przyłączanego.
Podobnie zgodnie z art. 3 pkt. 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Przyłącz jest zatem urządzeniem zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przyłącz gazowy nie jest zatem elementem sieci gazowej, co wyklucza możliwość uznania jest realizacja jest inwestycją celu publicznego.
Złożony przez Skarżącą wniosek – jakkolwiek dotyczy "ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami do punktów gazowych obejmującego tereny działki o numerze ewidencyjnym: [...], [...], [...], [...], [...] obręb K.", to jednak analiza akt sprawy, a w szczególności złożonego wniosku nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy elementem zamierzenia jest również budowa przyłączy.
Sam Organ podnosił zresztą, że dołączone do wniosku załączniki mają ograniczoną czytelność. Pomimo tego jednak, organ nie wezwał wnioskodawcy o przedłożenie czytelnych załączników oraz nie wyjaśnił pojawiających się wątpliwości w tym zakresie.
Zaznaczyć trzeba, że realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. II GSK 795/18).
Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21).
Na gruncie niniejszej sprawy organy nie ustaliły jednak istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności nie odczytały nawet do końca wniosku, skoro – jak wskazał organ odwoławczy – załącznik do wniosku nie jest czytelny. W takiej sytuacji organy nie były nawet w stanie ocenić, co jest ostatecznie przedmiotem wniosku. Powyższe stanowi o naruszeniu art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a.
Ze względu na powyższe zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a. podlega uchyleniu.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. o zwrocie od organu na rzecz skarżącego kwoty 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, uiszczonej przez skarżącego jako wpis od skargi. Ponadto na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt. 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800 ze zm.) orzeczono o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego adwokata w wysokości 480 zł oraz kosztów uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.