II SA/Kr 8/24

II SA/Kr 8/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Małgorzata Łoboz /przewodniczący/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art.7, 77,8,9,10,12
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Piotr Fronc ASR WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 października 2023 r. znak WI-I.7840.2.34.2022.DW w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej D. G. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 7 kwietnia 2022 r. odmówił D. G. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z rozbiórką instalacji gazowej oraz przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działce [...] obr. [...] jedn. ewid. K. , przy ul. [...] w K.
W ocenie organu I instancji nie uzupełniono prawidłowo braków wskazanych w postanowieniu z 14 grudnia 2021 r.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez D. G. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 24 października 2023 r., znak: WI-I.7840.2.34.2022.DW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2023.775 ze zmianami), zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2023.682 ze zmianami) - zwanej dalej Pb.
Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 14 grudnia 2021 r. wezwał inwestorów do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie: przedłożenia uzgodnienia z zarządcą drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego (art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w związku z 33 ust. 2 pkt 1 Pb) oraz sporządzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679). Dokumentację projektową uzupełniono przy piśmie z 9 lutego 2022 r.
W trakcie postępowania odwoławczego na wniosek inwestora doszło do zawieszenia postępowania. Inwestor wypożyczył dokumentację projektową i naniósł na nią poprawki. Po zwrocie dokumentacji postępowanie odwoławcze zostało podjęte.
Wojewoda Małopolski w pierwszej kolejności odniósł się do treści postanowienia organu I instancji oraz wskazanych w zaskarżonej decyzji zastrzeżeń co do przedmiotowego zamierzenia. Podkreślono, że inwestor nie uzupełnił wszystkich punktów zawartych w postanowieniu organu I instancji. Organ odwoławczy zaznaczył równocześnie, że nie wszystkie punkty określone w postanowieniu organu I instancji z 14 grudnia 2023 r. były zasadne. Część z nich organ I instancji winien doprecyzować, bowiem stanowiły ogólne przywołanie przepisów, bez wskazania konkretnego braku w dokumentacji projektowej. Niemniej jednak, należy zwrócić uwagę na pkt 2 lit e postanowienia z 14 grudnia 2023 r.:
- układ przewodów gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych przeznaczonych do likwidacji oraz związanych z nim urządzeń technicznych, przedstawić w powiązaniu z sieciami zewnętrznymi, z oznaczeniem miejsca i rzędnych w miarę potrzeby, przyłączenia do sieci zewnętrznych i złączy z instalacją obiektów budowlanych
Wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy m. in. rozbiórki instalacji gazowej oraz przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej. Projektant nie zaznaczył na rysunku PZT (anulowanym: 7 lutego 2022 r.) na jakim odcinku instalacja gazowa oraz przyłącz wodociągowy i kanalizacyjny są objęte rozbiórką, oraz nie wrysował nowego planowanego przebiegu instalacji i przyłączy tak, aby budynek miał możliwość dalszego funkcjonowania poprzez zapewnienie dostępu do sieci gazowej, wodociągowej, oraz kanalizacyjnej. Zatem organ I instancji prawidłowo nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej zgodnie z treścią pkt 2 lit e postanowienia z 14 grudnia 2021 r. Projektant 7 lutego 2022 r. uzupełnił dokumentację projektową, niemniej jednak uzupełnienia te w dalszym ciągu były niespójne oraz niekompletne. Na legendzie rysunku PZT (anulowanym 30 maja 2023 r.) wprowadzone zostały oznaczenia instalacji gazowej i wodociągowej podlegające rozbiórce. Oznaczenia te zostały naniesione na rysunku PZT w sposób nieczytelny. Ponadto wrysowana na rysunku nowoprojektowana instalacja lub przyłącz (nie określono dokładnie co to jest) wodociągowa ma takie samo oznaczenie jak istniejąca infrastruktura wodociągowa. Dodać należy, że we wniosku wskazano na rozbiórkę przyłącza wodociągowego, zaś w legendzie na rysunku PZT zaznaczono rozbiórkę instalacji wodociągowej. Ponadto projektant w legendzie wpisał ww. instalację gazową i wodociągową podlegającą rozbiórce w części dotyczącej elementów nie objętych przedmiotowym wnioskiem. Ponadto, zarówno w legendzie jak i na rysunku PZT nie zaznaczono objętej wnioskiem rozbiórki przyłącza kanalizacyjnego. Zatem, organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż dokumentacja projektowa w dalszym ciągu jest niespójna oraz nieczytelna, a wnioskodawca nie uzupełnił wszystkich punktów określonych w postanowieniu z 14 grudnia 2021 r.
Organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż rysunek PZT był niespójny z częścią opisową w zakresie wjazdu. Na rysunku PZT (anulowanym 30 maja 2023 r.) wskazano, iż zjazd jest projektowany, natomiast w opisie (rewers str. 6 - anulowana 30 maja 2023 r.) wskazano, iż zjazd jest istniejący, zatem nie uzupełniono prawidłowo pkt 2 lit c postanowienia z 14 grudnia 2021 r.
Zatem, organ I instancji prawidłowo orzekł o odmowie pozwolenia na budowę, bowiem wynika to wprost z art. 35 ust. 5 pkt 1 Pb.
W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na pkt 2 lit a postanowienia z 14 grudnia 2021 r. w zakresie rodzaju ograniczeń lub zakazów w zabudowie i zagospodarowaniu tego terenu wynikających z aktów prawa miejscowego. Dla terenu inwestycji obowiązują częściowo ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (uchwała nr [...] Rady Miasta K. z 2. 2020 r. - Dz.Urz.Woj.Małop.[...] - zwana dalej MPZP) oraz częściowo ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (uchwała nr [...] Rady Miasta K. z [...] 2019 r. - Dz.Urz.Woj.Małop.[...] - zwana dalej MPZP2). Teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MN.25 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną (zgodnie z MPZP) oraz symbolem ZPr.1 - tereny zieleni urządzonej o podstawowym przeznaczeniu pod publiczne dostępne parki (zgodnie z MPZP2). Zgodnie z rysunkiem PZT roboty budowlane realizowane będą na terenie oznaczonym symbolem MN.25 oraz ZPr.1.
Wskazać należy, że na etapie postępowania odwoławczego rysunek PZT również nie został uzupełniony prawidłowo w zakresie określonym w pkt 2 lit e postanowienia z 14 grudnia 2021 r. Oznaczenia instalacji gazowej i wodociągowej (objętych rozbiórką) zostały naniesione w sposób nieczytelny. Projektant w legendzie wskazał dwa oznaczenia dla instalacji wodociągowej podlegającej rozbiórce. Z rysunku PZT można domniemywać, iż jedno z oznaczeń instalacji wodociągowej podlegającej rozbiórce (brązowa linia z błękitnym krzyżykami) dotyczy kanalizacji. Niemniej jednak, nie wynika to z legendy. Dodać należy, że we wniosku wskazano na rozbiórkę przyłącza wodociągowego, zaś w legendzie na rysunku PZT zaznaczono rozbiórkę instalacji wodociągowej. Zwrócić również należy uwagę, iż Projektant, w legendzie wpisał ww. instalację gazową i wodociągową podlegającą rozbiórce w części dotyczącej elementów nie objętych przedmiotowym wnioskiem. Powyższe oznacza, iż dokumentacja projektowa w dalszym ciągu jest niespójna oraz nieczytelna w zakresie określonym w pkt 2 lit e postanowienia z 14 grudnia 2021 r. Nowoprojektowany przyłącz kanalizacyjny oraz wodociągowy w dalszym ciągu pozostaje nieczytelnie oznaczony na rysunku PZT, tj. tak jak istniejąca sieć kanalizacyjna i wodociągowa. Dodać należy, że organ odwoławczy nie jest zobligowany do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w zakresie punktów wskazanych w postanowieniu z 14 grudnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Pb.
Nadmienia się, iż w zakresie zjazdu Projektant naniósł korektę w dokumentacji projektowej na etapie postępowania odwoławczego. Wprowadził również zmiany w zakresie dojść i dojazdów, tak aby wykazać, że możliwy będzie wjazd przodem na drogę publiczną. Korekty te nie były poprzedzone wezwaniem organu odwoławczego.
W dalszej części Wojewoda odniósł się do zarzutów zawartych w zaskarżonej decyzji, w zakresie innym, niż wynikającym z postanowienia z 14 grudnia 2021 r.
Organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż mapa do celów projektowych posiada nieczytelne oznaczenia dotyczące ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieprzekraczalna linia zabudowy posiada ten sam symbol jak linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu.
Organ I instancji prawidłowo wskazał, iż klatka schodowa winna zostać uwzględniona do obliczeń wskaźnika intensywności zabudowy. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się m. in. schodów zewnętrznych. Niemniej jednak definicja powierzchni zabudowy ma zastosowanie w przypadku obliczenia wskaźnika powierzchni zabudowy, a nie w przypadku obliczenia wskaźnika intensywności powierzchni zabudowy.
W dokumentacji projektowej pojawia się zarówno określenie, iż są to schody zewnętrzne, jak również określenie, iż jest to klatka schodowa.
Na wstępie ocenić należy czy tzw. schody zewnętrzne/klatka schodowa wliczają się do powierzchni całkowitej kondygnacji budynku, zdefiniowanej w § 4 ust. 1 pkt 10 MPZP. Projektant, w dokumentacji projektowej zamiennie nazywa ww. element jako klatkę schodową bądź schody zewnętrzne. Z rysunków, na bazie których organ I instancji przeprowadził analizę zamierzenia należy stwierdzić, że jest to klatka schodowa, która winna zostać uwzględniona w obliczeniach powierzchni całkowitej kondygnacji budynku. Posiada ona fundamenty, dach, ściany oraz drzwi (rys. A2; A3; A4; oraz A5, A7, A8, A9 - anulowane: 30 maja 2023 r.). A zatem, mając na uwadze, definicję wskaźnika intensywności zabudowy, w związku z definicją powierzchni całkowitej kondygnacji, powierzchni całkowitej budynku oraz powierzchni całkowitej zabudowy, kondygnacje ww. klatki schodowej winny zostać uwzględnione w obliczeniach wskaźnika intensywności zabudowy.
Bazując na skorygowanej dokumentacji projektowej (na etapie postępowania odwoławczego) należy stwierdzić, że ww. element w dalszym ciągu należy traktować, jako klatkę schodową, bowiem zaprojektowano drzwi (rys. A2, A9), co oznacza konieczność zaprojektowania ścian, na których zostaną one zamontowane. Zlikwidowano wyłącznie fundament i dach. Takie rozwiązania projektowe nie są standardowe, niemniej jedynak pozostawienie drzwi i ścian bez dachu, w dalszym ciągu świadczy, że ww. element stanowi część budynku, co oznacza, że winien zostać wliczony do obliczeń wskaźnika intensywności zabudowy. Ponadto, Projektant używa wyrażenia klatka schodowa (rys. A2; A3; A4; cyt.: nazwa pomieszczenia A7, B7, C7 - zewnętrzna klatka schodowa). Podkreślić należy, że do obliczenia powierzchni całkowitej kondygnacji uwzględnienia się również tynk, okładziny, balustrady i balkony. Zatem, potencjalne uznanie, iż są to schody zewnętrzne, prowadzące do 3 kondygnacji, a nie obudowana klatka schodowa, nie przesądza z automatu, że nie należy ich wliczyć do wskaźnika intensywności zabudowy.
Odnosząc się do liczby kondygnacji istniejącego budynku, na terenie inwestycji, nie objętego przedmiotowymi robotami budowlanymi, wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowlanej badając przedmiotową sprawę opiera się na mapach przyjętych do państwowego zasobu kartograficzno-geodezyjnego. Na mapie do celów projektowych istniejący budynek został oznaczony jako mj3 - co świadczy, że posiada trzy kondygnacje naziemne. Dokumentacja projektowa nie odzwierciedla treści odwołania, bowiem uprawniony geodeta na mapie do celów projektowych oznaczył ten budynek, jako posiadający trzy kondygnacje naziemne. Jeśli mapa do celów projektowych została sporządzona błędnie bądź jest nieaktualna, należy tą kwestię wyjaśnić. Projekt zagospodarowania terenu winien być sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych.
Organ I instancji nie wezwał postanowieniem z 14 grudnia 2023 r. o wyjaśnienia powyższego zakresu, zatem powyższe zastrzeżenia nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Niemniej jednak, nie wszystkie punkty określone w postanowieniu z 14 grudnia 2023 r. zostały spełnione (opisano powyżej), co obligowało organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji negatywnej dla Inwestora.
Bazując na skorygowanej dokumentacji projektowej, nadmienić należy, iż jest ona w całości nieczytelna oraz niespójna.
Dokumentacja projektowa posiada niespójną numerację stron, zaś anulowane rysunki mają skreśloną metrykę i legendę, bez część graficznej.
Analizując rysunek PZT wskazać należy, że symbole oraz ich opisy w legendzie nie odzwierciedlają symboli zaznaczonych na rysunku, zaś opisy w legendzie, metryce, wykluczają się wzajemnie, cyt.:
ISTNIEJĄCY PRZYŁĄCZ ENERGETYCZNY
nie objęty wnioskiem - wg. Odrębnego postępowania administracyjnego z art. 29 A ust. Pr Bud
ISTNIEJĄCY PRZYŁĄCZ GAZOWY
nie objęty wnioskiem - wg. Odrębnego postępowania administracyjnego z art. 29 A ust. Pr Bud
Niezrozumiałym jest, dlaczego w dokumentacji projektowej wskazano, że ww. infrastruktura techniczna istnieje, oraz jednocześnie będzie ona realizowana odrębnym wnioskiem. W legendzie projektowany zjazd zaznaczono szrafem w odcieniu czerwieni, natomiast na rysunku w kolorze jasnego brązu. W legendzie w części elementów zagospodarowania terenu objętych wnioskiem oznaczono literą P istniejące miejsca postojowe. Na rysunku miejsca te zostały oznaczone literą P oraz obramowane czerwoną linią z ukośnym szrafem nie wyjaśnionym w legendzie. Ww. miejsca postojowe nie stanowią części oznaczeń mapy do celów projektowych, lecz zostały wrysowane przez projektanta co sugeruje, iż jednak są projektowane. Zatem, trudno stwierdzić czy one istnieją, a mapa do celów projektowych jest nieaktualna, czy też są projektowane i błędnie wskazano je jako istniejące. Kolorem czerwonym na rysunku PZT zaznaczono wymiary/odległości, elementy projektowane, elementy objęte rozbiórką, oraz elementy teoretycznie istniejące. Ponadto, wymiary określone na rysunku PZT są nieczytelne.
Na rysunkach zawartych w części projektu architektoniczno-budowlanego zaznaczono kolorem czerwonym istniejący budynek, natomiast w odcieniach szarości (czerni) projektowany budynek. Z tak przedstawionych rysunków można równie dobrze stwierdzić, że cały budynek zostanie rozebrany i na nowo wybudowany. Projektant nie wskazał jasno: istniejących elementów budynku nie objętych rozbiórką, istniejących elementów budynku przeznaczonych do rozbiórki oraz nowoprojektowanych elementów budynku. Ponadto, na rysunkach (rys. A2 i A3) wprowadzone zostały oznaczenia nie przedstawione w legendzie (ściany obramowane na czerwono z niebieskimi krzyżykami). Przekroje budynku (rys. A6 - przekrój A-A; oraz rys. A7-przekrój B-B) zostały przedstawione w sposób niezgodny z liniami przekrojowymi A-A i B-B zaznaczonymi na rzutach budynku. Przykładowo: na rysunku przekroju A-A winny być widoczne schody z boku, a nie na środku, natomiast na przekroju B- B winny być widoczne na środku, a nie z boku. Ponadto, linie przekrojowe zostały wrysowane wzdłuż ścian (rys. A4), co oznacza, że na przekrojach część elementów nie powinna być widoczna. Na rzucie 2 piętra (rys. A4) wskazano, iż zaprojektowano drzwi z pomieszczenia C7- zewnętrzna klatka schodowa, natomiast na elewacji południowej (rys. A8) brak tych drzwi. Dokumentacja graficzna jest w całym projekcie nieczytelna oraz wzajemnie się wyklucza.
Na zakończenie organ odwoławczy podkreślił, że nie przeprowadził postępowania uzupełniającego w powyższym zakresie, bowiem nie uzupełniono prawidłowo materiału, o które wezwał organ I instancji postanowieniem z 14 grudnia 2023 r. (opisano powyżej).
Jednocześnie wskazać należy, że w orzeczeniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji błędnie wskazał, iż odmawia zatwierdzenia projektu budowlanego, bowiem w obecnym stanie prawnym, organ I instancji winien odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, które stanowią część projektu budowlanego. Niemniej jednak, ww. niespójność należy zakwalifikować jako oczywistą omyłkę pisarską, która nie wpływa na merytoryczną poprawność rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 35 ust. 4 Pb w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analogicznie, zgodnie z powyżej cytowanym przepisem Pb organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest do wydania decyzji odmownej w przypadku, gdy Inwestycja narusza ustalenia MPZP.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. G., zarzucając jej naruszenie
1) przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "K.p.a.", poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, w tym zaniechanie wezwania strony do wyjaśnienia ewentualnych niejasności dokumentacji projektowej, pomimo złożenia przez stronę skarżącą wniosków w tym zakresie, a tym samym naruszenie przez Organ również zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, zasady proporcjonalności, informowania stron, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz zasady szybkiego postępowania, a w konsekwencji na przyjęciu przez Organ, że Skarżąca nie uzupełniła prawidłowo rysunku PZT, w zakresie określonym w pkt 2 lit e postanowienia Organu I instancji z 14 grudnia 2021 r., z uwagi na to, że oznaczenia zostały (według Organu) naniesione w sposób nieczytelny, co skutkowało wydaniem decyzji o utrzymaniu decyzji Organu I instancji;
2) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 K.p.a., polegające na niewskazaniu Skarżącej przez Organ, że uznaje on dokumentację skorygowaną w toku postępowania odwoławczego, za nieczytelną czy wykluczającą się wzajemnie oraz niewezwaniu Skarżącej do poprawienia dokumentacji projektowej, w zakresie niewskazanym wcześniej przez Organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej: "ustawa Prawo budowlane", pomimo złożenia przez Skarżącą wniosków o wezwanie jej do wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości w dokumentacji projektowej, a tym samym na niewnikliwym ustaleniu przez Organ stanu faktycznego sprawy oraz naruszeniu zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, zasady proporcjonalności, informowania stron, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz zasady szybkiego postępowania, co skutkowało wydaniem decyzji o utrzymaniu decyzji Organu I instancji;
3) przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., polegające na niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, poprzez przyjęcie, że w dokumentacji projektowej skorygowanej na etapie postępowania odwoławczego, Projektant zaprojektował drzwi dla schodów zewnętrznych, podczas gdy w skorygowanej dokumentacji drzwi zostały usunięte, tak samo jak fundamenty, ściany i dach schodów zewnętrznych, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Organ, że schody te stanowią część budynku, a tym samym, że powinny być wliczone do obliczeń wskaźnika intensywności zabudowy, podczas, gdy w świetle § 4 ust. 1 pkt 8 ppkt b) uchwały [...] Rady Miast K. z dnia [...] 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", dalej: "MPZP" do powierzchni zabudowy nie zalicza się m.in. schodów zewnętrznych, a tym samym nie uwzględnia się ich również do obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, co skutkowało błędnym ustaleniem, że budynek objęty konsekwencji wydaniem decyzji o utrzymaniu decyzji Organu I instancji;
4) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to § 4 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 10 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 MPZP, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do wskaźnika intensywności zabudowy (§ 4 ust. 1 pkt 13) wliczyć należy powierzchnię schodów zewnętrznych, podczas gdy w definicji powierzchni całkowitej kondygnacji (§ 4 ust. 1 pkt 10) nie ujęto schodów zewnętrznych, a jedynie tynki, okładziny, balustrady i balkony, a w definicji powierzchni zabudowy (§ 4 ust. 1 pkt 8) wprost wskazano, że nie zalicza się do niej schodów zewnętrznych, co skutkowało błędnym uznaniem, że schody zewnętrzne powinny być uwzględnione do obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, co skutkowało ustaleniem, że budynek objęty dokumentacją projektową nie spełnia wskaźnika intensywności zabudowy przewidzianego w MPZP, a w konsekwencji wydaniem decyzji o utrzymaniu decyzji Organu I instancji;
5) przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 K.p.a., polegające na ustaleniu, że budynek objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbudowę posiada trzy kondygnacje naziemne, podczas gdy Projektant wyjaśnił w dokumentacji projektowej oraz w odwołaniu, że budynek zgodnie z § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, posiada dwie kondygnacje naziemne oraz jedną kondygnację podziemną a także na zaniechaniu przez Organ wyjaśnienia tej kwestii, jeżeli Organ uznał, że budzi ona wątpliwości, pomimo złożenia przez Skarżącą wniosków o wezwanie jej do wyjaśnienia ewentualnych kwestii wątpliwych, a tym samym na naruszeniu przez Organ również zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, zasady proporcjonalności, informowania stron, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz zasady szybkiego postępowania, które to naruszenia skutkowały finalnie błędnym ustaleniem, że przedmiotowy budynek posiada trzy kondygnacje naziemne, które powinny być wliczone do wskaźnika intensywności zabudowy podczas, gdy Projektant prawidłowo uwzględnił dwie kondygnacje naziemne, wykazując zgodność projektu z ustaleniami MPZP.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o:
1) uchylenie skarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego;
2) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2024 r. wniosła o przeprowadzenie dowodu z mapy do celów projektowych zaktualizowanej po wydaniu zaskarżonej decyzji, z której wynika, że istniejące na przedmiotowej nieruchomości budynku mają po dwie kondygnacje – są oznaczone symbolem m2.
Podczas rozprawy w dniu 6 marca 2024 r. skarżąca podtrzymała stanowisko przedstawione w skardze, uczestnik M. G. poparł stronę skarżącą, natomiast uczestniczka B. W. wniosła o oddalenie skargi.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona wadliwa i wymaga uchylenia wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji. Obie te decyzje są niejasne i niespójne; również postanowienie organu I instancji z 14 grudnia 2021 r. posiada wady, które zresztą Wojewoda Małopolski dostrzegł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W sposób dorozumiany organ odwoławczy przyjął, że wadliwość postanowienia nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych postanowieniem, jednak w ocenie Sądu wadliwość wydanych w sprawie decyzji ma źródło właśnie w błędnym sformułowaniu wymogów wobec inwestora w postanowieniu organu I instancji.
Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W myśl art. 35 ust. 3 w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia.
W przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 października 2023 r., sygn. II SA/Bk 633/23 (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) stwierdził:
"Organ wydając decyzję odmowną zobowiązany jest zatem wskazać, które z obligatoryjnych wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 P.b. nie zostały przez inwestora spełnione. Decyzja odmowna musi być więc precyzyjna, a organ powinien dokładnie wskazać, które punkty postanowienia, zawierające nałożone obowiązki dotyczące usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym nie zostały wykonane i uzasadnić, że obowiązek określony w każdym z tych punktów był wymagany przez konkretny przepis prawa wraz z przytoczeniem jego brzmienia. Powyższe oznacza, że rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda w pierwszej kolejności zobowiązany był dokonać merytorycznej oceny w przedmiocie zasadności nałożenia na stronę obowiązków przez organ pierwszej instancji. Postanowienie wydawane na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. nie podlega bowiem odrębnemu zaskarżeniu i jest kontrolowane wraz z decyzją organu I instancji. Pozytywna ocena w tej mierze wymagała zaś w dalszej kolejności jednoznacznego wskazania, czy ujawnione przez Prezydenta nieprawidłowości zostały usunięte w zakreślonym terminie. (...) Należy ponadto podkreślić, że art. 35 P.b. należy interpretować łącznie z regulacjami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego. Organ drugiej instancji władny jest z reguły we własnym zakresie uzupełnić materiał dowodowy lub ostatecznie zlecić takie uzupełnienie organowi, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Artykuł 35 ust. 3 P.b. w żaden sposób nie modyfikuje bowiem uprawnień organu odwoławczego wynikających z art. 136 k.p.a. Trzeba bowiem pamiętać, że zadaniem organu odwoławczego jest ocena materiału dowodowego, dotyczącego stanu faktycznego stwierdzonego w czasie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, uzupełnionego ewentualnie o nowe okoliczności faktyczne, pominięte przez organ pierwszej instancji. Zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Nawet konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania. Organ administracji odstępując od możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego i wydając decyzję o odmowie wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkT 1 p.b., powinien zatem wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 k.p.a.".
Podzielając całkowicie stanowisko zaprezentowane w cytowanym orzeczeniu trzeba podkreślić, że organy obu instancji obowiązkom tym nie sprostały. W decyzjach obu instancji powołano się na okoliczności i uchybienia przy sporządzaniu projektu, które wcześniej nie były objęte postanowieniem i o uzupełnienie których inwestor nie był wzywany.
Przyczyną odmowy udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę było niewykonanie przez nią obowiązków nałożonych w postanowieniu Prezydenta Miasta Krakowa z 14 grudnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane W zaskarżonej decyzji znalazły się stwierdzenia, że "organ odwoławczy nie jest zobligowany do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w zakresie punktów wskazanych w postanowieniu z 14 grudnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Pb" i "(...) tutejszy organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania uzupełniającego w powyższym zakresie, bowiem nie uzupełniono prawidłowo materiału, o które wezwał organ I instancji postanowieniem z 14 grudnia 2023 r. (opisano powyżej)".
Tymczasem zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w powszechnej praktyce organów administracji architektoniczno – budowlanej na tle art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 Prawa budowlanego przyjmuje się, że jest możliwe uzupełnienie projektu budowlanego nawet w postępowaniu odwoławczym.
Organ odwoławczy zaznaczył też w decyzji, że nie wszystkie punkty określone w postanowieniu organu I instancji z 14 grudnia 2023 r. były zasadne. Część z nich organ I instancji winien doprecyzować, bowiem stanowiły ogólne przywołanie przepisów, bez wskazania konkretnego braku w dokumentacji projektowej. Jednocześnie, odnosząc się do kwestii liczby kondygnacji istniejącej już na nieruchomości zabudowy jako czynnika warunkującego wskaźnik intensywności zabudowy Wojewoda stwierdził: "Organ I instancji nie wezwał postanowieniem z 14 grudnia 2023 r. o wyjaśnienia powyższego zakresu, zatem powyższe zastrzeżenia nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Niemniej jednak, nie wszystkie punkty określone w postanowieniu z 14 grudnia 2021 r. zostały spełnione (opisano powyżej), co obligowało organ administracji architektoniczno-budowlanej do wydania decyzji negatywnej dla inwestora". Zatem mimo stwierdzonych wadliwości postępowania przed organem I instancji Wojewoda uznał, że brak uzupełnienia projektu zgodnie z wadliwym postanowieniem musi skutkować wydaniem decyzji negatywnej dla inwestora.
Prawdą jest, że postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego nie zostało w sposób kompletny wykonane (choćby w zakresie przeznaczonych do rozbiórki instalacji gazowej i wodociągowej), a projekt budowlany można ocenić – jak to zrobił organ odwoławczy - jako niespójny i nieczytelny. Jednak trzeba mieć na uwadze, że na organie administracji ciąży obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.) oraz obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Obowiązków tym nie wykonał ani Wojewoda Małopolski, ani Prezydent Miasta Krakowa.
W tym miejscu trzeba podkreślić, że po wydaniu przez organ I instancji postanowienia z 14 grudnia 2021 r. inwestor uzupełnił projekt budowlany, kolejnego uzupełnienia dokonał - już bez wezwania – na etapie postępowania odwoławczego, kierując się treścią uzasadnienia decyzji organu I instancji. Na etapie postępowania przed Wojewodą Małopolskim inwestor zwracał się do organu o wydanie decyzji reformatoryjnej tj. uchylającej ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa i jednocześnie orzekającej o udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie, w razie zaistnienia jakichkolwiek braków formalnych lub merytorycznych, czy też niejasności w dokumentacji, wnosił o wezwanie w celu dokonania dalszych uzupełnień (pisma z 2 sierpnia 2023 r. oraz 28 czerwca 2023 r. – k. 124 i 126 w aktach elektronicznych organu II instancji w pliku PDF). Jak słusznie podnosi skarżąca, niejasności wskazane w uzasadnieniu skarżonej decyzji miały taki charakter, że mogły być z łatwością usunięte na etapie postępowania odwoławczego (kwestia instalacji gazowej i wodociągowej przeznaczonej do rozbiórki, numeracja stron, skreślenie wyłącznie metryki i legendy a nie całych anulowanych stron projektu, umiejscowienie istniejących i projektowanych miejsc parkingowych). Organ II instancji nie podjął jednak jakiejkolwiek aktywności w zakresie uzupełnienia postępowania dowodowego na etapie postępowania odwoławczego wskazując jedynie, że nie miał takiego obowiązku.
Jako przykład niejasnego stanowiska organu odwoławczego można wskazać ocenę braków projektu w zakresie wjazdu/zjazdu na teren inwestycji. W zaskarżonej decyzji stwierdzono z jednej strony: "Ponadto, organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż rysunek PZT był niespójny z częścią opisową w zakresie wjazdu. Na rysunku PZT (anulowanym 30 maja 2023 r.) wskazano, iż zjazd jest projektowany, natomiast w opisie (rewers str. 6 - anulowana 30 maja 2023 r.) wskazano, iż zjazd jest istniejący, zatem nie uzupełniono prawidłowo pkt 2 lit c postanowienia z 14 grudnia 2021 r.", by na następnej stronie uzasadnienia stwierdzić: "Nadmienia się, iż w zakresie zjazdu Projektant naniósł korektę w dokumentacji projektowej na etapie postępowania odwoławczego. Wprowadził również zmiany w zakresie dojść i dojazdów, tak aby wykazać, że możliwy będzie wjazd przodem na drogę publiczną. Korekty te nie były poprzedzone wezwaniem organu odwoławczego".
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy rozstrzyga sprawę według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Tymczasem z przytoczonych stwierdzeń wynika, że Wojewoda Małopolski dokonał wyłącznie kontroli prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta Krakowa na dzień jej wydania, nie wyjaśniając, czy uzupełnienie projektu dokonane przez stronę na etapie postępowania odwoławczego usunęło niezgodność z prawem w omawianym zakresie. Innymi słowy nie tylko nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego z własnej inicjatywy, ale również nie ocenił nowych dowodów przedstawionych przez stronę.
Istotnym uchybieniem jest również powoływanie się dopiero w uzasadnieniu negatywnej dla inwestora decyzji na okoliczności nieobjęte postanowieniem z 14 grudnia 2021 r. – nawet przy zastrzeżeniu, że "nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę". Wojewoda rozważył liczbę kondygnacji istniejących budynków, który to współczynnik został wykorzystany do obliczenia intensywności zabudowy, wskazując: "na mapie do celów projektowych ww. istniejący budynku został oznaczony jako mj3 co świadczy, że posiada trzy kondygnacje naziemne. Zatem, trzy kondygnacje tego budynku winny zostać wliczone do wskaźnika intensywności zabudowy. Dokumentacja projektowa nie odzwierciedla treści odwołania, bowiem uprawniony geodeta na mapie do celów projektowych oznaczył ten budynek, jako posiadający trzy kondygnacje naziemne. Jeśli mapa do celów projektowych została sporządzona błędnie bądź jest nieaktualna, należy tą kwestię wyjaśnić".
Tym samym inwestor dopiero z uzasadnienia decyzji Wojewody Małopolskiego uzyskał informację, że "należy tę kwestię wyjaśnić", co też uczynił, aktualizując mapę dla celów projektowych 10 stycznia 2024 r.
W ocenie Sądu nie było żadnych przeszkód, by tę istotną informację przekazać inwestorowi przed wydaniem decyzji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu – o ile inwestor dołączy zaktualizowaną mapę do dokumentacji projektowej – organy obu instancji uwzględnią zmianę liczby kondygnacji istniejących budynków przy wyliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy.
Wreszcie organ odwoławczy błędnie ocenił kwestię schodów zewnętrznych/klatki schodowej. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że "Z rysunków, na bazie których organ I instancji przeprowadził analizę zamierzenia należy stwierdzić, że jest to klatka schodowa, która winna zostać uwzględniona w obliczeniach powierzchni całkowitej kondygnacji budynku. Posiada ona fundamenty, dach, ściany oraz drzwi (rys. A2; A3; A4; oraz A5, A7, A8, A9 - anulowane: 30 maja 2023 r.)". Jednak i w tym zakresie inwestor dokonał zmian projektu na etapie postępowania odwoławczego, co Wojewoda Małopolski ocenił w sposób następujący: "Bazując na skorygowanej dokumentacji projektowej (na etapie postępowania odwoławczego) należy stwierdzić, że ww. element w dalszym ciągu należy traktować, jako klatkę schodową, bowiem zaprojektowano drzwi (rys. A2, A9), co oznacza konieczność zaprojektowania ścian, na których zostaną one zamontowane. Zlikwidowano wyłącznie fundament i dach. Takie rozwiązania projektowe nie są standardowe, niemniej jedynak pozostawienie drzwi i ścian bez dachu, w dalszym ciągu świadczy, że ww. element stanowi część budynku, co oznacza, że winien zostać wliczony do obliczeń wskaźnika intensywności zabudowy". Organ pominął jednak, że na rysunku A7 schody te zostały oznaczone jako schody otwarte – nieposiadające nie tylko dachu, ale również i ścian. Już samo usunięcie dachu z klatki schodowej przy pozostawieniu jej ścian winno nasunąć organowi odwoławczemu wątpliwości co do faktycznych zamiarów inwestora, niemniej w przypadku rozbieżności w projekcie miał on obowiązek wezwać o wyjaśnienie tych kwestii, które – co istotne – ujawniły się dopiero po zmianie projektu na etapie postępowania odwoławczego, a zatem nie mogły być objęte postanowieniem organu I instancji.
Niezrozumiałe jest przy tym stwierdzenie, że "do obliczenia powierzchni całkowitej kondygnacji uwzględnienia się również tynk, okładziny, balustrady i balkony. Zatem, potencjalne uznanie, iż są to schody zewnętrzne, prowadzące do 3 kondygnacji, a nie obudowana klatka schodowa, nie przesądza z automatu, że nie należy ich wliczyć do wskaźnika intensywności zabudowy". Oczywiście nie może być mowy o automatycznym przyjęciu określonego stanowiska w sprawie, niemniej jednak przed wyrażeniem tego rodzaju poglądów należało dokonać analizy obowiązujących przepisów miejscowych, które zresztą Wojewoda przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" ilekroć w uchwale jest mowa o:
8) powierzchni zabudowy – należy przez to rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym (wyznaczoną przez rzut wymiarów zewnętrznych budynku na powierzchnię terenu), do której nie zalicza się:
a) powierzchni elementów budynku ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu,
b) powierzchni elementów drugorzędnych budynku np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, pochylni zewnętrznych, daszków, markiz, okapów dachowych, oświetlenia zewnętrznego,
c) zewnętrznych obiektów pomocniczych np. szklarni i przybudówek.
W tym przepisie schody zewnętrzne zostały w sposób jednoznaczne wyłączone z pojęcia powierzchni zabudowy, co w konsekwencji powoduje również ich wyłączenie z pojęcia "powierzchni całkowitej zabudowy (zdefiniowanego w § 4 ust. 1 pkt 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) oraz wyłączenie z obliczania wskaźnika intensywności zabudowy.
Biorąc pod uwagę znaczne nagromadzenie uchybień w trakcie postępowania zarówno przed organem odwoławczym, jak i przed Prezydentem Miasta Krakowa Sąd doszedł do wniosku, że całe postępowanie należy przeprowadzić od początku. Jak słusznie zauważył Wojewoda, już postanowienie z 14 grudnia 2021 r. było dotknięte wadami – nie obejmowało wszystkich uchybień, o które należało wezwać inwestora, a jego niektóre punkty były niejasne i nieprecyzyjne. Wreszcie, czego Wojewoda nie zauważył, w pkt 2 lit. "a" postanowienia wezwano o braki w zakresie "danych wynikających z pkt 5) 6) 7) §13 ww rozporządzenia" (chodzi o rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), przy czym w rozporządzeniu tym § 13 nie ma dalszych jednostek redakcyjnych – prawdopodobnie organowi chodziło o § 14 tego rozporządzenia.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organy obu instancji uwzględnią powyższe wskazania. Prezydent Miasta Krakowa dokona ponownej analizy przedłożonej dokumentacji, która od czasu wydania przez niego poprzedniej decyzji uległa znacznym zmianom, a następnie – w razie potrzeby - w sposób niebudzący wątpliwości sformuje postanowienie wzywające do uzupełnienia wszystkich braków i niejasności projektu budowlanego. Po bezskutecznym upływie terminu określonego w postanowieniu organ I instancji wyda decyzję, oceniając, czy inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki.
Jak wynika z powyższego zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane przedwcześnie, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 12 § 1 k.p.a. Brak wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności skutkował koniecznością uchylenia obu tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).