II SA/Kr 488/23

II SA/Kr 488/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Magda Froncisz /przewodniczący/
Mirosław Bator
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2454/23 - Wyrok NSA z 2024-11-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 48 ust. 4 i art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję nr 102/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 7 marca 2023 r. znak WOB.7721.544.2021.AJAN w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją nr 1218/2021 z dnia 5 października 2021 r., znak: RGIK 1.5160.2326.2017.AWP, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z póżn. zm., dalej: u.p.b.) nakazał Inwestorowi: O. S.A. z siedzibą w W. rozbiórkę nowopowstałych rozbudowanych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej 8043 (28239 N) ZAPOLSKIEJ (KKR_KRAKOW_ZAPOLSKIEJ), usytuowanej na dachu budynku (produkcyjnego, z częścią magazynową i biurową), przy ul. [...] w Krakowie, zrealizowanej bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, wobec braku wypełnienia obowiązku nałożonego postanowieniem PINB w Krakowie - Powiat Grodzki nr 631/2018 (...) z dnia 05.07.2018r., znak: RO1K I.5160.226.2017.AWP. Ww. rozbiórka elementów stacji bazowej dotyczy:
1. 3 potrójnych ramek antenowych wykonanych z rur fi 60,3 x 4,0 i ceownika C80, mocowanych do trzonów masztów;
2. 3 dodatkowych anten sektorowych w sektorach: Sl, S2 i S3 - typ anten 7760.00, 7750.00 i ATR4518R13 w każdym z ww. sektorów (azymut 40°, 180° i 295° i wysokości 14,0m, 14,0 m i 13,0 m od poziomu terenu);
3. modułów radiowych: RRU, L8001L2600, mocowanych do istniejących wolnych wsporników, zamocowanych do trzonów istniejących masztów (3x2 szt.).
4. panelu DC3 w istniejącej siłowni.
5. dodatkowych kabli FO i DC.
W odwołaniu inwestor podniósł, iż organ zignorował tj. art. 29 ust. 1 pkt. 19a lit. e i 29 ust. 2 pkt. 15 upb. Zgodnie z pierwszym z nich pozwolenie na budowę nie wymagała budowa sieci telekomunikacyjnej. Zgodnie zaś z przepisem drugim pozwoleniu na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno - użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Pierwszy przepis brzmiał jak zacytowano w roku 2017r. Drugi przepis uległ zmianie w toku tego postępowania tj. z dniem 25 października 2019r. i brzmiał w 2017r. "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych ". W każdym jednak przypadku opisana skarżoną decyzją inwestycja mieściła się w zakresie ich obu. Otóż w 2017r. Prawo Budowlane nie znało definicji sieci telekomunikacyjnej(...). Opisana w decyzji stacja bazowa jest idealnym przykładem sieci telekomunikacyjnej. Niemniej jednak nawet gdyby uznać, że ten przepis budzi wątpliwości co do rodzaju uprawnienia na potrzeby budowy to kolejny, powołany już nie. Jedynie zgłoszenia wymagało, zatem nie pozwolenia na budowę, instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Inkryminowana instalacja powstała na budynku zatem obiekcie budowlanym i zawierała konstrukcje wsporcze. Całkowicie nieuprawnionym jest utożsamianie urządzenia z tego przepisu z urządzeniem budowlanym. Dywagacje zatem organu są wadliwe i co najważniejsze zbędne. Doprecyzowanie tego przepisu nastąpiło w toku postępowania skarżonego i od tego pory było to instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno — użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Nie ma zatem znaczenia czy była to kompletna stacja bazowa czy tylko jakiś jej element. W każdym przypadku nie wymagała pozwolenia na budowę.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, decyzją nr 102/2023 Znak: WOB.7721.544.2021.AJAN z dnia 7 marca 2023r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 u.p.b., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Niewątpliwie w stanie faktycznym niniejszej sprawy miała miejsce budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Wykonane przez Inwestora roboty budowlane zaklasyfikowane zostały jako budowa. Zgodnie z art. 3 pkt 6 u.p.b., przez budowę obiektu budowlanego należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowę, rozbudowę, nadbudowę.
Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu sprzed obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. nowelizacji) zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Katalog określony w art. 29 ustawy Prawo budowlane enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Z analizy w/w przepisów jednoznacznie wynika, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie mieści się w tym wyliczeniu.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż niewątpliwie przedmiotowa budowa stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku (produkcyjnego, z częścią magazynową i biurową), przy ul. [...] w Krakowie wymagała przed jej realizacją pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się. W konsekwencji, skoro przedmiotowa rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 u.p.b.
Prezydent Miasta Krakowa w dniu 13 maja 2010r. wydał zaświadczenie znak: AU-01-4-JŁA.73593-354/10 o nie wniesieniu sprzeciwu, w drodze decyzji, wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] "ZAPOLSKIEJ" zlokalizowanej na dachu budynku [...] Spółdzielni "S. " przy ul. [...], działka nr [...], obr. 2 Krowodrza, w zakresie instalacji czterech masztów rurowych o wysokości max. ok. 4.0 m oraz instalacji stalowej konstrukcji wsporczejpod urządzenia sterujące (k: 62 akt PINB znak: ROIKI.5141.492.2017.AWP). Następnie ustalono, iż w 2017r. Inwestor dokonał rozbudowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej polegającej na: deinstalacji 3 podwójnych ramek antenowych; montażu 3 potrójnych ramek antenowych wykonanych z rur 0 60,3 x 4,0 i ceownika C80, mocowanych do trzonów masztów; deinstalacji 6 anten sektorowych w sektorach: Sl, S2 i S3 - typ anten 7760.00 i 7750 w każdym z ww. sektorów; montażu 6 ww. zdemontowanych i montażu nowych 3 dodatkowych anten sektorowych w sektorach: Sl. S2 i S3 - typ anten 7760.00, 7750.00i ATR4518R13 w każdym z ww. sektorów; instalacji dodatkowych modułów radiowych: RRU, L800 i L2600, mocowanych do istniejących wolnych wsporników, zamocowanych do trzonów istniejących masztów (3x2 szt.); podłączeniu panela DC3 w istniejącej siłowni; poprowadzeniu dodatkowych kabli FO i DC. W toku postępowania ustalono, iż w okresie poprzedzającym rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w Krakowie, tj. przed wrześniem 2017r. (oraz w okresie 3 lat przed ww. rozbudową) nie został złożony przez Inwestora wniosek o zamiarze rozbudowy ani nie została wydana decyzja pozwolenia na rozbudowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu ww. budynku (k: 81 akt PINB znak: ROIKI.5141.492.2017.AWP).
Nakaz rozbiórki obiektu może być jednak orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Spełnienie zaś wskazanych przesłanek art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powoduje, że organ nadzoru budowlanego powinien, w drodze postanowienia skierowanego do inwestora, rozpocząć procedurę legalizacyjną. W związku z powyższym, organ I instancji postanowieniem nr 631/2018 z dnia 5 lipca 2018 r., znak: ROIK 1.5160.226.2017.AWP, działając w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 u.p.b., wstrzymał inwestorowi roboty budowlane związane z rozbudową w/w stacji bazowej telefonii komórkowej oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2019r., wskazanych w w/w postanowieniu dokumentów. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na postanowienie PINB nr 631/2018 z dnia 5 lipca 2018 r., znak: ROIK 1.5160.226.2017.AWP, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wydał w dniu 30 sierpnia 2018r. postanowienie nr 631/2018, znak: ROIK I.5160.226.2017.AWP, którym na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W wyznaczonym terminie żądane dokumenty nie zostały przedłożone, co oznacza iż strona nie skorzystała z możliwości zalegalizowania przedmiotowej budowy. Skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów także w postępowaniu toczącym się przed organem II instancji.
Dokonując dalszej oceny prawnej organ podkreślił, iż nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. Zgodnie z nim pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 9 u.p.b. przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle powyższego, stacja bazowa telefonii komórkowej na istniejącym budynku przy ul. [...] w Krakowie nie jest funkcjonalnie związana z tym budynkiem. Oczywistym jest, iż stacja ta stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Stanowisko takie podziela również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), który w wyroku z dnia 7 sierpnia 2015r. sygn. akt VII SA/Wa 529/15 wskazał, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest bowiem urządzeniem związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość jego korzystania zgodnie z przeznaczeniem. Jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt l lit b i pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stanowisko takie zostało wyrażono również przez WSA w Krakowie, który w wyroku z dnia 18 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Kr 1351/13 wskazał, iż stacja bazowa telefonii komórkowej na istniejącym budynku (...)nie jest funkcjonalnie związana z tym budynkiem (...). Oczywistym jest bowiem, że stacja ta stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkowa, która należy zakwalifikować jako budowlę. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2018r. sygn. akt II OSK 848/16 stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno — użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (...) przepisy -_ art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust, l pkt 3b Prawa budowlanego mogą mieć jedynie zastosowanie. w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych. anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonu komórkowej. NSA w w/w wyroku zaznaczył, iż stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym budowa (przebudowa, rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli obszar oddziaływania jest większy (szerszy) niż teren do którego inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2022r., sygn. akt II OSK 1894/19 w którym wskazał, iż zakwalifikowanie określonych robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Zatem przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, może wyłącznie dotyczyć poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, ale nie budowy (przebudowy, rozbudowy) stacji bazowej telefonii komórkowej jako całego zamierzenia budowlanego.
Inwestor wniósł na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 29 ust. ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w związku z art. o art. 48 ust. 1 pkt. 1 Prawa Budowlanego poprzez ich wadliwe zastosowanie, w szczególności poprzez utożsamianie pojęcia urządzenia z ustawy z pojęciem urządzenia budowalnego oraz poprzez traktowanie rozbudowy stacji bazowej zlokalizowanej na obiekcie budowlanym jako odrębną budowlę, a nie jak urządzenia i uznawanie tej stacji bazowej jako wymagającej pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu podkreślono, iż budowlą zgodnie z jej legalną definicją nie może być przedmiot na obiekcie budowalnym tu: budynku. To powoduje od samego początku wadliwość wykładni przepisów przez organy i wadliwy dobór i odczytanie judykatów. Pozwolenia na budowę wymagałoby inkryminowane zamierzenie instalacyjne tylko i wyłącznic wtedy gdyby rozbudowa lub przebudowa dotyczyłaby dachu lub większej części budynku przy ul. [...] w Krakowie. Tymczasem konstrukcja, dach lub inne elementy tego budynku w dacie i w czasie instalacji anten nie podlegały żadnym czynnością, robotom budowlanym łub nawet innej drobnej zmianie czy korekcie. Zmiana jaka dotyczyła stacji bazowej dotyczyła jedynie wymiany jej elementów składowych tj. anten i modułów radiowych, okablowania oraz panelu. Wszystko razem i całość bez ingerencji w obiekt budowlany tj. budynek przy uł. [...] w Krakowie w szczególności jego dach. Orzeczenia cytowane znane organom nie zostały przez nie właściwe odczytane. Wyraźne tezy mówią przejrzyście o czynnościach w ramach obiektów stanowiących podporą, swoisty grunt, na którym stacja bazowa stoi nie zaś samej stacji. To skutkuje tym, że cały czas organy naruszają art. 29 ust. 2 pkt. 15 cyt. ustawy odmawiając instalacji w ramach stacji bazowej przymiotu zgłoszenia. Nadinterpretują zatem zamierzenie jako takie które wymaga pozwolenia na budowę. Co więcej organy cały czas pomijają fakt, że pojęcie urządzenia opisanego art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy nie jest tożsame z pojęciem urządzenia budowlanego. Gdyby miało to być tożsame to zgodnie z definicją legalną musiałby być oznaczone jako urządzenie budowalne. Ustawa nigdzie nie wskazuje, że pojęcie urządzenia bez dodatkowego dookreślenia ma być tożsame z urządzeniem budowlanym tym bardziej, że posługuje się jeszcze pojęciem urządzenia technicznego, melioracyjnego, kolejowego etc. Tym samym samodzielne słowo urządzenie nie może oznaczać urządzenia budowlanego.
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotem postępowania przed organami nadzoru budowlanego były roboty budowlane polegające na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej na dachu budynku. Kwestie usytuowania na dachu budynku mocno podkreślano w skardze, jako mającą stanowić argument za błędną kwalifikacją prawną zastosowaną przez organy nadzoru budowlanego.
Wbrew jednak stanowisku strony skarżącej prawidłowo organy oceniły, że mimo, iż usytuowanie miało miejsce na dachu budynku, to sporne roboty dotyczą obiektu wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest bowiem urządzeniem związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość jego korzystania zgodnie z przeznaczeniem, stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę. Ponadto stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym budowa (przebudowa, rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli obszar oddziaływania jest większy (szerszy) niż teren do którego inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zakwalifikowanie określonych robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 upb może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Tymczasem ustalenia faktyczne wskazują, iż stacja bazowa telefonii komórkowej na istniejącym budynku przy ul. [...] w Krakowie nie jest funkcjonalnie związana z tym budynkiem, lecz stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu upb.
Ponadto powołane w zaskarżonej decyzji orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzają stanowisko skarżonych organów i w związku z tym to strona skarżąca błędnie zinterpretowała wskazane przez organ odwoławczy orzeczenia. W szczególności w wyroku NSA z dnia 13 czerwca 2022r. sygn. akt II OSK 1894/19 podkreślono błędne rozumienie art. 29 ust. 2 pkt 15 upb, które prowadzi do wniosku, że przepis ten przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 upb może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Ewentualna więc zmiana parametrów obiektu, którym w kontrolowanej sprawie jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (por. także wyrok NSA z 11 maja 2017 r., 11 OSK 2295/15). Zatem instalacja m.in. dodatkowych anten sektorowych, prowadzi do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej, co w konsekwencji uzasadniało wdrożenie trybu postępowania z art. 48 upb. Wobec powyższego rozbudowywanym obiektem jest stacja bazowa telefonii komórkowej a nie budynek czy konstrukcja dachu budynku przy ul. [...] w Krakowie. Rozbudowę warunkuje sam fakt montażu anten celem zmiany parametrów technicznych obiektu budowlanego - stacji bazowej telefonii komórkowej, jako całości techniczno-użytkowej. Tym samym sporna inwestycja nie dotycz robót budowlanych, o jakich mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 upb, a jej wykonanie wymagało uprzednio uzyskania decyzji pozwolenia na budowę. Sporna stacja bazowa nie jest elementem wyposażenia budynku, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych i anten. Zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b. poprzez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle powyższego, sporna stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest funkcjonalnie związana z tą stacją benzynową. Oczywistym jest, iż stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi funkcjonalny element sieci telekomunikacyjnej i jako taka jest całością techniczno - użytkową, którą należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 529/15, wyrok z WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1351/13). Przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem, do którego inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym budowa (przebudowa, rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli obszar oddziaływania jest większy (szerszy) niż teren do którego inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może wyłącznie dotyczyć poszczególnych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, ale nie budowy (przebudowy, rozbudowy) stacji bazowej telefonii komórkowej jako całego zamierzenia budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 848/16). Z uwagi na to prawidłowo oceniono, że inwestor zrealizował obiekt budowlany wymagający przed jego realizacją pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się. W konsekwencji zasadnie prowadzono postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 u.p.b.
Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.