II SA/KR 494/02

II SA/Kr 494/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-12-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda
Renata Czeluśniak /sprawozdawca/
Tadeusz Woś /przewodniczący/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie WSA : Renata Czeluśniak / spr. / Aldona Gąsecka- Duda Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi M. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2000 r. Z. W. wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni budowy ok.100 m2, na południowo-zachodniej części działki nr [...] obręb [...] w K. – Ś., przy ul. M. [...], a pismem z dnia [...] lipca 2001 r. skorygował wniosek w zakresie powierzchni zabudowy, stwierdzając, że jego zamiarem jest realizacja budynku o powierzchni zabudowy ok.72 m2.
Po wszczęciu postępowania, uczestnicy postępowania M. W. i M. W., właściciele działki nr [...], sąsiedniej z działką inwestora nie wyrazili zgody na proponowaną zabudowę działki nr [...] i podnieśli m.in., że projektowany budynek przekracza intensywność zabudowy.
Pierwsza wydana w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] marca 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2001 r., a sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ l instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wbrew obowiązkom wynikającym z przepisów art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa nie wyjaśnił w sposób należyty zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie, w jakim plan ten przewiduje ograniczenia intensywności zabudowy. W zaskarżonej decyzji podano jedynie obowiązujący w obszarze M3 wskaźnik intensywności zabudowy, bez ustalenia czy zostanie on zachowany przy realizacji przedmiotowej inwestycji. Podniesiono, że zgodnie z treścią § 21 planu ogólnego zagospodarowania m. Krakowa przy ustaleniu intensywności zabudowy jej wskaźnik odnosi się do terenu netto, który stanowi sumę powierzchni zabudowy wszystkich budynków oraz powierzchni zieleni przydomowej, placyków gospodarczych, dojazdów, dojść i parkingów (...). W przedmiotowej sprawie na działce nr [...] objętej wnioskiem, istnieje już budynek oznaczony nr [...], co znacznie ogranicza możliwość nowej zabudowy.
Decyzją z dnia [...] września 2001 r., wydaną na podstawie art.39 ust 1, art.40 ust 1 i 3, oraz art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /jednolity tekst: Dz.U. z 1999r Nr 15 poz.139 z późn. zm./, po rozpatrzeniu wniosku Z. W., Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w K. przy ul.M. [...] /dojazd od ulicy Ł. /, południowo - zachodnia część działki nr [...] obr. [...] Ś., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą techniczną, dojazdem i zagospodarowaniem terenu.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że rozstrzygnięcie niniejszą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji jest zgodne z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonego uchwałą Nr N/ll/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994r, zmieniającą uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa /Dz.Urz. Woj. Krak. Nr 24, poz.108/.
Organ l instancji stwierdził, iż rozpatrując ponownie sprawę ustalił:
Przedmiotowa nieruchomość składa się z działki nr [...] i działki nr [...] o łącznej powierzchni 571 m2 i zabudowana jest budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym o powierzchni zabudowy 179 m2, co daje powierzchnię całkowitą 358 m2. Zgodnie z ustaleniami wyżej powołanego planu dopuszczalna całkowita powierzchnia zabudowy wynosi: 571 m2 x 0,85 = 485,35 m2. Pozostaje zatem "do wykorzystania": 485,35 - 358 =132 m2.
Inwestor skorygował wniosek określając powierzchnię zabudowy planowanego budynku na 72 m2, z czego wynika, że istnieje możliwość realizacji obiektu o powierzchni całkowitej parteru 72 m2 i powierzchni całkowitej piętra 60 m2.
Analiza uwarunkowań usytuowania planowanego budynku na niezabudowanej części nieruchomości i położenie względem stron świata wskazuje, że przy spełnieniu wymogu zachowania linii zabudowy od ul. Ł. wyznaczonej przez istniejący budynek M. [...] istnieje możliwość zaprojektowania obiektu w sposób nienaruszający interesów sąsiadów, w tym właścicieli działki nr [...], w szczególności dotyczących nasłonecznienia pokoi mieszkalnych /§ 60.1 Rozporządzenia M.G.P.i B. z dn.14.12.1994 r. z późn. zmianami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/.
W odwołaniu od tej decyzji M. W. i M. W. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili zbyt bliskie usytuowanie planowanego obiektu oraz w dalszym ciągu przekroczenie dopuszczalnej intensywności zabudowy przewidzianej dla tego obszaru w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. Podnieśli, iż powierzchnia zabudowy budynku nr [...] wynosi 182,96 m2.
Decyzją z dnia 17 stycznia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty skarżących dotyczące ewentualnego zacienienia sąsiedniej nieruchomości, czy też lokalizacji inwestycji z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów, za bezzasadne na obecnym etapie postępowania, gdyż okoliczności te będą przedmiotem badania w toku postępowania o wydanie decyzji pozwolenie na budowę.
Odnośnie zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy stwierdził, iż organ l instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji wyjaśnił tę kwestię w sposób należyty. Stwierdził, że plan ten przewiduje oznaczony wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze M3, na terenie którego znajduje się przedmiotowa nieruchomość, o wartości (netto) 0,4-0,85 liczonej w granicach projektu zagospodarowania działki. Według wskaźnika tego na przedmiotowym terenie istnieje możliwość dalszej zabudowy w granicach określonych przez zaskarżoną decyzję. Wyjaśniono, że wskaźnik intensywności to stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych liczony w zewnętrznym obrysie murów do powierzchni terenu objętego projektem zagospodarowania działki. Dane przyjęte do charakterystyki inwestycji to: powierzchnia działki objęta projektem zagospodarowania - 300 m2 (biorąc pod uwagę dane podane przez odwołujących się, iż istniejący dom ma 182,96 m2 to przy powierzchni całkowitej działki nr [...] - 498 m2 pozostaje do zabudowy nawet 315,04 m2) oraz 132 m2 powierzchni całkowitej (72 m2 parter i 60 m2 piętro). Wzajemny stosunek daje wskaźnik intensywności na poziomie 0,44, a więc mieści się w granicach określonych dla obszaru M3.
Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż również z wyliczeń zawartych w decyzji Prezydenta wynika, iż do wykorzystania pozostaje jeszcze na przedmiotowej nieruchomości 132 m2, a więc istnieje możliwość budowy obiektu o powierzchni całkowitej parteru 72 m2 i powierzchni całkowitej piętra 60 m2, bez naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. W. i M. W. wnieśli o uchylenie ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podnieśli zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu l instancji. Zarzucili w szczególności przekroczenie dopuszczalnej intensywności zabudowy przewidzianej dla tego obszaru w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa. Zdaniem skarżących, przyjęte w uzasadnieniu decyzji powierzchnie nadal są niezgodne z prawdą, gdyż powierzchnia zabudowy budynku nr [...] wynosi 182,96 m2 (przyjęto: na podstawie posiadanej kopii dokumentacji bud. nr [...]), natomiast przedmiotowa nieruchomość to działka nr [...] o powierzchni 498,0 m2. Zewnętrzny obrys budynku nr [...] od strony ul. M. stanowi granicę podziału działki nr [...] i działki nr [...]. Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym dwukondygnacyjnym o powierzchni zabudowy 182,96 m2, co daje powierzchnię wszystkich kondygnacji naziemnych liczonych w zewnętrznym obrysie murów 182,96 x 2 = 365,92 m2. Zgodnie z ustaleniami wyżej powołanego planu dopuszczalna powierzchnia całkowita wynosi: 498 m2 x 0,85 = 423,3 m2. Pozostaje zatem do wykorzystania: 423,3 - 365,92 = 57,38 m2, tym samym wydaną przez organ l instancji decyzją naruszono w sposób rażący wskaźniki intensywności zabudowy terenu.
Odnośnie wyjaśnień organu II instancji, iż dane przyjęte do charakterystyki inwestycji to: powierzchnia działki objęta projektem zagospodarowania czyli 300 m2 oraz 132 m2 powierzchni całkowitej budynku, a więc wzajemny stosunek daje wskaźnik intensywności na poziomie 0,44, a więc mieści się w granicach określonych dla obszaru M3, skarżący podnieśli, iż wg powyższego uzasadnienia na pozostałej części działki nr [...] o powierzchni równej 498 m2 - 300 m2 = 198 m2 (powierzchnia działki nr [...] - powierzchnia projektowanej inwestycji = pozostała powierzchnia działki nr [...]) intensywność zabudowy na tym terenie wynosi 365,92 : 198 = 1,84, a tym samym naruszono w sposób rażący wskaźniki intensywności zabudowy terenu.
W związku z tym skarżący uznali, iż organ II instancji nie dodał, wyliczając intensywność zabudowy dla tej nieruchomości, istniejącego budynku na działce objętej wnioskiem, a następnie decyzją WZiZT. Tym samym organ naruszył obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem skarżących, wnioskodawca nie mógł dokonać podziału nieruchomości na dwie oddzielne aby przy obliczaniu obowiązującego wskaźnika intensywności zabudowy nie ujmować istniejącego budynku, w czym podzielił jego stanowisko organ II instancji, naruszając tym samym obowiązujący stan prawny.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Kolegium w całości podtrzymało wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołało się na brzmienie zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, zgodnie z którym obszar M3 obejmuje intensywność zabudowy (netto) 0,4-0,85 liczonej w granicach projektu zagospodarowania działki. Uznało, że może więc to być również część działki, tak jak w przedmiotowej sprawie, gdzie inwestor objął swoim zamiarem inwestycyjnym tylko część działki nr [...]. Podstawą do obliczenia wskaźnika intensywności jest więc owa część działki objęta wnioskiem. SKO podniosło, iż inwestor podał, iż powierzchnia części działki objętej wnioskiem wynosi ok.300 m2 i jest to zdaniem Kolegium szacunek wiarygodny. Wynika on bowiem z odjęcia od powierzchni całkowitej działki powierzchni rzutu poziomego budynku posadowionego na tej działce. Ponieważ przedmiotem wniosku nie jest cała działka nr [...], do wyliczenia wskaźnika intensywności nie wzięto pod uwagę powierzchni zabudowy budynku (ani też suma powierzchni jego kondygnacji), gdyż nie jest on objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.
W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy, że kwestionowana decyzja nie jest zgodna z prawem.
Zakres oraz sposób postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalanie zasad ich zagospodarowania określała obowiązująca w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r Nr 15 poz.139 - tekst jedn. z późn. zm./.
Zgodnie z przepisami art. 39 i 40 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przepisy cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowią, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a związanie ustaleniami planu jest bezwzględne, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z tymi ustaleniami (art. 33 i 46a ustawy).
W myśl ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz każdy ma też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, gdy jego interes prawny wynika z konkretnego przepisu prawa materialnego.
Skarżący jako współwłaściciele nieruchomości sąsiadującej z gruntem, w stosunku, do którego wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, kwestionowali w toku całego postępowania administracyjnego prawidłowość obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, a w związku z tym zgodność zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, inwestor wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - działki nr [...] dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy (po korekcie) ok.72 m2, w południowo-zachodniej części działki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjmując, iż skoro projekt zagospodarowania działki może dotyczyć części działki nr [...], to podstawą do obliczenia wskaźnika intensywności jest tylko ta część działki, którą inwestor objął swoim zamiarem inwestycyjnym. Następnie organ stwierdził, iż inwestor podał, iż powierzchnia części działki objętej wnioskiem wynosi ok.300 m2 i jest to zdaniem Kolegium szacunek wiarygodny. Wynika on z odjęcia od powierzchni całkowitej działki inwestora powierzchni rzutu poziomego budynku posadowionego na tej działce. Ponieważ przedmiotem wniosku nie jest cała działka nr [...], do wyliczenia wskaźnika intensywności nie jest brana pod uwagę powierzchnia zabudowy budynku (ani też suma powierzchni jego kondygnacji), gdyż nie jest on objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W odniesieniu do powyższych ustaleń i twierdzeń organu odwoławczego stwierdzić, w pierwszej kolejności, należy, iż organ błędnie, za inwestorem dokonał graficznego podziału działki na dwie części: jedną o powierzchni 198 m2 zabudowaną już dwukondygnacyjnym domem mieszkalnym o powierzchni zabudowy ok.182,96 m2 oraz drugą - niezabudowaną o powierzchni 300 m2, aby w ten sposób przyjąć, że projekt zabudowy działki obejmuje jedynie część działki o powierzchni 300 m2, którą następnie przyjęto za podstawę do obliczenia wskaźnika intensywności. W konsekwencji nieprawidłowo do wyliczenia wskaźnika intensywności organ nie wziął pod uwagę sumy powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych istniejącego już na działce budynku.
Sąd nie kwestionuje, iż projekt zagospodarowania działki może, co do zasady, obejmować jedynie część działki, ale stwierdzić należy, iż projekt ten nie może obejmować dowolnej, wskazanej przez inwestora, części niewydzielonej geodezyjnie działki w sytuacji, gdy nie jest wiadomym, czy ta część działki spełnia wszystkie wymogi konieczne dla działki budowlanej ze względu m.in. na wielkość działki, czy wskaźnik intensywności zabudowy. W przedmiotowej sprawie cała działka o nr [...] znajduje się w obszarze mieszkaniowym M3, w którym obowiązuje intensywność zabudowy (netto) 0,4 - 0,85. Jest zabudowana dwukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym. Działka nie została geodezyjnie podzielona i nie ustalono, czy zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U.04.261.2603 z późn. zm./ mogłaby zostać podzielona tak, aby wydzielona została z niej działka o pow.300 m2, przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. W takiej sytuacji, przy obliczeniu wskaźnika intensywności zabudowy - zdaniem Sądu - nie wystarczy wziąć pod uwagę jedynie części działki, ale należy uwzględnić powierzchnię całej działki, znajdującą się w tym samym obszarze przewidzianym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Podnieść należy, iż zgodnie z treścią § 18 ust.1 planu ogólnego zagospodarowania miasta Krakowa, w "obszarze mieszkaniowym M3" obowiązuje intensywność zabudowy (netto) 0,4 - 0,85, liczonej w granicach projektu zagospodarowania działki. W przypadku dokonywania podziału geodezyjnego działek pod zabudowę jednorodzinną obowiązuje wielkość działek do 400 m2. Z § 21 ww. planu wynika, iż wskaźnik intensywności zabudowy jest podstawowym parametrem oceny efektywnego wykorzystania terenów zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo - usługowej i oznacza stosunek sumy powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych liczonej w zewnętrznym obrysie murów (Po) do powierzchni terenu objętego projektem zagospodarowania działki (T), przy czym wskaźnik ten odnosi się do terenu netto tj. sumy powierzchni zabudowy wszystkich budynków oraz powierzchni zieleni przydomowej, placyków gospodarczych, dojazdów, dojść i parkingów (..). W projekcie zagospodarowania działki należy wyodrębnić graficznie teren netto, dla którego obowiązuje podany wskaźnik.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zabudowa działki inwestora o nr [...], a dokładnie jej niezabudowanej części jest możliwa jedynie wówczas, gdy zachowana zostanie ww. intensywność zabudowy dla całej działki, czy też inaczej (jak w nin. przypadku graficznego podziału działki na dwie ww. części) - gdy zachowana zostanie intensywność zabudowy dla zabudowanej części działki, jak i jej części niezabudowanej. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której na części działki znajdującej się w obszarze M3, na której istnieje już budynek oznaczony nr [...], wskaźnik intensywności zabudowy zostałby znacznie przekroczony, a na pozostałej niezabudowanej części działki wskaźnik ten zostałby zachowany.
Ponadto pamiętać należy, iż projekt zagospodarowania działki nie może być ustalony dowolnie, pod kątem zachowania tylko jednego parametru oceny wykorzystania terenu. Istotne są bowiem przepisy regulujące obowiązującą wielkość działki przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną i zasada, iż podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, co dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wypowiedziało się, czy i dlaczego w przedmiotowej sprawie uznało za dopuszczalne nieuwzględnienie istniejącej już zabudowy na działce inwestora, ograniczając projekt zagospodarowania działki do niezabudowanej części działki i dopuszczając przekroczenie wskaźnika intensywności zabudowy na pozostałej części działki.
Orzekające w sprawie organy administracyjne nie ustaliły też jednoznacznie powierzchni istniejącej zabudowy. Inwestor dopiero w dniu [...] października 2001 r. (po wydaniu decyzji przez organ l instancji) podał dane dotyczące dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego - "13,5 m x 13,5 m" i jednokondygnacyjnego łącznika - "4,75 x 1,35" (notatka służbowa k.67 akt administracyjnych). Skarżący natomiast podali, iż istniejący dom inwestora ma powierzchnię zabudowy 182,96 m2, a w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2002 r. - że łącznik jest dwukondygnacyjny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji przyjęło powierzchnię zabudowy istniejącego domu podaną przez skarżących, nie zajmując się wyjaśnieniem powierzchni zabudowy wskazanego przez inwestora łącznika. Pominięto w ogóle kwestię, iż wskaźnik zabudowy działki inwestora już przed planowaną budową, uwzględniając jedynie dom (o powierzchni zabudowy przyjęty przez SKO) przekraczał 0,7 (365,92 m2/498 m2).
Stwierdzić zatem należy, że mimo dwukrotnego rozpoznania sprawy organ l instancji ani organ II instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wbrew obowiązkom wynikającym z przepisów art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa nie wyjaśnił w sposób należyty zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w jakim plan ten przewiduje ograniczenia intensywności zabudowy, przy uwzględnieniu, że istniejący budynek nr [...] znacznie ogranicza możliwość nowej zabudowy działki.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 póz. 1270 z późn. zmianami), Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze względów wyżej podniesionych stwierdzić należy, iż naruszone zostały nie tylko zasady wynikające z art.7 i 77 kpa, ale również przepis art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zmianami) oraz na podstawie art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.