II SA/Kr 443/12

II SA/Kr 443/12 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2012-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Joanna Tuszyńska /sprawozdawca/
Mariusz Kotulski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2012 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. , na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tj. Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w oparciu o art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38. poz. 229 ze zm.) nakazał inwestorowi R.M. wykonanie robót budowlanych przy powstałej w wyniku rozbudowy części budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 1 w miejscowości S/ gm. L. , w stronę północną na całej długości (12,10 m) budynku o 3,50 m, w taki sposób, że powstała w wyniku rozbudowy część budynku posiada wymiary 12,10 m x 3,50 m, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, polegających na:
obmurowaniu cegłą pełną na zaprawie cementowo - wapiennej całą część komina wykonaną z pustaków ceramicznych kominowych;
2. wzmocnieniu część komina wystającą ponad dach (rys. 1.5), poprzez: zamocowanie w każdym narożniku komina kątownika stalowego 50 x 50 x 5 mm z tym, że kątowniki te powinny zachodzić na ścianę zewnętrzną szczytową na odcinku o długości 1,0 m; połączenie tych kątowników opaskami stalowymi wykonanymi z płaskownika 50 x 5 mm za pomocą skręcenia śrubami M12, zakładając na odcinku komina wystającego ponad dach – 2 sztuki opasek; połączenie kątowników opaską stalową wykonaną z płaskownika 50 x 5 mm, mocując opaskę do ściany zewnętrznej śrubami M16 w taki sposób aby na śruby od wewnątrz budynku założyć nakrętki,
- w terminie do 28 lutego 2012 roku.
Organ wskazał, że roboty należy wykonać zgodnie z ekspertyzą pn. "Powykonawcza inwentaryzacja architektoniczno-budowlana rozbudowy budynku mieszkalnego" opracowaną w sierpniu 2011 roku przez inż. A.T. . Ponadto wykonanie obowiązku powinno być potwierdzone przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno - budowlanej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte w związku z pismem M.K. z dnia 11 lutego 2011 r. Podczas przeprowadzonych w dniu 8 marca 2011 roku oględzin organ stwierdził, że na działce nr 1 w S. znajduje się między innymi budynek mieszkalny jednorodzinny, parterowy, murowany, przekryty dachem dwuspadowym o pokryciu z blachy. Budynek składa się z dwóch części - starej otynkowanej zlokalizowanej od strony drogi i części nowszej nieotynkowanej wykonanej z pustaków betonowych dobudowanej do części starej od strony północnej. Część nowsza budynku wykonana jest w kształcie litery L, która dłuższym bokiem przylega do istniejącego budynku mieszkalnego, a krótszy bok jest równoległy do granicy zachodniej działki nr 1 i przylega do istniejącego na działce budynku inwentarskiego. Nowsza część budynku od strony północnej posiada zadaszenie wsparte na słupie. Na części nowszej budynku widoczna jest nowa blacha na dachu. Budynek wyposażony jest w wewnętrzne instalacje, elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną i centralnego ogrzewania. Do budynku wykonany jest przyłącz energii elektrycznej napowietrzny, gazowy (bez wewnętrznej instalacji gazowej), wodociągowy z sieci wiejskiej i kanalizacyjny do zbiornika na ścieki. Ponadto stwierdzono, że w ścianie zewnętrznej zachodniej budynku znajduje się komin w części murowany w części stalowy, komin wyprowadzony jest z pomieszczenia kotłowni z piecem na paliwo stałe. Organ na podstawie wyjaśnień R.M. uznał, że stara część budynku została wybudowana w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku, przez M.M. , który posiadał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Natomiast rozbudowa obiektu bez pozwolenia na budowę została przeprowadzona przez R.M. dwuetapowo, tj. rozbudowa budynku w stronę północną na całej długości budynku (12.10 m) o 3.50 m w taki sposób, że powstała w wyniku rozbudowy część budynku posiada wymiary 12.10 m x 3.50 m została wykonana przed rokiem 1995 r. (przedmiot niniejszego postępowania), a rozbudowa w stronę północną o zadaszenie nad schodami wejściowymi i część połączoną z budynkiem inwentarskim, rozbudowę w kształcie litery L wykonano w latach 2000 - 2007 (wyłączone do odrębnego postępowania). Ustalenia w zakresie czasu wykonywanych robót organ oparł głównie na zeznaniach świadka R.S. ale także A.G. i R.S. , dodatkowo znalazły one potwierdzenie w projekcie technicznym wewnętrznej instalacji gazowej i szkicu polowym z pomiarów na gruncie wykonanych w dniu 20 listopada 1997 r. przez uprawnionego geodetę.
Zdaniem organu, zgodnie z art. 103 ust. 2 z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane zastosowanie w sprawie ma art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowalne z 1974 r.
W związku z tym ustalił, że wykonana w latach 1989 - 1993 rozbudowa budynku mieszkalnego nie naruszała ustaleń obowiązującego w okresie rozbudowy planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto w wykonaniu obowiązku nałożonego postanowieniem organu z dnia 1 czerwca 2011 r. inwestor przedłożył powykonawczą inwentaryzację architektoniczno-budowlaną rozbudowy przedmiotowego obiektu opracowaną przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Z przedłożonej oceny stanu technicznego wynika, że istniejący komin przy budynku usytuowany bezpośrednio przy ścianie zachodniej omawianej części budynku, znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Po to aby doprowadzić komin do odpowiedniego stanu technicznego konieczne jest wykonanie robót budowlanych wskazanych przez autora oceny stanu technicznego (wymienionych w sentencji niniejszej decyzji). W oparciu o analizę przeprowadzoną w ocenie stanu technicznego oraz w odniesieniu do przepisów § 218 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.) oraz przepisów określonych w Polskiej Normie - PN-89/B-10425-3 organ stwierdził, że usytuowanie przedmiotowego komina w stosunku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego M.K. zlokalizowanego na działce nr 2 nie narusza przytoczonych wyżej przepisów.
W ocenie technicznej stwierdzono, że powstała w wyniku rozbudowy część budynku mieszkalnego wykonana została prawidłowo, stan techniczny nie budzi zastrzeżeń pod względem konstrukcyjnym i wytrzymałościowym.
Wreszcie organ wskazał – odnosząc się do zarzutów podniesionych przez J.K. - że kwestionowany otwór okienny widoczny na fotografii nr 3 oraz oznaczony na rzucie parteru budynku w przedłożonej przez inwestora ocenie stanu technicznego, nie jest usytuowany w ścianie budynku od strony sąsiedniej działki ani w ścianie zwróconej w stronę tej granicy, a zatem budynek z tak usytuowanym otworem okiennym nie narusza przepisów w zakresie usytuowania budynku tj. § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.) – obowiązującego w dacie rozbudowy i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – obowiązującego obecnie.
Opierając się na analizie dołączonej do akt sprawy kopii mapy zasadniczej z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej budynku mieszkalnego znajdującej się w ocenie stanu technicznego budynku, kopii mapy sytuacyjnej oraz wymiarów wskazanych ocenie stanu technicznego, organ stwierdził, że odległość części budynku powstałej w wyniku rozbudowy od granicy zachodniej działki budowlanej wynosi ok. 1,5 m, a odległość pomiędzy omawianą częścią budynku powstałą w wyniku rozbudowy, a budynkiem mieszkalnym na działce nr 2 w S. wynosi 9,58 m, a to jest więcej niż wymagane 8,0 m. W świetle powyższego usytuowanie rozbudowanej części budynku mieszkalnego spełnia wymagane warunki techniczne obowiązujące w okresie jego budowy.
Organ konkludował, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38. póz. 229 z późn. zm.). zatem omawiana część budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie podlega przymusowej rozbiórce, a zastosowanie ma przepis art. 40 tej ustawy.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła M.K. zarzucając, że przedmiotowa rozbudowa przybliża się do granicy z jej działką. Ponadto zakwestionowała legalizowanie komina, który jej zdaniem, został wybudowany na zewnątrz budynku, przy granicy i jest zbyt niski.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak:[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Wyjaśnił, że zastosowanie ustawy prawo budowlane z 1974 r. przewidziane jest dla inwestycji, które zostały ukończone przed 1 stycznia 1995 r. Należało zatem zbadać czy część wybudowana przed rokiem 1995 pozostała niezmieniona po dacie 31 grudnia 1994r. To jednak nie zostało przez organ I instancji prawidłowo zbadane i ocenione. Materiał dowodowy wskazuje bowiem na kontynuowanie rozbudowy po roku 1994 zarówno poprzez dobudowę kolejnych pomieszczeń, jak i wykonanie kotłowni w części samowolnie wykonanej wcześniej. Z decyzji wynika, że organ I instancji dał wiarę zeznaniom R.S. , ale równocześnie uznał, że komin powstał przed rokiem 1994. Tymczasem świadek ten oświadczył, że budynek był rozbudowywany "w latach wcześniejszych (...) następnie około osiem dziewięć lat temu rozbudowano budynek o łazienkę i komin od strony działki pana J.K. ". Łazienka i komin znajdują się w części, którą organ I instancji uznał za powstałą przed rokiem 1994, co jest niezgodnie z powyżej przytoczonym oświadczeniem. W aktach sprawy brak jest przekonywujących dowodów na istnienie komina przed drugim etapem rozbudowy.
Ponadto organ II instancji wskazał – odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006r., TK P 27/05 OTK - że nie istnieje pojęcie "rozbudowy samowoli". Każda kolejna rozbudowa samowoli budowlanej jest kontynuacją samowoli, która jest zdarzeniem ciągłym i trwa po zakończeniu budowy. Brak jest także dowodów na odrębność części dobudowanej po 1995r. Poszczególne części wykonanej samowoli są ze sobą ściśle konstrukcyjnie powiązane - chociażby dachem. W całości jest to jeden budynek i jedna samowolna dobudowa do niego. Skarżona decyzja zapadła zatem z naruszeniem art. 103 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Rozdzielenie postępowań dotyczących tej samej samowoli budowlanej było nieprawidłowe.
Zdaniem organu II instancji wskazany powyżej zakres wyjaśnienia sprawy uzasadnia jej przekazanie do ponownego rozpatrzenia, gdyż wyjaśnienia te mogą wpłynąć w sposób istotny na rozstrzygnięcie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgodność rozbudowy z przepisami techniczno-budowlanymi będzie badana w ponownie prowadzonym postępowaniu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniósł R.M. , domagając się jej zmiany. Wskazał, że decyzja jest dla niego bardzo krzywdząca, gdyż rozbudowa budynku była konieczna ze względu na liczną rodzinę, którą ma na utrzymaniu i brak odpowiednich warunków lokalowych. Podkreślił, że nie miał świadomości, że konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Wskazał, że łazienka była już w 1989 r., o czym świadczy plan instalacji gazowej. Dom był rozbudowywany od 1989 r. do 1993 r. i ta pierwsza część została zamieszkana przed 1995 r. Zeznania złożone przez J.K. i R.S. są nieprawdziwe, gdyż świadkowie ci nigdy nie byli u niego w domu. Nadto skarżący wyraził chęć współpracy z organem nadzoru.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Skarga jest niezasadna.
Okoliczności wskazywane w skardze, a to że rozbudowa budynku była konieczna ze względu brak odpowiednich warunków lokalowych, jak również, że skarżący nie miał świadomości konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Żaden bowiem przepis prawa budowlanego nie przewiduje możliwości odstąpienia od prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego, a w postępowaniu tym przy wydaniu rozstrzygnięcia organy administracji nie mogą powoływać się na zasady współżycia społecznego.
Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art.138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zasadne jest stanowisko organu II instancji, że organ I instancji nie dokonał niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń.
Zauważyć należy, że zgodnie z treścią art.7, art.77 i art.80 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej obowiązane są podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie do wskazanych regulacji, dokonanie przez organ ustaleń i oparcie rozstrzygnięcia tylko na części dowodów, z pominięciem niektórych z nich uznać należy za naruszenie przepisów postępowania. Dostrzec przy tym trzeba, iż naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nastąpi nie tylko w sytuacji, gdy organ dokona oceny okoliczności faktycznych na podstawie niektórych tylko dowodów zgromadzonych w sprawie, ale również wówczas, gdy nie podejmie działań w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego istotnego dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i wyda rozstrzygnięcie pomimo niekompletnego materiału dowodowego. W postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa bowiem na organie, który w tym zakresie obowiązany jest między innymi do przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wystąpienia do strony z żądaniem przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń, czy też wystąpienia do innych organów lub instytucji o udzielenie będących w ich posiadaniu informacji bądź udostępnienie dokumentów, mogących przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Z wyrażoną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej koresponduje zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Sformułowana ona została w art. 10 § 1 K.p.a. stanowiącym, że organy administracji publicznej prowadzące postępowanie obowiązane są zapewnić wszystkim podmiotom, którym przysługuje status strony, czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z uwagi na zakres obowiązków organów administracji publicznej związanych z realizacją zasady czynnego udziału stron w postępowaniu dostrzec można, iż zasada ta skonkretyzowana została w innych przepisach regulujących postępowanie administracyjne. Stosownie do zasady czynnego udziału stron w postępowaniu na organie prowadzącym postępowanie, ciąży bowiem obowiązek powiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 K.p.a.), umożliwienia im aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, tj. m.in. umożliwienia im dostępu do akt sprawy (art. 73 i 74 K.p.a.) oraz zgłoszenia dowodów (art. 78 K.p.a.), zawiadomienia o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu (art. 79 § 1 K.p.a.), jak również umożliwienia wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji ( art. 81 K.p.a.).
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że uzasadnienie decyzji, jako jej integralna część, winno wyjaśniać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. organ obowiązany jest zatem wskazać w uzasadnieniu swoje stanowisko w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy i podać jego motywy, wyjaśnić podstawę prawną decyzji oraz dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa.
Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ I instancji nie zebrał materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji, a jego ocena narusza wyżej wskazane zasady. Organ I instancji nie ocenił prawidłowo zeznań świadków, nie wskazał którym zeznaniom dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności i nie dokonał pewnych i stanowczych ustaleń. Było to konieczne, gdyż zeznania świadków były ze sobą sprzeczne. R.M. zeznał, że rozbudowa miała miejsce w 1991 r. i 1994 r., a komin postawiono w 1994 r. R.S. zeznał, że pierwsza rozbudowa miała miejsce w 1992, 1993 r., a kolejna – chyba w 2000 r. A.G. podał, że pomagał przy budowie stropu w 1992 r. – nie wie którym. R.S. zeznał, że pierwsza rozbudowa miała miejsce w latach wcześniejszych, a rozbudowa o łazienkę i komin w latach 2002 – 2003, a około 2008 r. miała miejsce rozbudowa polegająca na połączeniu do budynku inwentarskiego. J.K. podał, że rozbudowa rozpoczęta została w roku 2004,2005, a jej dalsza część – w 2009 r. Nadto, zauważyć należy, że protokół z dnia 8 marca 2011 r. (k. [...]) jest nieczytelny, nie wiadomo kto sporządził szkic znajdujący się na k. [...] akt administracyjnych. Na karcie [...] akt administracyjnych znajduje się protokół z dnia 11 kwietnia 2011 r. wspólnego przesłuchania strony R.M. i świadka A.M. co jest niedopuszczalne. O przeprowadzeniu tego dowodu, z naruszeniem przepisów k.p.a. nie zostały zawiadomione pozostałe strony tego postępowania. To samo odnieść należy do protokołu przesłuchania z dnia 12 maja 2011 r. (k. [...]). Nie został rozpoznany wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka M.K. (k. [...] ). O przeprowadzonych w dniu 8 marca 2011 r. oględzinach nie został zawiadomiony pełnomocnik strony J.K. .
Dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne było ustalenie dokładnej daty zakończenia pierwszej rozbudowy, czy ta część pozostała w stanie niezmienionym w związku z kolejną rozbudową, czy stanowi odrębną, pod względem technicznym, część od części powstałej w wyniku kolejnej rozbudowy. Ustalenie tych okoliczności pozwoli dopiero na dokonanie oceny, które przepisy prawa budowlanego znajdą zastosowanie w niniejszej sprawie. Koniecznym będzie również dokładne ustalenie odległości rozbudowanej części budynku (dobudówka z kominem i ściana od granicy działki M.K/ ). Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji użył określenia "około 1,5 m", dotyczącego ustalenia odległości dobudówki z kominem od granicy działki, podczas gdy w szkicu z oględzin odległość tę określono: 1,4 m. Ustalenie to ma natomiast pierwszorzędne znaczenia ze względu na treść § 12 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wobec niewłaściwych ustaleń dokonanych przez organ I instancji i wydania z tego powodu decyzji kasacyjnej przez organ II instancji, przedwczesne jest wypowiadanie się przez Sąd o prawidłowości zastosowanych przez organ i instancji przepisów.
W oparciu o powyższe uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem.
Dlatego też, na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.