II SA/KR 442/19

II SA/Kr 442/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel /przewodniczący/
Jacek Bursa
Magda Froncisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2398/21 - Wyrok NSA z 2024-06-19
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargi
odrzucono skargę 2 skarżących
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
5,12,28,34,35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] i ul. [...] w K., A. O., J. O., M. J., S. J., Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej [...] w K., A. K., W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. odrzuca skargę M. J. i S. J., II. oddala pozostałe skargi.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 17 października 2018 r. nr [...].[...] znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku z 4 września 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym, murami oporowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan. ogrzewczą wraz z wymiennikownią, wentylacji mechanicznej, wewnętrzna obsługą komunikacyjną z naziemnymi miejscami postojowymi i miejscami dla rowerów, przyłączem wodociągowym, przyłączem kanalizacji ogólnospławnej i instalacja wewnętrzną kanalizacji sanitarnej, przyłączem i instalacją kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. 4 Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie".
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że poprzednio, decyzją z 8 listopada 2017 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. W wyniku postępowania odwoławczego Wojewoda Małopolski decyzją z 10 kwietnia 2018 r. znak: [...] r. uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 8 listopada 2017 r., gdyż sprawa wymagała przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustaleń dotyczących kręgu stron postępowania. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo określił obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), dalej "P.b.", jako teren obejmujący działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. 4 Krowodrza. Zarządcy nieruchomości: działki nr [...] z budynkiem nr [...] i działki nr [...] z budynkiem nr [...], uczestniczyli jako strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Jednakże w kręgu wyznaczonych przez organ I instancji stron postępowania w niniejszej sprawie, nie znalazły się osoby posiadające indywidualny interes prawny tj. właściciele lokali mieszkalnych, znajdujących się w budynkach nr [...] przy ul. [...], usytuowanych od strony projektowanej inwestycji (od strony wschodniej i zachodniej), dla których inwestycja wprowadza ograniczenia w nasłonecznieniu.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wprowadzone zostały korekty w projekcie budowlanym, m.in. dotyczące wykazania spełnienia wymagań określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), dalej "rozporządzenie". Organ I instancji wskazał, że ustalonemu ponownie kręgowi stron umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (zawiadomienie z 27 sierpnia 2018 r.). Stwierdził, że w związku z wydaniem decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 23 marca 2018 r. nr [...] dotyczącej rozgraniczenia działek nr [...] i [...] będącej własnością Zjednoczonej Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]", działka nr [...] winna być pomniejszona o 55 m2 na rzecz działki nr [...]. W związku z powyższym projektant wprowadził zmiany w projekcie budowlanym w zakresie powierzchni inwestycji, kubatury, długości elewacji oraz wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej.
Organ I instancji wskazał, że inwestycja spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami prawa budowlanego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rynek Krowoderski" - uchwała nr XLVIII/864/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 czerwca 2016 r., dalej "m.p.z.p.", oraz uzyskała konieczne uzgodnienia. Dalej organ I instancji szczegółowo opisał uwagi i zastrzeżenia wnoszone przez strony postępowania w 20 punktach na stronach 4-14 uzasadnienia decyzji, a następnie wyczerpująco się do nich odniósł na stronach 15-24 decyzji.
Od opisanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 17 października 2018r. odwołania wnieśli:
1. A. O. i J. O.,
2. Wspólnota Mieszkaniowa ul. K. W. [...] i ul. [...],
3. W. K.,
4. E. Ł.,
5. M. J. i S. J.,
6. A. K.,
7. W. B., oraz
8. Zjednoczona Spółdzielnia [...]
Odwołujący się podnieśli argumenty dotyczące przesłaniania oraz ograniczenia przez inwestycję światła słonecznego, zbyt dużej wysokości obiektu, niespełnienia wymagań bezpieczeństwa pożarowego, niewystarczającej ilości miejsc postojowych i brak oceny poziomu hałasu. Wskazali ponadto na problem wszczętego postępowania rozgraniczeniowego działek nr [...] i [...] argumentując, iż stanowi to przesłankę do zawieszenia postępowania. Wskazali na ograniczenia w nasłonecznieniu mieszkań (lokali jednopokojowych w bud. [...]) oraz, że mieszkańcy tych lokali powinni być stronami postępowania. Wyrazili obawy o stabilność ich budynku osłabionego wybuchem gazu. Zarzucili niewskazanie warunków zabezpieczenia nieruchomości sąsiedniej, pogorszenie warunków przewietrzania i zasłonięcie widoku na ulicę. Podnieśli zarzut brak prawa do dysponowania działką nr [...], brak uzgodnienia możliwości włączenia do drogi publicznej, naruszenia § 12 rozporządzenia tj. nieprawidłowej odległości do balkonów i nierzetelnej ekspertyzy budynku sąsiadującego z inwestycją.
Wojewoda Małopolski decyzją z 5 lutego 2019 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a." oraz art. 82 ust. 3 P.b., utrzymał opisaną na wstępie decyzję I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji.
Wyjaśnił, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 P.b. Podkreślił, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania odpowiada projektant. W przedmiotowej sprawie wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.
Analizę projektu budowlanego organ odwoławczy przeprowadził w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, tomy projektu zostały trwale zszyte. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 247-255 proj. budowlanego, tom I/II). Projekt budowalny zawiera rozwiązania niezbędnych wewnętrznych instalacji m. innymi: elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, wentylacji mechanicznej. W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy złożonych warunkach gruntowych (geotechniczne warunki, Dokumentacja Geologiczno-Inżynierska - karta 113-180 proj. budowlanego, tom I/II). Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 30 marca 2017 r. zatwierdzono dokumentację geologiczno-inżynierską dla ww. inwestycji (znak: [...]).
Projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie spełnienia wymagań ochrony ppoż. (uzgodnienia z 25 lipca 2018 r.). Nie stwierdzono naruszenia przepisów ochrony ppoż., ponadto część projektu budowlanego zawiera ekspertyzę techniczną stanu ochrony przeciwpożarowej wraz z postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (karta 181-202 proj. budowlanego tom I/II).
Do projektu budowlanego załączona została decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 25 stycznia 2017 r. zezwalająca na przebudowę zjazdu w drogi publicznej ul. [...] dla obsługi inwestycji (znak: [...] (1) - karta 84-86 tom I/II) z działki drogowej nr [...] na działkę [...] obr. [...] oraz uzgodnienie ZIKiT w K. [...]) z 7 marca 2017 r. w przedmiocie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia projektowanej inwestycji do drogi publicznej (karta 87, 88 tom I/II). Zatem zdaniem organu odwoławczego zarzut w tym zakresie nie znajduje potwierdzenia.
Organ stwierdził też brak podstaw prawnych do oceny ewentualności utrudnienia komunikacyjnego związanego z obecnymi czy przyszłymi zmianami np. kierunku ruchu po drodze publicznej.
Oceniając kolejne zarzuty, np. dotyczące gabarytu projektowanego obiektu, organ II instancji stwierdził ich bezzasadność, ponieważ zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., dopuszczalna wysokość obiektów wynosi 21 m. Inwestycja projektowana jest w przeważającej części terenu oznaczonego MW.9, w części terenu oznaczonego MW.3 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz w terenie zieleni urządzonej (ZPz.4) i w części terenu komunikacji (KDL.1).
Organ odwoławczy stwierdził, że parametry inwestycji nie naruszają ustaleń m.p.z.p., zgodnie z którymi wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej nie może być mniejszy niż 30% a wskaźnik intensywności zabudowy określono od 1 do 1,8 terenu inwestycji. Projektowany budynek o wysokości 20,85 m nie przekracza wysokości dopuszczonej planem. Część projektowanego budynku usytuowana bezpośrednio przy ścianie budynku istniejącego przy ul. [...] posiada wysokość 15,5 m. Wszelkie odległości wymagane prawem (w tym kąt pomiędzy kominami istniejącymi a ścianami przeciwległymi) zostały zachowane. Projektowany budynek nie wpływa negatywnie i nie ogranicza przepływu powietrza w kanałach wentylacji grawitacyjnej budynków sąsiednich (rys. - karta 151). Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 1,8 wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 31% - do powyższych wyliczeń przyjęto pomniejszoną powierzchnię działki nr [...] uwzględniającą powierzchnię z decyzji o rozgraniczeniu (niezakończonego postępowania). Zatem zarzuty w tym zakresie są niezasadne, ponieważ inwestycja nie obejmuje tej powierzchni działki.
Spełnione są również wymagania dotyczące liczby miejsc do parkowania samochodów osobowych, którą zgodnie z m.p.z.p. określono parametrem od 0,5 do 1 miejsca na 1 mieszkanie. W projekcie przyjęto wskaźnik 0,5 - dla 32 mieszkań, zaprojektowano 17 miejsc postojowych (13 w garażu podziemnym i 4 na terenie - rys. proj. zagospodarowania terenu). Dodatkowo zaprojektowano miejsca postojowe dla rowerów (17 miejsc) z uwagi na ograniczenia w parkowaniu w zabudowie śródmiejskiej.
Organ II instancji nie stwierdził także naruszenia przepisu § 12 rozporządzenia poprzez usytuowanie projektowanego budynku przy granicy działki, ponieważ projektowany budynek przylega do sąsiedniego budynku nr [...] w tej części ściany tego budynku, która nie posiada otworów okiennych. Również ściana projektowanego budynku usytuowana prostopadle do granicy działki nr [...] (w pobliżu znajdującego się balkonu budynku nr [...]) nie posiada otworów okiennych i spełnia wymagania ppoż. Odległość projektowanego budynku do granicy z działką sąsiednią nr [...] wynosi 4,10 m na poziomie parteru oraz 8,23 m na kondygnacjach wyższych, natomiast odległość do budynku sąsiedniego nr [...] na działce [...] wynosi 9,55 m na poziomie parteru oraz od 8,15 m do 7,97 m na kondygnacjach wyższych. Inwestycja nie jest realizowana na działce nr [...] zatem nieuzasadniony jest zarzut o konieczności legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania tą działką na cele budowlane.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów § 13 rozporządzenia. W projekcie budowlanym (karta 69 rys. [...]) znajduje się analiza nasłonecznienia lokali mieszkalnych budynków i przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w budynkach skarżących, w dniach równonocy w godzinach od 7.00 – 17.00 (zgodnie z § 60 ust. 3 rozporządzenia), z której wynika, że projektowany budynek nie powoduje niedopuszczalnego ograniczenia w nasłonecznieniu mieszkań skarżących.
Organ II instancji dodał, że inwestycja zlokalizowana jest w zabudowie śródmiejskiej, w odniesieniu do której dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Nasłonecznienie (jednopokojowego) lokalu mieszkalnego W. B. nr [...] przy ul. [...], jak wynika z przedstawionej analizy, w wyniku powstania inwestycji będzie wynosić (w dniach równonocy) 3 godziny i 14 min. Przy tym dla mieszkania jednopokojowego zgodnie z zapisami § 60 ust. 3 rozporządzenia w zabudowie śródmiejskiej nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Jak wynika z ww. analizy również nasłonecznienie lokalu mieszkalnego E. Ł. będzie wynosić 4 godziny i 2 min (ww. wymagania są spełnione).
Organ odwoławczy wyjaśnił, że bez znaczenia dla powyższej analizy jest, czy proporcje powierzchni otworów okiennych do powierzchni użytkowych pomieszczeń w istniejących, sąsiednich budynkach są prawidłowe (argument Zjednoczonej Spółdzielni [...] - powierzchnia okna pokoju dziennego budynku nr [...] nie realizuje warunku minimum - 1:8). W przedmiotowej sprawie nie podlega bowiem ocenie czy wielkość otworów okiennych w budynkach sąsiednich jest prawidłowa (w zakresie zgodności z przepisami § 57 rozporządzenia).
Reasumując organ II instancji stwierdził, że argumenty podnoszone w odwołaniach o niedopuszczalnym ograniczeniu światła słonecznego nie znajdują potwierdzenia.
Odpowiadając na argument dotyczący "problemu z korytarzem powietrznym" organ wyjaśnił, że w obowiązującym m.p.z.p. dla terenu objętego inwestycją nie został wyznaczony pas terenu dla "korytarza powietrznego", zatem niezasadne są zarzuty o jego naruszeniu.
W dokumentacji projektowej znajduje się ekspertyza techniczna stanu konstrukcji budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie (karta 229-255 tom I/II). Zostało także zawarte opracowanie dotyczące opisu technologii wykonania zabezpieczenia wykopu, monitoringu oddziaływania wykopu na nieruchomości sąsiednie oraz zabezpieczenia instalacji podziemnych i nadziemnych. Opracowanie to zamieszczono w projekcie architektoniczno-budowlanym w części dotyczącej projektu konstrukcji. Zatem brak jest podstawy wskazania warunków zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich.
Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że za prowadzenie budowy w sposób zgodny z projektem, pozwoleniem na budowę, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz zasadami wiedzy technicznej, odpowiada kierownik budowy i inspektor nadzoru inwestorskiego. Osoby te muszą posiadać stosowne uprawnienia budowlane. Organem, który jest właściwy do oceny prawidłowości prowadzenia robót budowlanych, jest organ nadzoru budowlanego.
Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy w sprawie jest wystarczający do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Projekt budowlany nie narusza wymagań określonych w m.p.z.p., w szczególności w zakresie: wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.
Na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 5 lutego 2019 r. znak [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli skutecznie:
1. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. K. W. [...] i ul. [...] w Krakowie,
2. A. O., J. O.,
3. Zjednoczona Spółdzielnia [...]
4. A. K. i W. K..
Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie:
- art. 138 § 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa, - art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie prawidłowej analizy całokształtu materiału dowodowego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących:
a. rzeczywistej wysokości budynku projektowanego wynoszącej 21,16 m a nie 20,85m,
b. niedostrzeżenia, że budynek na działce nr [...] jest na rysunkach przedłożonych przez inwestora przedstawiany raz z balkonami a raz bez tych balkonów,
c. prawidłowego oznaczenia obszaru naświetlenia lokali położonych w projektowanym budynku,
d. prawidłowego wytyczenia tzw. linijki słońca,
- art. 35 ust. 1 P.b. w zw. z § 17 ust. 3 pkt. 6 lit. b m.p.z.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji I instancji zatwierdzającej projekt budowlany dla budynku, którego wysokość przekracza wysokość 21 m,
- § 13 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia, poprzez nieuchylenie decyzji I instancji, w sytuacji, w której ustalone dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego parametry oświetlenia budynku planowanego przyjęte zostały bez uwzględnienia balkonów znajdujących się na elewacji budynku już istniejącego na działce nr [...] w obszarze wyznaczonym zgodnie z wskazanym przepisem rozporządzenia,
- § 6 rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie, że wysokość dolnej krawędzi okna znajdującego się na elewacji wschodniej pierwszego piętra budynku na działce nr [...] wyznaczono w oderwaniu od zasad określania wysokości budynków, wprowadzonej powyższym przepisem,
- art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b. w zw. z § 60 ust. 1 i 3 rozporządzenia, poprzez zaakceptowanie opracowania stopnia nasłonecznienia lokali zacienianych przez planowaną inwestycję, bez uwzględnienia istniejących balkonów (nieujawnionych na rysunkach załączonych do analizy), które ograniczają nasłonecznienie w stosunku do tego wykazanego przez inwestora, a przez to dopuszczenie do nadmiernego zacienienia tych lokali,
i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie Małopolskiemu, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że przedmiotowa inwestycja budzi daleko posunięte kontrowersje. Po pierwsze jest to zabudowa o charakterze "plombowym", umiejscowiona pomiędzy budynkami, których okna i balkony wychodzą na teren działki, na której ma być realizowane zamierzenie budowlane. Po wtóre po zrealizowaniu inwestycji balkony te wraz z oknami znajdą się w swoistej "studni" bowiem w odległości ok. 40 cm (0,4 m) od tych balkonów w kierunku północnym wznosić się będzie ślepa ściana o wysokości przeszło 15 m, kolejna ściana o wysokości ok. 21 m wznosić się będzie w odległości ok. 8 m w kierunku wschodnim, a następna, tej samej wysokości – w podobnej odległości w kierunku południowym. Z czysto ludzkiego punktu widzenia obudowanie balkonów w taki sposób spowoduje, że będą one ciemne, bezużyteczne, pozbawione widoku. Dodatkowo m.p.z.p. właśnie dla działek, na których ma być realizowana inwestycja, przewiduje specjalne warunki inwestycyjne (obszar MW.9), na którym dopuszcza się wybudowanie budynku o wysokości do 21 m - to jest wyższego niż wszystkie okalające przedmiotowy kwartał budynki (obszar MW.3). Oczywiście wyżej przedstawione okoliczności nie stanowią same w sobie skutecznych argumentów przeciwko planowanej inwestycji. Niemniej jednak pozwalają na zrozumienie sytuacji mieszkańców skarżącej Wspólnoty i ich negatywnego nastawienia względem zamierzenia budowlanego.
Skarżąca zarzuciła organowi II instancji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i prowadzący do naruszenia zapisów m.p.z.p. poprzez przyjęcie, że projektowana inwestycja ma mieć wysokość 20,85 m. Zgodnie z § 6 rozporządzenia wysokość budynku należy mierzyć od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku (lub jego części) znajdującym się na pierwszej kondygnacji naziemnej budynku. Na rysunku przedstawiającym elewację południową budynku (branża architektoniczna) ukazano, że poziom terenu przed wjazdem do windy znajduje się na wysokości 207,49 m n.p.m. Jest to najniżej położone wejście do budynku. Attyka budynku ma się znajdować na wysokości 228,65 m n.p.m. Powyższe oznacza, że wysokość budynku wyniesie 21,16 m. Jest to zatem wartość przekraczająca dopuszczalną wysokość maksymalną.
Inwestor na wezwanie organu przedstawił opracowanie dotyczące naświetlania m.in. budynku na działce nr [...] (czyli budynku przy ul. K. W. [...]) oraz budynku projektowanego. Skarżąca podniosła, że budynek przy ul. K. W. [...] na różnych rysunkach przedstawionych w toku postępowania przez inwestora raz jest przedstawiany, jako posiadający balkony od strony wschodniej (od strony inwestycji), a czasami z pominięciem tych balkonów. Podobny zabieg zastosowano i w tym przypadku. Inwestor dokonał obliczeń naświetlania i nasłonecznienia pomijając ten element architektoniczny elewacji, który w istotny sposób wpływa na naświetlenie, w tym nasłonecznienie pomieszczeń.
Analizując kwestię doświetlania - regulowaną przez § 13 rozporządzenia - inwestor przyjął, że odległość przesłaniania dla budynku projektowanego dla okien zlokalizowanych od jego zachodniej strony (w stronę działki nr [...]) wynosi 8,1 m. Odległość pomiędzy tą przesłanianą zachodnią ścianą budynku projektowanego a wschodnią ścianą budynku istniejącego na działce nr [...] wynosi - zgodnie z projektem - 8,23 m (vide rzuty pięter I-V). Rzecz jednak w tym, że z elewacji budynku na działce nr [...] w stronę wschodnią wychodzą balkony, których nie uwzględniono w analizie przesłaniania.
Tymczasem wspomniany § 13 rozporządzenia w ust. 1 pkt 1 mówi, że w polu wyznaczonym w sposób tam wskazany nie może się znajdować "inny obiekt przesłaniający". Za taki obiekt powinien być uznany m. in. balkon. W tym stanie rzeczy przedstawiona organowi I instancji i zaakceptowana przez organ II instancji analiza przesłaniania jest co najmniej sporządzona błędnie, w sposób nie dający odpowiedzi na to, czy warunki naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku projektowanym są spełnione. Różnica pomiędzy 8,23 m (odległość budynków) a 8,1m (odległość przesłaniania) jest tak niewielka, że nie sposób przypuścić, aby znajdujący się tam balkon, którego szerokość znacznie przekracza 13 cm, pozwalał na uznanie, że warunki § 13 rozporządzenia zostały spełnione. Organy obu instancji nie dostrzegły tej niekonsekwencji przedłożonego projektu i dokumentów towarzyszących.
Okoliczność powyższa ma także oczywisty wpływ na rzetelność obliczeń tzw. linijki słońca w kontekście regulacji § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Jeżeli bowiem obliczając kąt padania promieni słonecznych nie uwzględniono tego, że na linii padania światła znajduje się balkon położony nad oknem, którego nasłonecznienie jest analizowane, to badanie takie w sposób oczywisty jest niewiarygodne. Uwaga ta dotyczy nie tylko balkonów znajdujących się na wschodniej elewacji budynku na dz. nr [...]. Ogólnie należy wskazać, że przy analizie linijki słońca pominięto balkony, choć niewątpliwie są one istotnym czynnikiem mającym wpływ na nasłonecznienie.
Dalej skarżąca zarzuciła, że przy obliczaniu wysokości budynku na działce nr [...] zastosowano błędne wartości. Wartości te następnie wykorzystano dla potrzeb obliczania wartości przesłaniania oraz wyliczenia godzin nasłonecznienia. Wysokość parapetu (dolnej krawędzi) okna powinna być liczona zgodnie z § 6 rozporządzenia. Zatem winna być liczona od poziomu terenu przy najniższym wejściu na pierwszą naziemną kondygnację budynku. W dokumentacji próżno szukać wyznaczenia takiej wysokości.
Wskazanie zatem, że wartość ta dla okna położonego na 1 piętrze budynku przy ul. K. W. [...] wynosi 5 m (przyjęta potem do obliczenia wysokości przesłaniania) jest nieuprawniona (a co najmniej gołosłowna) i nie powinna była znaleźć akceptacji organów.
A. O. i J. O. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to:
- art. 7, art. 11 i art. 77 K.p.a. przez fakt wydania decyzji w sytuacji, w której postępowanie rozgraniczeniowe 2 działek należących do inwestora nie zostało zakończone, a wynik tych spraw ma istotne znaczenie dla prawidłowo wydanej decyzji;
- art. 7 i art. 77 K.p.a. przez całkowite pominięcie w toku postępowania problemu poziomu hałasu związanego z planowaną inwestycja oraz ograniczenie problemu ochrony przeciwpożarowej jedynie do oddziaływania na sąsiednie budynki (ściany przeciwpożarowe) z pominięciem specyficznej zabudowy kwadratu ulic K. W., [...].
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji l instancji.
W uzasadnieniu zarzutów podnieśli, że są właścicielami mieszkania w budynku nr [...] przy ul. [...] oraz wieczystymi użytkownikami gruntu. Decydujące znaczenie ma zwłaszcza położenie mieszkania na pierwszej kondygnacji (parter) od strony zachodniej wraz z dwoma oknami i loggią tj. w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego budynku na sąsiedniej nieruchomości, co definiuje art. 3 pkt 20 P.b. Oznacza to, zdaniem skarżących, że mają prawo kwestionowania przyjętych w projekcie parametrów budynku i jego posadowienia, które naruszają nie tylko przepisy prawa budowlanego ale również kodeksu cywilnego, w tym prawo sąsiedzkie i prawo własności. Obowiązujący m.p.z.p. przesądził dla terenów projektowanej inwestycji warunki odbiegające od sąsiedniej zabudowy. Dotyczy to w szczególności pkt MW.9, który dopuszcza wysokość zabudowy do 21 m w sytuacji gdy budynki sąsiednie są o dwa metry niższe, ale również pkt MW.3, ZPz.4 i KDL.1, które mają wpływ na bardzo negatywne oddziaływanie inwestycji na własność skarżących, a decydują m.in. o intensywności zabudowy.
Skarżący wskazali, że są świadomi tego, że zgodnie z obowiązującym prawem nie mogą dyskutować o rozwiązaniach zawartych w m.p.z.p., który jest prawomocny i obowiązuje, ale przy tak niekorzystnych dla skarżących postanowieniach planu mają prawo oczekiwać, że postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na budowę będzie przeprowadzone zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, które wyszczególnione zostały w art. 6-16 K.p.a. Zarzucili naruszenie zasady prawdy obiektywnej przy określeniu intensywności planowanej inwestycji. Podnieśli, że w odwołaniu wskazali na problem dotyczący sporu dotyczącego granic działek objętych inwestycją z działkami sąsiednimi. W trakcie rozpoznawania wniosku inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę powstał problem rozgraniczenia działek nr [...] stanowiącej własność W. P. i działki nr [...] stanowiącej własność Gminy Kraków w użytkowaniu wieczystym Zjednoczonej Spółdzielni [...] w Krakowie.
Pismem z 16 sierpnia 2017 r. Spółdzielnia "[...] zawiadomiła o tym fakcie Wydział Architektury informując, że Wydział Geodezji wszczął postępowanie pod sygn. GD-5.6830.2.10.2017. W chwili obecnej, w wyniku sporu, sprawa rozgraniczenia została przekazana do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy. Również działka nr [...] ma nieuregulowany stan prawny, gdyż Wydział Geodezji wszczął postępowanie rozgraniczeniowe z działką należącą do Spółdzielni, a w konsekwencji skarżących. Powyższe informacje nie zostały należycie wyjaśnione w postępowaniu I i II instancji. Nadto decyzja Wojewody pomija całkowicie problem działki nr [...].
Skarżący zarzucili, że uznanie przez organy, że odnośnie działki nr [...] i nr [...] brak było podstaw do zawieszenia postępowania, skoro do uwzględnienia w wyliczeniach wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej 31% przyjęto w projekcie powierzchnię działki nr [...] pomniejszoną o sporną powierzchnię z decyzji o rozgraniczeniu (niezakończonego postępowania). Taka decyzja Wojewody jest zdaniem skarżących sprzeczna z sądowym postępowaniem rozgraniczeniowym, gdyż przesądza jego wynik odnośnie powierzchni obu działek.
Kolejnym problemem jest określenie poziomu hałasu związanego z parkingiem i dojazdem do garażu pod oknami skarżących. Problem ten nie był zupełnie rozpatrywany przez oba organy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 23 października 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz.1109) dopuszczalny poziom hałasu w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców wynosi 68dB a porze nocnej 45dB.
Ponadto zgodnie z § 323 ust. 1 rozporządzenia, budynki i ich urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadawalających warunkach. Z projektu i jego opisu nie wynika, czy ochrona przed hałasem jest w przewidzianych prawem normach. W postępowaniu nie wyjaśniono tego zarzutu, naruszając zasadę konieczności przeprowadzenia całościowego postępowania.
Skarżący nie zgodzili się również z twierdzeniem zawartym w decyzji, która nie stwierdza naruszenia przepisów ochrony przeciwpożarowej. Niespełnienie wymogu bezpieczeństwa pożarowego w zakresie odległości inwestor rozwiązał w sposób "zastępczy" w oparciu o postanowienie Małopolskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z 6 kwietnia 2017 r. wydane w związku z niespełnieniem wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Zdaniem skarżących problem bezpieczeństwa pożarowego jest problemem szerszym i całkowicie pominiętym przez powołane postanowienie Małopolskiego Komendanta Straży Pożarowej.
Elewacje boczne budynków nr [...] oraz z oknami i balkonami na każdym piętrze wychodziły poprzednio na wolną przestrzeń stanowiącą mały plac zabaw. Ten plac stanowił element przewietrzenia oraz drogę przeciwpożarową dla wybudowanych w latach 60-tych budynków w kwadracie ulic K. W., [...], którego wnętrze stanowi dużą wolną przestrzeń zabudowaną jedynie budynkiem wielomieszkaniowym nr [...]. Istniejące przejazdy bramowe do tego kwadratu od ul. [...] i ul. [...] usytuowane są w odstępach ponad 200 m od siebie oraz ograniczonej wysokości 3,80 m. Oznacza to, że jest to niezgodne z rozporządzeniem Min. Adm. Gosp. Teren, z dnia 31 lipca 1980 r. § 33, który określa maksymalną odległość przejazdów na 150 m oraz skrajnie ich wysokości na minimum 4,5 m. Tak więc ustalenia planu oraz projektowana inwestycja naruszają podstawowe zasady bezpieczeństwa pożarowego mieszkańcom kilkunastu bloków, w tym również planowej inwestycji. W tym stanie rzeczy zdaniem skarżących wymagana jest całościowa ekspertyza określająca stan bezpieczeństwa pożarowego w całym kwartale ulic K. W., [...].
Ponadto skarżący podnieśli, że nie zgadzają się z opinią zawartą na str. 5 zaskarżonej decyzji, że projekt budowlany nie narusza wymagań określonych w m.p.z.p., w szczególności w zakresie: wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji i wymagań dotyczących osób trzecich.
Zwrócili uwagę na ważną dla nich sprawę, że wydanie zgody pozwolenia na budowę w tej formie bardzo znacznie obniży wartość ich mieszkania, natomiast podatek gruntowy i od nieruchomości nie ulegnie zmianie. Zarzucili, że organ bardziej chroni deweloperów i zabezpiecza ich sprawy niż mieszkańców mieszkających od kilkudziesięciu lat w tych budynkach. Planowany budynek powinien być takiej samej wysokości jak sąsiednie budynki i nie większy na głębokość i szerokość niż obrys tych budynków, z zachowaniem prawidłowych odległości od granic działek. Inna forma planowanego budynku będzie znów tworzyła kolejny chaos architektoniczny.
Analiza naświetlania przedstawiona przez inwestora w kilku rysunkach naświetlenia i przesłaniania nie pokrywa się z rzeczywistym stanem, który istnieje od ponad 20 lat, przy niższej niż planowana niedokończonej zabudowie, a ponadto posadowionej w większej odległości niż ta obecnie planowana. Analiza naświetlenia lokali mieszkalnych przedstawiona na kilku rysunkach jest mało czytelna. Przedstawiona została na planie sytuacyjnym obrysu budynku odbiegającego od obrysu budynku rzeczywiście projektowanego.
Zjednoczona Spółdzielnia [...]" w K. zarzuciła organom obu instancji naruszenie przepisów prawa budowlanego i K.p.a.:
1. art. 7, art. 11 i art. 77 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie materiału dowodowego w sprawie oraz niewyczerpujące wyjaśnieniu stronom zasadności przesłanek przyjętego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie prawidłowości realizacji wymogu złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie 4-ch działek objętych planowanym zamierzeniem inwestycyjnym wobec toczących się dla 2-ch z tych działek postępowań rozgraniczeniowych, w ramach których ostateczne ustalenie przebiegu linii granic będzie miało wpływ na dotychczas ujawniane dane powierzchni użytkowej terenu objętego zamierzeniem oraz odległości od granic działek sąsiadów i usytuowanych na nich istniejących wielorodzinnych budynków mieszkalnych, w tym otworów okiennych mieszkań przesłanianych przez planowany do realizacji przez dewelopera budynek mieszkalny,
2. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia z pominięciem w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
3. art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 P.b. poprzez uznanie przez organ I instancji, że projekt budowlany złożony przez wnioskodawców jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. pomimo, że istotna dla potwierdzenia zastosowanych wartości parametrów powierzchnia użytkowa 2-ch działek może ulec zmianie a opracowany projekt budowlany narusza obowiązujący przepis § 12 rozporządzenia,
4. art. 35 ust. 1 i ust. 2 P.b. poprzez niewyczerpujące zebranie i zbadanie sprawy oraz błędne uznanie przez organ, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki określone w przepisach do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo, że nie została potwierdzona zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami technicznobudowlanymi, w tym w szczególności z wymogami zawartymi w zapisach § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia.
W związku z powyższym skarżąca wniosła uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wnioskowała do organu prowadzącego postępowanie o jego zawieszenie z urzędu i wstrzymanie wydania rozstrzygnięcia w zakresie złożonego przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest potwierdzenie przebiegu granicy oraz powierzchni terenu działki nr [...] objętej realizacją planowanej inwestycji prawomocnym orzeczeniem sądowym. Organ I instancji został powiadomiony przez Spółdzielnię, że w dziale III księgi wieczystej [...] prowadzonej dla działek objętych planowaną realizacją zostało wpisane ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu sądowym dotyczącym nieprawidłowego przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...]. Wnioski Spółdzielni o zawieszenie postępowania zawierały informacje o nieuregulowanym stanie prawnym działki o numerze [...] wynikającym z braku akceptacji przez właściciela tej działki decyzji o rozgraniczeniu nr [...] z 23 marca 2018 r.
Jednocześnie na wniosek z 14 czerwca 2018 r. Wydział Geodezji wszczął postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące granicy pomiędzy działką nr [...], która jest kolejną działką objętą realizacją zamierzenia stanowiącego przedmiot wydanej decyzji pozwolenia na budowę a nieruchomością przynależną do budynku Spółdzielni, tj. działką nr [...]. Zdaniem skarżącej działki o numerach [...] i [...] posiadają nieuregulowany stan prawny z uwagi na sporny przebieg granicy, a tym samym ich powierzchnie użytkowe.
W zaskarżonej decyzji brak jest oceny organu odwoławczego w zakresie wszczętego na wniosek W. P. rozgraniczenia działek o numerach ewidencyjnych nr [...] (objętej zamierzeniem) i nr [...] (przynależnej do budynku nr [...] przy ul. [...]) oraz wpływu przebiegu jej granicy na zmianę powierzchni terenu objętego planowanym zamierzeniem.
Skarżąca załączyła do skargi dokumenty (w tym geodezyjne) związane z ww. postępowaniami. Podniosła, że stwierdzony przez geodetę przebieg linii granicznej pomiędzy działka nr [...] i nr [...] w istotny sposób odbiegał od ujawnionego dotychczas w miejskiej ewidencji gruntów.
Zarzuciła, że inwestor chce bez względu na postępowania rozgraniczeniowe rozpocząć jak najszybciej realizację prac budowlanych. Zakwestionowała bazowanie przez organy na ujawnionej dotychczas w ewidencji gruntów powierzchni działki nr [...] planowanej do zabudowy kubaturowej przy kontroli zgodności wskaźników i parametrów określonych w planie zagospodarowania i przedłożonym projekcie budowlanym oraz odległościach od działek sąsiadów w zakresie realizacji przez planowany budynek obowiązujących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Podniosła, powołując się na orzeczenie WSA z 23 maja 2013 r. sygn. II SA/Ke 836/12, że nie można przyjąć, by w każdym przypadku toczące się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące granicy działki, na której ma być realizowana inwestycja wymagająca pozwolenia na budowę, nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie o pozwolenie na budowę. Oceny istnienia i charakteru związku pomiędzy wskazanym postępowaniem pod kątem istnienia przesłanki zawieszenia postępowania określonej w ort. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. należy dokonać indywidualnie w każdej sprawie. W zależności od jej okoliczności związek uzasadniający zawieszenie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę może zachodzić, lub nie.
Skarżąca zakwestionowała pełną akceptację stanowiska inwestora. Podniosła, że ewentualne zmniejszenie działek inwestycyjnych skutkować będzie pomniejszeniem powierzchni terenu wchodzącego w zakres inwestycji, co niewątpliwie wpłynie na wielkość planowanej inwestycji w zakresie intensywności zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej, a także realizację wymaganych przepisami prawa budowlanego odległości planowanego budynku od granic działek sąsiadów oraz warunki przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Planowany budynek mieszkalny winien stanowić uzupełnienie istniejącej zabudowy pierzei ulicy miejskiej jaką stanowi ulica [...]. Istniejąca zabudowa kwartału charakteryzuje się ujednoliconą szerokością budynków oraz brakiem zabudowy kubaturowej w obszarze działek tworzących wewnętrzną zieleń podwórek. Tymczasem w ramach zamierzenia ma powstać wielorodzinny budynek mieszkalny łamiący podstawową zasadę dotychczasowej zabudowy istniejącego kwartału zabudowy poprzez przekroczenie linii istniejącej zabudowy dla zwiększenia intensywności zabudowy i ilości zrealizowanych mieszkań w celu zmaksymalizowania zysku dewelopera z realizacji zamierzenia. Opracowany projekt budowlany nie uwzględnia ochrony interesów osób zamieszkujących w budynkach bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją, a zrealizowanych jeszcze przed nabyciem przez W. P. praw do terenu planowanego zamierzenia inwestycyjnego.
Skarżąca zarzuciła naruszenie § 12 rozporządzenia, poprzez sytuowanie planowanego budynku w granicy z częścią istniejącego wielorodzinnego budynku mieszkalnego sąsiada oznaczoną numerem 70, pomimo posiadania przez mieszkania otworów okiennych i drzwi balkonowych w granicy bezpośrednio sąsiadujących działek. Zdaniem skarżącej inwestor dąży do nieuprawnionego wykorzystania zapisu dopuszczającego lokalizowanie budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną zawartego w m.p.z.p. z pominięciem wymogów zawartych w zapisach § 12 ust. 2 z uwagi na występowanie otworów okiennych istniejącego budynku w linii granicznej działek.
Sytuowanie nowego budynku w granicy przyległej ww. nieruchomości z otuleniem istniejących balkonów i okien balkonowych przylegającą do nich ścianą nowego budynku oraz usytuowanymi w bliskiej odległości dwoma jego ścianami gwarantuje odczucie zamieszkiwania w studni utworzonej przez ściany nowego budynku.
Spółdzielnia, jako zarządca ustawowy budynku nr [...] przy ul. [...], w toku prowadzonego postępowania wnosiła o nałożenie na inwestora powołanego powyżej zamierzenia obowiązku szczegółowego i rzetelnego wykazania spełnienia przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia w zakresie wymaganego nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewnienia odpowiedniego usytuowania projektowanego budynku od budynków sąsiednich w celu realizacji wymogu braku przesłaniania i zapewnienia wymaganego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych.
Organ odwoławczy uznał, że bez znaczenia jest fakt braku realizacji obowiązującego wymogu warunków technicznych zgłaszany przez Spółdzielnię, że w sporządzonej analizie nasłonecznienia dla mieszkań najbardziej niekorzystnie usytuowanych, tj. mieszkania na parterze budynku nr [...] przy ul. [...] oraz na I-szym piętrze budynku nr [...] przy tej samej ulicy, nie został uwzględniony wymóg zawarty w § 57 ust. 2 rozporządzenia, czyli konieczności zapewnienia odpowiedniego stosunku powierzchni okien do powierzchni podłogi pomieszczenia przeznaczonego na pobyt łudzi, tj. wymogu aby powierzchnia okna pokoju dziennego (analizowanego jako zapewniającego wymagany 1,5 godz. czas nasłonecznienia) do powierzchni użytkowej tego pokoju wynosił co najmniej 1:8. Tymczasem stosunek powierzchni podłogi (20,5 m2) pokoju dziennego w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] do powierzchni okna od strony południowej o wymiarach 1,3 m x 1,4 m znacząco nie realizuje wymaganego warunku minimum 1:8.
Podobnie nie został dopełniony wymóg zawarty w § 57 ust. 2 rozporządzenia w przypadku mieszkania nr [...] przy ul. [...], gdzie w celu wykazania realizacji wymogu 1,5 godz. czas nasłonecznienia wobec obudowy bryłą planowanego budynku balkonu z drzwiami i oknem balkonowym tegoż pokoju o powierzchni podłogi 17,5 m2 w sporządzonej analizie nasłonecznienia wskazywane jest południowe okno pokoju dziennego o wymiarach 1,2 m x 1,3 m.
Organ odwoławczy w powyższej sprawie stwierdził, że nie podlega jego ocenie fakt wielkości ww. otworów okiennych wskazywanych w przedłożonej przez inwestora analizie nasłonecznienia jako jedyne okna realizujące wymagany czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych. Czy to oznacza, że wystarczyłoby nasłonecznienie 1,5 godz. w oknie pokoju o wymiarach nn. 0,2 m x 0,2 m, aby organ uznał za spełnione wymogi przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia. Jak to ograniczenie badania zgodności ma się w stosunku do wymogu art. 35 pkt. 1 ppkt. 2 mówiącego o konieczności zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie skarżącej kontrola winna obejmować także dopełnienie wymogu zawartego w § 57 ust. 2 rozporządzenia przez rozwiązania zawarte w przedłożonym projekcie budowlanym.
Skarżąca podniosła, że przedłożone opracowania nie realizują profesjonalnych standardów, uniemożliwiając stronom odniesienie się do danych w nich zawartych zarówno w zakresie kąta padania promieni słonecznych w dniach równonocy 21 marca i 21 września jak i związanego z tym faktu ograniczenia nasłonecznienia zarówno przez planowany budynek jak i budynki istniejące, w celu udowodnienia spełnienia wymogu wymaganego czasu nasłonecznienia.
W związku z brakiem ustosunkowania się do zgłoszonych zastrzeżeń i uwag, skarżąca podtrzymała szczegółowo opisane w jej odwołaniu zastrzeżenia i uwagi w zakresie przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia i przesłaniania, ilości planowanych miejsc postojowych oraz zwiększenia zagrożenia pożarowego istniejącego kwartału zabudowy mieszkalnej.
Organ rozstrzygający w znacznej rozciągłości przyjął i zaakceptował rozwiązania zaproponowane przez inwestora oraz jego oświadczenia, bez przeprowadzenia ich oceny i weryfikacji pomimo ich wątpliwej zgodności ze stanem faktycznym, ustaleniami m.p.z.p. oraz warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jednocześnie nie zamieszczając w decyzji właściwego uzasadnienia, co należy uznać za przejaw naruszenia art. 107 K.p.a.
A. K. i W. K. zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy zarzucili wadliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, przez naruszenie:
1) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 60 ust. 3 rozporządzenia w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa zmieniającego ww. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 listopada 2017 r. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 i 4 P.b., w sytuacji, gdy inwestor - zaprojektował obiekt budowlany w sposób niezgodny z przepisami technicznobudowlanymi i bez poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, albowiem planowany obiekt w przypadku jego realizacji spowoduje, że nie zostanie spełniony warunek zapewnienia co najmniej 1,5 godziny nasłonecznienia dla każdego z pokoi mieszkania wielopokojowego skarżących,
2) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 13 ust. 1 a) i ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 i ust. 4 P.b., w sytuacji, gdy inwestor zaprojektował obiekt budowlany w sposób niezgodny z przepisami technicznobudowlanymi, gdyż przesłaniając okna znajdujące się w budynkach sąsiednich,
3) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 12 ust. 6 rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 i 4 P.b., w sytuacji, gdy inwestor zaprojektował obiekt budowlany w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi poprzez posadowienie ściany bez okien planowanej budowli w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki i od balkonu skarżących,
4) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 207 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 271 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 i 4 P.b., w sytuacji, gdy inwestor - zaprojektował obiekt budowlany w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i bez poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, albowiem planowany obiekt w przypadku jego realizacji posiadał będzie ścianę w odległości mniejszej nie 20 m od pomieszczenia zagrożonego wybuchem;
5) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 i 4 P.b., w sytuacji, gdy inwestor - zaprojektował obiekt budowlany w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, albowiem planowany obiekt w przypadku jego realizacji zająłby cześć drogi pożarowej i pożarowego placu manewrowego wytyczonych dla budynków na działkach [...], [...], [...], [...],
6) art. 3 ust. 20 P.b. wraz z art. 28 ust. 2 P.b. poprzez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu jako strony właścicieli lokali położonych w budynkach przy ul. [...] mieszkania numer; 1-19 przy ul. [...] mieszkań numer [...], przy ul. [...], mieszkań numer [...], [...] gdy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji;
7) art. 36 ust. 1 pkt 1 i pkt. 4 P.b. poprzez niezawarcie w decyzji szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robot budowlanych w szczególności związanych z ochroną budynków i nieruchomości sąsiednich z uwagi na planowane prowadzanie prac ziemnych (głęboki wykop) i fakt nadwyrężenia konstrukcji budynku przy ul. [...] wybuchem gazu, oraz przed hałasem oraz zapyleniem, nie określenie czasu w trakcie doby, w którym możliwe będzie wykonywanie prac budowlanych, tak aby nie powodowały one niedozwolonych emisji na teren sąsiedzkich działek, w sytuacji gdy prace budowle wykonywane będą w bezpośrednim sąsiedztwie lokali mieszkalnych ok. 40 cm od balkonów;
8) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 2 P.b. oraz art. 7 K.p.a. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydaniu zezwolenia na budowę inwestycji niezgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przedmiocie wskaźnika powierzchni zielonej czynnej (30%) poprzez bezpodstawne przyjęcie iż zieleń na ternie inwestycji można urządzić na dachu budowanego obiektu i tak urządzone zieleń wliczona zostaje do powierzchni zieleni czynnej,
9) art. 8 § 1 w zw. z art. 9 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygniecie dowód, z których fakty te wywiódł i wyjaśnienie zastrzeżeń składanych przez stronę, a to poprzez:
- nieodniesienie się do wniosku nieprawidłowej reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej ul. K. W. [...], w zakresie w jaki zarzut ten został podniesiony w odwołaniu, w szczególności w kontekście naruszenia prawa Wspólnoty do czynnego udziału w postępowaniu co samo w sobie stanowi naruszenia art. 10 § 1 K.p.a.;
- niewskazanie dlaczego uważa i na jakiej podstawie uznał, iż nasłonecznienie lokalu skarżących zgodne jest z przepisami prawa, jakie jest to nasłonecznienie i dlaczego ich zarzuty w tym zakresie są bezpodstawne,
- niewskazanie jakiej metody użyto i w jaki sposób oraz czy prawidłowo ustalono wysokość przesłaniania, w szczególności w związku z wyrażanymi wcześnie przez organ daleko idącymi zastrzeżeniami do danych w tym zakresie podanych przez inwestora, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta K. z 21 sierpnia 2018 r. nr [...] w której odmówiono inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inkryminowanej inwestycji,
10) art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 oraz art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku ustalenia stanu faktycznego, w oparciu o wyczerpująco i dostatecznie zebrany materiał dowodowy i przeprowadzenia samodzielnej i całościowej oceny zebranego w sprawie materiału i wydanie w jego oparciu decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie zezwolenia na budowę z uwagi na ww. uchybienia, gdy obowiązek taki spoczywał na organie odwoławczym.
W obszernym uzasadnianiu zarzutów skarżący podnieśli m.in., że po zrealizowaniu wnioskowanej inwestycji, w lokalu mieszkalnym skarżących nasłonecznienie pokoju dzienne spadnie do 25 minut dziennie, gdy przepisy prawa wymagają aby nasłonecznienie takie wynosiło 3 godziny dziennie (§ 60 ust. 1 rozporządzenia).
Zdaniem skarżących, wbrew twierdzeniom zaskarżonej decyzji, nie znajduje tu zastosowania ograniczenie czasu nasłonecznienia pomieszczenia w zabudowie śródmiejskiej, gdyż z uwagi na brzmienie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, oraz fakt wszczęcia postępowania w sprawie przed dniem 1 stycznia 2018, zastosowanie ma § 60 ust. 3 rozporządzenia w brzmieniu przed nowelizacją, a zatem ograniczenie czasu naświetlenia możliwe jest jedynie w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej, a nie zabudowie śródmiejskiej. Co więcej przepis ten pozwala ograniczyć 3 godziny nasłonecznienia pomieszczeń przyrzeczonych na pobyt ludzi w mieszkaniach wielopokojowych tylko dla jednego pokoju i nie więcej niż do 1,5 godziny dziennie, a nie jak w przypadku planowanej inwestycji do 25 minut dziennie.
Zdaniem skarżących analiza przesłaniania nie uwzględniła faktu, iż najniżej położone okno w tym budynku znajduje się na parterze i mimo tego, że nie jest użytkowane obecnie, wykonanie budynku zgodnie z projektem uniemożliwi naturalne naświetlenie lokali znajdujących się w budynku skarżących i budynku ul. [...] przeznaczonych na pobyt ludzi. Zgodnie z projektem planowana inwestycja zostanie posadowiona w granicy działki ścianą bez okien w odległości ok. 40 centymetrów od balkonów skarżących. Godząc się na takie rozwiązanie organ naruszył regułę, iż w żadnym wypadku budynek nie może być posadowiony w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki, gdy byłby położony w odległości mniejszej niż 1,5 m od balkonu tarasu etc. (§ 12 ust. 6 rozporządzenia). Reguła to nie zna wyjątków, co wynika z ustawowej ochrony bezpieczeństwa pożarowego budynków i dóbr osobistych sąsiadów w postaci intymności i spokoju życia domowego (tak wyroki NSA: z 17 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1446/15, z 17 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1409/16).
Tym samym planowana ściana inwestycji znajdująca się 40 cm od balkonu skarżących ale zarazem ciągnąca się aż do granicy działki, na której położony jest budynek ul. K. W. [...] została zaplanowana z naruszeniem tej nie znającej wyjątku zasady, gdyż znajduje się 40 cm od balkonu i 0 cm od granicy (jest oparta o budynek skarżących).
Dalej skarżący podnieśli, że przepisy § 207 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 271 ust. 3 rozporządzenia wskazują, iż należy sąsiednie budynki zabezpieczać przed groźbą rozprzestrzeniania się pożaru spowodowanego wybuchem w jednym z tych budynków strefą o szerokości 20 m między ich ścianami. W budynku skarżących znajduje się instalacja gazowa, która już raz wybuchła i w związku z tym ponownie wybuchem grozi. Organ mimo znajomości tego faktu nie dołożył starań do prawidłowej oceny kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego opierając się w tym zakresie bezrefleksyjnie na stanowisku Straży Pożarnej, czym przyczynił się do zatwierdzenia projektu wykonanego ze złamaniem zasad obowiązujący przy zabezpieczeniu przeciw pożarowego budynków i zezwolił na wzniesienie planowanej inwestycji za blisko budynku skarżących.
Wątpliwości skarżących budzi również w planach zapis § 17 dotyczący terenu MW.9 dla działek nr [...],[...],[...],[...] przy ul. [...] bez uwzględnienia bezpośredniego sąsiedztwa z działkami nr [...] oraz [...] i zlokalizowanych na nich budynków. Zdaniem skarżących elewacje boczne tych budynków z oknami i balkonami na każdym piętrze wychodziły poprzednio na wolną przestrzeń stanowiącą mały plac zabaw, który stanowił element przewietrzania oraz drogę przeciwpożarową dla wybudowanych w latach 60-tych budynków w kwadracie ulic K. W., [...], którego wnętrze stanowi dużą wolną przestrzeń. Istniejące przejazdy bramowe do tego kwadratu od ul. [...] i ul. [...] usytuowane są w odstępach ponad 200 m od siebie oraz o ograniczonej wysokości 3,80 m. Oznacza to, że nie spełniają one wymogów § 14 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych określający maksymalną odległość przejazdów na 150 m oraz skrajne ich wysokości na minimum 4,2 m.
Dalej skarżący zarzucili, że przedłożona przez inwestora 26 kwietnia 2018 r. lista mieszkańców znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji z podaniem czasu nasłonecznienia poszczególnych lokali mieszkalnych w stanie obecnym i po realizacji wnioskowanej inwestycji nie była pełna. Została zrobiona wybiórczo i nie dla wszystkich mieszkań bezpośrednio poszkodowanych przez ewentualną budowę.
Poszkodowane są 43 mieszkania, z których większość jest własnością prywatną, a nie 16 mieszkań jak to przedstawił inwestor. 27 właścicieli nie zostało uznanych za strony, i to w sytuacji, gdy ich pozycja prawna jest tożsama z pozycją skarżących.
Następnie skarżący zarzucili, że z uwagi na szczególną sytuację, na organach spoczywał obowiązek uregulowania prac budowlanych tak aby był one bezpieczne oraz niedokuczliwe. Organ nie ma wyboru lecz obowiązek wydania taki odpowiednich dodatkowych zaleceń, jak np. etapowe ekspertyzy gruntu w zakresie stabilności budynku ul. [...] w trakcie wykonywania robót ziemnych lub ograniczenie prac budowlanych do godzin dziennych, zabezpieczenie akustyczne prowadzonych prac, zabezpieczenie nieruchomości sąsiednich przed zapyleniem. Zdaniem skarżących organ winien był na inwestora już w pozwoleniu na budowę nałożyć stosowne obowiązku jak np. wytyczenie alternatywnych ciągów pieszych, czy wprowadzenie sygnalizacji świetlnej ostrzegającej kierujących o fakcie wyjazdu z terenu budowy pojazdów na ul. [...], regularnego codziennego sprzątania drogi dojazdowej do terenu budowy. Niedopełnienie tego obowiązku skazuje sąsiadów na gehennę wielomiesięcznych drobnych ale stałych naruszeń ich praw (zakazy immisji, prawo do dotarcia do domu w czystym obuwiu, bezpieczeństwo ruchu na ul. [...]), zaś enigmatyczna formuła, iż budowa ma być wykonywana zgodnie z prawem nie ma praktycznego wyrazu, w tym kontekście z uwagi na swoją ogólność.
Kolejno skarżący zarzucili błędnie ustaloną zieleń urządzoną uwzględniającą dach planowanej inwestycji. Taki sposób rozumowania zdaniem skarżących doprowadzi do wniosku, iż uprawy doniczkowe prowadzone obecnie powszechnie na balkonach są również zielenią czynną w rozumieniu przepisów m.p.z.p.
Dalej skarżący zarzucili brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów odwołań dotyczących nieprawidłowej reprezentacji Wspólnoty Mieszkaniowej ul. K. W. [...].
Podnieśli braki w uzasadnieniu decyzji II instancji w kwestii nasłonecznienia, które w sposób czytelny i zrozumiały winno pozwalać na skontrolowanie prawidłowości przeprowadzonej analizy. Analiza powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które winno być zindywidualizowane, w tym sensie iż odnosić się do wszystkich indywidualnie zgłaszanych zarzutów, wskazywać dowodową partykularną podstawę ich rozstrzygnięcia, a nie sprowadzać się do przepisywania stanowiska zawartego w analizowanym i ocenianym dokumencie. Brak stosownego uzasadnienia tej kwestii prowadzi do nieodpartego wniosku, iż nie została dokonana jej krytyczna analiza i ocena co prowadzi do wydania decyzji wadliwej. Brak też jest wskazania metodologii dokonanej oceny.
Następnie skarżący podnieśli, że organ odwoławczy nie może jedynie ograniczyć się do powtórzenia tez zawartych w decyzji I instancji, musi samodzielnie zebrać i ocenić dowody, nie jedynie w kontekście przedstawionych zarzutów, ale również w kontekście wiążących przepisów prawa. Zdaniem skarżących organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów i nie podał podstawy dowodowej swoich ustaleń.
Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności Wojewoda wskazał, że zarzuty skarg są powtórzeniem zarzutów odwołań. Po raz kolejny powtórzył, powołując się na art. 35 P.b., że organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Podkreślił, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany sporządzony został przez uprawnionego projektanta, który w myśl art. 20 P.b. ponosi pełną odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
W piśmie procesowym z 20 sierpnia 2019 r. W. P. wniósł o oddalenie skarg wskazując, że podniesione zarzuty są gołosłowiem i przeinaczeniem.
W pismach procesowych z 4 września 2019 r., 6 września 2019 r., 9 września 2019 r. i 16 września 2019 r. inwestor przedstawił swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skarg, odnosząc się szczegółowo do podniesionych w skargach zarzutów.
W piśmie procesowym z 16 września 2019 r. skarżąca Spółdzielnia ponownie podniosła konieczność zakończenia rozgraniczenia dla prawidłowej oceny zgodności z prawem przedmiotowego zamierzenia.
Postanowieniem z 12 września 2019 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wszczęte odrębnie wniesionymi skargami na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", w tym sprawy o sygn. II SA/Kr 443/19, II SA/Kr 444/19 oraz II SA/Kr 450/19 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 442/19, bowiem dotyczyły tej samej zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na dzień 9 marca 2021 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.
Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października 2020 r., w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie.
Skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i uczestników oraz skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji - stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skarg nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Sąd stwierdził również, że mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i Sąd przyjmuje je za własne.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym, murami oporowymi wraz z instalacjami wewnętrznymi.
Organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył wyczerpujący materiał dowodowy i podjął wszelkie potrzebne kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W efekcie dokonał trafnego rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, mimo skrótowego omówienia zarzutów odwołań i pewnej lapidarności stanowiska organu, odpowiada prawu.
Bezsporne w sprawie jest, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dla obszaru Rynek Krowoderski). Działki inwestycyjne położone są w obszarach oznaczonych w planie w przeważającej części jako MW.9, w części terenu oznaczonego MW.3 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz w terenie zieleni urządzonej (ZPz.4) i w części terenu komunikacji (KDL.1). W obszarze MW.9 dopuszczono wybudowanie budynku o wysokości do 21 m - wyższego niż wszystkie okalające przedmiotowy kwartał budynki (obszar MW.3). Nie było również sporne, że przedmiotowe zamierzenie zgodnie z dokumentacją projektową w wielu aspektach cechuje się zbliżonymi do maksymalnie dopuszczalnych w m.p.z.p. i rozporządzeniu parametrów inwestycyjnych.
Sporna była natomiast zgodność zamierzenia z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., to jest spełnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zarzut naruszenia powyższego przepisu, a także art. 35 P.b., był powtórzony wielokrotnie, w rozmaitych sformułowaniach i konfiguracjach. Co istotne w niniejszej sprawie, jak podniosła skarżąca Wspólnota, przedmiotowa inwestycja budzi kontrowersje. Jest to zabudowa o charakterze "plombowym" - uzupełniającym, umiejscowiona pomiędzy budynkami, których okna i balkony wychodzą na teren działki, na której ma być realizowane zamierzenie budowlane. Z czysto ludzkiego punktu widzenia obudowanie balkonów w taki sposób niewątpliwie spowoduje, że będą one ciemniejsze, mniej użyteczne i pozbawione widoku.
Teren inwestycji od strony północno zachodniej graniczy z budynkiem nr [...] na działce nr [...], gdzie zaplanowano część ściany budynku w granicy działki, a od strony południowo wschodniej z działką nr [...], na której w pobliżu granicy jest ściana budynku nr [...], gdzie w bezpośrednim sąsiedztwie granicy zaplanowano komunikację - drogę dojazdową. Głębokość zabudowy (długość obiektu kubaturowego prostopadle do ulicy) wyraźnie wykracza poza dotychczasowe gabaryty zabudowy pierzejowej.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotowe zamierzenie stanowi zabudowę śródmiejską uzupełniającą pierzeję.
W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu, że wysokość budynku ma wynieść 21,16 m, co jest wartością przekraczającą dopuszczalną wysokość maksymalną, należy wskazać, jak słusznie stwierdził organ I instancji na s. 20 decyzji, że planowana wysokość budynku wynosi 20,90 m do góry attyki, a 21 m do góry urządzeń znajdujących się na dachu (zgodnie z § 6 rozporządzenia), co wynika z opisu projektu architektonicznego i zawartych w nim rysunków. Nie ma podstaw, by za poziom terenu do powyższego pomiaru przyjąć 207,49 m n.p.m. przed wjazdem do windy garażowej, a nie 207,79 m n.p.m. – poziom terenu przed wejściem do budynku (rysunek elewacji południowej s. 154 projektu).
Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia ustaleń m.p.z.p. (§ 17 ust. 3 pkt 6 lit. b, w zw. z art. 35 ust. 1 P.b.).
Również zarzuty dotyczące przesłaniania i zacieniania okazały się bezpodstawne, ponieważ planowana inwestycja, mimo iż znacznie ogranicza nasłonecznienie szeregu lokali w sąsiednich budynkach, nie narusza jednak zapisów § 13 i § 60 rozporządzenia, zapewniając zgodnie z tymi przepisami nasłonecznienie i brak przesłaniania istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy śródmiejskiej.
Jak słusznie wskazał organ I instancji, przedłożony projekt budowlany sporządzony dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego zawiera w swej treści analizę przesłaniania oraz nasłonecznienia, przedstawioną na s. 69 projektu budowlanego.
Wynika z niej m.in., że odległości pomiędzy istniejącymi oknami, a ścianą projektowanego budynku zgodne są z § 13 rozporządzenia w zakresie naturalnego oświetlenia umożliwiając naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, bowiem nasłonecznienie mieszkań narożnych jest spełnione poprzez otwory okienne znajdujące się na południowej ścianie budynku istniejącego budynku przy ul. [...].
Natomiast ograniczenie nasłonecznienia w lokalu nr [...] do 25 minut dziennie dotyczy jedynie okna od strony wschodniej. Tymczasem nasłonecznienie od strony południowej nadal wynosić będzie 4 h i 19 minut, co wynika z opracowania graficznego złożonego do akt sprawy. Zatem po wykonaniu projektowanej inwestycji wymóg stawiany przez § 60 ust. 1 rozporządzenia będzie dla ww. lokalu spełniony.
Odnosząc się kolejno do zarzutu pominięcia balkonów jako innych obiektów przesłaniających, należy wskazać, że oprócz ww. analizy na s. 69 projektu, inwestor dodatkowo przedłożył do akt sprawy (26 kwietnia 2018 r.) analizę porównawczą dla poszczególnych mieszkań obrazującą nasłonecznienie "na stan obecny" oraz "po realizacji" zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Opracowania te są rzetelne i nie zostały w żaden sposób skutecznie merytorycznie podważone przez skarżących, którzy poza własnymi stanowiskami nie przedłożyli żadnych wiarygodnych kontrdowodów czy analiz.
Z przedstawionych analiz wynika, że wymagania odnośnie przesłaniania i nasłonecznienia istniejącej zabudowy śródmiejskiej są spełnione.
Balkony ujęte są na wszystkich rysunkach rzutów ze względu na ich umiejscowienie mające wpływ na projektowany budynek, rozwiązania techniczne ścian fundamentowych (konieczność odsunięcia się od nich z przyczyn technologicznych) oraz celem zobrazowania odległości od ścian projektowanego budynku.
Natomiast w kontekście zarzutu naruszenia §13 rozporządzenia należy wskazać, jak słusznie podnosił inwestor, że na rysunkach dotyczących analizy przesłaniania i nasłonecznienia obejmuje się elementy w rzucie poziomym mające istotny wpływ na określenie wyliczanych parametrów takie jak budynki tudzież ściany przesłaniające. Dla zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń zgodnie z §13 rozporządzenia znaczenie mają wszelkie przegrody znajdujące się w zasięgu ramienia kąta 60 stopni wyznaczone w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowany w wewnętrznym licu ściany na dolnej krawędzi osi okna pomieszczenia przesłanianego a istniejące balkony wystające poza lico ściany ok. 1,2 m poniżej okna jak również powyżej pozostają bez wpływu na te wyliczenia, gdyż nie znajdują się w zasięgu kąta 60 stopni, wyliczanego zgodnie z §13 rozporządzenia. Zatem istniejące balkony nie mają istotnego wpływu na zapewnienie naturalnego oświetlenia, ponieważ nie stanowią one przeszkody w wyznaczeniu kąta 60 stopni i w żaden sposób go nie ograniczają.
Natomiast w kontekście spełnienia warunków z § 60 rozporządzenia, w rysunkach rzutów uwzględniono elementy wystające poza lico ściany z oknem, bądź okna takie jak balkony, zadaszenia, nadwieszenia elewacji i inne. Podane wartości nasłonecznienia dla poszczególnych lokali uwzględniają w realiach niniejszej sprawy oprócz elementów przesłaniających, występujących naprzeciwko istniejących budynków również elementy własne tych budynków (istniejących) mające wpływ na nasłonecznienie. Istniejące balkony w budynku przy ul. [...] mające wpływ na nasłonecznienie - wbrew zarzutom skarżących - uwzględnione zostały w przedłożonych przez inwestora analizach, a podany czas nasłonecznienia dla poszczególnych lokali mieszkalnych uwzględnia także usytuowanie balkonów nad otworami okiennymi. Brak zatem podstaw do kwestionowania wytyczenia przez inwestora tzw. linijki słońca.
Odnośnie zarzutów dotyczących nowelizacji § 60 rozporządzenia, rację ma inwestor, że skoro zamierzenie stanowi zabudowę śródmiejską uzupełniającą istniejącą pierzeję, to bez znaczenia pozostaje, czy zastosowanie miałby mieć § 60 ust. 3 rozporządzenia w brzmieniu przed, czy po nowelizacji. Zarówno w obecnie obowiązującym stanie prawnym jak i uprzednio, planowana inwestycja jest zabudową śródmiejską a zarazem zabudową uzupełniającą, co uprawnia do stosowania mniejszych wymaganych wartości nasłonecznienia.
W odpowiedzi na zarzuty dotyczące naruszenia § 57 rozporządzenia, który stanowi, że w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek okien (otworów w świetle ościeżnic) do powierzchni pomieszczenia winien wynosić co najmniej 1:8, wskazać trzeba, że ww. regulacja oznacza, że ustawodawca nie narzuca, czy ww. parametr stanowiący o zapewnieniu pomieszczeniu naturalnego oświetlenia ma być spełniony jednym, czy wieloma otworami okiennymi. Jeżeli choćby jedno okno w pomieszczeniu spełnia te wymogi, to wymagania z § 57 rozporządzenia należy uznać za spełnione. Pozostałe (mniejsze) otwory okienne nie maja tu znaczenia.
Innymi słowy, jeśli choćby jedno okno spełnia wymagany § 57 rozporządzenia stosunek wielkości, to z niego winno się wyprowadzać odpowiedni kąt 60 stopni przy sprawdzeniu dochowania wymogów określonych w § 13 rozporządzenia. Pozostałe otwory okienne mogą wówczas zostać pominięte. Gdyby okazało się, że żaden z otworów okiennych w istniejącej zabudowie nie spełnia ww. wymogu (stosunku 1:8), to nieracjonalne byłoby przyjęcie zakazu nowej zabudowy sąsiedniej z uwagi na niespełnienie warunków § 57 rozporządzenia. W takiej sytuacji warunek nasłonecznienia należy badać dla okna największego.
Odnośnie zarzutu wadliwego przyjęcia wysokości parapetu i wysokości przesłaniania, należy wskazać, że ustalone przez inwestora wartości (wysokość parapetu najniżej położonego okna od poziomu terenu - 5 m, wysokość przesłaniania - 15,8 m) nie zostały wiarygodnie zakwestionowane. Jak wiarygodnie wyjaśnił inwestor, ww. wysokość parapetu została zmierzona w naturze. Skarżący nie przedstawili żadnego dowodu dla wykazania odmiennego stanu rzeczy.
Wbrew argumentacji skarżących, Sąd nie stwierdził również naruszenia § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w stosunku do parametrów oświetlenia budynku planowanego, jak również by analiza naświetlenia lokali mieszkalnych przedstawiona na kilku rysunkach była mało czytelna. Przedstawiony na planie sytuacyjnym obrys budynku nie odbiega też od obrysu budynku rzeczywiście projektowanego.
Zarzuty koncentrujące się na próbie wykazania naruszenia przepisów w zakresie zacienienia i przesłaniania nie mogły być zatem uznane za zasadne, bowiem dopuszczalne przez prawo ograniczone zacienienie nie może skutkować stwierdzeniem wadliwości przyjętych w projekcie rozwiązań. Za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 P.b.).
Nie ma podstaw, aby nie uznać zawartych w projekcie analiz za dowody w przedmiotowej sprawie lub podważać wnioski projektantów w nich zawarte. Organy po zapoznaniu się z tym opracowaniem prawidłowo stwierdziły brak podstaw do zakwestionowania poprawności jego wykonania. Skarżący, podważając kompetencje projektanta, nie przedstawili alternatywnej analizy ani żadnego innego wiarygodnego dowodu w tym przedmiocie (art. 75 K.p.a.), który mógłby wskazywać na przesłanki do zakwestionowania zgromadzonego przez organy materiału dowodowego.
Niewątpliwie zrealizowanie inwestycji doprowadzi do znacznego zagęszczenia zabudowy, co jednak z jednej strony jest typowe dla śródmiejskiej zabudowy pierzejowej, zgodnie z P.b. i przepisami rozporządzenia, z drugiej zaś w sposób jednoznaczny dopuszczone zostało przepisami m.p.z.p., przyjętymi przez uprawniony organ planistyczny, reprezentujący w tym zakresie kompetencje jednostki samorządu terytorialnego.
Z kolei takie wartości jak widok z balkonów i okien, choć niewątpliwie cenne dla ich użytkowników, nie są chronione i reglamentowane przepisami prawa budowlanego. Również wpływ na ograniczenie przepływu powietrza nie narusza prawnie chronionych interesów osób trzecich.
W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.) winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Wobec tego o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok NSA z 24 września 2015 r. sygn. II OSK 182/14 – powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się jednocześnie, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (por. wyrok NSA z 11 marca 2011 r. sygn. II OSK 451/10).
Każdy właściciel ma prawo dokonać zabudowy w sposób nie utrudniający ponad przewidzianą prawem miarę korzystania właścicielom nieruchomości sąsiednich z ich nieruchomości. Własność oraz inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej. Respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone.
Odnośnie zarzutów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, trafnie Wojewoda stwierdził w odpowiedzi na skargę, że przeprowadzona w projekcie analiza potwierdza brak stosownych przepisów p.poż., a projekt budowlany zawiera adekwatną ekspertyzę stanu ochrony przeciwpożarowej wraz z postanowieniem Małopolskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej (s. 181-202 projektu budowlanego). Uzyskane odstępstwo Małopolskiego Komendanta Straży Pożarnej dotyczy jedynie zastosowania niepalnej wełny mineralnej. Ściana wschodnia projektowanego budynku posiadająca otwory okienne oddalona jest od ściany istniejącej z otworami okiennymi o ponad 8 m. Takie zaprojektowanie usytuowania budynku spełnia wymogi rozporządzenia odnośnie ochrony p.poż. (§ 271), bowiem odległość pomiędzy ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego dla budynków zakwalifikowanych do kategorii ZL wynosi 8 m.
Inwestycja nie ma też wpływu na warunki obsługi drogi pożarowej do pozostałych budynków kwartału, ponieważ budynki te mają bezpośredni dostęp do ulic, wzdłuż których tworzą zabudowę pierzejową. Budynek zaś przy ul. [...] ma zapewniony dojazd pożarowy poprzez przejazdy od strony ul.[...] oraz ul. [...], a projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza ochrony przeciwpożarowej, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia w przypadkach uzasadnionych warunkami lokalnymi, w szczególności architektonicznymi, droga pożarowa do budynków, może być poprowadzona w taki sposób, aby był zapewniony dostęp do 100% długości elewacji od frontu budynku, przy zabudowie pierzejowej. Warunek ten w przypadku analizowanej inwestycji spełniony jest dla wszystkich budynków sąsiednich.
Projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie spełnienia wymagań ochrony ppoż. (uzgodnienia z 25 lipca 2018 r.).
Z kolei argumentacja, jakoby planowany obiekt w przypadku jego realizacji zająłby część drogi pożarowej i pożarowego placu manewrowego, czy też naruszyłby ustalony korytarz przewietrzania kwartału, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, a w szczególności nie wynika z postanowień m.p.z.p. Podobnie żadne obowiązujące przepisy nie zabraniają inwestycji wykraczającej poza ujednoliconą szerokość budynków oraz przewidującej zabudowę kubaturową w obszarze działek tworzących wewnętrzną zieleń podwórek.
Przechodząc dalej, ocena kwestii związanych z potencjalnymi uciążliwościami, w związku z powstaniem nowego obiektu przy ul. [...] w K., takich jak hałas czy ruch samochodowy, w sytuacji gdy przekraczają one przeciętną miarę, leży poza kompetencjami organów administracji architektoniczno-budowlanej, a uprawnione w tym zakresie są wyłącznie sądy powszechne. Podobnie nawet rzeczywista utrata wartości nieruchomości skarżących wskutek wykonania przedmiotowej inwestycji, nie może być w myśl przepisów prawa budowlanego przeszkodą do jej realizacji.
Na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę istotne jest przy tym niewadliwe oświadczenie projektantów o zgodności inwestycji z przepisami, które obejmuje również zgodność z przepisami działu X rozporządzenia "Ochrona przed hałasem i drganiami", a także przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Planowana inwestycja będzie generować hałas zgodny z dopuszczalnymi normami, a jej wpływ na otoczenie będzie wynikał z normalnego użytkowania i funkcjonowania budynku. Należy też zauważyć, że w zamierzeniu zaplanowano rozwiązania wentylacyjne z uwzględnieniem tłumików hałasu.
Do projektu prawidłowo załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karta 247-255 proj. budowlanego, tom I/II). Projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został też uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych.
Następnie odnosząc się do podnoszonych okoliczności prowadzenia postępowań rozgraniczeniowych, Wojewoda trafnie stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy, kwestie te nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które to prawo zostało przez niego prawidłowo wykazane. Organ administracji rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma co do zasady podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kwestionowane przed sądem powszechnym.
Również rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu rozgraniczeniom nie może być w realiach niniejszej rozstrzygnięciem uznane za zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 98 § 1 pkt. 4 K.p.a. Zatem toczące się postępowania rozgraniczeniowe, które przywołują skarżący, nie mogły mieć wpływu na prowadzone postępowanie w sprawie z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę.
W szczególności, jak trafnie podniósł inwestor, prawomocnym postanowieniem z 29 maja 2019 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie I Wydział Cywilny orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...] z działką nr [...] w identyczny sposób, jak uprzednio Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 23 marca 2018 r., co zostało prawidłowo uwzględnione przez inwestora w skorygowanym projekcie budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu.
Odnośnie natomiast granicy między działkami nr [...] i [...], to po pierwsze, przedmiotowa inwestycja nie obejmuje spornej powierzchni ww. działek, po drugie w wyniku decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r., w postępowaniu wszczętym przecież na wniosek właściciela działki nr [...], to działka inwestycyjna nr [...] powiększyła się z 0,0288 ha do 0,0330 ha. Zatem nic nie wskazuje na to, by nawet ewentualna zmiana tego rozstrzygnięcia dokonana przez sąd powszechny, mogła wpłynąć negatywnie na wskaźniki i parametry planowanego zamierzenia, a także wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W dokumentacji projektowej w części opisowej projektu architektury na kartach 49-54 podane zostały wszystkie wyliczenia powierzchniowe, bilanse ilościowe i inne przy uwzględnieniu pomniejszonej powierzchni działki [...] uwzględniając zmianę przebiegu granicy, na taki jaki ma ona obecnie zgodnie z jej rozgraniczeniem z działką [...] dokonanym przez sąd powszechny.
Podsumowując kwestię sporów granicznych należy podkreślić, że zarówno postępowanie rozgraniczeniowe zakończone prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego (pomiędzy działkami [...] i [...]) jak również postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką [...] a działką [...], pozostają bez istotnego znaczenia dla niniejszego postępowania. W szczególności nie wpływają na ocenę prawidłowo wykazanych w dokumentacji powierzchni inwestycji, kubatury, długości elewacji oraz wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej.
Dalej, odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, jak słusznie podnosił inwestor, co znajduje potwierdzenie w projekcie budowlanym, zaplanowany budynek (naziemna część inwestycji) usytuowany jest w odległościach 6,16-5,95 m od działki [...] na poziomie parteru i 4,58-4,35 m na poziomie wyższych kondygnacji, natomiast odległość od budynku na działce [...] wynosi nie mniej niż 8,14-7,87 m.
Z kolei zarzut naruszenia zakazu lokalizowania w odległości mniejszej niż 1,5m dotyczy inwestycji skierowanej balkonem do działki sąsiedniej. W przedmiotowej inwestycji ściana skierowana do działki sąsiedniej położona jest w odległości 8 m od granicy.
Przepisów rozporządzenia nie narusza również odległość ściany projektowanego budynku usytuowanej prostopadle do ściany budynku istniejącego, znajdująca się w odległości 85 cm od krawędzi balkonów. Podkreślenia wymaga, że spełnia ona wszelkie wymogi przeciwpożarowe dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego i nie posiada otworów okiennych.
Odnosząc się w tym zakresie do treści § 12 ust. 6 rozporządzenia i powołanych przez skarżących wyroków NSA, Sąd w składzie orzekającym podziela zaprezentowaną w nich wykładnię ww. przepisu. Reguła zawarta w ww. przepisie rzeczywiście nie zna wyjątków, co wynika z ustawowej ochrony bezpieczeństwa pożarowego budynków i dóbr osobistych sąsiadów w postaci intymności i spokoju życia domowego. Jednak zauważyć trzeba, że zarówno wyrok NSA z 17 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1446/15, jak i z 17 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1409/16, dotyczą stosowania § 12 ust. 6 rozporządzenia (poprzednie brzmienie § 12 ust. 5), do inwestycji, w której są okna lub balkony. Zatem ochrona intymności, która obok ochrony przeciwpożarowej jest celem tego przepisu, polega na uniemożliwieniu potencjalnego obserwowania terenu działki sąsiedniej, a ściana przedmiotowej inwestycji zbliżona do balkonów jest prostopadła i nie zawiera otworów okiennych i balkonów.
Trzeba też podkreślić, że zagadnienie bezpieczeństwa związane z mającym wcześniej miejsce wybuchem instalacji gazowej w sąsiednim budynku, a w konsekwencji zabezpieczenie przed ponownym wybuchem gazu, pozostaje w zakresie odpowiedzialności właścicieli i zarządcy tegoż budynku i nie może stanowić o zwiększonych ponad przepisy rozporządzenia wymaganiach dla inwestora.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 P.b. przez wadliwe określenie obszaru oddziaływania, należy wskazać, że stroną w przedmiotowym postępowaniu była m.in. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. K. W. [...] i ul. [...] w K., która jest jedną ze stron skarżących kwestionowaną decyzję Wojewody.
Na prawach strony w postępowaniu administracyjnym (po uchyleniu przez Wojewodę decyzji z dnia 8 listopada 2017 r.) brali dodatkowo udział wszyscy właściciele lokali stanowiących odrębną własność, którzy tego żądali, a na których lokale planowana inwestycja może oddziaływać. Przy tym w tego typu sprawach w orzecznictwie podkreśla się, że zasadą jest działanie w sprawie wspólnoty, która reprezentuje interes właścicieli poszczególnych lokali w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej. Należy też podkreślić, że powszechnie i jednolicie przyjmuje się, że zarzut pominięcia strony w postępowaniu może skutecznie podnieść właśnie ta strona, a nie inna strona postępowania.
Odpowiadając kolejno na zarzut braku określenia w decyzji szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, czego uzasadnienie i potrzebę skarżący motywują planowanymi pracami ziemnymi wobec osłabienia konstrukcji budynku przy ul. [...] wybuchem gazu, a także zamiarem prowadzenia prac w bezpośredniej bliskości lokali mieszkalnych sąsiadów, należy wskazać, że odpowiednie wymogi, w tym nadzoru inwestorskiego i geotechnicznego, wynikają bezpośrednio z przepisów prawa, a stosowna dokumentacja, w tym geotechniczna, i aktualna techniczna sąsiednich do inwestycji budynków, znajduje się w projekcie budowlanym.
W szczególności, dokumentacja Geologiczno-Inżynierska zawarta jest na s.113-180 proj. budowlanego, zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 30 marca 2017 r. znak: [...]
Brak też jest podstaw do uznania ekspertyzy budynku sąsiadującego z inwestycją za nierzetelną. W dokumentacji projektowej znajduje się ekspertyza techniczna stanu konstrukcji budynków zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie (s. 229-255). Zostało także zawarte opracowanie dotyczące opisu technologii wykonania zabezpieczenia wykopu, monitoringu oddziaływania wykopu na nieruchomości sąsiednie oraz zabezpieczenia instalacji podziemnych i nadziemnych. Opracowanie to zamieszczono w projekcie architektoniczno-budowlanym w części dotyczącej projektu konstrukcji.
Odnośnie ewentualnych naruszeń w trakcie realizacji procesu inwestycyjnego, skarżący trafnie sami wskazali, że przysługują im uprawnienia zwrócenia się do organu nadzoru budowlanego, na podstawie art. 81 ust 1 pkt 1 lit. b P.b. Właściciele nieruchomości sąsiednich, mogą przedstawiać swoje stanowisko odnośnie zapewnienia wymaganymi przepisami prawa warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia przy wykonywaniu robót budowlanych, czy domagać się wstrzymania robót budowlanych wobec możliwości powstania zagrożenia - art 22 pkt 4 P.b.
Jako niezasadne należało wreszcie uznać zarzuty dotyczące brak uzgodnienia możliwości włączenia do drogi publicznej. Do projektu budowlanego załączona została bowiem decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 25 stycznia 2017 r. zezwalająca na przebudowę zjazdu w drogi publicznej ul. [...] dla obsługi inwestycji (znak: [...] (1) – s. 84-86) z działki drogowej nr [...] na działkę [...] obr. [...] oraz uzgodnienie ZIKiT w K. znak [...] z 7 marca 2017 r. w przedmiocie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia projektowanej inwestycji do drogi publicznej (s. 87, 88).
Spełnione są również wymagania dotyczące liczby miejsc do parkowania samochodów osobowych, którą zgodnie z m.p.z.p. określono parametrem od 0,5 do 1 miejsca na 1 mieszkanie. W projekcie przyjęto wskaźnik 0,5 - dla 32 mieszkań, zaprojektowano 17 miejsc postojowych (13 w garażu podziemnym i 4 na terenie - rys. proj. zagospodarowania terenu). Uwzględniono również odpowiednią ilość miejsc dla osób niepełnosprawnych.
Końcowo, odnosząc się do zarzutu niewykazania spełnienia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, należy wskazać, że wobec jednoznacznej treści § 3 pkt 22 rozporządzenia, który to przepis przez teren biologicznie czynny rozumie teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m oraz wodę powierzchniową na tym terenie (podkreślenie Sądu).
W dokumentacji projektowej sporządzonej przez wykwalifikowane osoby sposób wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej został precyzyjnie wskazany, w tym ze wskazaniem kolorystycznym terenów zielonych liczonych jako 100% powierzchni biologicznie czynnej oraz 50% zgodnie z rozporządzeniem.
Takie rozwiązanie, wbrew zarzutom skarżących, nie narusza przepisów m.p.z.p. o wskaźniku zieleni urządzonej.
Podsumowując, jakkolwiek zrozumiałe jest stanowisko skarżących, że inwestycja o takim zakresie wzbudza kontrowersje i dyskomfort u właścicieli i użytkowników sąsiednich nieruchomości, to jednak trzeba zauważyć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, w tym ustaleniami m.p.z.p. Do kwestionowania i zaskarżania wadliwych i krzywdzących zdaniem skarżących ustaleń m.p.z.p. służy odrębna procedura. Kontrola sądowa w niniejszej sprawie ograniczona jest ww. przepisami prawa powszechnie obowiązującego i miejscowego.
Sąd stwierdził, że w tym zakresie organ zasadnie nie stwierdził uchybień. Sami skarżący trafnie wskazali, że w niniejszym postępowaniu "nie mogą dyskutować o rozwiązaniach zawartych w m.p.z.p., który jest prawomocny i obowiązuje".
Sąd stwierdził także, że organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, które zostały opisane w art. 6-16 K.p.a.
Dopuszczona na przedmiotowych działkach w m.p.z.p. wysoka zabudowa oznacza istotnie, że wznoszone budynki, z racji na bliskie położenie względem siebie oraz gabaryty, muszą negatywnie oddziaływać na siebie wzajemnie poprzez zacienianie, wpływ na ruch powietrza i widok. Wpływ ten jednak, jako mieszczący się w przepisach rozporządzenia, Sąd musiał uznać za zgodny z przepisami.
Brak zatem było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. bowiem nie naruszono pozostających w obszarze jej oddziaływania chronionych prawem budowlanym interesów skarżących. Należy zauważyć, że typowo śródmiejska zabudowa pierzejowa, dominująca w tym kwartale, cechuje się co do zasady umieszczaniem otworów okiennych i balkonów z przodu (od frontu) i z tyłu budynków, a nie w ich ścianach bocznych.
Sąd podzielił co do zasady stanowisko organu II instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczące istotnych dla wyniku niniejszej sprawy kwestii. W szczególności zatwierdzony projekt budowlany zawiera prawidłową analizę spełnienia przez projektowany obiekt budowlany wymogów § 13 oraz § 60 rozporządzenia, a skarżący nie przedłożyli żadnego wiarygodnego kontrdowodu w tym zakresie.
Analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organy obu instancji wykazała, że pozwolenie na budowę spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować sprzeczne z przepisami prawa uciążliwości czy zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu.
Zarzuty dotyczące potencjalnych przyszłych zdarzeń wynikających z użytkowania nieruchomości inwestycyjnej leżą poza granicami niniejszej sprawy sądowej i nie mogły także być przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, ponieważ nie należą do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej.
Reasumując Sąd wskazuje, że analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organy obu instancji wykazała, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. do wniosku zostały dołączone oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością (działkami, na których realizowana ma być inwestycja) na cele budowlane. Na kartach projektu budowlanego zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b., podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na właściwej kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, a jego zawartość jest kompletna, w rozumieniu art. 35 ust. 1 P.b. Ponadto inwestycja została zaprojektowana zgodnie z art. 5 ust. 1 P.b., w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Obszar oddziaływania został wyznaczony prawidłowo. Nie ma zatem mowy o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ani art. 35 P.b. Przy prowadzeniu analizowanej sprawy administracyjnej organy obu instancji nie naruszyły też zasad postępowania administracyjnego określonych w K.p.a., ponieważ stanowisko zawarte w decyzjach ustala i uwzględnia stan faktyczny i prawny mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy, ale i pozostałych stron oraz interes publiczny. Organy obu instancji wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się uchybień w toku prowadzonego postępowania.
Pewną skrótowość uzasadnienia zaskarżonej decyzji można zakwalifikować jako naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., niemające jednak wpływu na wynik sprawy. Mimo tego uchybienia, żaden z istotnych aspektów sprawy nie został pominięty, a zarzuty skarg okazały się bezzasadne. Również organ I instancji uzasadnił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu swojej decyzji.
Końcowo Sąd wskazuje, że strony postępowania, których krąg wyznaczono niewadliwie, miały właściwie zapewniony przez organy udział w postępowaniu administracyjnym, w sposób określony w obowiązujących przepisach prawa. Sąd nie stwierdził też naruszenia wskazanych w skargach przepisów K.p.a., Prawa budowlanego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ani m.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takich uchybień, dlatego oddalił skargi, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.