II SA/Kr 495/03

II SA/Kr 495/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-03-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Dobosz
Joanna Tuszyńska
Symbol z opisem
607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Sygn. akt II SA/ Kr 495/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Andrzej Niecikowski ( spr.) Sędziowie NSA: Izabela Dobosz Joanna Tuszyńska Protokolant Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2004r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2002r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej A. C. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].08.2002 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 93, 96 i art. 97 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r. nr 46 póz. 543 z późn. zm.- zwaną dalej ustawą o g.n.) oraz rozporządzenia z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. nr 25 póz. 130) zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości położonej w obr. [...] a oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. "1" obj. [...], na dz. ewid. "2" o pow. 0.0544 ha oraz "3" o pow. 0.0203 ha - stanowiącej własność A.C. W uzasadnieniu podniesiono, iż podział przedmiotowej nieruchomości sporządzony został w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w W. z dnia [...].02.2002 r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "przebudowy jednojezdniowego odcinka drogi krajowej nr "I" na drogę dwujezdniową na odcinku [...] w ramach programu ISPA".
Odwołanie A.C. nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia 30.12.2002 r. (znak: [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu wskazano, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt. 1 ustawy o g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Podział taki może być natomiast dokonany, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 93 ust. 1 cyt. ustawy). Oznacza to zatem, iż decydujące znaczenie mają w tym zakresie postanowienia ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, na potrzeby której dokonywany ma być podział nieruchomości. Jest bezspornym, że w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...].02.2002 r., ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie jednojezdniowego odcinka drogi krajowej nr "I" na drogę dwujezdniową na odcinku [...] w ramach programu ISPA. Zatem podział nieruchomości stanowiącej działkę nr "4" obr. [...] w W. jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania a dotyczących warunków zakupu przedmiotowej nieruchomości zwrócono uwagę, że kwestia ta nie jest przedmiotem postępowania dotyczącego podziału nieruchomości.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła A.C. i nie precyzując żądania skargi, zarzuciła, że ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie są właściwe bowiem podział doprowadzi do tego, że nieruchomość nie będzie mogła być użytkowana w dotychczasowy sposób i w wyniku podziału powstałby "twór o nierównomiernych kształtach", na którym nic nie można wybudować.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).
Zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.
Skargę należy uznać za uzasadnioną aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych.
Art. 93 ust. 4 i 5 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z zastrzeżeniem art. 94 i art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta a opinię, o której mowa wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Zwrócić należy uwagę i na to, że ustawodawca w art. 100 udzielił Radzie Ministrów delegacji do określenia, w drodze rozporządzenia, trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu.
Wykorzystując tę delegacje Rada Ministrów w dniu 17 lutego 1998 r. wydała rozporządzenie w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. nr 25 poz. 130). Według § 4 ust. 2 tego rozporządzenia w przypadku dokonywania podziału nieruchomości z urzędu, do opracowania projektu podziału nie jest wymagana opinia, o której mowa w ust. 1.
Można by więc uznać, że § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wyłączył stosownie dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Rozważenie jednak wymaga czy zawarta w art. 100 ustawy delegacja - upoważniała Radę Ministrów, do wyłączenia w przypadku dokonywania podziału z urzędu stosowania art. 93 ust.4. W tym miejscu miał Sąd na uwadze, że rozporządzenie może wprowadzać zmiany do ustawy, ale tylko wtedy gdy ustawa w sposób ścisły konkretyzuje możliwość takiej zmiany w akcie podstawowym.
I dlatego też zdaniem Sądu, Rada Ministrów wyłączając w § 4 ust. 2 rozporządzenia - stosowanie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami przekroczyła zakres delegacji ustawowej. Powyższy pogląd nie jest odosobniony i znalazł już wyraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 27.09.2000 r. SA/Rz 215/99, którego uzasadnienie Sąd w składzie obecnym w całości podziela).
W aktach sprawy brak jest takiej opinii, a więc nastąpiło uchybienie treści art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Na marginesie można dodać, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wydawane w toku postępowania administracyjnego w sprawie o podział nieruchomości. Do wydania tego postanowienia przepisu art. 106 kpa nie stosuje się. (zob. Uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r. OPK 1/99 - ONSA 1999/3 poz. 84).
Wprawdzie opinie o której mowa w art. 93 ust. 4 wydaje ten sam organ, który w I instancji wydał decyzje zatwierdzającą projekt podziału - a więc można przyjąć, że jego opinia będzie pozytywna, to nie mniej jednak z uwagi na to, że postanowienie zawierające opinię jest zaskarżalne, a więc podlega kontroli w toku instancji, brak takiej opinii należy uznać za uchybienie przepisom postępowania - mające wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro stwierdzone zostało naruszenie przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.o.p.s.a., zaś określenie o niemożliwości wykonania zaskarżonej decyzji oparto na podstawie art. 152 p.o.p.s.a.