II SA/Kr 426/15

II SA/Kr 426/15 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2015-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 par 2 ., art. 58 par 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 1232
art. 112 , art. 115a
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.Z.-P. na pismo Starostwa Powiatowego w C. z dnia 2 marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie informacji o braku podstaw do wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
K.Z.-P. wniosła dnia 27 marca 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na "decyzję" Starostwa Powiatowego w C. z dnia 2 marca 2015 r. znak [...] , podpisaną przez Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, w przedmiocie "lokalizacji sztucznego lodowiska w C. przy ul. [...] bez zastosowania skutecznych rozwiązań eliminujących negatywne oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie".
Jako podstawę wniesienia skargi skarżąca wskazała art. 222 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego, wnosząc o: usunięcie urządzeń nagłaśniających (głośników) na lodowisku, zabezpieczenie przed drganiami (infradźwiękami) wentylatora na budynku administracyjnym i agregatu, zastosowanie osłon na reflektory tak, aby oświetlały wyłącznie taflę lodowiska, przeznaczenie lodowiska wyłącznie na rekreację ruchową bez organizowania meczów hokeja, czy innych imprez lub zmianę lokalizacji sztucznego, odkrytego, mobilnego lodowiska.
Stan faktyczny w sprawie przedstawia się następująco:
Pismem z 8 stycznia 2014 r. skarżąca wniosła do Starosty C. skargę na działalność związaną z funkcjonowaniem lodowiska przy ul.[...] w C. Skargę umotywowała m.in. uporczywym zakłócaniem spokoju mieszkańcom okolicznych bloków, spowodowanym niezgodnym z prawem emitowaniem muzyki i reklam z głośników (art. 51 Kodeksu wykroczeń).
Przywołała art. 156 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, "rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r." oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690).
Podniosła, że pomimo zgłoszeń i interwencji Policji emisja hałasu nadal zakłóca spokój mieszkańcom.
W odpowiedzi Starosta C. w piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. wskazał, że dokonał oględzin i pomiarów natężenia hałasu, w wyniku czego stwierdził, że głośniki przy lodowisku nie naruszają dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 r., nr 120, poz. 826 ze zm.).
Dodatkowo Starosta wskazał, że Prezes Zarządu Obiektów Powiatowych zarządzający lodowiskiem wdrożył zmiany, w wyniku czego ponowne oględziny w dniu 20 stycznia 2014 r. wykazały dalszy spadek poziomu natężenia hałasu.
Pismem z dnia 17 lutego 2014 r. skarżąca wniosła do Rady Miejskiej w C. skargę, na podstawie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, na uciążliwość lodowiska przy ul. [...] . Podniosła, że po wdrożonych zmianach hałas niesie się jeszcze bardziej, reflektory świecą w okna bardziej, a agregat jest głośniejszy. Zawarła w skardze również zastrzeżenia co do innych źródeł emisji hałasu w okolicy.
Dnia 18 grudnia 2014 r. skarżąca i inni mieszkańcy złożyli do Starosty petycję powtarzającą ww. zarzuty.
Starosta C. w piśmie z dnia 7 stycznia 2015 r. poinformował autorów petycji, że wdrożono szereg czynności mających obniżyć poziom emitowanego z lodowiska hałasu.
W piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżąca wniosła do Przewodniczącego Rady Powiatu C. pismo z informacją, że muzyka z lodowiska nadal narusza spokój publiczny.
W piśmie z dnia 20 lutego 2015 r., skierowanym do Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w C. , [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że przeprowadzono kontrolę hałasu w okolicy lodowiska 28 stycznia 2015 r. i w nocy z 2 na 3 lutego 2015 r., która wykazała brak przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu.
W piśmie z dnia 27 lutego 2015 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska skarżąca podniosła m.in., że muzyka jest ściszana w trakcie dokonywanych kontroli akustycznych.
Wreszcie wymienionym na wstępie pismem z dnia 2 marca 2015 r. znak [...] Dyrektor Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w C. poinformował skarżącą, że pismem z dnia 4 marca 2014r. wystąpiono do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. o przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu w rejonie lokalizacji bloku mieszkalnego przy ul. [...][ .
Poinformowano skarżącą, że dla terenu bloków znajdujących się przy ul. [...] w C. oraz terenu lodowiska brak jest obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie faktycznego zagospodarowania terenu ustalono, iż bloki mieszkalne sąsiadujące z obiektem lodowiska stanowią zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zostały zatem zakwalifikowane do poz. 3a Tabeli 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku tj. jako "tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego", dla których dopuszczalny poziom hałasu wyrażony wskaźnikami LAeq D i LAeq N, wynosi w porze dnia LAeq D (przedział czasu odniesienia równy 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym) - 55 dB, a w porze nocy LAeq N (przedział czasu odniesienia równy l najmniej korzystnej godzinie nocy) - 45 dB.
Na podstawie pomiarów przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. w dniu 28.01.2015 r. (pora dzienna) oraz w dniu 02/03.02.2015 r. (pora nocna), na granicy najbliższych terenów zabudowy mieszkaniowej, znajdujących się w sąsiedztwie przedmiotowego lodowiska ustalono, iż hałas emitowany do środowiska podczas działalności lodowiska (wszystkich urządzeń stanowiących główne źródła hałasu), wynosi w porze dziennej LAeq D - 54,5 dB a dla pory nocnej LAeq N - 39,9 dB, nie przekracza więc dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku.
W związku z powyższym Starostwo Powiatowe w C. , Wydział Ochrony Środowiska nie znalazło podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska dla przedmiotowego lodowiska, zlokalizowanego w C. przy ul.[...] .
Ponadto poinformowano skarżącą, że właściciel sąsiedniej nieruchomości może występować na drodze cywilnoprawnej przeciwko podmiotowi oddziałującemu na nieruchomość z roszczeniami o zaniechanie określonych działań o ile wykaże, że powodują one zakłócanie korzystania z jego nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, zgodnie z art. 222 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Postępowanie merytoryczne w przedmiocie rozpatrzenia zasadności skargi jest poprzedzone w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Skarżąca K.Z.-P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na pismo Starostwa Powiatowego w C. z dnia 2 marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie informacji o braku podstaw do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska dla przedmiotowego lodowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (decyzje i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Przyjmuje się, że chodzi tu o akty i czynności o charakterze publicznoprawnym, podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów. Konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Art. 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
W pierwszej kolejności Sąd rozważył w tej sprawie, czy zaskarżona czynność została dokonana w sprawie z zakresu administracji publicznej.
Skarżąca w licznych pismach, kierowanych przede wszystkim do Starostwa Powiatowego w C. , domagała się m.in. stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego natężenia hałasu emitowanego przez pobliskie lodowisko, będące w zarządzie Zarządu Obiektów Powiatowych w C. . W konsekwencji chciała doprowadzić do zmniejszenia natężenia hałasu.
Problematyka ochrony przed hałasem uregulowana jest w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), dalej "P.o.ś.", w tytule II - Ochrona zasobów środowiska, dziale V - Ochrona przed hałasem (art. 112 – 120a).
Zgodnie z art. 112. ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez:
1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;
2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.
Zgodnie z art. 115a ust. 1 P.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.
Niewątpliwie organem właściwym do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w trybie art. 115a ust. 1 P.o.ś. jest starosta.
W przedmiotowej sprawie zaskarżonym pismem Starosta C. poinformował skarżącą o braku podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska dla przedmiotowego lodowiska.
Stosownie do art. 115a ust. 5 P.o.ś. postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. Z reguły informacje o przekroczeniu dopuszczalnych norm natężenia hałasu są pozyskane przez organ ochrony środowiska (w tym przypadku najczęściej starostę) w trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych na podstawie art. 379 P.o.ś. lub na podstawie wystąpienia wystosowanego na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz.U. 2013 poz. 686 ze zm.) przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, który stwierdził przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Na podstawie tych ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 115a ust. 5 P.o.ś., podjęte zostanie z urzędu postępowanie w omawianej kategorii spraw.
W literaturze podnosi się, że biorąc pod uwagę, iż postępowanie w tego rodzaju sprawach wszczynane jest wtedy, gdy zaistnieje uzasadnione podejrzenie przekroczeń, należy przyjąć, że interes prawny w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a." będą miały co najmniej wszystkie podmioty położone w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu, z działalnością którego wiąże się emisja hałasu. Decyzja jest wydawana w celu zapewnienia tym podmiotom odpowiednich warunków życia lub prowadzenia innego rodzaju działalności.
Co prawda w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. II SA/Po 27/09, LEX nr 553167), jednak należy podkreślić że jeżeli wyniki pomiarów uzyskane w ten sposób zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane, organ ochrony środowiska jest zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Tylko wówczas będzie można przyjąć, że w sposób wszechstronny wyjaśnił on okoliczności stanu faktycznego i rozpoznał wszystkie podnoszone zarzuty.
Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone w sprawie pismo z dnia 2 marca 2015 r. nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a., choć jego przedmiot dotyczy tematyki mieszczącej się w zakresie działania administracji publicznej. Zaskarżone w sprawie pismo organu nie było elementem sprawy administracyjnej i nie podlega zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego. Zaskarżone pismo z pewnością nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem ani aktem lub czynnością wskazanymi w art. 3 § 2 P.p.s.a..
W niniejszej sprawie poza kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostawała argumentacja skarżącej wskazująca na nieprawidłowości w zarządzaniu lodowiskiem.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a..