II SA/KR 460/24

II SA/Kr 460/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 30
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 stycznia 2024 r. znak: WI-I.7840.3.62.2022.KN w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz strony skarżącej A. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 listopada 2022 r. nr AU-1153/6743/2022, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane
(t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez: A.
Sp. z o. o. z siedzibą w K. robót budowlanych określonych jako: montaż nośnika reklamowego nad wejściem do budynku, ul. [...] A w Krakowie, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...], a polegających na instalowaniu urządzeń reklamowych na budynku przy ul. [...] w Krakowie.
Organ ustalił, że na terenie inwestycji obowiązuje uchwała Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń". Projektowana inwestycja zlokalizowana będzie w [...] Strefy objętej ustaleniami ww. uchwały krajobrazowej. Zgodnie z § 20 ust. 4 ww. uchwały szyldy na elewacji frontowej parteru, o których mowa w ust. 2 należy sytuować: 1) płasko na elewacji w ramach poziomego rzędu, którego dolna krawędź znajduje się na wysokości co najmniej 2,50 m od poziomu terenu lub 2) płasko na elewacji w ramach pionowych pasów sytuowanych po jednej lub po obu stronach głównego wejścia do obiektu, 3) w górnej części okna/witryny/drzwi jednak na nie więcej niż na 1/3 powierzchni okna/witryny/drzwi.
Tymczasem z przedłożonych do zgłoszenia rysunków wynika, że zgłaszane urządzenie reklamowe, stanowiące szyld o wymiarach: wysokości 1,03 m i szerokości 10,3 m zainstalowane będzie powyżej elewacji parteru, na poziomie drugiej kondygnacji (1 piętro), a zatem stoi ono w sprzeczności z ustaleniami ww. uchwały krajobrazowej. Również zgłaszane tablice reklamowe, każda o wymiarach: wysokość 0,47 m i szerokość 2,0 m, które mają być zainstalowane poprzez podwieszenie do stropu, pomiędzy dwoma filarami budynku, nie będą usytuowane "płasko" na elewacji frontowej parteru budynku.
Inwestor wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Decyzją z dnia 18 stycznia 2024 r. znak: WI-I.7840.3.62.2022.KN, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno być co do zasady poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zasadę tę wyraża art. 28 Pb, z kolei wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 - 31 ww. ustawy. Instalowanie tablic i urządzeń reklamowych w obszarze zabudowanym jest wymienione jako roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę lecz wyłącznie dokonania zgłoszenia.
Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotem zgłoszenia jest:
1. urządzenie reklamowe o wymiarach 10,3 m x 1,03 m, na którym znajdują się cztery logotypy przedsiębiorstw prowadzących działalność w budynku przy ulicy [...] w Krakowie ([...]), wykonane z mlecznej plexi z ramą z dibondu w kolorze antracyt,
z lekkim podświetleniem LWD,
2. dwie tablice reklamowe w formie podświetlanych kolorem białym liter przestrzennych "[...]" oraz "[...]" wykonanych z dibondu, a lico z plexi opal 3 mm, każda o wymiarach 200 cm x 47 cm oraz grubości 8 cm, zamontowanych na aluminiowej podkonstrukcji na budynku przy ulicy [...] w Krakowie informujące o działalności w nim prowadzonej.
Zdaniem organu odwoławczego w analizowanej sprawie nie ma wątpliwości, że zgłaszane zamierzenie stanowi szyld, co również właściwie ustalił organ
l instancji i wskazał regulacje aktu prawa miejscowego, które należy spełnić przy ich usytuowaniu wbrew twierdzeniu strony skarżącej. § 15 uchwały krajobrazowej zawiera regulacje dotyczące usytuowania innej tablicy reklamowej lub innego urządzenia reklamowego, a nie szyldu. Konieczność przyporządkowania zamierzenia do tego rodzaju nośnika reklamowego wynika z samej definicji szyldu wprowadzonej w art. 2 pkt 16 d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023, poz. 997). Niewątpliwie treścią eksponowaną będzie informacja o przedsięwzięciach realizowanych w miejscu usytuowania tablicy
i urządzenia reklamowego, co jednoznacznie przesądza, że zgłaszane tablice
i urządzenia reklamowe stanowią szyldy.
Organ odwoławczy wskazał, że zasady i warunki sytuowania szyldów reklamowych na obszarze Miasta Krakowa zawarte są w § 20 tej uchwały. Zgodnie
z załącznikiem nr 1 ww. uchwały działka nr [...] znajduje się w [...], dla której w stosunku do szyldów właściwe są przepisy § 20 ust. 2 i kolejne uchwały krajobrazowej. W odniesieniu do przedmiotowego zgłoszenia, biorąc pod uwagę, iż zamiarem Inwestora jest umiejscowienie ww. szyldów w obrębie elewacji frontowej budynku przy ul. [...] w Krakowie, zastosowanie znajduje § 20 ust. 2 pkt 3 uchwały krajobrazowej, zgodnie z którym "szyldy, z wyjątkiem szyldów na obiektach budowlanych zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] oraz [...], sytuuje się na elewacji frontowej parteru obiektu budowlanego, by łączna powierzchnia ekspozycji szyldów nie przekroczyła wielkości (...) 15% powierzchni elewacji frontowej parteru w [...] Z kolei zgodnie z § 20 ust. 4 uchwały krajobrazowej:
"Szyldy na elewacji frontowej parteru, o których mowa w ust. 2, należy sytuować:
1) płasko na elewacji w ramach poziomego rzędu, którego dolna krawędź znajduje się na wysokości co najmniej 2,50 m od poziomu terenu lub
2) płasko na elewacji w ramach pionowych pasów sytuowanych po jednej lub po obu stronach głównego wejścia do obiektu,
3) w górnej części okna/witryny/drzwi jednak na nie więcej niż na 1/3 powierzchni okna/witryny/drzwi".
Według organu z zestawienia zgłaszanych szyldów z zapisami zawartymi z §1 ust. 1 pkt 4 oraz § 4 ust. 1 pkt 5 ww. uchwały wynika, że dokonana przez organ
l instancji wykładnia tych przepisów została przeprowadzona w sposób prawidłowy. W [...] dopuszczono możliwość sytuowania szyldów wyłącznie w ramach elewacji frontowej parteru. Jak wskazano powyżej, elewację frontową stanowi powierzchnia pomiędzy poziomem terenu, a linią oddzielającą parter od
l piętra budynku. Zgodnie z przedłożonym do zgłoszenia załącznikiem graficznym zatytułowanym "Projektowana elewacja", Inwestor planuje usytuować szyld (oznaczony jako 1) na linii oddzielającej parter od pierwszego pietra budynku, w ten sposób, że tylko cześć powierzchni dolnej szyldu znajduje się w obrębie elewacji frontowej parteru. W związku z powyższym ww. szyld (oznaczony jako 1) narusza
§ 20 ust. 2 uchwały krajobrazowej, ponieważ nie zostanie umiejscowiony w całości w obrębie elewacji frontowej parteru.
Z kolei szyld (oznaczony jako 2) co prawda zostanie zamontowany w ramach poziomego rzędu, niemniej jednak poprzez nadwieszenie do wysuniętego stropu l piętra budynku. Zatem nie zostanie usytuowany płasko na elewacji, tj. w ten sposób by cała powierzchnia szyldu przylegała do elewacji. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu odwoławczego szyld (oznaczony jako 2) narusza ustalenia ww. uchwały krajobrazowej, ponieważ nie będzie usytuowany płasko na elewacji, co jest niezgodne z § 20 ust. 4 pkt 1 ww. uchwały.
Organ dodał, że dla uznania zgodności zamierzenia budowalnego związanego z robotami polegającymi na wykonaniu szyldów w [...] konieczne jest także wykazanie, że łączna powierzchnia ekspozycji szyldów nie przekracza 15% powierzchni elewacji frontowej parteru. Co więcej, w sytuacji gdy szyldy usytuowane będą w ramach poziomego rzędu, dolna krawędź szyldu winna znajdować się na elewacji frontowej parteru na wysokości co najmniej 2,5 m od poziomu terenu. Tymczasem we wniesionym zgłoszeniu Inwestor pominął tę kwestię, nie wnosząc odpowiednich dokumentów lub wyjaśnień, które wskazywałby na spełnienie tych przesłanek. Organ odwoławczy odstąpił jednak od analizy tej kwestii bowiem nie wpłynęłaby ona na zmianę niniejszego rozstrzygnięcia.
Organ wskazał nadto, że obszar działki inwestycyjnej [...] obr. [...] znajduje się na terenie układu urbanistycznego K. , wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] Dla Inwestora oznacza to konieczność uzyskania pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb, wykonywanie robót budowlanych, określonych w art. 29 ust. 1-4 Pb, na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgłoszenia - przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (art. 36 ustawy o ochronie zabytkowi opiece nad zabytkami - tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 840 ze zm).
Z uwagi jednak na stwierdzenie niezgodności zgłaszanych szyldów z zapisami uchwały krajobrazowej, organ odwoławczy odstąpił od wezwania Inwestora do uzupełniania dokumentacji o decyzję pozwolenia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na realizację przedmiotowego zamierzenia.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ l instancji przepisu art. 8 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego nie ma kompetencji oraz podstaw do badania różnych, niezwiązanych kontrolowaną sprawą inwestycji w sąsiedztwie planowanego przez Inwestora zamierzenia budowlanego. Ponadto wynikająca z art. 8 § 2 k.p.a., zasada uzasadnionych oczekiwań nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania rozstrzygnięć powielających poprzednie rozstrzygnięcia, ponieważ mogłoby to prowadzić do rozstrzygnięć sprzecznych z prawem (por. wyrok NSA z 18 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2645/20, wyrok WSA z 28 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1827/22).
Na powyższą decyzję A. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- art. 7 art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz § 20 Uchwały NR XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń", Dz. U. Woj. Małopolskiego z dnia 9 marca 2020 r., poz. 1984, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy albowiem organ pierwszej i drugiej instancji błędnie ustalił, że szyld oznaczony w decyzji jako 1 - znajdować się będzie na drugiej kondygnacji elewacji budynku (co jest sprzeczne z przedłożonym projektem), ponieważ ze złożonego wniosku wynika, że tablica reklamowa z logo znajdować się będzie w linii między parterem, a 1 piętrem co zgodnie z przytoczoną uchwałą definiowane jest jako elewacja frontowa parteru;
- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz § 20 Uchwały NR XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy albowiem organ pierwszej i drugiej instancji błędnie ustalił, że szyld oznaczony w decyzji jako 2 nie jest usytuowany na płasko w linii elewacji frontowej parteru (co jest sprzeczne z przedłożonym projektem), ponieważ ze złożonego wniosku wynika, że tablica reklamowa z logo znajdować się będzie w linii między parterem a 1 piętrem, co zgodnie z przytoczoną uchwałą definiowane jest jako elewacja frontowej parteru;
- art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu polegającego na ustaleniu jak szeroka może być linia łącząca parter i I piętro, co było kluczowe z punktu widzenia realizacji przesłanek z normy wynikającej z § 20 Uchwały NR XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa, w szczególności wobec powołanych definicji elewacji frontowej parteru jako podstawy wydania zaskarżonej decyzji;
- § 4 ust. 1 pkt 4, § 20 ust. 4 Uchwały NR XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa poprzez błędne ustalenie, że szyld o wymiarach 1,03 m na 10,3 m narusza parametry wskazane w § 20 tej Uchwały i nie mieści się w obszarze elewacji frontowej parteru,
a szyld wiszący nie jest szyldem znajdującym się w linii płaskiej budynku w części elewacji wyznaczanej przez dwa filary między, którymi ma zawisnąć;
- art. 11 i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2022 r., z którego wynika, że w ocenie Konserwatora Zabytków w przedmiotowej sprawie nie wydaje się decyzji administracyjnej przez konserwatora zabytków w przedmiocie wydania pozwolenia na realizację inwestycji;
- art. 6 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie przepisów art. 39 i art. 29 Prawa budowlanego oraz art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wobec przedłożonego do akt sprawy stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2022 r., z którego wynika, że budynek stanowiący przedmiot inwestycji nie jest wpisany do rejestru zabytków, ani nie znajduje się na terenie układu urbanistycznego K. , wpisanego do rejestru zabytków, co nie wymaga wydania przez Miejskiego Konserwatora Zabytków
w Krakowie decyzji administracyjnej w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji, a jedynie wymagane jest uzgodnienie inwestycji z Miejskim Konserwatorem Zabytków w Krakowie, co zostało dopełnione na gruncie pominiętego stanowiska tego organu wyrażonego w piśmie z dnia 13 kwietnia 2022 r., w którym Miejski Konserwator Zabytków w Krakowie pozytywnie zaopiniował zamierzoną inwestycję;
- art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wezwania strony do rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej, za jaką organ uznał (choć błędnie) koniczność uzyskania decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie co do wydania pozwolenia na realizowanie inwestycji, gdyż konieczne zdaniem organu uzyskanie tej decyzji mogło w sposób znaczący wpłynąć na stan faktyczny i w konsekwencji treść zaskarżonej decyzji, gdyż na gruncie prowadzonego przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie postępowania modyfikacji mógłby ulec projekt zamierzenia budowlanego lub decyzja ta rozstrzygnęłaby o jego zgodności z uchwałą Uchwały NR XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa, czym organ II instancji byłby związany, a co narusza prawa strony w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W wyniku rozpoznania sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią w pierwszej kolejności przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2023 r. poz. 682, dalej: P.b.) regulujące instytucję zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w art. 29-30. Instytucja ta zastępuje pozwolenie na budowę, o którym stanowi art. 28 ust. 1 P.b., w odniesieniu do robót wskazanych w art. 29 ust. 1 P.b. Zgodnie z art. 30 ust. 5 P.b. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Stosownie do art. 30 ust. 6 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.
W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa wniósł sprzeciw, w drodze decyzji, od wniesionego przez skarżącą zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu urządzeń reklamowych na budynku przy ul. [...] w Krakowie, zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] w Krakowie. Wydanie decyzji sprzeciwu na podstawie przesłanki określonej w art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. organ uzasadnił naruszeniem przez planowane roboty przepisów aktu prawa miejscowego, tj. uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego 2020 r. poz. 1984), zwanej uchwałą krajobrazową lub reklamową. Stanowisko to zaaprobował organ odwoławczy. Sąd tego stanowiska nie podziela.
Jak ustaliły organy, skarżąca zgłosiła zamiar montażu na budynku przy ul. [...] w Krakowie trzech urządzeń reklamowych: 1) urządzenie reklamowe o wymiarach 10,3 m x 1,03 m, na którym znajdują się cztery logotypy przedsiębiorstw prowadzących działalność w budynku przy ulicy [...] w Krakowie, 2) dwie tablice reklamowe w formie podświetlanych kolorem białym liter przestrzennych, każda o wymiarach 200 cm x 47 cm, zamontowanych na aluminiowej podkonstrukcji.
Bezsporne jest w przedmiotowej sprawie, że ww. urządzenia stanowią szyldy, jak i to, że przedmiotowy budynek znajduje się, według uchwały reklamowej, w [...] Na tym obszarze, zgodnie z § 20 ust. 2 pkt 3 uchwały reklamowej, szyldy sytuuje się na elewacji frontowej parteru obiektu budowlanego, by łączna powierzchnia ekspozycji szyldów nie przekroczyła wielkości 15% powierzchni elewacji frontowej parteru. Ponadto, zgodnie z § 20 ust. 4 uchwały, na tym obszarze szyldy na elewacji frontowej parteru należy sytuować: 1) płasko na elewacji w ramach poziomego rzędu, którego dolna krawędź znajduje się na wysokości co najmniej 2,50 m od poziomu terenu lub 2) płasko na elewacji w ramach pionowych pasów sytuowanych po jednej lub po obu stronach głównego wejścia do obiektu, 3) w górnej części okna/witryny/drzwi jednak na nie więcej niż na 1/3 powierzchni okna/witryny/drzwi. Co istotne, elewację frontową parteru należy rozumieć, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 uchwały reklamowej, jako elewację frontową pomiędzy poziomem terenu a linią oddzielającą parter od I piętra budynku; w przypadku, gdy budynek posiada jedną kondygnację albo obiekt budowlany nie jest budynkiem, elewacja frontowa stanowi równocześnie elewację frontową parteru. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały reklamowej przez elewację frontową należy rozumieć każdą elewację usytuowaną od strony drogi publicznej lub innej przestrzeni publicznej, na której znajduje się główne wejście do budynku lub budowli.
Co do pierwszego szyldu organ odwoławczy stwierdził, oceniając załącznik graficzny do zgłoszenia, że inwestor planuje usytuować ten szyld na linii oddzielającej parter od pierwszego pietra budynku, w ten sposób, że tylko cześć powierzchni dolnej szyldu znajduje się w obrębie elewacji frontowej parteru. Organ nie dokonał jednak wykładni, czym jest "linia oddzielająca parter od pierwszego piętra budynku", jak i nie wyjaśnił, w którym dokładnie miejscu, jego zdaniem, linia ta przebiega. Zauważyć należy, że linia jest pojęciem wieloznacznym. W matematyce stanowi pojęcie geometrii, opisujące, w uproszczeniu, prostą nieograniczoną, posiadającą wymiar długości, ale nie szerokości. Nawiązując do takiego matematycznego rozumienia linii można by przyjąć, że linia odcina/oddziela jedną płaszczyznę/obszar od innej/innego. Na tle przywołanej definicji elewacji frontowej parteru można jednak wyrazić wątpliwość, czy takie rozumienie jest właściwe. Na wątpliwość naprowadzają w szczególności zawarte w definicji nawiązania do kondygnacji, którą po myśli § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy rozumieć jako "poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku (...)". Definicja zawarta w rozporządzeniu koncentruje się na konstrukcyjnym znaczeniu kondygnacji, uwzględniającym wewnętrzny podział budynku. Tymczasem analizowane przepisy uchwały reklamowej odnoszą się elewacji frontowej, czyli zewnętrznej części (ściany) budynku. W ocenie Sądu, zważywszy na cel uchwały reklamowej, dla lokalizowania urządzeń reklamowych na elewacji frontowej budynku, nie mają kluczowego znaczenia uwarunkowania konstrukcyjne budynku (konstrukcyjny podział na kondygnacje w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia), ale zewnętrzne elementy architektoniczne budynku, w szczególności otwory okienne. W takim kontekście linia oddzielająca parter od pierwszego piętra może być rozumiana jako pas elewacji między otworami okiennymi parteru i pierwszego piętra, w którym dopuszczalne jest umieszczanie szyldów, zgodnie z § 20 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 4 pkt 5 uchwały reklamowej. W odniesieniu do okoliczności rozpatrywanej sprawy oznacza to, że należy uznać jako dopuszczalne umieszczenie pierwszego szyldu pomiędzy otworami okiennymi znajdującymi się na parterze (od poziomu terenu) a oknami pierwszej kondygnacji.
Co się tyczy dwóch szyldów planowanych do nadwieszenia do wysuniętego stropu I piętra budynku, Sąd nie podziela dokonanej przez organy wykładni, zgodnie z którym sytuowanie "płasko na elewacji" oznacza wymóg przylegania do elewacji. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że sformułowanie to należy odnosić do sposobu umiejscowienia szyldu, który nie powinien odstawać od elewacji frontowej, a jego powierzchnia ma być równoległa do powierzchni elewacji frontowej. W ocenie Sądu wymóg sytuowania szyldów płasko na elewacji w ramach poziomego rzędu, o którym mowa w § 20 ust. 4 pkt 1 uchwały reklamowej, jest spełniony w sytuacji, gdy szyld ma być rozpięty miedzy kolumnami po obu stronach wejścia głównego do budynku, które to kolumny stanowią bezsprzecznie element elewacji frontowej budynku, w rozumieniu z § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały reklamowej.
Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska organów orzekających, jakoby podane powyżej okoliczności mogły stanowić podstawę wniesienia decyzji sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b. w zw. z § 20 ust. 2 i § 20 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 5 uchwały reklamowej, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji wiąże się też z potrzebą przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy w zakresie dostrzeżonych przez ten organ braków merytorycznych zgłoszenia. Wojewoda zarzucił mianowicie brak wykazania w zgłoszeniu, że spełniony został wymóg odnoszący się do umieszczenia szyldów na wysokości co najmniej 2,5 m od poziomu terenu, jak też wymóg co do łącznej powierzchni ekspozycji szyldów (nie więcej niż 15% powierzchni elewacji frontowej budynku). Wojewoda wskazał również na konieczność przedłożenia pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W odniesieniu do tej kwestii Sąd zauważa, że w piśmie Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 13 kwietnia 2022 r. (k. 3 akt adm.). organ ten wskazał, wbrew twierdzeniom skargi, że budynek przy ul. [...] znajduje się na terenie układu urbanistycznego K. , wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] Zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pb, wykonywanie robót budowlanych, określonych w art. 29 ust. 1-4 Pb, na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgłoszenia - przy czym do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Bezspornie do zgłoszenia pozwolenia nie przedłożono. W ocenie Sądu pisemne stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków z 13 kwietnia 2022 r., niemające formy decyzji administracyjnej, zawierające arbitralne stwierdzenie, że "niniejszej stanowisko jest wystarczające na dalszych etapach postępowania administracyjnego", nie stanowi wystarczającego argumentu za przyjęciem braku obowiązku legitymowania się przez inwestora pozwoleniem konserwatorskim w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona ze względu na naruszenie wykazanych wcześniej norm prawnych. Tym samym skarga została uwzględniona w zakresie zbieżnym z przedstawionymi rozważaniami. Z tej przyczyny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.