II SA/KR 458/25

II SA/Kr 458/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 28, art. 17 pkt 6 lit.a, art. 10 ust. 3a i ust. 3b
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1688
art. 67 ust. 3 pkt 1, art. 67 ust. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1465
art. 91 ust. 1, art. 93 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 147 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr II/14/24 Rady Gminy Kamienica z dnia 27 maja 2024 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica – obejmującego tereny położone w miejscowościach Szczawa, Zalesie I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Gminy Kamienica na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr II/14/24 Rady Gminy Kamienica z dnia 27 maja 2024r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica - obejmującego Tereny położone w miejscowościach S. , Z. - zaskarżając go w całości.
Skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości.
Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części:
a) w części graficznej - załącznik nr 1 (w całości) - obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 1MN;
b) w części tekstowej w zakresie:
- § 2 ust. 2 pkt 1 w zakresie znaku "1" następującego po zwrocie nr/numer załącznika/
- § 2 ust. 4 w zakresie słów: "1MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej"
- § 4 pkt 10, pkt 11
- § 10 ust. 2 pkt 1 lit. a)
- § 10 ust. 2 pkt 2 lit a)
- § 10 ust. 3 lit a)
- § 10 ust. 4 w zakresie słów: "w terenach MN- 40% powierzchni działki budowlanej, a"
- § 10 ust. 5 pkt 1 w zakresie słów: "zabudowie mieszkaniowej lub"
- § 12 ust. 2 pkt 1 w zakresie słów: "1MN-800m2, dla"
- § 17
- § 19 ust. 3 pkt 4 uchwały w zakresie słów: "urządzenia sieci i infrastruktury technicznej."
Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie trybu oraz zasad sporządzania planu poprzez:
1) naruszenie art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2023 r., poz. 1688), poprzez niewystąpienie o opinię do dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie;
2) naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez modyfikację ustawowych definicji pojęć: udziału powierzchni zabudowy i wysokości zabudowy;
3) naruszenie at. 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym w związku z art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw tj. naruszenie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a to poprzez dopuszczenie nowego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczonego symbolem 1MN) w terenach oznaczonych w studium jako istniejące lasy oraz tereny rolne, w tym użytki zielone (przewidujące zachowanie istniejących gospodarstw bez możliwości uzupełnień) w obszarze funkcjonalnym A3 (leśny, przyrodniczo czynny);
4) art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 82) oraz art. 3 i 30 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2024 r., poz. 530), poprzez dopuszczenie w terenach leśnych urządzeń sieci i infrastruktury technicznej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Rada Gminy Kamienica w uchwale II/14/24 uchwaliła punktową zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica. Ww. uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 03.06.2024 r., poz. 3756.
Zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem trybu oraz zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
- Naruszenie art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
w związku z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw.
Zgodnie z dokumentacją planistyczną organ planistyczny wystąpił o opinie i
uzgodnienia w stosunku do kwestionowanego planu w dniu 13 października 2023 r.,
a więc po wejściu w życie ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (która weszła w życie w dniu 24 września 2023 r). Zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy zmieniającej, przepisy art. 2 pkt 28-35, art. 15 ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 11-13, art. 16 ust. 1a oraz art. 17 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1 [tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - w przypadku gdy nie wystąpiono o opinie i uzgodnienia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Mając na względzie powyższe zapisy ustawy zmieniającej, organ planistyczny był zobowiązany do wystąpienia do organów opiniujących i uzgadniających zgodnie z nową listą podmiotów wskazaną w zmienionym art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dokumentacji planistycznej brak jest wystąpienia o opinię lub uzgodnienie do:
- operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego,
- operatora systemu przesyłowego gazowego,
- operatora systemu dystrybucyjnego gazowego,
- dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie obszarów zmeliorowanych.
Organ planistyczny wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego w Krakowie o uzgodnienie projektu planu w zakresie obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Natomiast nie wystąpiono o opinię do Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego w Nowym Sączu w zakresie obszarów zmeliorowanych.
Podkreślono, że zaopiniowanie projektu planu polega na wyrażeniu oceny albo przekazaniu wiedzy zgodnej ze specjalizacją rzeczową organu opiniującego. Wyrażona opinia nie jest bezwzględnie wiążąca dla organu gminy, procedującego plan miejscowy, jednak brak mocy wiążącej takiej opinii nie jest równoznaczny z możliwością całkowitego pominięcia argumentacji zawartej w opinii. Gdyby opinia nie miała znaczenia dla kształtowania projektów planów miejscowych, to ustawodawca nie kreowałby obowiązku jej pozyskania.
- Naruszenie art. 2 pkt 28-35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw.
Ponieważ organ planistyczny wystąpił o opinie i uzgodnienia w stosunku do planu w dniu 13 października 2023 r., a więc po wejściu w życie ww. ustawy zmieniającej z 7 lipca 2023 r., do skarżonej uchwały znalazły zastosowanie przepisy art. 2 pkt 28-35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w nowym brzmieniu, tj. nadanym ustawą z 7 lipca 2023 r.
Mając na względzie powyższe, organ planistyczny był zobowiązany do stosowania definicji "udziału powierzchni zabudowy" oraz "wysokości zabudowy", zawartych w ustawie. Tymczasem w skarżonej uchwale zawarto inną definicję: pojęć: "powierzchnia zabudowy" (§ 4 pkt 10 uchwały), "wysokości zabudowy" (§ 4 pkt 11 uchwały).
- Niezgodność ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
Kwestionowana skargą zmiana planu miejscowego w zakresie obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN) narusza postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica, przyjętego uchwałą Rady Gminy Kamienica nr X/82/99 z 28.12.1999 r. poprzez wprowadzenie w planie miejscowym terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN) na obszarach, na których studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica nie dopuszcza zabudowy, tj. na terenach istniejących lasów oraz częściowo na terenach rolnych, w tym użytkach zielonych w strefie funkcjonalnej A3 (teren leśny, przyrodniczo czynny).
Zgodnie z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica (część: Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica), stanowiącego złącznik do uchwały Rady Gminy Kamienica nr X/82/99 z 28.12.1999 r., obszar Gminy podzielony został na trzy obszary funkcjonalne:
1) Obszar A (nr 1-4) - leśny, przyrodniczo czynny,
2) Obszar B (nr 1-3) - leśno - rolny z kontrolowanym rozwojem osadnictwa,
3) Obszar C (nr 1-2) - osadniczo - rolny.
W myśl 7 ust. 1 pkt 2 lit b) uchwały Rady Gminy Kamienica nr X/82/99 z 28.12.1999 r. w zakresie rozwoju przestrzennego gminy (dla całego obszaru gminy) ustala się koncentrację nowej zabudowy w strefach istniejącego i przesądzonego zainwestowania mieszkaniowo - usługowego poszczególnych wsi lub w bezpośrednim sąsiedztwie (poszerzenia). Teren oznaczony na rysunku planu symbolem 1MN (załącznik nr 1 do skarżonej uchwały) wg ustaleń studium znajduje się w obszarze funkcjonalnym A3, w strefie terenów rolnych, w tym użytków zielonych oraz istniejących lasów.
Zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica (część II Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica), obszar A3 stanowi jeden z czterech obszarów leśnych przyrodniczych czynnych w jednostce strukturalnej - kompleks leśny Gorców, dla której wskazano jako główną funkcję - gospodarka leśna oraz funkcje uzupełniające: turystyka piesza oraz rolnictwo hodowlano-wypasowe. W kwestii dopuszczonych elementów zagospodarowania określonych dla danej strefy wskazano; szlaki turystyki pieszej, możliwe wyposażenie przydatnych obszarów w sezonowe urządzenia narciarstwa zjazdowego, dopuszczalne elementy zagospodarowania, zadaszenia dla turystów, adaptacje istniejących szałasów i bacówek dla potrzeb turystyki oraz ochronę przed nowym zainwestowaniem kubaturowym obszaru.
Zgodnie z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica, obszar A3 to obszar leśny przyrodniczo czynny, obejmuje tereny grzbietów górskich mocno zalesione z naturalnie wykształconymi polanami z bogactwem lasów pierwotnych i naturalnych mające istotne znaczenie dla funkcjonowania przyrody Beskidów i stanowiące istotny jej element. Wysoka wartość tych terenów wpłynęła na objęcie części z nich specjalną ochroną (Gorczański Park Narodowy i jego otulina) oraz stałe dążenia do rozszerzenia różnych form ochrony na pozostały obszar gminy.
W obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem A3 co do zasady nie dopuszczono rozwoju osadnictwa (nowej zabudowy mieszkaniowej). Również uszczegółowienie możliwego sposobu zagospodarowania tych obszarów poprzez wyróżnienie poszczególnych stref określających kierunki zagospodarowania przestrzennego m.in. jako rolne i istniejących lasów z wyłączeniem nowej zabudowy wskazuje, że wolą ustawodawcy lokalnego było, aby w strefach rolnych i istniejących lasów obszaru A3 nie planować nowej zabudowy kubaturowej (abstrahując od ograniczeń w zakresie możliwości zabudowy terenów leśnych, wynikających z innych regulacji prawnych).
Podkreślono, że teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej na rysunku skarżonego planu miejscowego symbolem 1MN, został przewidziany w obszarach rolnych, użytkach zielonych, dla których studium nie dopuszcza uzupełnień - nowej zabudowy oraz w terenie istniejących lasów.
Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Wprowadzenie w zapisach planu miejscowego postanowień niezgodnych ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu, w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
- Naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 3 i 30 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, poprzez dopuszczenie w terenach leśnych urządzeń sieci i infrastruktury technicznej.
Strona skarżąca wskazała, że § 19 ust. 3 pkt 4 skarżonej uchwały narusza art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 3 i 30 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, poprzez dopuszczenie w terenach leśnych urządzeń sieci i infrastruktury technicznej.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 7 ust. 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, każdy grunt leśny (niezależnie od klasyfikacji i powierzchni) dla którego ustalono w planie miejscowym przeznaczenie inne niż leśne, wymaga zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a taka zmiana może być dokonana jedynie na etapie sporządzania miejscowego planu.
Infrastruktura techniczna nie zalicza się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną, a także nie jest uznawana za grunty leśne, w rozumieniu przepisów ustawy o lasach i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - zatem dopuszczenie infrastruktury technicznej w terenach leśnych wymaga uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.
"Lasem", w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o lasach, jest m.in. grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W związku z powyższym urządzenia sieci i infrastruktury technicznej nie zaliczają się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną. Dodatkowo pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej określone zostało w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do którego odwołuje się także art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ww. przepisem ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.
Ze względu na to, iż Rada Gminy Kamienica nie sprecyzowała w planie jaka inwestycja w zakresie urządzeń sieci i infrastruktury technicznej jest możliwa do zrealizowania, a także nie wskazała gdzie będzie ona zlokalizowana na terenach leśnych, należy założyć, iż jest możliwa realizacja dowolnej inwestycji w zakresie urządzeń sieci i infrastruktury technicznej, na wszystkich terenach opisanych jako lasy w skarżonym planie.
Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca wskazała, że zapisy §19 ust. 3 pkt 4 skarżonej uchwały, dopuszczające lokalizację urządzeń sieci i infrastruktury technicznej w terenach leśnych, stanowią istotne naruszenie obowiązującego porządku prawnego w zakresie ochrony gruntów leśnych, a tym samym istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kamienica wniósł o: oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej; o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w odpowiedzi na skargę, w tym: płyty CD ze Studium; pisma Wójta Gminy Kamienica do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Nowym Sączu z dnia 28 marca 2025 r. z potwierdzeniem doręczenia znak: [...], odpowiedzi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 7 kwietnia 2025 r. znak: KNL.0147,57.2025.AŁ; pisma Wójta Gminy Kamienica do Operatora systemu dystrybucyjnego gazowego Polska Spółka [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w K. z dnia 28 marca 2025 r. wraz z potwierdzeniem doręczenia znak GZP.6721.3.2025, odpowiedzi Polskiej Spółki [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w K. z dnia 10 kwietnia 2025 r. znak: PSGKR.RODZ.422.263.25 - na fakt braku zasadności skargi, zgodności zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica, braku naruszenia ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, braku jakiejkolwiek linii przebiegającej przez działki objęte zmianą m.p.z.p., braku gazociągu i rurociągu.
Zdaniem organu zarzuty skargi są niezasadne. Zarzut pierwszy jest niesłuszny i nieprawidłowy. Z przeprowadzonej analizy materiałów geodezyjnych, kartograficznych, ewidencyjnych, nie wynikało, iż na obszarach objętych zmianą m.p.z.p. istnieją urządzenia melioracji wodnych oraz parametry urządzeń przesyłowych określonych w ustawie (materiały w dokumentacji planistycznej). Co szczególnie istotne, urządzenia melioracji nie widnieją również w ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów prowadzonej przez Zarząd Zlewni w L. - zgodnie z pismem PGW WP Zarząd Zlewni w L. , znak pisma: KNL.0147.57.2025.AŁ z dnia 7 kwietnia 2025 r.
Nie ma potwierdzenia czy archiwalne dane z dokumentacji technicznej stanowiącej zbiorcze zestawienie danych technicznych urządzeń wodno-melioracyjnych są aktualne.
Urządzenia operatorów systemowych nie widnieją również w ewidencji urządzeń prowadzonych przez właściwego zarządcę.
Stosownie do powyższego pismem z dnia 28 marca 2025 r. zwrócono się do Operatora systemu dystrybucyjnego gazowego Polska Spółka [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w K. doręczonym 28 marca 2025 r. o wyrażenie opinii czy tereny ujęte w zaskarżonej uchwale Rady Gminy Kamienica znajdują się w zasięgu, o którym mówi art. 17 ust. 6 pkt a) w/w ustawy.
W dniu 10 kwietnia 2025 r. wpłynęło pismo Polskiej Spółki [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w K. znak: PSGKR.RODZ.422.263.265.25. Z treści w/w dokumentu wynika, że w obszarze załączników graficznych przedstawionych w uchwale nr II/14/24 Rady Gminy Kamienica z 27 maja 2024 r. Polska Spółka [...] nie posiada infrastruktury gazowej.
Organ podniósł, że żądania Wojewody odnośnie obowiązkowego wystąpienia do PGW WP Zarządu Zlewni w zakresie obszarów zmeliorowanych oraz do operatorów systemów przesyłowych nie są poparte żadną aktualną ekspertyzą.
Wójt Gminy Kamienica w ten sam sposób analizował dokumenty pod kątem wystąpienia do innych organów opiniujących wskazanych przez ustawodawcę (m. in. właściwych zarządców infrastruktury kolejowej, Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki, właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie zagospodarowania terenów w sąsiedztwie
zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej). Wobec braku podstaw do opiniowania, wniosku nie podnoszono.
W odniesieniu do drugiego zarzutu skargi, w ocenie organu zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez modyfikację ustawowych pojęć: udziału powierzchni zabudowy i wysokości zabudowy również jest nieuzasadniony.
Po pierwsze, Wójt Gminy Kamienica w zaskarżonej uchwale spełnił wymogi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosując definicje "powierzchnia zabudowy" oraz "wysokość zabudowy" sprzed wejścia w życie zmian w związku z ustawą zmieniającą z dnia 7 lipca 2023 r.
Po drugie, brak aktualizacji definicji prawnych "udział powierzchni zabudowy" oraz "wysokość zabudowy" wraz z wejściem w życie ustawy zmieniającej nie można uznać za modyfikację definicji prawnych oraz wadliwość ta nie stanowi samoistnie istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego.
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2023 r. sygn. akt III FSK 1381/22, za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym:
1) naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, 2) naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, 3) naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał.
NSA wskazał, że za nieistotne naruszenie prawa należy uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na treść aktu organu gminy. Takie naruszenia są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, ale nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności.
Ponadto, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Po 774/23 dodatkowo podkreślono, że za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie.
Organ podał też inne przykłady uznane w orzecznictwie za nieistotne naruszenie prawa.
Zdaniem organu trzeci zarzut skargi jest zupełnie chybiony. W pierwszej kolejności organ wskazał, że Wojewoda tylko w części przywołał zapisy obowiązującego Studium Gminy Kamienica. Ustalenia polityki przestrzennej w odniesieniu do Gminy Kamienica dotyczą zapewnienia warunków rozwoju zrównoważonego, tj. takiej organizacji przestrzennej, która eliminowałaby ilość konfliktów między ochroną środowiska i dóbr kultury a rozwojem gospodarczym i działaniami na rzecz poprawy mieszkańców, w tym rozwoju mieszkalnictwa. Zgodnie z zapisami Studium Gminy Kamienica:
- Str. 22 - "W zakresie poprawy warunków życia mieszkańców kierunki polityki przestrzennej dotyczą: zapewnienie odpowiedniej wielkości terenów mieszkaniowych warunkach niestwarzających kolizji z występującymi zasobami przyrodniczo-krajobrazowymi i uwarunkowaniami ochrony środowiska oraz zasobami kulturowymi..."
- Str. 23 - " Zwiększenie efektywności gospodarowania przestrzenią dotyczy zarówno gospodarowania terenami jak i zasobami kubaturowymi i jest związane z:
+ intensyfikacją użytkowania terenów poprzez uzupełnienia lub rozbudowę istniejącego programu kubaturowego;
+ przeciwdziałaniu rozproszeniu zabudowy;
+ zmianę funkcji lub charakteru niektórych terenów przez wprowadzenie bardziej intensywnych form w dostosowaniu do warunków lokalnych (w tym szczególnie uwarunkowań środowiskowych)..."
- Str. 52 - Mieszkalnictwo - "... utrzymanie dotychczasowych terenów zasobów mieszkaniowych i rezerw terenowych zabudowy jednorodzinnej zagrodowej i letniskowej przewidzianych w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego..."
- Str. 68 - Zasady zrównoważonego rozwoju Gminy Kamienica - "...Intensyfikacja zainwestowania w obszarach osadnictwa istniejącego oraz przeciwdziałanie rozproszeniu zabudowy, co wiąże się z zachowaniem spójności zagospodarowania z systemem komunikacji..."
- Str. 53 Studium Gminy Kamienica - "...pozostałe tereny predysponowane do zabudowy mieszkaniowej w pow. 505,0 ha, tj. wyznaczenia w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy - 432,5 ha, wyznaczone dodatkowo w Studium - 72,5 ha..."
Stąd wynika, iż całość terenów rezerw nie są ujawnione bezpośrednio na części graficznej studium, przez co Wojewoda błędnie zarzuca brak zgodności zmian m.p.z.p. z ustaleniami Studium Gminy Kamienica. Obszary rezerw dla nowej zabudowy są określone w części tekstowej studium w tabeli nr 4 do uściślenia w planach miejscowych.
Analizując powyższe, w Studium Gminy Kamienica wielokrotnie pokreślono potrzebę wyznaczania nowych terenów mieszkaniowych a wyznaczone tereny nowej zabudowy nie stanowią naruszenia ustaleń Studium Gminy Kamienica.
Obszary objęte zmianą m.p.z.p., zgodnie ze Studium Gminy Kamienica, znajdują się w obszarze utrzymania rezerw terenowych zainwestowania mieszkaniowo-usługowego lub jego bliskim sąsiedztwie, co widać na załączonym wyrysie ze Studium Gminy Kamienica.
Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1662/24 należy wskazać, że:
"...w Studium w zakresie rozwoju przestrzennego gminy (dla całego obszaru gminy) ustalono koncentrację nowej zabudowy w strefach istniejącego i przesądzonego zainwestowania mieszkaniowo - usługowego poszczególnych wsi lub w bezpośrednim sąsiedztwie (poszerzenia). W części Studium obejmującej Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica obszar Gminy podzielony został na trzy obszary funkcjonalne:
1) Obszar A (nr 1 -4) - leśny, przyrodniczo czynny,
2) Obszar B (nr 1 -3) - leśno-rolny z kontrolowanym rozwojem osadnictwa,
3) Obszar C (nr 1 -2) - osadniczo-rolny,
w ramach, których wyróżniono obszary zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Wojewody co do sprzeczności między treścią planu miejscowego a Studium w zakresie terenu 2MN, który w Studium znajduje się w obszarze B1 (teren wsi S.) w strefie leśno-rolnej z kontrolowanym rozwojem osadnictwa. W tym obszarze wyróżniono następujące obszary zagospodarowania przestrzennego: tereny istniejących lasów; tereny proponowanych dolesień; tereny rolne w tym użytki zielone (zachowanie istniejących gospodarstw bez możliwości uzupełnień); ważniejsze cieki wodne otwarte; obszar przekształceń i uzupełnień i intensyfikacji istniejącego zainwestowania mieszkaniowo - usługowego; obszar utrzymania rezerw terenowych zainwestowania mieszkaniowo - usługowego, ustalonych w obowiązującym planie; obszar utrzymania rezerw terenowych zainwestowania letniskowego, ustalonych w obowiązującym planie; tereny preferowane dla rozwoju narciarstwa zjazdowego; obszar adaptacji istniejącej koncentracji usług publicznych i komercyjnych, zainwestowania usługowego; obszar adaptacji istniejących zakładów produkcyjnych; obszar adaptacji istniejącego uzdrowiska; obszar rezerw terenowych dla rozwoju funkcji uzdrowiskowej; ośrodki i punkty obsługi turystycznej. Zgodnie ze Studium (część II Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica), obszar B1 (obszar wsi S.) stanowi jeden z trzech obszarów leśno-rolnych z kontrolowanym rozwojem osadnictwa, dla którego wskazano jako główną funkcję - lecznictwo sanatoryjne, turystyka i rekreacja. W kwestii dopuszczonych elementów zagospodarowania określonych dla tego obszaru wskazano: obsługa turystów, leśnictwo, rolnictwo, szlaki turystyki pieszej, możliwe wyposażenie przydatnych obszarów w sezonowe urządzenia narciarstwa zjazdowego, dopuszczalne elementy zagospodarowania, schronisko, hotel, campingi, pola namiotowe, kwatery prywatne, domy wczasowe, zabudowa mieszkaniowa, rolnicza. Obszar B1 jest zróżnicowany pod względem warunków przyrodniczych (w tym rzeźby terenu) obejmuje centrum wsi S. (z główną koncentracją zabudowy oraz usług), a także obszary górskie, rolne, leśne. W odniesieniu do zainwestowania kubaturowego Studium wprowadza ograniczenie rozwoju w przysiółkach stokowych oraz przeciwdziałania rozpraszaniu zabudowy. Analiza tekstu Studium wskazuje jednoznacznie, że w obszarze B1 przewidziano kierunek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. I jakkolwiek działka nr 309 (stanowiąca teren 2MN) w istocie znajduje się na rysunku Studium na terenach rolnych oznaczonych kolorem żółtym (tereny rolne), to teren ten znajduje się w bliskim sąsiedztwie "obszaru utrzymania rezerw terenowych zainwestowania mieszkaniowo-usługowego ustalonych w obowiązującym planie". Mając na względzie przywołaną wcześniej treść § 7 ust. 1 pkt 2 lit b) Studium ustalającego zasadę koncentracji nowej zabudowy w strefach istniejącego i przesądzonego zainwestowania mieszkaniowo - usługowego poszczególnych wsi lub – co istotne dla przedmiotowego terenu - w bezpośrednim sąsiedztwie tych stref (poszerzenia) Sąd stwierdził, że w przypadku terenu 2MN nie ma sprzeczności miedzy ustaleniami Studium i planem miejscowym przewidującym w tym miejscu zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Sąd miał przy tym na względzie kierunkowy charakter Studium, którego ustalenia mogą być uszczegóławiane w planie miejscowym, co wynika z samej treści przywołanego Studium.".
W dalszej kolejności organ wskazał, że obszar 1MN w istocie znajduje się na rysunku Studium częściowo na terenach rolnych oznaczonych kolorem żółtym (tereny rolne) oraz częściowo w terenach lasów, oznaczonych kolorem zielonym.
Teren 1MN znajdujący się w obszarze A3, czyli obszar leśny przyrodniczo-czynny, to teren ten znajduje się w bliskim sąsiedztwie "obszaru utrzymania rezerw terenowych zainwestowania mieszkaniowo - usługowego ustalonych w obowiązującym planie".
Mając na względzie przywołaną wcześniej treść § 7 ust. 1 pkt 2 lit b) Studium ustalającego zasadę koncentracji nowej zabudowy w strefach istniejącego i przesądzonego zainwestowania mieszkaniowo - usługowego poszczególnych wsi lub - co istotne dla przedmiotowego terenu - w bezpośrednim sąsiedztwie tych stref (poszerzenia) w przypadku terenu 1MN nie ma sprzeczności między ustaleniami Studium i planem miejscowym przewidującym w tym miejscu zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co wynika z samej treści przywołanego Studium oraz jego kierunkowego charakteru, którego ustalenia mogą być uszczegóławiane w planie miejscowym, co wynika z samej treści przywołanego Studium.
Obszar 1MN znajduje się w już opisanym obszarze A3, stąd uwzględniając kierunkowy charakter Studium, którego ustalenia mogą być uszczegóławiane w planie miejscowym, co wynika z samej treści przywołanego Studium, nie narusza on ustaleń.
Zdaniem organu czwarty zarzut skargi także powinno się uznać za bezzasadny. W zaskarżonej uchwale w § 4 znajduje się definicja terenu
a) podstawowego - rozumie się przez to takie przeznaczenie, które przeważa na danym terenie, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi, oraz
b) przeznaczenia dopuszczalnego - rozumie się przez to przeznaczenie inne niż podstawowe, które nie powoduje kolizji z przeznaczeniem podstawowym.
Innymi słowy, funkcja dopuszczalna terenu jest uzupełnieniem funkcji podstawowej oraz funkcja dopuszczalna nie może być realizowana osobno, bez uprzednio realizacji funkcji podstawowej.
Przeznaczenie podstawowe w m.p.z.p. ustalono jako tereny lasów.
Zgodnie z ustawą o lasach art. 3. Lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:
1) zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) — drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków;
2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.
Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami: "Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych".
Odnosząc się do przedstawionych powyżej okoliczności organ wskazał, iż zarzut Wojewody jest bezzasadny, gdyż brak dopuszczenia realizacji urządzeń sieci i infrastruktury technicznej jako funkcji dopuszczalnej uniemożliwi realizację funkcji podstawowej, jakim jest teren lasów w rozumieniu ustawy o lasach zacytowany wyżej.
Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2146/15, w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy Uzdrowiskowej [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazał:
"...dopuszczenie możliwości lokalizacji linii napowietrznych i wewnętrznych stacji transformatorowych - w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę gatunki chronione (hipotetyczny niedźwiedź oraz występujący wilk i ryś), tego rodzaju infrastruktura nie powinna negatywnie wpływać na obszar Natura 2000 poprzez odstraszanie lub przyciąganie zwierząt, jak alternatywnie twierdzi organ, zakłócanie trybu ich życia i migracji. Zgodzić się można z argumentem, że budowa tego rodzaju obiektów będzie wiązała się z koniecznością wkroczenia w tereny leśne ludzi w celu ich pobudowania. Nie ma jednak dowodu na to, że w okresie użytkowania będzie we wskazany przez organ sposób negatywnie wpływać na te zwierzęta, tym bardziej, że są to zwierzęta lądowe a nie ptaki. Bez znaczenia jest to czy w przeszłości na terenie Zl.1.- Zl.3 było instalowane oświetlenie. Logika wskazuje, że oświetlenie ma służyć jakiemuś celowi. Nawet podzielając ustalenia organu co do lokowania w przeszłości na drodze leśnej na działce [...] oświetlenia należy dojść do wniosku, że biorąc pod uwagę jego punktowość nie powinno ono tak znacząco negatywnie wpływać na populację zwierząt i możliwość ich migracji jak twierdzi organ. Zwrócić należy uwagę na to, że plan zakazuje realizację oświetlenia agresywnego (neony i reklamy świetlne). A contrario zakłada ewentualne lokalizowanie mniej agresywnego oświetlenia. Biorąc pod uwagę fakt, że kwestionowany teren stanowi las jest mało prawdopodobne lokowanie na nim oświetlenia, które zakłócałoby funkcjonowanie zwierząt w szczególności przy braku możliwości lokowania tras narciarstwa zjazdowego i związanej z tym infrastruktury technicznej (schroniska, stacje wyciągi itp.)....".
Wziąwszy ww. okoliczności pod uwagę Wójt Gminy Kamienica, działając imieniem Rady Gminy Kamienica, wniósł o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, dalej: u.s.g.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.
Skarga Wojewody Małopolskiego, jako organu nadzoru, została złożona w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W przypadku skarg na uchwały stanowiące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zastosowanie znajduje art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać zatem z zawartością aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga Wojewody Małopolskiego podlega uwzględnieniu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona uchwała (z 27 maja 2024 r.) została podjęta po wejściu w życie (w dniu 24 września 2023 r.) ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm., dalej ustawa zmieniająca).
Zgodnie z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy zmieniającej: "do spraw opracowania i uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego albo ich zmian przepisy art. 2 pkt 28-35, art. 15 ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 11-13, art. 16 ust. 1a oraz art. 17 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - w przypadku gdy nie wystąpiono o opinie i uzgodnienia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy".
Z akt planistycznych wynika, że organ planistyczny wystąpił o opinie i uzgodnienia w stosunku do kwestionowanego planu w dniu 13 października 2023 r.,
a więc po wejściu w życie ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (która weszła w życie w dniu 24 września 2023 r), a zatem art. 17 pkt. 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie miał zastosowanie w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zgodnie z tym przepisem, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno (...) występuje o opinie o projekcie planu miejscowego.
Mając na względzie powyższe zapisy ustawy zmieniającej, organ planistyczny był zobowiązany do wystąpienia do organów opiniujących i uzgadniających zgodnie z nową listą podmiotów wskazaną w zmienionym art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W dokumentacji planistycznej zaskarżonej uchwały brak jest wystąpienia o opinię lub uzgodnienie do:
- operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego,
- operatora systemu przesyłowego gazowego,
- operatora systemu dystrybucyjnego gazowego,
- dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie obszarów zmeliorowanych.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że w toku procedury planistycznej organ planistyczny wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego w Krakowie o uzgodnienie projektu planu w zakresie obszarów szczególnego zagrożenia powodzią.
Natomiast organ planistyczny nie wystąpił o opinię do Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie obszarów zmeliorowanych ani do Operatora systemu dystrybucyjnego gazowego Polska Spółka [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w K. , lecz uczynił to dopiero na etapie postępowania sądowego, po wniesieniu przedmiotowej skargi przez Wojewodę, co organ planistyczny udokumentował załączając do odpowiedzi na skargę stosowne pisma.
Organ planistyczny załączył do odpowiedzi na skargę swoje pismo z dnia 28 marca 2025 r. (k. 18 akt sądowych) do PGWWP Zarząd Zlewni w Nowym Sączu. W piśmie tym organ planistyczny zapytał Dyrektora Zarządu Zlewni w N. , czy tereny (wszystkich) wskazanych w piśmie planów miejscowych, w tym zaskarżonego planu, są położne w zasięgu, o którym mowa w art. 17 ust. 6 pkt. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu PGWWP w piśmie z dnia 7 kwietnia 2025 r. (k. 20 akt sądowych) poinformował, że według ewidencji urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów na działkach objętych zmianami w ww. uchwałach nie występują urządzenia melioracji wodnych.
Organ planistyczny wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, że o opinie nie występował, albowiem analiza materiałów geodezyjnych i kartograficznych nie wykazała, że na obszarze zaskarżonego planu istnieją urządzenia melioracji wodnych.
Podobnie w toku procedury planistycznej organ planistyczny nie wystąpił o zaopiniowanie projektu planu do operatora systemu przesyłowego gazowego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów leżących we wskazanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odległościach od gazociągów, i również uczynił to dopiero na etapie postępowania sądowego, pismem z dnia 28 marca 2025 r. (k. 21 akt sądowych).
Z odpowiedzi Polskiej Spółki [...] sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w K. z 10 kwietnia 2025 r. wynika, że w obszarze załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały, PSG sp. z o.o. nie posiada infrastruktury gazowej, jednak posiada ją w czterech innych planach miejscowych - pismo k. 23 i nast. akt sądowych.
Sąd wskazuje, że ma rację skarżący Wojewoda, iż zaopiniowanie projektu planu polega na wyrażeniu oceny albo przekazaniu wiedzy zgodnej ze specjalizacją rzeczową organu opiniującego. Wyrażona opinia nie jest bezwzględnie wiążąca dla organu gminy, procedującego plan miejscowy, jednak brak mocy wiążącej takiej opinii nie jest równoznaczny z możliwością całkowitego pominięcia argumentacji zawartej w opinii. Gdyby opinia nie miała znaczenia dla kształtowania projektów planów miejscowych, to ustawodawca nie kreowałby obowiązku jej pozyskania.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Niewątpliwie brak wystąpienia o opinie o projekcie planu miejscowego stanowi naruszenie procedury planistycznej, jednak skoro ostatecznie okazało się, że naruszenie to nie doprowadziło do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego – to można zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przyjąć, że nie było to naruszenie istotne.
Wobec powyższego pierwszy z zarzutów skargi Wojewody, choć formalnie uzasadniony, nie był przyczyną stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
Inaczej rzecz się ma z pozostałymi zarzutami skargi, których uwzględnienie skutkowało stwierdzeniem przez Sąd nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
Zdaniem Sądu doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 oraz art. 2 pkt 28-35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 67 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez modyfikację ustawowych definicji pojęć: udziału powierzchni zabudowy i wysokości zabudowy. Ponieważ organ planistyczny wystąpił o opinie i uzgodnienia w stosunku do planu w dniu 13 października 2023 r., a więc po wejściu w życie ww. ustawy zmieniającej z 7 lipca 2023 r., do zaskarżonej uchwały znalazły zastosowanie przepisy art. 2 pkt 28-35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w nowym brzmieniu, tj. nadanym ustawą z 7 lipca 2023 r.
Mając na względzie powyższe, organ planistyczny był zobowiązany do stosowania definicji "udziału powierzchni zabudowy" oraz "wysokości zabudowy", zawartych w ustawie.
Tymczasem w skarżonej uchwale zawarto inną definicję: pojęć: "powierzchnia zabudowy" (§ 4 pkt 10 uchwały), "wysokości zabudowy" (§ 4 pkt 11 uchwały).
Ponadto doszło do naruszenia art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy zmieniającej z 7 lipca 2023 r., tj. naruszenie ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 28 grudnia 1999 r., a to poprzez dopuszczenie nowego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczonego symbolem 1MN) w terenach oznaczonych w Studium jako istniejące lasy oraz tereny rolne, w tym użytki zielone (przewidujące zachowanie istniejących gospodarstw bez możliwości uzupełnień) w obszarze funkcjonalnym A3 (leśny, przyrodniczo czynny).
Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy uchwalaniu planów miejscowych.
Według jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych "Jeżeli w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako naruszenie zasad sporządzania planu, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium. Stopień związania miejscowego planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów tego ostatniego aktu i w związku z tym może być silniejszy lub słabszy" (tak wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 2529/14, LEX nr 2106680). " 1. W ujęciu systemowym zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. 2. Innymi słowy, konkretne obszary mogą mieć określone przeznaczenie w planie, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskazała taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Zatem ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium" (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., II OSK 1251/17, LEX nr 2345607). W efekcie inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należałoby zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza wówczas, gdy to inne przeznaczenie terenu w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r., IV SA/Wa 617/17, LEX nr 2415278, czy też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2017 r.IV SA/Po 1004/16, LEX nr 2247610, wyrok WSA w Gdańsku, z dnia 24 września 2014 r., II SA/Gd 340/14, LEX nr 1534098).
Tym samym istnieje ścisły związek pomiędzy studium i planem miejscowym, który sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż studium nie ma żadnego znaczenia dla właściciela nieruchomości. Wręcz przeciwnie, studium, mimo że nie jest aktem prawa miejscowego, poprzez to, że wiąże organy gminy przy uchwalaniu planu miejscowego, ma istotne znaczenie dla kształtowania sytuacji prawnej właściciela nieruchomości położonej na terenie gminy (tak postanowienie NSA z 12 lutego 2016 r., II OSK 260/16, NZS 2016/2/2). Skoro plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, nie może prowadzić do zmiany kierunków zagospodarowania objętych studium. Zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r. II OSK 296/15, LEX nr 2170805).
Zatem po pierwsze, Rada Gminy przy uchwalaniu planu jest związana zapisami studium, przy czym stopień związania zależy od stopnia konkretności tych zapisów. Po drugie, w sytuacji chęci odejścia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego od konkretnie i w sposób wiążący ustalonego przeznaczenia terenu w studium, należałoby uprzednio doprowadzić do zmiany odpowiednich zapisów studium.
Mając powyższe na uwadze, należy przeanalizować zapisy Studium oraz granice wprowadzonego zaskarżoną uchwałą obszaru 1MN. Podkreślenia przy tym wymaga, że tekst Studium jest dość ograniczony i że główne informacje zawarte są na rysunku Studium wraz z towarzyszącą mu legendą.
Kwestionowana skargą zmiana planu miejscowego w zakresie obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN) narusza postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica, przyjętego uchwałą Rady Gminy Kamienica nr X/82/99 z 28 grudnia 1999 r. poprzez wprowadzenie w planie miejscowym terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN) na obszarach, na których studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica nie dopuszcza zabudowy, tj. na terenach istniejących lasów oraz częściowo na terenach rolnych, w tym użytkach zielonych w strefie funkcjonalnej A3 (teren leśny, przyrodniczo czynny).
Zgodnie z treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica (część: Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica), stanowiącego złącznik do uchwały Rady Gminy Kamienica nr X/82/99 z 28.12.1999 r., obszar Gminy podzielony został na trzy obszary funkcjonalne:
1) Obszar A (nr 1-4) - leśny, przyrodniczo czynny,
2) Obszar B (nr 1-3) - leśno - rolny z kontrolowanym rozwojem osadnictwa,
3) Obszar C (nr 1-2) - osadniczo - rolny.
W myśl 7 ust. 1 pkt 2 lit b) uchwały Rady Gminy Kamienica nr X/82/99 z 28 grudnia 1999 r. w zakresie rozwoju przestrzennego gminy (dla całego obszaru gminy) ustala się koncentrację nowej zabudowy w strefach istniejącego i przesądzonego zainwestowania mieszkaniowo - usługowego poszczególnych wsi lub w bezpośrednim sąsiedztwie (poszerzenia). Teren oznaczony na rysunku planu symbolem 1MN (załącznik nr 1 do skarżonej uchwały) wg ustaleń studium znajduje się w obszarze funkcjonalnym A3, w strefie terenów rolnych, w tym użytków zielonych oraz istniejących lasów.
Zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica (część II Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica), obszar A3 stanowi jeden z czterech obszarów leśnych przyrodniczych czynnych w jednostce strukturalnej - kompleks leśny Gorców, dla której wskazano jako główną funkcję - gospodarka leśna oraz funkcje uzupełniające: turystyka piesza oraz rolnictwo hodowlano-wypasowe. W kwestii dopuszczonych elementów zagospodarowania określonych dla danej strefy wskazano; szlaki turystyki pieszej, możliwe wyposażenie przydatnych obszarów w sezonowe urządzenia narciarstwa zjazdowego, dopuszczalne elementy zagospodarowania, zadaszenia dla turystów, adaptacje istniejących szałasów i bacówek dla potrzeb turystyki oraz ochronę przed nowym zainwestowaniem kubaturowym obszaru.
Zgodnie z treścią Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamienica, obszar A3 to obszar leśny przyrodniczo czynny, obejmuje tereny grzbietów górskich mocno zalesione z naturalnie wykształconymi polanami z bogactwem lasów pierwotnych i naturalnych mające istotne znaczenie dla funkcjonowania przyrody Beskidów i stanowiące istotny jej element. Wysoka wartość tych terenów wpłynęła na objęcie części z nich specjalną ochroną (Gorczański Park Narodowy i jego otulina) oraz stałe dążenia do rozszerzenia różnych form ochrony na pozostały obszar gminy.
W obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem A3 co do zasady nie dopuszczono rozwoju osadnictwa (nowej zabudowy mieszkaniowej). Również uszczegółowienie możliwego sposobu zagospodarowania tych obszarów poprzez wyróżnienie poszczególnych stref określających kierunki zagospodarowania przestrzennego m.in. jako rolne i istniejących lasów z wyłączeniem nowej zabudowy wskazuje, że wolą ustawodawcy lokalnego było, aby w strefach rolnych i istniejących lasów obszaru A3 nie planować nowej zabudowy kubaturowej (abstrahując od ograniczeń w zakresie możliwości zabudowy terenów leśnych, wynikających z innych regulacji prawnych).
Sąd wskazuje, co należy podkreślić, że teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej na rysunku skarżonego planu miejscowego symbolem 1MN, został przewidziany w obszarach rolnych, użytkach zielonych, dla których studium nie dopuszcza uzupełnień - nowej zabudowy oraz w terenie istniejących lasów.
Jak wyżej wskazano, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Wprowadzenie w zapisach planu miejscowego postanowień niezgodnych ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu, w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Słusznie podnosi więc Wojewoda, że w zaskarżonej uchwale dotyczącej zmiany planu miejscowego, dla obszarów, które znajdują się w strefach chronionych przed zainwestowaniem, dla których w kierunkach rozwoju obszarów przyrodniczych wskazano zasadniczo dominację leśnictwa, rolnictwa i osadnictwa, wskazany w zaskarżonej uchwale rozwój mieszkalnictwa - wyznaczono w zmianie planu tereny 1MN - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem nie związanej z określonym w Studium przeznaczeniem obszarów funkcjonalnych A, B, C.
Wobec tego, zdaniem Sądu, dopuszczenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 1MN w takich terenach, jest sprzecznością pomiędzy uchwalonym planem (zmianą planu), a obowiązującym Studium.
Należy zatem przypomnieć i zaakcentować poczynione wyżej uwagi co do kwestii nienaruszania ustaleń studium przez plan miejscowy, czy jego zmianę. Zasadnie wskazuje się, że jakkolwiek studium nie jest aktem prawa miejscowego, a aktem prawa wewnętrznego, to jako akt planistyczny kształtuje politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu i uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust.1 u.p.z.p.). Ustalenia planu miejscowego stanowią konsekwencję ustaleń studium. Dysponując władztwem planistycznym gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale jedynie w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Tym samym istnieje ścisły związek pomiędzy studium i planem miejscowym, który sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, iż studium nie ma żadnego znaczenia dla właściciela nieruchomości. Wręcz przeciwnie, studium, mimo że nie jest aktem prawa miejscowego, poprzez to, że wiąże organy gminy przy uchwalaniu planu miejscowego, ma istotne znaczenie dla kształtowania sytuacji prawnej właściciela nieruchomości położonej na terenie gminy (postanowienie NSA z 12 lutego 2016 r., II OSK 260/16, NZS 2016/2/2). Określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod funkcje danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium gmina wskaże te obszary jako przewidziane pod takie funkcje. Konsekwencją powyższej zasady jest treść art. 15 ust. 1 u.p.z.p., który obliguje organ gminy do sporządzenia projektu planu zgodnie z zapisami studium (tak wyrok NSA z z dnia 1 października 2015 r., II OSK 626/14, LEX nr 2002690). Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku NSA z dnia z dnia 12 lutego 2013 r., II OSK 2460/12, LEX nr 1351346: "1. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest dokumentem planistycznym stanowiącym po 2003 r. niejako szkielet planistyczny gminy, który nie jest tylko, jak przed tą datą, prognozą określającą politykę przestrzenną gminy, lecz zawierającą konkretne uwarunkowania przejawiające się m.in. w precyzyjnym (choć w ogólniejszej skali niż plan) określeniu granic poszczególnych obszarów, co wynika z treści art. 10 ust. 2 pkt 3-16 u.p.z.p. 2. Zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może być rozumiana ogólnie. 3. Nie kwestionując kompetencji jednostki samorządu terytorialnego do kształtowania ładu przestrzennego i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie, trzeba wskazać, iż wyrażana w planie zagospodarowania przestrzennego swoboda kształtowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju mieścić się musi w granicach zakreślonych przez ustawy i pozostawać w zgodności z uwarunkowaniami zakreślonymi w obowiązującym studium".
Wobec tego, jak to słusznie wskazał WSA we Wrocławiu (wyrok z dnia 10 lutego 2015 r., II SA/Wr 697/14, LEX nr 1650766): " Związanie rady gminy treścią studium może ulegać stosownym zmianom, ale jedynie poprzez nowelizacje treści studium, umożliwiające realizację przedsięwzięć nieprzewidzianych w dotychczasowym jego brzmieniu, przy zachowaniu trybu, jaki przewidział ustawodawca do podjęcia takiej uchwały przez organ stanowiący gminy. W przypadku, gdy organy gminy uznają za zasadne czy niezbędne ustalenie sposobu zagospodarowania terenu pozostającego w sprzeczności z treścią obowiązującego studium, ustalenie to może nastąpić po uprzednim dokonaniu zmiany we właściwym fragmencie studium" (por. tak samo wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 lipca 2017 r., II SA/Łd 1008/16, LEX nr 2346628).
Podkreślenia wymaga, że okoliczność, iż Rada Gminy stwierdziła w zaskarżonej uchwale, że zmiana planu miejscowego nie narusza ustaleń Studium, nie wyłącza obowiązku sądu administracyjnego przeprowadzenia kontroli, czy plan miejscowy rzeczywiście nie narusza ustaleń Studium.
Skoro zatem zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy powinien być zgodny z ustaleniami studium, to naruszenie tej zasady skutkuje stwierdzeniem nieważności planu w całości lub w części. Przestrzeganie tej zgodności jest jedną z podstawowych zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., II OSK 821/16, LEX nr 2464408 ).
Trzeba tu wskazać, że przywołane wyżej orzecznictwo i rozważania zachowują pełną aktualność względem obowiązującego w niniejszym przypadku brzmienia art. 20 ust. 1 u.p.z.p.
Tak więc stwierdzenie naruszenia przez zmianę planu ustaleń Studium, a co więcej, uchwalenie zmiany planu sprzecznie z zapisami Studium i wyraźnie określoną tamże polityką przestrzenną Gminy, musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały, wskutek niezachowania kontynuacji tożsamości kierunków i zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu (doprecyzowaniu) w planie miejscowym. Plan miejscowy nie może wprowadzić zmian w zakresie kierunków i zasad zagospodarowania określonych w studium, a jedynie ma doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. A zatem jeśli w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów rolnych, to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym, niż przeznaczenie przyjęte w studium, jest kwalifikowane jako istotne naruszenie prawa (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Zdaniem Sądu zasadny jest też zarzut Wojewody, że § 19 ust. 3 pkt 4 zaskarżonej uchwały narusza art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 82) oraz art. 3 i 30 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2024 r., poz. 530), poprzez dopuszczenie w terenach leśnych urządzeń sieci i infrastruktury technicznej.
Skarżący Wojewoda zasadnie wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 7 ust. 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, każdy grunt leśny (niezależnie od klasyfikacji i powierzchni) dla którego ustalono w planie miejscowym przeznaczenie inne niż leśne, wymaga zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a taka zmiana może być dokonana jedynie na etapie sporządzania miejscowego planu. Infrastruktura techniczna nie zalicza się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną, a także nie jest uznawana za grunty leśne, w rozumieniu przepisów ustawy o lasach i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - zatem dopuszczenie infrastruktury technicznej w terenach leśnych wymaga uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.
"Lasem" w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o lasach, jest m.in. grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W związku z powyższym urządzenia sieci i infrastruktury technicznej nie zaliczają się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną.
Dodatkowo pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej określone zostało w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do którego odwołuje się także art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ww. przepisem ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Ze względu na to, iż Rada Gminy Kamienica nie sprecyzowała w planie jaka inwestycja w zakresie urządzeń sieci i infrastruktury technicznej jest możliwa do zrealizowania, a także nie wskazała gdzie będzie ona zlokalizowana na terenach leśnych, należy założyć, iż jest możliwa realizacja dowolnej inwestycji w zakresie urządzeń sieci i infrastruktury technicznej, na wszystkich terenach opisanych jako lasy w skarżonym planie.
Ma zatem rację skarżący Wojewoda, że zapisy § 19 ust. 3 pkt 4 skarżonej uchwały, dopuszczające lokalizację urządzeń sieci i infrastruktury technicznej w terenach leśnych, stanowią istotne naruszenie obowiązującego porządku prawnego w zakresie ochrony gruntów leśnych, a tym samym istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając to na uwadze Sąd, wobec istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Zdaniem Sądu, wobec zasadności skargi, argumentacja organu wyrażona w odpowiedzi na skargę nie mogła przynieść zamierzonego skutku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., bowiem w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 480 zł składa się kwota wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).