II SA/Kr 497/25

II SA/Kr 497/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska
Joanna Tuszyńska /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. sprawy ze skargi Zakładów [...] im. L. Z. w K. S.A. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 lutego 2025 r., znak WI-I.7840.3.26.2024.EU w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Zakładów [...] im. L. Z. w K. S.A. kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 662/6740.1/2024, znak: AU-01-2.6740.1.105.2023.AFA, na podstawie art. 28, art. 30b ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę i rozbiórkę z dnia 20 października 2023 r., udzielił pozwolenia na rozbiórkę istniejących obiektów (budynku klubowego, budynków garażowych i technicznych oraz kontenerów klubu i kiosku kasowego) na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...], jedn. ewid. Ś. oraz zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora Gminy Miejskiej K. – Zarządu Infrastruktury Sportowej w K. (dalej też jako: inwestor) dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa I ligowego stadionu piłkarskiego z garażem podziemnym oraz z instalacjami wewnętrznymi wraz z zagospodarowaniem terenów sportowo-rekreacyjnych obejmującym: budowę boisk piłkarskich, budowę wiaty magazynowej oraz budowę dróg i chodników wewnętrznych, budowę miejsc postojowych i placu wejściowego oraz budowę infrastruktury zewnętrznej (instalacje zewnętrzne: elektroenergetyczną, zasilającą oświetlenie zewnętrzne, wodociągową, hydrantową, kanalizacji opadowej i sanitarnej, nawodnienia i drenażu boisk, technologiczną c.o., ogrzewania boisk) oraz rozbiórka istniejących obiektów (budynku klubowego, budynków garażowych i technicznych oraz kontenerów klubu i kiosku kasowego) na terenie KS Wieczysta, ul. [...] w K." zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr[...] jedn. ewid. Ś. . Określono przy tym kategorię obiektu budowlanego jako kat. V (obiekty sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie), rodzaj obiektu, bądź robót budowlanych jako budowę oraz funkcję i rodzaj zabudowy jako stadion piłkarski z garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi wraz z zagospodarowaniem terenów sportowo-rekreacyjnych w ww. zakresie.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ustalił, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M.-C. w K., zatwierdzonego uchwałą Nr LXIV/929/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 stycznia 2013 r. na obszarze oznaczonym w załączniku graficznym do planu jako: 1US, 2US, 3US, 4US, 1ZP, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany były zgodne z ustaleniami ww. planu miejscowego oraz wymaganiami ochrony środowiska, że projekt zagospodarowania terenu był zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a oba projekty (tj. zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlany) były kompletne i posiadały wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zwrócono również uwagę na załączniki, jakie zostały dołączone do obu projektów (w tym m.in. kopie decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych i zaświadczenia z art. 12 ust. 7 u.p.b., a także przewidzianych przepisami oświadczeń). Dodano też, że oba projekty były wykonane przez osoby uprawnione. W projekcie architektoniczno-budowlanym zawarto opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2d u.p.b. oraz § 20 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ I instancji zaznaczył również, że oba projekty zostały uzgodnione pod względem: ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz ochrony sanitarnej przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Wskazał również, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 7 grudnia 2023 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz określił warunki dotyczące ochrony środowiska, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 72 ust. 3-5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dodatkowo wskazano, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 12 maja 2023 r. zatwierdził dokumentację geologiczno-inżynierską dla projektu budowy ww. zamierzenia inwestycyjnego, która to dokumentacja została dołączona do załączników projektu budowlanego. Nadto, Zarząd Dróg Miasta Krakowa pismem z dnia 25 października 2023 r. uzgodnił możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego planowanej inwestycji, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zw. z 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b., zaś Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 4 grudnia 2023 r. zezwolił na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu zwykłego z drogi publicznej o kategorii gminnej: ul. K. C. na działkę nr [...], obr. [...] jedn. ewid. Ś. dla obsługi komunikacyjnej ww. inwestycji. Prezydent Miasta Krakowa powołał się także na fakt wydania przez Marszałka Województwa Małopolskiego decyzji w zakresie zezwolenia na usunięcie drzew (4 decyzje z dnia 20 grudnia 2023 r.), a nadto podkreślono, że inwestor uzyskał zgodę na likwidację istniejącego przyłącza gazowego, zaś do załączników projektu budowlanego dołączono inwentaryzację i waloryzację dendrologiczną. Jednocześnie podano, że do wniosku o rozbiórkę dołączono opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, zgodę właściciela obiektu na jego rozbiórkę i szkic usytuowania obiektu oraz projekt rozbiórki sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania w specjalności architektonicznej w nieograniczonym zakresie, zgodnie z art. 30b u.p.b.
Mając na uwadze powyższe, organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 u.p.b.
Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wniosła strona – Zakłady [...] im. L. Z. w K. S.A. (dalej też jako: strona odwołująca się i skarżąca), zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie
1. prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.
a) art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 i 4 u.p.b. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm. – dalej też jako: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) poprzez uznanie, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełniał wymagania pozwalające na jednoznaczne ustalenie przez organy architektoniczno-budowlane, że w niniejszej sprawie należy wydać decyzję o pozwoleniu na budowę,
b) art. 17a ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1870 z późn. zm.) w zw. z § 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 września 2018 r. w sprawie wymogów technicznych infrastruktury sektorów na stadionie, na których są udostępniane miejsca stojące (Dz.U. z 2018 r., poz. 1874), poprzez jego niezastosowanie i brak weryfikacji czy przedłożony projekt uwzględnia powyższe wymogi, podczas gdy lektura projektu wskazuje, że wymogi te nie zostały zachowane,
c) § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz, 1679 z późn. zm.), poprzez zaakceptowanie nieczytelnego projektu budowlanego, który zawiera skreślenia, naniesienia i uzupełniania, dodania z których większość nie jest parafowana, ani nie zostało oznaczone kto i kiedy takie odręczne zmiany w treści projektu naniósł, z uwagi na powyższe nie można w sposób jednoznaczny ustalić treści złożonego projektu, a tym samym nie wiadomo, projekt o jakiej treści został fatycznie zatwierdzony zaskarżoną decyzją,
d) § 3 ust. 1 pkt 59 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 z późn. zm.), poprzez zignorowanie i brak analizy wpływu inwestycji na środowisko i sąsiednie zabudowania, w szczególności należałoby wziąć pod uwagę takie okoliczności jak:
- poziom dźwięku przy równoczesnej pracy wszystkich urządzeń (przede wszystkim urządzeń nagłaśniających) zidentyfikowanych na terenie stadionu w porze dziennej i nocnej na sąsiadujących ze stadionem terenach zabudowy i wpływ na klimat akustyczny terenów przyległych, w tym które budynki sąsiednie staną się tzw. ekranami akustycznymi,
- natężenie ruchu drogowego, zwłaszcza w czasie trwania meczów i innych imprez sportowych,
- zacienienie nieruchomości sąsiednich w związku z budową stadionu wraz z infrastrukturą,
- organizacji imprez masowych na terenie stadionu, co wiązać się będzie z nasileniem ruchu, w tym ruchu pieszego,
- inwestycja nie zapewnia wystarczającej ilości miejsc postojowych;
2. przepisów postępowania, tj.:
a) zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. i zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a., poprzez brak praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy,
b) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, tj. art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., poprzez brak prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego,
c) art. 8 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego swojej decyzji,
d) art. 107 § 1 w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego,
e) art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez zlekceważenie dowodów znajdujących się w aktach sprawy,
- w szczególności wobec faktu, że przedłożony do akt sprawy projekt budowlany zawiera odręczne skreślenia, naniesienia i uzupełniania, dodania z których większość nie jest parafowana, ani nie zostało oznaczone kto i kiedy takie odręczne zmiany w treści projektu naniósł, z uwagi na powyższe nie można w sposób jednoznaczny ustalić treści złożonego projektu, a tym samym nie wiadomo, projekt o jakiej treści został fatycznie zatwierdzony zaskarżona decyzją,
oraz braku analizy takich okoliczności jak:
- poziom dźwięku przy równoczesnej pracy wszystkich urządzeń (przede wszystkim urządzeń nagłaśniających) zidentyfikowanych na terenie stadionu w porze dziennej i nocnej na sąsiadujących ze stadionem terenach zabudowy i wpływ na klimat akustyczny terenów przyległych, w tym które budynki sąsiednie staną się tzw. ekranami akustycznymi,
- natężenie ruchu drogowego, zwłaszcza w czasie trwania meczów i innych imprez sportowych,
- zacienienie nieruchomości sąsiednich w związku z budową stadionu wraz z infrastrukturą,
- organizacji imprez masowych na terenie stadionu, co wiązać się będzie z nasileniem ruchu, w tym ruchu pieszego,
- inwestycja nie zapewnia wystarczającej ilości miejsc postojowych.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona odwołująca się wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że organ II instancji uchyli zaskarżoną decyzję i odmówi zatwierdzenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz odmówi udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu odwołania strona odwołująca się rozwinęła podniesione zarzuty przedstawiając argumentację na ich poparcie.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 14 lutego 2025 r., znak: WI-I.7840.3.26.2024.EU, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 u.p.b., po rozpatrzeniu ww. odwołania od decyzji z dnia 19 lipca 2024 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przytoczył na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że strona odwołująca się jest użytkownikiem wieczystym dz. nr [...] i [...], znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. W tym zakresie organ II instancji odniósł się do kwestii ustalania kręgu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, powołując się w tym względzie na treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 u.p.b., uznając zarazem, że organ I instancji prawidłowo określił krąg stron postępowania.
Jednocześnie mając na uwadze powyższe organ II instancji wskazał, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie pozwolenia na budowę oraz tryb tego postępowania, jak również zakres kontroli projektu zagospodarowania terenu (dalej też jako: PZT) oraz projektu architektoniczno-budowlanego (dalej też jako: PAB) uregulowane zostały w art. 35 ust. 1 u.p.b., którego treść następnie przytoczono, podnosząc zarazem, że z treści tego przepisu oraz utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wynika, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i w art. 32 ust. 4 u.p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wobec powyższego organ odwoławczy zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie PZT i PAB podlegały kontroli w zakresie treści ustawy Prawo budowlane oraz przepisów techniczno-budowlanych, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 z późn. zm. – dalej też jako: rozporządzenie w.t.), rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 z póżn zm. – dalej też jako: rozporządzenie ws. PB), jak również ustaleń uchwały Nr LXIV/929/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M.-C." w K. (dalej też jako: m.p.z.p.), jak również uchwały Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń".
W zakresie przepisów o warunkach technicznych (rozporządzenie w.t.), organ II instancji zwrócił uwagę na treść § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 2442), zawierającego regulacje intertemporalne, podnosząc przy tym, że w przedmiotowej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 20 października 2023 r., zatem do rozpatrzenia tego wniosku znajdowały zastosowanie przepisy warunków technicznych (rozporządzenie w.t.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 sierpnia 2024 r.
W dalszej kolejności podkreślono, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji, zgodnie z art. 136 k.p.a., pismem z dnia 25 października 2024 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, celem doprowadzenia PZT i PAB ww. zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z ww. przepisami. Dodano przy tym, że zakres stwierdzonych nieprawidłowości PZT i PAB określony został w ww. piśmie w 17 punktach.
Kontynuując wskazano, że w wykonaniu ww. wezwania w dniu 21 listopada 2024 r. pełnomocnik inwestora przedłożył uzupełniony PZT i PAB (uzupełniono 3 egzemplarze), zaś zakres uzupełnień obejmował:
1. wyjaśnienie kwestii liczby użytkowników, dla których zaprojektowano miejsca parkingowe oraz miejsca do parkowania rowerów z równoczesnym wykazaniem zgodności inwestycji w tym zakresie z ustaleniami m.p.z.p., w szczególności podano, że "przewiduje się około 150 użytkowników (sportowców biorących udział w wydarzeniach sportowych na projektowanych boiskach w jednym czasie) – czyli konieczne jest zapewnienie min. 23 miejsc postojowych. Usługowa powierzchnia użytkowa budynku wyniesie 1300m2 – czyli konieczne jest zapewnienie min. 44 miejsc postojowych. Razem należy zapewnić min. 67 miejsc postojowych. Projektuje się wzdłuż drogi wewnętrznej prowadzonej przy zachodniej granicy terenu – 22 miejsca dla samochodów osobowych oraz 61 miejsc postojowych w garażu podziemnym – razem 83 miejsca postojowe. Ilość miejsc postojowych w garażu podziemnym podano (poprawiono) w pkt 5 na str. 11 opisu PZT" oraz zwrócono uwagę na brak legalnej definicji użytego w m.p.z.p. pojęcia "użytkownik", będącego pojęciem nieostrym, które w ocenie inwestora powinno być interpretowane w takiej sytuacji na korzyść inwestora, a nadto dodano, że projektuje się 82 miejsca parkingowe, a wobec tego konieczne jest zapewnienie 18 stojaków na rowery (oznaczono literą "R" na rysunku projektu zagospodarowania terenu);
2. wyjaśnienie kwestii zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi liczby stopni w jednym biegu schodów zewnętrznych (dotyczy schodów na trybunie) – w tym zakresie powołano się na treść § 66 rozporządzenia w.t. podnosząc, że sposób projektowania widowni określa norma PN-EN 13200-1 p.n.: Obiekty widowiskowe. Część 1: Wymagania dotyczące projektowania widowni, która jest powszechnie stosowana przy projektowaniu widowni, trybun stadionów, amfiteatrów i która też została zastosowana przy projektowaniu schodów obsługujących trybuny w przedmiotowym projekcie;
3. wyjaśnienie kwestii kąta nachylenia połaci dachowej i zgodności z ustaleniami m.p.z.p. (dotyczy trybun, stanowiących integralną część budynku stadionu, "wiaty", mającej cechy budynku) – w tym zakresie wskazano, że kąt spadku dachu budynku stadionu wynosi 1.72o (3%), kąt spadku zadaszenia nad trybunami wynosi 10.5o (13%) i jest zgodny z zapisami m.p.z.p., które dopuszczają dach płaski o spadku nieprzekraczającym 12o, a jednocześnie dodano, że zmieniono kąt nachylenia zadaszenia nad wiatą na 12o zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., wprowadzając zamienny rysunek nr A/13;
4. wyjaśnienie kwestii zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112) w zakresie ochrony zabudowy mieszkaniowej, usługowej i terenów rekreacyjno-wypoczynkowych, zlokalizowanych w obrębie inwestycji – w szczególności podając, że mając na uwadze postanowienia ww. rozporządzenia wzięto pod uwagę przewidziane jego przepisami wymogi, zwłaszcza w zakresie wymogów stawianych dla terenów zabudowy wielorodzinnej w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu dla kategorii pozostałych obiektów i działalności będącej źródłem hałasu dla wartości dopuszczalnej nie wyższej niż LAeqD 55 dB na granicy terenu. Dodano też, że granice terenów zgodne z obowiązującym m.p.z.p. są zaznaczone przez uprawnionego geodetę na mapie sytuacyjno-wysokościowej. (oznaczenia na mapie: MW.17, UK, 1MW, MW.18, MW/U1, MN/MWn.8, MN/MWn.7, U.23), a także, że projektowana inwestycja w zakresie prowadzenia działalności przewidziana jest jedynie dla pory dziennej i nie planuje się wykorzystywania obiektu w porze nocnej. Wyjaśniono również, że projektując brano pod uwagę hałas emitowany przez widzów na widowni projektowanego stadionu, hałas od pojazdów poruszających się po terenie klubu oraz hałas od urządzeń wentylacyjnych w budynku – przedstawiając następnie szczegółowe parametry w tym zakresie, zaś w ich podsumowaniu podnosząc, że hałas generowany podczas eksploatacji projektowanej inwestycji użytkowanej jedynie podczas dnia, nie przekroczy dopuszczalnego dla tej pory poziomu hałasu 55 dB. Schemat wraz z powyższym opisem dołączono do PAB str. 31.A i 31.B;
5. wyjaśnienie kwestii przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy – w tym zakresie podano, że nieprzekraczalna linia zabudowy została wrysowana na mapę do celów projektowych, stanowiącą podstawę do sporządzenia PZT, przez uprawnionego geodetę zgodnie z rysunkiem m.p.z.p., a nadto dodano, że w m.p.z.p. została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy jedynie dla terenu 2US, zaś dla pozostałych terenów US nie wyznaczono linii zabudowy – § 7 pkt 6 tekstu planu;
6. wyjaśnienie kwestii zgodności z ustaleniami m.p.z.p. powierzchni biologicznie czynnej (do powierzchni biologicznie czynnej, w pierwotnym założeniu, wliczono "teren budowy" przeznaczony na późniejszą inwestycję kubaturową) – w tym zakresie wskazano, że wprowadzono przeliczone powierzchnie w PZT pkt 4 str. 9, 10 oraz pkt 4A str. 17 i wynika z nich, że PAB jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. w tym zakresie;
7. wyjaśnienie kwestii oznaczeń graficznych przyjętych na części rysunkowej PZT: dotyczy trójkąta bez wypełnienia / trójkąt biały oraz miejsc postojowych dla autokarów – w tym zakresie podano, że w uzupełnieniu oznaczeń graficznych wprowadzono odpowiednią korektę na rysunku PZT dotyczącą oznaczenia trójkątem bez wypełnienia – wejścia do śmietnika oraz oznaczenie miejsca postojowego dla autokaru (nr 28);
8. wyjaśnienie kwestii wysokości budynku – w tym zakresie wskazano, że określono poprawną wysokość budynku stadionu, która wynosi 17.05 m oraz wysokość przekrycia trybun – 20,65 m, wprowadzając poprawki na str. 10 PZT, a nadto dodano, że wprowadzono też poprawkę dla wysokości wiaty magazynowej, która wynosi 4.40 m w PAB na str. 8;
9. wyjaśnienie kwestii danych technicznych budynku – w tym zakresie podano, że jednoznacznie określono parametry techniczne budynku, tj. powierzchnię zabudowy budynku stadionu oraz powierzchnię zabudowy garażu, wprowadzając poprawki w PAB na str. 15;
10. wyjaśnienie kwestii liczby miejsc na trybunach – w tym zakresie wskazano, że zgodnie z rysunkiem nr A/4 bilans osób na trybunach powinien wynosić w podziale na sektory: sektor dla gości – 364 osoby, sektor A – 448 osób, sektor prasowy i VIP – 460 osób, sektor B – 448 osób, sektor C – 364 osoby, tj. łącznie 2084 osoby. Dodano też, że wprowadzono poprawkę w opisie technicznym do PAB pkt 3 na str. 6, pkt 11.4 str. 16, pkt 11.10 str. 21;
11. wyjaśnienie kwestii liczby stanowisk w budynku kas biletowych – w tym zakresie podano, że w pawilonach kasowych zaprojektowano po trzy stanowiska dla kasjerek, wprowadzając odpowiednią poprawkę do opisu PZT pkt 3 str. 4;
12. wyjaśnienie kwestii miejsc postojowych dla autokarów – w tym zakresie wskazano, że stanowisko postojowe dla autokaru zlokalizowano w części północno-wschodniej terenu, wzdłuż ul. M. , dodając, że wprowadzono do rysunku PZT odpowiednie oznaczenie i wymiary, zaś w opisie do PZT dokonano poprawki w pkt 3.3 na str. 7. Dodatkowo zaznaczono, że w obszarze nie większym niż 10 m od miejsca postojowego autokaru nie występuje plac zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, ani hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska;
13. wyjaśnienie kwestii wpływu projektowanego obiektu na nieruchomości sąsiednie w zakresie wynikającym z § 60 rozporządzenia w.t. – w tym zakresie podano, że załączono do PZT dodatkowy rysunek nr 1D przedstawiający cień padający od projektowanego budynku w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, a tym samym udowodniono, że nie zachodzi tu przypadek zacieniania pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, ani pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, ani pomieszczeń mieszkalnych;
14. wyjaśnienie kwestii miejsc postojowych dla samochodów względem placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży, okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska – w tym zakresie wskazano, że w obszarze nie większym niż 10 m od miejsc postojowych dla samochodów osobowych nie występuje plac zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, ani hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska. Dodano też, że odległość miejsc postojowych od istniejącego placu zabaw dla dzieci jest zwymiarowana na rys. nr 1C i wynosi ona 31 m, odległość miejsc postojowych od projektowanego boiska typu "orlik" jest zwymiarowana na rys. nr 1 i wynosi 10 m;
15. uzupełnienie podpisów, daty i danych osoby wprowadzającej wszystkie odręczne poprawki;
16. odniesienie się do kwestii czy na stadionie są udostępniane miejsca stojące, do których mają zastosowanie przepisy ww. rozporządzenia z dnia 20 września 2018 r. w sprawie wymogów technicznych infrastruktury sektorów na stadionie, na których są udostępniane miejsca stojące – w tym zakresie podano, że na stadionie nie występują miejsca stojące, zaś wszystkie miejsca na trybunach zaprojektowano jako siedzące, wprowadzając stosowną informację w opisie technicznym do PAB pkt 3 na str. 6;
17. wyjaśnienie kwestii zapisu § 104 ust. 4 rozporządzenia w.t. w zakresie zapewnienia dojazdu na wózku inwalidzkim z drogi manewrowej do drzwi samochodu – w tym zakresie wskazano, że w załączeniu zamieszczono schemat wykazujący spełnienie ww. postanowienia rozporządzenia, a do schematu przyjęto szerokość samochodu typowego wynoszącą 1.7 m. Schemat dołączono do PAB str. 34.C.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie wszystkie wprowadzone zmiany / korekty / uzupełnienia PZT i PAB nie zmieniały głównych założeń projektowych, a tylko doprecyzowywały przyjęte wcześniej rozwiązania. Dodano też, że zostały one wprowadzone przez projektanta oraz opatrzone datą ich sporządzenia, podpisem, a także pieczątką potwierdzającą prawo wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie i przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Zdaniem organu II instancji, przedstawione przez projektanta wyjaśnienia są spójne i znajdują odwzorowanie w podlegającym ocenie PZT i PAB. Zaznaczono też, że z uzupełnionym w toku prowadzonego postępowania odwoławczego PZT i PAB strony tego postępowania miały prawo zapoznać się, o czym zostały poinformowane pismem z dnia 20 grudnia 2024 r.
Tym samym w świetle treści art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz uzupełnionego PAB i PZT, Wojewoda Małopolski podniósł, iż nie znalazł okoliczności stanowiących o naruszeniu tego przepisu. Wskazano bowiem, że inwestor spełniał warunki szczególne wynikające z art. 4 u.p.b., gdyż w aktach organu I instancji zalegało oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmujące dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a nadto inwestor przedłożył zgodę właściciela obiektów budowlanych, kolidujących z projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym, na ich rozbiórkę.
Ponadto zdaniem organu odwoławczego, PZT oraz PAB były zgodne z ustaleniami m.p.z.p. W tym zakresie zaznaczono, że działki inwestycyjne zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolem: 1US, 2US, 3US, 4US (tereny usług sportu i rekreacji), 1ZP (tereny zieleni urządzonej o charakterze parkowym), zaś inwestycja nie narusza zapisów m.p.z.p. Organ II instancji odniósł się również szerzej do ustaleń szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wskazując na spełnienie poszczególnych warunków przez planowane zamierzenie inwestycyjne.
Dodatkowo podniesiono, że teren objęty inwestycją nie podlegał ochronie konserwatorskiej, nie był też wpisany do rejestru zabytków i nie podlegał ochronie na podstawie ustaleń m.p.z.p. Podkreślono także, iż projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany były zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, a nadto, że teren inwestycji nie jest położony w obszarze wpływu eksploatacji górniczej.
Jednocześnie w ocenie organu II instancji projekt zagospodarowania działki był zgodny z przepisami, m.in. techniczno-budowlanymi, w szczególności z przepisami rozporządzenia w.t. W tym zakresie organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do poszczególnych warunków przewidzianych w § 8, § 12 ust. 1, § 14, § 16, § 18, § 19, § 21 ust. 1, § 22, § 26 ust. 1, § 13 i § 57, § 60, § 28, § 45, § 47, § 49, § 50, § 51, § 52, § 53, § 54, § 56, § 34, § 55, § 70, § 103, § 271-272, § 323 rozporządzenia w.t., wskazując zarazem, że w jego ocenie przewidziane w tych przepisach warunki zostały spełnione.
Następnie podkreślono, że projekt posiadał pozytywne uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzając zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, a nadto, że projekt zagospodarowania terenu opracowany został na mapie przyjętej w dniu 7 marca 2023 r. do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, spełniającej wymogi ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawa geodezyjnego i kartograficznego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm.).
Zwrócono również uwagę, że działka objęta inwestycją posiada klasy bonitacyjne gleby: B, a wobec tego organ odwoławczy wskazał, że nie było wymagane uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu zajmowanego na cele inwestycyjne z produkcji rolnej, o której mowa w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. 2022 r., poz. 2409 z późn. zm.).
Ponadto w ocenie organu II instancji PZT oraz PAB były kompletne. W tym zakresie wskazano, że do projektu dołączone zostały zaświadczenia potwierdzające wpis projektantów na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień sporządzania projektu. Wyjaśniono także, że w załącznikach projektu zalegało też oświadczenie projektantów i sprawdzających o zgodności wykonania PZT i PAB z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a nadto zaznaczono, że do projektu dołączono opinie, uzgodnienia, pozwolenia, które następnie przykładowo wymieniono.
Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że projektant i sprawdzający posiadali uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz byli wpisani na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, co zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, zaś projekt opracowany został przez zespół projektowy, którego skład następnie wymieniono.
Jednocześnie w ocenie organu II instancji, projekt budowlany spełniał wymagania rozporządzenie ws. PB, a mianowicie był kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony został w okładkę przystosowaną do formatu A4, a nadto projekt składał się z części opisowej i rysunkowej PZT, PAB i załączników projektu. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, należało przyjąć zgodność wniosku i projektu budowlanego z prawem, w kontekście ww. przepisu art. 35 ust. 1 u.p.b.
Uszczegółowiając kwestię zgodności PZT i PAB z przepisami, organ odwoławczy wskazał, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa, natomiast organy nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu ww. art. 35 ust. 1 u.p.b. Podkreślono bowiem, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant.
Mając na uwadze powyższe, organ II instancji podniósł, że w świetle przeprowadzonej kontroli PZT i PAB oraz postępowania pierwszoinstancyjnego, zgłoszone zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy powołując się na treść § 2 rozporządzenia ws. PB wskazał, że projekt budowlany jest dokumentem, zatem – w ocenie organu – do naniesienia poprawek i uzupełnień należało stosować zasady ogólne, o jakich mowa chociażby w art. 71 k.p.a., którego treść następnie przytoczono. Wobec powyższego wskazano, że skreśleń i poprawek należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne i nie budziły wątpliwości. Jednocześnie zaś zdaniem organu II instancji, sposób uzupełnienia PZT i PAB, a także ocena ich czytelności, należy do uznania organu prowadzącego postępowanie. W tym zakresie zwrócono z kolei uwagę na warunek nałożony na inwestora przez organ I instancji w postanowieniu z dnia 20 lutego 2024 r. wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. w pkt 19, wskazując, że inwestor działając w wykonaniu ww. postanowienia organu I instancji, przedłożył 3 egzemplarze uzupełnionego i skorygowanego PZT i PAB. Stąd też w ocenie organu odwoławczego, wszystkie wprowadzone w części opisowej i rysunkowej PZT i PAB skreślenia/uzupełnienia związane były z nałożonym na inwestora obowiązkiem doprowadzenia projektu do stanu zgodnego z przepisami, a także wyjaśnienia nieścisłości ich treści. Podkreślono przy tym, że zmiany w PZT i PAB polegały na skreśleniach niektórych kart PZT i PAB, opatrzeniem opisem "anulowano" i na tych kartach umieszczono podpis i datę wprowadzenia "anulowania", zaś za "anulowaną" stroną dodano dodatkową kartę zawierającą poprawną treść. Ponadto podano, że na poszczególnych kartach PZT i PAB, pojedyncze wyrazy, cyfry zostały skreślone, zastępując je poprawną treścią. Dodano też, że osobą, która wprowadzała powyższe skreślenia/uzupełnienia był projektant, co potwierdzały jego własnoręczny podpis oraz pieczątka imienna potwierdzająca przynależność do właściwej izby samorządu zawodowego. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, przy tak sporządzonej treści PZT i PAB nie sposób było podzielić zarzut, że wprowadzone korekty PZT i PAB były nieczytelne i mogły budzić zastrzeżenia co do treści zatwierdzonego PZT i PAB. Podniesiono bowiem, że wprowadzone poprawki, uzupełnienia były opatrzone podpisem osoby je wprowadzającej, a także datą ich wprowadzenia oraz stosowną pieczęcią, natomiast skreślenia były czytelne i umożliwiały odczytanie pierwotnej treści (przed zmianą), a zarazem forma sporządzonego projektu umożliwiała jego pełną kontrolę. Tym samym, w ocenie organu II instancji, wprowadzone uzupełnienia nie zmieniały głównych założeń projektowych, a w związku z tym nie było wymagane przedłożenie nowych uzgodnień, opinii, pozwoleń.
Ponadto odnosząc się do zarzutu, że w każdej chwili, każdy może dokonać odręcznych zmian w treści projektu, organ odwoławczy wskazał, że PZT i PAB są sporządzone w trzech jednobrzmiących egzemplarzach, co wynika z art. 44 ust. 4a u.p.b., gdzie PZT i PAB, podlegające zatwierdzeniu, wraz z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, przekazywane są po jednym egzemplarzu dla organu nadzoru budowlanego i dla inwestora, oraz jeden egzemplarz pozostaje dla organu zatwierdzającego projekt (w celu archiwizacji). Dlatego też w ocenie organu II instancji, na każdym etapie procesu inwestycyjnego, a także w czasie użytkowania obiektu budowlanego, możliwa jest kontrola czy osoba nieuprawniona, po zatwierdzeniu PZT i PAB, nie wprowadziła zmian w ich treści. Dodatkowo zwrócono uwagę, że z formą uzupełnionego/skorygowanego PZT i PAB strony niniejszego postępowania miały prawo zapoznać się przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (zawiadomienie z dnia 2 lipca 2024 r.). Nadmieniono przy tym, że prawo to przysługiwało również stronom tego postępowania w postępowaniu odwoławczym (zawiadomienie z dnia 20 grudnia 2024 r.). Tym samym zdaniem organu odwoławczego, nie można uznać, że tak odręcznie zmieniony projekt budowlany uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i nie spełnia wymogu stawianego ww. przepisami.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutu dotyczącego niespełnienia wymogów wynikających z treści § 1-4 ww. rozporządzenia z dnia 20 września 2018 r. w sprawie wymogów technicznych infrastruktury sektorów na stadionie, na których są udostępniane miejsca stojące, organ II instancji wskazał, że założenia projektowe nie zakładają miejsc stojących, a co za tym idzie w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy ww. rozporządzenia. Podkreślono przy tym, że wszystkie zaprojektowane miejsca na trybunach są wyłącznie miejscami siedzącymi i numerowanymi. Wyjaśniono również, że chwilowe stanie kibiców podczas rozgrywek meczu (co jest normą podczas tego typu rozgrywek) nie przesądza – zdaniem organu odwoławczego – że projektant powinien uwzględnić wymogi ww. rozporządzenia, które stanowi jednoznacznie o sektorach z miejscami stojącymi, a nie o pozycji stojącej kibiców, którzy posiadają przynależne miejsca siedzące. Dodano przy tym, że o zakresie inwestycji decyduje inwestor, natomiast organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, jedynie bada zgodność tego zamierzenia z przepisami, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 u.p.b. Podniesiono również, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, jak też strony tego postępowania, nie mają możliwości analizowania projektowanej inwestycji pod kątem jej logiki, zasadności ekonomiczno-funkcjonalnej, czy też słuszności przyjętych rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę toczy się na wniosek inwestora, treścią którego organ jest związany, zaś pełną odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt. Podkreślono także, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.p.b., organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 35 ust. 4 u.p.b.
Odnosząc się z kolei do kwestii przedsięwzięcia względem ochrony środowiska organ odwoławczy wskazał, że dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 7 grudnia 2023 r. orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono przy tym, że w decyzji tej określone zostały również warunki dotyczące ochrony środowiska odnoszące się do ochrony środowiska poprzez określenie sposobu zabezpieczenia przed zniszczeniem drzew, ochronę środowisko gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi itp.
W dalszej kolejności podkreślono, że przedmiotowa decyzja odnosi się także do kwestii emisji i występowania innych uciążliwości, w tym hałasu, który powstanie na etapie budowy oraz na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia. W tym zakresie podniesiono, że hałas na etapie budowy będzie zmienny, okresowy, krótkotrwały i ustąpi po zakończeniu budowy, natomiast na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia będzie głównie emitowany przez zawodników i widzów podczas rozgrywek meczowych, przy czym zostanie zminimalizowany dzięki pasom zieleni izolacyjnej wzdłuż ul. J. M. oraz K.. C.. Dodano też, że ruch na etapie eksploatacji obiektu będzie odbywał się w obrębie nieruchomości od wjazdu z kierunku ul. K. C. w kierunku parkingu naziemnego i garażu podziemnego, zaś ilość samochodów poruszających się w kierunku parkingu naziemnego wynosić będzie ok. 22 z rotacją co trzy godziny (dziennie ok. 66 samochodów), które będą poruszały się z prędkością ok. 20 km/h. Wyjaśniono także, że parking będzie użytkowany tylko w ciągu dnia, w czasie działania Klubu, zaś dodatkowym źródłem hałasu będą urządzenia wentylacyjne, których poziom emisji nie zostanie przekroczony dzięki zastosowaniu izolacji akustycznej. Podniesiono również, że hałas generowany podczas eksploatacji nie przekroczy dopuszczalnej wartości poziomu hałasu 55 dB, a tym samym – w ocenie organu odwoławczego – nie będzie negatywnie wpływać ponadnormatywnie na najbliższe tereny podlegające ochronie akustycznej. Zwrócono bowiem uwagę, że sąsiednie tereny, które podlegaj ochronie to tereny zabudowy wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, dla których dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55 dB w porze dziennej. Stąd też zdaniem organu II instancji, powyższe rozwiązania potwierdzają spełnienie wymogów stawianych ww. rozporządzeniem z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Nadmieniono przy tym, że szczegółowe rozwiązania pozwalające spełnić wymogi stawiane w przepisach prawa, w tym w ww. rozporządzeniu, stanowią część projektu technicznego (art. 34 ust. 3 pkt 3 u.p.b.), który nie podlega ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej i nie podlega zatwierdzeniu w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 u.p.b.). Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że z rozporządzenia ws. PB wynika jednoznacznie, iż wszelkie analizy w zakresie rozwiązań technicznych i materiałowych, mających na celu spełnienie wymagań akustycznych wynikających z przepisów Prawa budowlanego oraz podstawowe rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe i rozwiązania niezbędnych elementów budowlano-instalacyjnych (§ 23 rozporządzenia ws. PB), stanowią część projektu technicznego. Dlatego też w ocenie organu II instancji, projektant – przyjmując szczegółowe rozwiązania w tym zakresie – zobowiązany jest uwzględnić m.in. wpływ projektowanego budynku na środowisko i zabudowę sąsiednią, także w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i nieprzekroczenie wartości 55dB (obiekt użytkowany tylko w porze dziennej) oraz przyjąć takie rozwiązania, które zapewnią spełnienie ww. wymogów.
Następnie ustosunkowując się do argumentów, że planowana inwestycja może doprowadzić do skomplikowania organizacji i bezpieczeństwa ruchu drogowego (wzmożony ruch samochodowy, pieszy podczas rozgrywek meczów), pogorszania walorów architektonicznych i estetycznych okolicy oraz obniżenia wartości nieruchomości, organ odwoławczy podkreślił, iż żaden przepis prawa nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od tego, by wartość sąsiednich nieruchomości nie zmniejszyła się. Tym samym w ocenie organu II instancji, podnoszone w tym zakresie zarzuty, z uwagi na subiektywne odczucia strony odwołującej się (interes faktyczny a nie prawny), nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Odnosząc się natomiast do kwestii zacieniania organ odwoławczy powołując się na treść § 60 rozporządzenia w.t. wskazał, że z treści PZT i przedstawionego przez projektanta schematu zacieniania (rys. nr 1D) wynikało, że wymagany czas nasłonecznienia zostanie spełniony w zakresie określonym w ww. przepisie. W szczególności podniesiono, że nieruchomość strony odwołującej się (dz. nr [...] i [...], objęte obszarem oddziaływania inwestycji) jest niezabudowana, a nadto działki te są położone od południowo-zachodniej strony działki inwestora, co – zdaniem organu II instancji – wyklucza problem ich zacieniania. Ponadto, odnosząc ten zarzut względem pozostałych nieruchomości będących w obszarze oddziaływania inwestycji, organ odwoławczy podniósł, że w jego ocenie, projektowany budynek nie uniemożliwia zabudowy sąsiednich nieruchomości gruntowych, gdyż zapewniono min. 3 godziny nasłonecznienia, nawet potencjalnej zabudowy tych działek. Podkreślono przy tym, że z analizy nasłonecznienia (rys. 1D) wynikało, iż cień rzucany przez projektowany budynek wychodzi poza teren inwestycji od godz. 16:00.
Ustosunkowując się natomiast do kwestii ilości miejsc postojowych organ II instancji wskazał, że inwestycja nie narusza ustaleń m.p.z.p. uregulowanych w tym zakresie w § 7 ust. 7 pkt 7 i 8, którego treść następnie przytoczono. W tym zakresie wyjaśniono bowiem, że projekt zakłada budowę łącznie 82 miejsc postojowych, w tym 60 miejsc w garażu podziemnym i 22 poza garażem – na terenie inwestycji. Dodano też, że z założeń projektowych wynikało, iż powierzchnia usługowa wynosić będzie 1300 m2, czyli konieczne jest zaprojektowanie nie mniej niż 44 miejsca postojowe. Jednocześnie podano, że dla przyjętej liczby użytkowników: 150 osób, wymagane jest zaprojektowanie nie mniej niż 23 miejsca postojowe. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, łącznie dla przyjętych założeń projektowych niezbędnych jest 67 miejsc postojowych, a wobec tego zaprojektowane 82 miejsca postojowe zapewniają prawidłową obsługę inwestycji w tym zakresie. Dodatkowo zaznaczono, że poza kwestią miejsc postojowych przynależnych do wielkości powierzchni usługowej, ustalenia m.p.z.p. odnoszą liczbę miejsc parkingowych do liczby użytkowników, zaś głównym użytkownikiem stadionu jest klub piłkarski (tak użytkowników definiują dostępne źródła internetowe, np. wikipedia.pl, stadiony.net), a w związku z tym – w ocenie organu II instancji, zaprojektowane miejsca postojowe dla użytkowników, czyli sportowców biorących udział w wydarzeniach sportowych na projektowanych boiskach w jednym czasie, należy uznać za zgodne z ustaleniami m.p.z.p.
Odnosząc się natomiast do kwestii raportu oddziaływania na środowisko, organ odwoławczy wskazał, że została ona rozstrzygnięta w ww. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 grudnia 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie organ właściwy jednoznacznie przesądził o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślono przy tym, że decyzje wydane przez organ właściwy wiążą organ administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie uregulowanym w ww. ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i ww. rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie, zdaniem organu odwoławczego, z treści ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikało jednoznacznie, iż inwestycja spełnia warunki § 3 ust. 1 pkt 57 lit. a tiret drugi ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, którego treść następnie przytoczono, podnosząc zarazem, że nie znajdował zastosowania przepis powołany przez stronę odwołującą się, tj. § 3 ust. 1 pkt 59 ww. rozporządzenia, którego treść również przytoczono. W ocenie organu II instancji, w uzasadnieniu ww. decyzji jednoznacznie przesądzono zatem, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, z uwagi na swój charakter i faktycznie niewielki stopień oddziaływania na komponenty środowiska.
Ustosunkowując się natomiast do kwestii wynikających z ww. ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, organ odwoławczy wskazał, że podlegają one ocenie z chwilą organizacji danej imprezy i zależą od jej charakteru (np. impreza artystyczno-rozrywkowa, impreza sportowa). Ponownie podkreślono, że przedstawione założenia projektowe nie zakładają sektorów z miejscami stojącymi, a tym samym nie podlega ocenie zgodność przyjętych rozwiązań projektowych w zakresie uregulowanym w art. 17a ww. ustawy.
Dodatkowo organ II instancji podniósł, iż w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono naruszenia wymogów stawianych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż kwestionowana decyzja zawierała wszystkie składniki wyszczególnione w art. 107 § 1 k.p.a. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, Prezydent Miasta Krakowa stosując zasadę wynikającą z ww. przepisu, w sposób wyczerpujący wyjaśnił wszystkie, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, okoliczności faktyczne i prawne oraz wyjaśnił stronie przyczyny takiego, a nie innego załatwienia żądania strony. Zwrócono również uwagę, że uzasadnienie decyzji zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Jednocześnie wyjaśniono, że niejednokrotnie obszerna część opisowa i rysunkowa PZT i PAB uniemożliwia przeniesienie do uzasadnienia decyzji wszystkich warunków, uzgodnień itp., a także szczegółowe opisanie wszystkich rozwiązań technicznych, wynikających z treści projektu. Niemniej jednak zaznaczono, że w takich sytuacjach, w celu zapewnienia stronom możliwości zapoznania się z całością obszernego materiału dowodowego, organy stosują zasady wynikające z art. 10 i art. 73 k.p.a., których treść następnie przytoczono. W tym zakresie organ odwoławczy znaczył, że z akt organu I instancji wynikało, iż strona odwołująca się brała czynny udział w prowadzonym postępowaniu, a także składała wnioski, zastrzeżenia itp., które podlegały ocenie organu I instancji. Nadto dodano, że wszystkie strony w toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego, zostały poinformowane o prawie wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a., które zostało również zagwarantowane stronom na etapie postępowania odwoławczego.
Tym samym, w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych, zdaniem organu II instancji, podnoszone przez stronę odwołującą się przepisy prawa materialnego i procesowego nie zostały naruszone. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, stanowiącej nie tylko kontrolę w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, ale również odpowiedź na zarzuty odwołania, uznać należało wniesione zarzuty za bezzasadne, a co za tym idzie wykazano zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, oraz ustaleniami m.p.z.p.
Skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca – Zakłady [...] im. L. Z. w K. S.A., podnosząc tożsame zarzuty, jak w treści odwołania, w oparciu o które wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu oraz zasądzenie kosztów procesowych i zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty, przedstawiając argumentację na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Na wstępie rozważań przytoczyć należy będące podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji przepisy art. 30b ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 725), stanowiące wzorzec przeprowadzonej przez Sąd kontroli legalności.
Stosownie do art. 30 b ust.1 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Z kolei w myśl art. 32 ust.1 ustawy decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Zgodnie z art.34 ust.2, ust. 2a oraz ust.3 prawa budowlanego zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami i uwzględniać warunki ochrony przeciwpożarowej. Z kolei projekt budowlany winien zawierać:
1) projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii,
2) projekt architektoniczno-budowlany
3) projekt techniczny
4) w zależności od potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej - oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;
5) opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1.
Do decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, poprzedzonych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepisy art. 72 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (ust.7).
Stosownie zaś do art.35 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest sprawdzić:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że z obowiązku dokonania wymienionych wyżej sprawdzeń organy się nie wywiązały.
Organ I instancji, poza ogólnikowym sformułowaniem, że projektowana inwestycja, znajdująca się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M.-C. w K., zatwierdzonego uchwałą Nr LXIV/929/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 stycznia 2013 r., na obszarze oznaczonym w załączniku graficznym do planu jako: 1US, 2US, 3US, 4US, 1ZP oraz że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami ww. planu miejscowego, nie przeprowadził żadnej analizy w tym zakresie, a w aktach sprawy brak jest nawet wypisu i wyrysu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na stronie 108 akt znajduje się jedynie kolorowa kopia, nie zawierająca żadnego tytułu i nie poświadczona za zgodność z oryginałem, jak się wydaje obowiązującego planu. Nie jest to jednakże wyrys planu. Nadto, w aktach brak jest tekstu uchwały, a na k.29 – 35 znajdują się jakieś wydruki komputerowe (nazwane "wypis i wyrys z planu zagospodarowania"), ale znaleźć w nich można jedynie opis nazw "stref planu", w tym 1 US, 2 US, 3 US, 4 US, MW/U.1, UK, 1 ZP.
Nie sposób również pominąć, że na stronie 113 projektu budowlanego znajduje się kserokopia protokołu ze spotkania J. W. (będącego projektantem przedmiotowej inwestycji) z Zastępcą Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa A. K.-C. z dnia 24 kwietnia 2024 r. Przypomnieć należy, ze wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 20 października 2023 r. Dokument ten zawiera następującą treść: "Omówiono zapis miejscowego planu w kontekście zapewnienia miejsc postojowych dla użytkowników. Oceniono, że właściwym będzie zapewnienie miejsc postojowych rozumiejąc jako "użytkowników" sportowców biorących udział w wydarzeniach sportowych na projektowanych boiskach w jednym czasie".
Stanowisko to uznać należy za kuriozalne, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.
Wojewoda Małopolski, zamiast dokonać obowiązkowych sprawdzeń (zakres wskazano już wcześniej), pismem z dnia 25 października 2024 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, celem doprowadzenia PZT i PAB zamierzenia inwestycyjnego do zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz ustaleń uchwały Nr LXIV/929/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 stycznia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M.-C. w K.. Co charakterystyczne, w piśmie tym, w zakresie wyjaśnień dotyczących zgodności inwestycji z m.p.z.p., Wojewoda podał, że "ustalenia z organem wydającym pozwolenie na budowę winno być poparte przepisami prawa powszechnie obowiązującego".
Pomimo tego zastrzeżenia, organ odwoławczy bezkrytycznie zaakceptował stanowisko inwestora przedstawione w poprawionym i złożonym do organu w dniu 21 listopada 2024 projekcie budowlanym, w którym podano, że: "przewiduje się około 150 użytkowników (sportowców biorących udział w wydarzeniach sportowych na projektowanych boiskach w jednym czasie)", a następnie, że "m.p.z.p. jako źródło prawa, zgodnie z zasadami prawidłowej legislacji, powinien być pełny, precyzyjny oraz zachowywać zasadę proporcjonalności", "Gmina uchwalając plan miejscowy winna wyważyć interes publiczny z interesem prywatnym", "naruszenie zasady proporcjonalności prowadziłoby bowiem do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy danej działki", "wykładnia m.p.z.p. powinna odbywać się tak, by nie przekroczyć niezbędnej granicy praw właścicielskich", "gdy przepisy m.p.z.p. nie są jasne i precyzyjne, to ich interpretacja powinna odbyć się na korzyść inwestora", a w odniesieniu do stadionu "użytkownikiem będą osoby biorące udział w wydarzeniach sportowych jako gracze".
Zdaniem Sądu okoliczność, że przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Mogilska – Chałupnika" nie zawierają definicji sformułowania "użytkownik", jeszcze nie oznacza, że ustalenia planu są niejasne i nieprecyzyjne, a wykładnia tego pojęcia musi być dokonana z korzyścią dla inwestora.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Wojciecha Jakimowicza, że "w prawie administracyjnym wykładnia językowa nie powinna prowadzić do rezultatów, które byłyby sprzeczne nie tylko z efektami wykładni systemowej, ale również z efektami wykładni celowościowej. Upatrywanie w metodzie wykładni celowościowej znaczenia tylko w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, jest w prawie administracyjnym niewystarczające. Ranga kryterium celu publicznego w prawie administracyjnym nie pozwala absolutyzować znaczenia wykładni językowej" ("Wykładnia w prawie administracyjnym" Zakamycze 2006).
Prowadzi to do wniosku, że w działaniach organów administracji szczególną rolę powinna odgrywać wykładnia systemowa, a wykładnia językowa winna być dokonywana z dużą ostrożnością. Metoda wykładni systemowej opiera się na założeniu, że prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością i że pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego całościowego porządku. Zgodnie z nią analiza danego przepisu powinna obejmować również jego związek z innymi przepisami danej ustawy. Nadto, wykładnia danego przepisu powinna być dokonywana na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów dotyczących określonej sprawy, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych.
Organy administracji, przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy administracyjnej, zawsze winny mieć na względzie to, by poprzestanie na wykładni językowej przepisu nie doprowadziło do absurdu.
Jako całkowicie błędne uznać należy stanowisko Wojewody, że "poza kwestią miejsc postojowych przynależnych do wielkości powierzchni usługowej, ustalenia m.p.z.p. odnoszą liczbę miejsc parkingowych do liczby użytkowników, zaś głównym użytkownikiem stadionu jest klub piłkarski (tak użytkowników definiują dostępne źródła internetowe, np. wikipedia.pl, stadiony.net), a w związku z tym – w ocenie organu II instancji, zaprojektowane miejsca postojowe dla użytkowników, czyli sportowców biorących udział w wydarzeniach sportowych na projektowanych boiskach w jednym czasie, należy uznać za zgodne z ustaleniami m.p.z.p."
Wskazać zatem należy, że stosownie do § 7 ust.7 pkt 1), 7) i 8) ustaleń Planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M.-C." w K. (Małop.2013.863 z dnia 2013.01.22), określono następujące zasady obsługi parkingowej :
- miejsca parkingowe należy realizować w granicach terenu objętego inwestycją jako miejsca otwarte, naziemne lub podziemne, zlokalizowane w garażach naziemnych i podziemnych w tym parkingach wielopoziomowych;
- w terenach usług sportu i rekreacji (US) w obrębie działki należy przewidzieć 15 miejsc parkingowych na 100 użytkowników oraz dodatkowo 1 miejsce parkingowe na każde (rozpoczęte) 30 m2 usługowej powierzchni użytkowej budynków z wyłączeniem powierzchni magazynów, pomieszczeń sanitarnych, gospodarczych i administracyjnych,
- w terenach zabudowy usługowej (U), terenie usług sportu i rekreacji (US), terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) oraz w terenach zabudowy usługowej wraz z zabudową mieszkaniową wielorodzinną (UMW) należy przewidzieć 2 miejsca do parkowania rowerów na każde 10 miejsc parkingowych.
Przyjęta przez organy "korzystna dla inwestora interpretacja m.p.z.p. jest sprzeczna z powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym. W celu zapewnienia bezpieczeństwa imprez masowych, w tym meczów piłkarskich z udziałem kibiców, uchwalonych zostało wiele aktów prawnych powszechnie obowiązujących. I tak, stosownie do art.16a ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U.2023.616 t.j. z dnia 2023.03.31), obowiązującym od dnia 26. 11. 2015 r., wprowadzono wymóg, że projekty budowlane stadionów podlegają uzgodnieniom z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim (Komendantem Stołecznym) Policji, właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej oraz właściwym związkiem sportowym, w zakresie tworzenia i funkcjonowania infrastruktury wpływającej na bezpieczeństwo osób uczestniczących w meczach piłki nożnej. Projekty, o których mowa w ust. 1, podlegają dodatkowym uzgodnieniom z właściwym związkiem sportowym w zakresie tworzenia i funkcjonowania infrastruktury służącej: zapełnianiu stadionu przez osoby uczestniczące w meczach piłki nożnej, udogodnieniom w zakresie obsługi osób uczestniczących w meczach piłki nożnej, przeprowadzaniu transmisji telewizyjnych z meczów piłki nożnej - przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa określonych w uzgodnieniach, o których mowa w ust. 1. Jak wynika z ust.3 tego przepisu opisane uzgadnianie projektów nie narusza przepisów dotyczących uzgadniania pod względem ochrony przeciwpożarowej projektów budowlanych obiektów budowlanych.
Powyższa zmiana została wprowadzona przede wszystkim ze względu na brak podstaw prawnych umożliwiających weryfikację projektów budowlanych stadionów przez Straż Pożarną, co w praktyce doprowadziło do sytuacji, w której przedstawiciele tego podmiotu mieli olbrzymie zastrzeżenia do danego obiektu już po jego wybudowaniu. W praktyce ocena projektu budowlanego odbywała się bez udziału Straży Pożarnej, a przy uzgodnieniu z rzeczoznawcą przeciwpożarowym. Służba ta uczestniczyła w procesie udzielenia pozwolenia na użytkowanie i wymagała dodatkowych ekspertyz i prac, co powodowało problem z odbiorem stadionu. Celem regulacji z art. 16a u.b.i.m. było zatem dokładne wskazanie, z którymi podmiotami należy współokreślać kwestie związane z bezpieczeństwem, a z którymi kwestie infrastrukturalne odnoszące się do prawidłowej organizacji i przebiegu imprez masowych na stadionach.
Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art.17 omawianej ustawy, wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 czerwca 2010 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa, jakie powinny spełniać stadiony, na których mogą odbywać się mecze piłki nożnej (Dz.U.2010.121.820 z dnia 2010.07.06). Zgodnie z § 3 rozporządzenia stadiony wyposaża się w elementy infrastruktury i urządzenia pozwalające na kierowanie przepływem i kontrolę osób uczestniczących w meczach piłki nożnej, w szczególności organizuje się ciągi komunikacyjne umożliwiające osobom uczestniczącym w meczu piłki nożnej przemieszczanie się na obszarze stadionu, w tym od miejsca weryfikacji biletu wstępu lub innego dokumentu uprawniającego do wstępu na mecz piłki nożnej, zwanego dalej "dokumentem wstępu", do miejsca siedzącego. Już z treści tego przepisu wynika, że kibice określeni zostali nawet nie jako "użytkownicy stadionu", ale jako osoby uczestniczące w meczu piłki nożnej. Charakterystyczna jest również treść § 10 rozporządzenia. Stanowi on, że zaplecze parkingowe stadionu obejmuje parkingi i drogi dojazdowe, a parkingi przydziela się do poszczególnych sektorów na trybunach. Nadto, w ramach zaplecza parkingowego wydziela się parkingi przeznaczone dla pojazdów służb ratowniczych i Policji.
Powyższe dobitnie świadczy o tym, że parkingi przewidziane są przede wszystkim dla kibiców, a nie sportowców.
Mając na uwadze liczbę miejsc na trybunach, należało przewidzieć parkingi nie dla 150 sportowców, ale dla ponad 2 000 kibiców.
Dlatego też uznać należy, że zaprojektowanie 82 miejsc postojowych w sposób oczywisty narusza ustalenia planu i sprawia, że w żadnej mierze projekt budowlany nie powinien zostać zatwierdzony i nie powinno być udzielone pozwolenia na budowę.
Już ta okoliczność dyskwalifikuje zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Nadto, jak wynika z zacytowanych przepisów o bezpieczeństwie imprez masowych projekt budowlany nie posiada, wszak niezwykle istotnych, uzgodnień z Komendantem Wojewódzkim Policji, Komendantem Wojewódzkim Straży Pożarnej oraz właściwym związkiem sportowym. Dla porządku zauważyć należy, że na stronie 137akt administracyjnych znajduje się kolorowy rysunek zatytułowany "Budowa I ligowego stadionu piłkarskiego wraz z zagospodarowaniem terenów sportowo-rekreacyjnych na terenie KS W. ", na którym widnieje pieczęć Polskiego Związku Piłki Nożnej z treścią "projekt uzgodniono bez uwag", opatrzona datą 9.10.2023 i podpisem osoby uzgadniającej. Zauważyć jednakże należy, że "uzgodnienie" to nie spełnia wymogów uzgodnienia wynikającego z przywołanych przepisów, rysunek ten obejmuje jedynie część terenu inwestycji i nie wynika z niego w żaden sposób, że stanowi on część projektu budowlanego.
Uzgodnienie PZT przez rzeczoznawcę pożarowego było zdecydowanie niewystarczające.
Organy nie dostrzegły również innych wad projektu budowlanego. Narusza on przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679 t.j. z dnia 2022.08.10).
Zgodnie z § 6 rozporządzenia strony projektu budowlanego oraz załączniki do niego numeruje się kolejno (w zatwierdzonym projekcie występuje nawet potrójna numeracja stron).
W myśl § 7 projekt budowlany winien zawierać spis załączników oraz spis treści zawierający wyliczenie zawartości części opisowej projektu, zawartości części rysunkowej projektu, dokumentów dołączonych do projektu - wraz z numerami odpowiadających im stron. Na skutek wielokrotnych poprawek projektu i uzupełnianiem go o kolejne strony zachodzi sprzeczność między spisem treści i zawartością projektu.
Stosownie do § 18 rozporządzenia Informacja o obszarze oddziaływania obiektu powinna zawierać wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu oraz zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany. Zauważyć zatem należy, że na k.10.2 projektu, pismem ręcznym, wskazano jedynie, że w oparciu o art.5 pr. bud. obszar oddziaływania zamyka się w granicach opracowania, co jest sformułowaniem zbyt ogólnym.
W myśl § 20 część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego musi zawierać zamierzony sposób użytkowania oraz program użytkowy obiektu budowlanego, a także sposób jego dostosowania do warunków wynikających m.in. z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pierwotnej wersji projektu zaprojektowano w budynku lokale usługowe, takie jak kawiarnia, snack bary, małą gastronomię. W wielu miejscach projektu, z przyczyn których się można jedynie domyślać, skreślono sformułowania "kawiarnia", "snack bar", "mała gastronomia" i zastąpiono je sformułowaniami nie określającymi sposobu użytkowania, posługując się np. słowami "miejsce spotkań".
Projekt zawiera wewnętrzne sprzeczności w zakresie określenia powierzchni działek: k.7.1, k.36.
Został on również źle oprawiony (rozsypał się przy przewracaniu stron).
Wobec stwierdzenia, wyżej przedstawionych, kardynalnych wad zatwierdzonego projektu budowlanego, a to jego oczywistej sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymaganej liczby miejsc parkingowych oraz jego nieuzgodnienia z Komendantem Wojewódzkim Policji, Komendantem Wojewódzkim Straży Pożarnej oraz właściwym związkiem sportowym, co wymagało wyeliminowania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z porządku prawnego, niecelowe jest szczegółowe ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi.
Wobec powyższego, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a) w zw. z art.135 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 980 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).