II SA/KR 461/21

II SA/Kr 461/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-09-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Człowiekowska
Małgorzata Łoboz
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 228/22 - Wyrok NSA z 2023-11-15
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art 151
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: . Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na decyzję Przełożonej Generalnej Zgromadzenia [...] w K. z dnia [...] marca 2021 r., L.dz. [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2021 r. K. J. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. [...] w R. o udostępnienie (przesłanie w formie PDF lub DOC na wskazany adres e-mail) następujących informacji publicznych:
1) kopii statutu Zespołu, lub jeśli każda szkoła w Zespole ma swój oddzielny statut - to także ich kopie,
2) kopii lub skanu protokołu z ostatniego posiedzenia Rady Pedagogicznej Zespołu, lub jeśli każda szkoła w Zespole ma swoją oddzielną Radę Pedagogiczną - to także kopie lub skany ich ostatnich protokołów,
3) liczby absolwentów szkół w Zespole z roku szkolnego 2019/2020, z podziałem na oddziały (klasy),
4) kopii lub skanu listy płac pracowników i zleceniobiorców Zespołu za grudzień 2020 r. wraz z podaniem imion, nazwisk, stanowisk służbowych oraz przyporządkowanych kwot brutto tych wynagrodzeń ze wszystkimi dodatkami.
Pismem z dnia 5 lutego 2021 r. Dyrektor zrealizował pkt 1, 2 i 3 wniosku, a w odniesieniu do pkt 4 wniosku stwierdził, że Szkoła prowadzona jest przez Zgromadzenie [...]) w K., więc nie jest szkołą prowadzoną przez jednostkę samorządu terytorialnego. Nauczyciele i pracownicy Szkoły są zatrudniani na podstawie Kodeksu pracy. Jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy, wynikających wprost z przepisów prawa, m.in. z Kodeksu pracy, jest utrzymanie w tajemnicy wynagrodzeń pracowników. W związku z tym Szkoła nie może udzielić Skarżącemu informacji na temat wynagrodzeń pracowników ani tym bardziej udostępnić kopii dokumentacji płacowej pracowników Szkoły. Stanowisko Dyrektora w tej sprawie poparła również opinia uzyskana z Państwowej Inspekcji Pracy. Kopii tej opinii Dyrektor nie dołączył.
W dniu 5 lutego 2021 r. K. J. za pośrednictwem poczty elektronicznej zakwestionował stanowisko w zakresie pkt 4 wniosku.
Decyzją z 17 lutego 2021 r. Dyrektor odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia listy płac pracowników i zleceniobiorców Zespołu za grudzień 2020 r. wraz z podaniem imion, nazwisk, stanowisk służbowych oraz przyporządkowanych kwot brutto tych wynagrodzeń ze wszystkimi dodatkami.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez K. J. Przełożona Generalna Zgromadzenia [...] [...] utrzymała w mocy opisaną wyżej decyzję – decyzją z dnia 17 marca 2021 r., L.dz. [...]
W jej uzasadnieniu wskazano, że odmowa udzielenia informacji publicznej przez Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. [...] w R. w zakresie udostępnienia listy płac pracowników i zleceniobiorców Zespołu za grudzień 2020 r. wraz z podaniem imion, nazwisk, stanowisk służbowych oraz przyporządkowanych kwot brutto tych wynagrodzeń ze wszystkimi dodatkami, jest w pełni uzasadniona.
Informacje o wynagrodzeniu należą do sfery prywatności każdego człowieka. Prywatność człowieka obejmuje bowiem zdarzenia związane z jego życiem, w tym także z sytuacją majątkową i uzyskiwanymi dochodami. Prawo do prywatności należy natomiast do dóbr osobistych, których otwarty katalog, ustalony w art. 23 Kodeksu cywilnego obejmuje także dobra osobiste związane ze sferą życia prywatnego i jako takie podlega prawnej ochronie.
Dyrektor Szkoły, jako pracodawca jest obowiązany więc chronić takie informacje o swoich pracownikach, a ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za pracę może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Żaden z pracowników szkoły nie wy raził zgody na ujawnienie swojego wynagrodzenia.
Ponadto nie znajduje uzasadnienia prawnego domaganie się ujawnienia wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników Zespołu oraz udostępnienia listy płac pracowników i zleceniobiorców Zespołu, gdyż pracownicy obsługi, administracji, zleceniobiorcy czy też nauczyciele zatrudnieni w Zespole nie są funkcjonariuszami publicznymi więc ochrona prawna w zakresie udzielenia informacji publicznej jak najbardziej im przysługuje.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. J., zarzucając jej naruszenie
1) art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), dalej jako "u.d.i.p.", w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 7 i art. 77 § I w zw. z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 285, 695 i 1298 oraz z 2021 r. poz, 54 i 187), dalej jako "k.p.a." - w zakresie, w jakim przepisy te zobowiązują organ odwoławczy do rzetelnego uzasadnienia decyzji - poprzez brak jednoznacznego wyjaśnienia przez Przełożoną Generalnych przyczyn, z powodu których odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej argumentom wskazywanym w odwołaniu, nieustosunkowanie się przez Przełożoną Generalną w zaskarżonej decyzji do istotnych zarzutów odwołania, poprzestanie jedynie na przywołaniu stanowiska Dyrektora oraz brak uzasadnienia prawnego, zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa,
2) art. 42 § 1 w zw. z art. 41 § 2 k.p.a. a contrario - w zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje organ do doręczania pism osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy – poprzez doręczenie decyzji na adres inny niż umieszczony w odwołaniu, przez co doręczenie nie ma skutku prawnego,
3) art. 19 w zw. z art. 6 k.p.a. - w zakresie, w jakim przepisy te zobowiązują organy administracji publicznej do działania na podstawie przepisów prawa i przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej - poprzez potraktowanie pisma z dnia 8 marca 2021 r. jako odwołanie z art. 127 § 1 k.p.a. i rozpatrzenie go przez Przełożoną Generalną, a niejako wniosku o ponowne rozpatrzenie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p., które powinien rozpatrzeć Dyrektor,
4) art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r, w zw. z art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w zakresie, w jakim przepisy te przewidują możliwość ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej - poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przekonania, że nauczyciele w Zespole Szkół Ogólnokształcących im. [...] w R. korzystają z tej ochrony.
Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o
1) uchylenie decyzji Przełożonej Generalnej z dnia 17 marca 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora z dnia 17 lutego 2021 r.,
2) zasądzenie od Przełożonej Generalnej na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej, niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały poinformowane zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 sierpnia 2021 r.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej w zakresie listy płac pracowników i zleceniobiorców Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. [...] w R. za grudzień 2020 r. wraz z podaniem imion, nazwisk, stanowisk służbowych oraz przyporządkowanych kwot brutto tych wynagrodzeń ze wszystkimi dodatkami.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie tego prawa, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.
Ta konstytucyjna zasada znalazła swoje odzwierciedlenie w przepisach art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) – dalej jako "u.d.i.p.", stwierdzających m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu, a każdy jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Należy przy tym pamiętać, że jest to katalog otwarty, co wynika z użycia na jego wstępie słów "w szczególności".
Nie jest sporne między stronami i nie budzi wątpliwości Sądu, że żądana informacja mieści się w katalogu informacji publicznej, a Dyrektor Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. [...] w R. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym niniejsza sprawa podlega więc przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy istniały podstawy do odmowy udostępnienia takiej informacji. Ponadto skarżący podnosi również zarzuty o charakterze proceduralnym, które wymagają omówienia w pierwszej kolejności.
Skarżący zarzuca, że sprawa została rozpoznania przez niewłaściwy organ, ponieważ od decyzji wydanej w tej sprawie przez organ I instancji nie przysługiwało odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który powinien być również rozpoznany przez Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. [...] w R..
Wyjaśniając bezzasadność tego zarzutu trzeba w pierwszej kolejności przywołać art. 16 i art. 17 u.d.i.p., które dotyczą rozstrzygania spraw o udostępnienie informacji publicznej w drodze decyzji.
Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:
1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2).
Z kolei w myśl art. 17 ust. 1 do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 17 ust. 2 wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.
Jak wynika z treści tych przepisów o tym, czy od rozstrzygnięcia w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej przysługuje odwołanie, czy tez wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy decyduje status podmiotu wydającego tą decyzję – a konkretnie to, czy podmiot ten jest, czy też nie jest organem władzy publicznej.
Sąd podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 października 2012 r., sygn. I OSK 1755/12 (LEX nr 1233168) i z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 248/12 (LEX nr 1264738). Sąd wskazał w nich, że dyrektor szkoły publicznej jest organem władzy publicznej, bowiem realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto uprawniony jest do działania w formie władczej w stosunku do uczniów np. poprzez wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów. Stąd nie znajduje zastosowania wobec tego organu art. 17 ust. 2 u.d.i.p.
Na poparcie stanowiska przeciwnego w skardze przywołano rozliczne sygnatury wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych tj. wyrok WSA w Olsztynie sygn. II SAB/Ol 64/17 (mylnie powołana w skardze sygnatura IV SAB/Ol 64/17), wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2018 r. (sygn. akt II SAB/Kr 229/17, LEX nr 2431037), wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2018 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 266/17, LEX nr 2460030), wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2019 r. (sygn. akt II SAB/Wa 137/19, LEX nr 3044158), wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 lipca 2019 r. (sygn. akt n SAB/Sz 47/19, LEX nr 2720380), wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2020 r. (sygn, akt II SAB/Wa 40/20, LEX nr 3065216), czy wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt II SAB/Po 142/19, LEX nr 3020586). Wszystkie te wyroki zostały wydane w sprawach o bezczynność organów związanych z prowadzeniem działalności oświatowej (różnego rodzaju szkół) i przesądzały, że dyrekcja tych szkół objęta jest zakresem podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. W żadnym z tych wyroków nie analizowano jednak charakteru tego organu w kontekście zastosowania art. 16 albo art. 17 u.d.i.p.
Jedynie w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2016 r. (sygn. akt IV SA/Gl 194/16, LEX nr 2078931) wyrażono stanowisko, że dyrektor szkoły podstawowej nie jest organem władzy publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowiska tego jednak nie podziela, uznając za własne argumenty przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych wyżej wyrokach sygn. I OSK 1755/12 i sygn. I OSK 248/12.
Drugim zarzutem o charakterze procesowym jest zarzut niewłaściwego doręczenia zaskarżonej decyzji.
W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazał, że domaga się przesłania jej w formie elektronicznej na wskazany przez niego adres e-mail. Skarżący podnosi, że nowy adres umieszczony przez niego w odwołaniu stanowił w istocie zawiadomienie o zmianie adresu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Przełożona Generalna zaadresowała swoją decyzję na adres, którego Skarżący w odwołaniu nie zamieścił. Tym samym doręczenie decyzji na adres inny niż wskazany w odwołaniu stanowi naruszenie art. 42 § 1 k.p.a.
Z zarzutem tym nie można się zgodzić. We wniosku o udostępnienie informacji publicznej K. J. – oprócz adresu elektronicznego – wskazał również adres strony internetowej [...] oraz informację, że "Kogutorium to program porad i pomocy prawnej realizowany w ramach celów statutowych Centrum Cyfrowego Wsparcia Edukacji z siedzibą w J. (adres siedziby: [...]) (...)". Tę samą tzw. "stopkę" miał e-mail skarżącego z dnia 5 lutego 2021 r. Prawdopodobnie na ten właśnie adres wysłano decyzję organu I instancji. Samo podanie innego adresu w odwołaniu nie daje podstaw do przyjęcia, że nastąpiła zmiana adresu w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.a. ("W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu"), ani tym bardziej do wnioskowania, że doręczenie dokonane pod adresem wynikającym z wniosku, a nie z odwołania jest nieskuteczne. Skarżący sam zwrócił uwagę, że przepisy o doręczeniach mają na celu przede wszystkim ochronę interesów osób w postępowaniu administracyjnym, a nie wygodę czy dogodność działania organu – nie wskazując przy tym, by z powodu doręczenia pod adresem stowarzyszenia Kogutorium jego interesy zostały w jakikolwiek sposób narażone bądź naruszone. Jednak nawet gdyby zgodzić się, że nastąpiło naruszenie art. 41 § 2 k.p.a. ("Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych") – czego Sąd nie stwierdza - to uchybienie to nie miałoby żadnego wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji nie mogłoby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. z uwagi na niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza pewne braki w tym zakresie (które zostaną omówione poniżej – łącznie z problemem zastosowania przepisów prawa materialnego), niemniej jednak mimo niedoskonałego uzasadnienia zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z kolei trzeba mieć na uwadze, że zaskarżoną decyzję wydała Przełożona Generalna Zgromadzenia [...] w K.. Z całą pewnością nie jest to podmiot wyspecjalizowany w załatwianiu spraw administracyjnych, zatem nie można uzasadnieniu wydanej przez nią decyzji stawiać takich samych wymogów jak w przypadku decyzji organów administracji, dla których jest to podstawowa działalność. Niemniej jednak z treści uzasadnienia można wyprowadzić podstawowe przyczyny, dla których odmówiono udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Odnosząc się do kwestii materialnoprawnej trzeba przypomnieć, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy udostępnienia informacji w zakresie listy płac pracowników i zleceniobiorców Zespołu Szkół Ogólnokształcących im. [...] w R. za grudzień 2020 r. wraz z podaniem imion, nazwisk, stanowisk służbowych oraz przyporządkowanych kwot brutto tych wynagrodzeń ze wszystkimi dodatkami. W zaskarżonej decyzji powołano się na konieczność ochrony sfery prywatności pracowników oraz ich dóbr osobistych. Wskazano również, że pracownicy ci nie są funkcjonariuszami publicznymi, "więc ochrona prawna w zakresie udzielenia informacji publicznej jak najbardziej przysługuje". Nie podano podstawy prawnej decyzji, niemniej jednak w utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji jako taką podstawę wskazano art. 16 w zw. z art. 5 u.d.i.p., przytaczając w uzasadnieniu treść art. 5 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Jak wynika z powyższego podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej w zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i konieczność ochrony prywatności pracowników, których dotyczył wniosek, z uwagi na przyjęcie, że nie są to osoby pełniące funkcje publiczne. Sąd całkowicie podziela taką ocenę. W tym zakresie należy przywołać fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2020 r., sygn. I OSK 3955/18 (LEX nr 3007295): "Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że jeżeli informacja publiczna, której udostępnienia żąda skarżący, dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną, to zawsze wyłączona zostaje ochrona prywatności takiej osoby. Nie wszystkie bowiem informacje o tej osobie podlegają udostępnieniu. Udostępnieniu podlegają tylko takie informacje, które wiążą się z funkcjonowaniem tej osoby w instytucji publicznej, mają związek z pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznej lub które oddziaływają na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu. Udzielenie informacji o wysokości wynagrodzenia określonego pracownika nie zawsze będzie oznaczało ujawnienie rzeczywiście wypłaconego wynagrodzenia, jeżeli z konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) oraz celów dostępu do informacji publicznej, nie wynika taka konieczność. Natomiast może ono niewątpliwie dotyczyć przepisów prawnych kształtujących wynagrodzenie oraz środków budżetowych przeznaczonych na fundusz wynagrodzeń. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), że udzielenie informacji publicznej w postaci danych o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w jednostkach finansowanych ze środków publicznych (zarówno pełniących funkcje publiczne, jak też personelu pomocniczego) zazwyczaj nie musi się wiązać z koniecznością ingerencji w ich prawnie chronioną sferę prywatności. Dzieje się tak przede wszystkim wówczas, gdy w danym podmiocie na określonym stanowisku zatrudnionych jest kilka osób. Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych".
Zakresem wniosku objęta była wysokość wynagrodzenia (wszystkich jego składników) poszczególnych pracowników i zleceniobiorców szkoły wraz ze wszystkimi dodatkami. W świetle zacytowanego wyżej stanowiska tego rodzaju imienne informacje nie podlegają udostępnieniu, niezależnie od tego, czy chodzi o osoby pełniące funkcje publiczne, czy o inne osoby zatrudnione i opłacane ze środków publicznych. Przeciwne stanowisko skarżącego nie jest prawidłowe.
Skoro wszystkie zarzuty skargi okazały się chybione, a dokonana z urzędu kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała innych naruszeń przepisów prawa, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.