II SA/Kr 844/25

II SA/Kr 844/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 54 i art 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skarg: R. L. i Polskiego Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2025 r., znak: SKO.ZP/415/539/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz R. L. i Polskiego Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. kwoty po 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta T. decyzją z dnia 17 października 2024 r. (znak sprawy: BAU.6733.52.2022.SG) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego inwestycji pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową na części działki nr [...] położonej w T., Obr. ewid. G.
W uzasadnieniu wskazano, że ponownie – po raz trzeci prowadząc postępowanie (organ II instancji dwukrotnie uchylał decyzje I instancji), organ I instancji szczegółowo podał dane planowanego zamierzenia, w tym usytuowania wieży i rozmieszczenia anten, danych charakteryzujących inwestycję oraz rozmieszczenia istniejącej zabudowy i jej parametrów, ukształtowania terenu jak również zabudowy planowanej i ustalonych w decyzjach wysokości budynków, na poszczególnych azymutach, stwierdzając, że oddziaływanie inwestycji przedstawione w Analizie oraz wyjaśnieniach przedstawionych w piśmie Inwestora z dnia 30.09.2024 r., w tym zasięgi pól EM o poziomach większych niż dopuszczalne, w tym przy maksymalnym pochyleniu wiązki (10 stopni) wychodzącej z anten sektorowych, nie wystąpi w miejscach, gdzie mogą (i będą mogli) przebywać ludzie. Wysokość wieży i położenie anten radiolinii (najniżej 35,2 m od poziomu terenu przy podstawie wieży) zapewnia również zachowanie wysokości przebiegu sygnału nad budynkami na W. G. (wys. nie większa niż 7,5 m) 16,7 m a dla budynku planowanego o wys. nie większej niż 9 m - 15,2 m. W zakresie określonych parametrów zwrócono również uwagę, iż parametry obiektu i jego szczegółowe usytuowanie podlegać będą sprawdzeniu na etapie uzyskania pozwolenia na budowę, dla wskazanej lokalizacji. Przy projektowaniu obiektu konieczne będzie uwzględnienie wszelkich istniejących w terenie uwarunkowań, w tym dotyczących wstrząsów związanych z działalnością kopalń znajdujących się poza obszarem gminy T.. Również projektant będzie zobligowany szczegółowo przeanalizować sytuację górniczo - geologiczną związaną z dawną eksploatacją węgla kamiennego przez KWK "S. " w T. i likwidacją kopalni. Na podstawie posiadanych dokumentacji, stwierdzono iż działka nr [...] w G. jak również jej otoczenie znajdują się poza terenami, na których wystąpiły lub mogą wystąpić zagrożenia związane z deformacjami nieciągłymi powierzchni terenu. Podkreślono także, że z dołączonej do wniosku Analizy Występowania Obszaru Pól Elektromagnetycznych Wokół Stacji Bazowej wynika, że poziomy gęstości mocy większe lub równe wartościom określonym w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w ocenie wnioskodawcy, pochodzące od anten sektorowych, wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności i w związku z tym projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi. Nie ma też wątpliwości, że fale emitowane przez anteny sektorowe z planowanej stacji bazowej będą rozprzestrzeniały się poza obszarem, który inwestor wyznaczył jako obszar oddziaływania, choćby z uwagi na cel budowy stacji (przekazanie sygnału pomiędzy stacjami bazowymi). Dla zdrowia i bezpieczeństwa ludności znaczenie przede wszystkim ma, czy wypromieniowywana wiązka nie będzie osiągała wielkości maksymalnych, na które będą oni bezpośrednio narażeni. Dla planowanej stacji maksymalny zasięg występowania obszarów o dopuszczalnym PEM według Analizy sięgać będzie na odległość 2,7 m od anteny, a kierunki głównych wiązek promieniowania EM zostały tak dobrane, by omijały zabudowę położoną w sąsiedztwie, przy czym wiązki te o maksymalnej gęstości mocy i nieprzekraczające tej wielkości, zawieszone będą na wysokościach ponad 30m. Położenie wysokościowe masztu, wysokości zawieszenia anten sektorowych, z których sygnał nachylony jest w kierunku powierzchni ziemi (max. nachylenie 10ş) oraz ukształtowanie terenu i istniejące zagospodarowanie i zabudowa powodują, że w miejscach dostępnych dla ludności dopuszczalne wielkości PEM nie zostaną osiągnięte. W ramach prowadzonego postępowania dokonano oceny oddziaływania planowanej stacji poprzez sprawdzenie, czy jej oddziaływania nie będą się kumulowały z oddziaływaniami stacji telefonii komórkowej istniejącymi w okolicy. W tym celu korzystając z dostępnych serwisów [...] organ ustalił, najbliżej położone stacje. W wyniku analizy, uwzględniając położenie stacji, azymuty oraz wiązki promieniowania doszedł do wniosku, że nie dojdzie do nakładania się wiązek promieniowania.
Odwołanie od w/w decyzji złożyli B. O. - L. i R. L., wnosząc o jej uchylenie.
Z kolei Polskie Stowarzyszenie na [...] wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji zarzucając rażące naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr SKO.ZP/415/539/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie na podstawie art. 50, art. 53, art. 54 w zw. z art. 56 u.p.z.p. oraz w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U.2024.1145), a także art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podano, iż symulacja emitowanego promieniowania elektroenergetycznego anten wykazała, że przy zastosowaniu maksymalnych pochyleń anten i maksymalnej mocy anten sektorowych, miejsca gdzie poziom natężenia promieniowania elektroenergetycznego przekroczy normy wyznaczone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektroenergetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448), zwanym dalej "rozporządzeniem MZ z 2019 r." znajdą się na wysokości nie mniejszej niż 35,0 m n.p.t. W takiej sytuacji zasadne jest stwierdzenie, że ani przy istniejącym ani przy możliwym w przyszłości stanie zagospodarowania terenu, strefy promieniowania przekraczającego normy nie znajdą się w miejscach dostępnych dla ludności, co powoduje, że oddziaływanie obiektu nie wykracza poza teren inwestycji. Nie ma przy tym podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten, niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut nie powołania biegłego, celem sprowadzenia prawidłowości podanych przez inwestora parametrów, jak również braku podania parametrów PRU czy ODU. W decyzji w sposób prawidłowy określono też strony postępowania. Za strony uznano wszystkich właścicieli działek sąsiadujących z terenem inwestycji tj. działką nr [...] oraz właściciela działki nr [...] znajdującej się w zasięgu wysokości masztu (czyli w odległości 38 m od masztu ). Wszystkie strony miały możliwość uczestnictwa w postępowaniu, jak i też zostały zawiadomione o wydaniu decyzji. Bez wpływu na prawidłowość decyzji ma okoliczność, iż w toku postępowania zmianie uległ krąg stron postępowania. Błędnie wskazana podstawa prawna nie stanowi natomiast rażącego naruszenia prawa i nie skutkuje wydaniem decyzji bez podstawy prawnej. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej uzasadnia stwierdzenie nieważności tej decyzji, gdy w powszechnie obowiązujących przepisach rzeczywiście nie ma podstawy do wydania danej decyzji, a nie o powołanie się w decyzji na niewłaściwą regulację. Należy bowiem odróżniać brak podstawy prawnej (czyli brak w systemie prawnym przepisu pozwalającego na prowadzenie postępowania o ustalenie lokalizacji celu publicznego) od powołania podstawy niewłaściwej w skutek omyłki (podczas gdy podstawa taka w systemie prawnym istnieje). Jak podkreśla się w orzecznictwie, "powołanie wadliwego przepisu prawnego samo przez się nie powoduje nieważności decyzji, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które może skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy" (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 1997 r., I SA/Kr 970/96, LEX nr 29336). Kolegium w wyrzeczeniu wskazało właściwą podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia. W treści decyzji omówiono szczegółowo kwestie związane z bezpieczeństwem takie jak – tereny osuwiskowe, ochrona zieleni, konieczność pozyskania dodatkowych uzgodnień na kolejnym etapie inwestycyjnym. Dokonano tutaj szczegółowej analizy przepisów poszczególnych ustaw pod kątem realizacji inwestycji. Kolegium również w tym zakresie nie dopatrzyło się jakichkolwiek uchybień obowiązującym przepisom. W zakresie zaś zagrożenia osuwisk i zapadlisk wskazać należy, iż w toku przeprowadzonego postępowania dokonano milczącego uzgodnienia ze Starostą Chrzanowskim, jako właściwym organem ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Kontrola dopuszczalnych poziomów PEM weryfikowana jest na bieżąco nie tylko przez organy samorządowe właściwe do spraw środowiska, ale nade wszystko przez utworzone niedawno i wyposażone w nowoczesną bazę dedykowanej aparatury pomiarowej Centralne Laboratorium Badawcze wchodzące w skład Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Wyniki kontroli, nie stwierdziły w ostatnim okresie przekroczeń dopuszczalnych norm promieniowania dla częstotliwości mikrofalowych, w tym sieci 5G.
R. L. i Polskie Stowarzyszenie na [...] (dalej: "Stowarzyszenie") złożyli na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi, które Sąd na podstawie art. 111 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
R. L. zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie wniesionych zarzutów do decyzji. Nadto niepodjęcie z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; art. 29 w związku z art.156 § 1 pkt. 4 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania już na etapie jego wszczęcia; art. 80 kpa poprzez niezebranie i niezbadanie całokształtu materiału dowodowego; art. 107 §1 pkt. 4 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez wskazanie w sentencji decyzji błędnej podstawy prawnej co skutkuje wydaniem decyzji bez podstawy prawnej.
Z kolei Polskie Stowarzyszenie na [...] w skardze oraz w jej uzupełnieniu (k. 112-128 a.s.) zarzuciło naruszenie:
1. art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p. poprzez nieokreślenie w ogóle w decyzji jakichkolwiek parametrów anten radioliniowych i sektorowych, w szczególności poprzez nieokreślenie częstotliwości anten, ich mocy EIRP, współczynników PAPR oraz zysków energetycznych, sumy strat w torach antenowych oraz maksymalnych nominalnych mocy nadajników RRU, a także poprzez niepodanie w decyzji w ogóle jakichkolwiek parametrów urządzeń nadawczych RRU oraz elementów torów antenowych, co oznacza brak określenia warunków i szczegółowych zasad chroniących środowisko, zdrowie ludzi i interesy osób trzecich, a także poprzez pominięcie w ogóle elementów torów antenowych, ponieważ nie są one nawet wymienione w składzie inwestycji, jak również poprzez bezprawną zmianę zakresu inwestycji poprzez określenie, że urządzenia nadawcze miałyby się znajdować przy podstawie wieży, mimo że zgodnie z prawami fizyki urządzenia RRU muszą się znajdować zaraz przy antenach – czyli u szczytu wieży – bo inaczej nie będą w stanie działać,
2. art. 54 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niepodanie na mapie stanowiącej załącznik do decyzji lokalizacyjnej zasięgu oddziaływania inwestycji opartego na rzeczywistych mocach EIRP anten sektorowych i radioliniowych – a moce EIRP anten radioliniowych są nieweryfikowalne, a moce EIRP anten sektorowych wielokrotnie zaniżono oraz nigdzie nie określono zasięgu oddziaływania promieniowania anten, lecz podano tylko zasięgi ponadnormatywnego promieniowania od pojedynczych pasm anten sektorowych, które i tak są znacznie zaniżone na skutek błędnego obliczenia mocy EIRP, której wartość jest podstawą do obliczenia zasięgu oddziaływania promieniowania oraz zasięgu występowania ponadnormatywnego promieniowania,
3. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej rozpatrującej wniosek, który nie spełniał wymogów formalnych, gdyż we wniosku nie podano wszystkich koniecznych parametrów technicznych całej inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ na środowisko całej inwestycji – co potwierdza załączona ekspertyza – a w szczególności nie podano prawidłowych mocy EIRP anten sektorowych, podano nieweryfikowalne moce EIRP anten radioliniowych, nie podano ich producentów, a także zysków energetycznych, sum strat w torach antenowych, maksymalnych nominalnych mocy nadajników RRU dla anten radioliniowych, a także nie podano koniecznych parametrów elementów torów antenowych oraz nie podano w ogóle producentów i typów urządzeń RRU, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości podanych przez inwestora rzekomo maksymalnych mocy nadajników RRU,
4. kolumn 2-4 wierszy 12-13 (ostatni i przedostatni) tabeli nr [...] stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zw. z § 1 pkt 2 tegoż rozporządzenia w zw. z art. 7 kpa, art. 8 § 1 kpa, art. 12 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 84 § 1 kpa oraz z art. 56 u.p.z.p. poprzez błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji lokalizacyjnej, pomimo że inwestycja powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku – co potwierdza załączona ekspertyza – i wobec tego Organ musiał odmówić ustalenia lokalizacji; naruszenie to zaszło wskutek braku jakiejkolwiek swobodnej oceny prawidłowości i kompletności podanych parametrów technicznych przez inwestora (a brak jest wielu koniecznych parametrów) oraz podanych przez inwestora zasięgów ponadnormatywnego promieniowania; taka swobodna ocena mogłaby być tylko wówczas, gdyby Organ miał wiedzę techniczną w zakresie oceny prawidłowości i kompletności parametrów inwestycji lub gdyby powołał biegłego do oceny tego, czego nie zrobił, naruszając ww. przepisy.
W załączeniu przesłano ekspertyzę, w ramach której sprawdzono prawidłowość i kompletność podanych we wniosku inwestora oraz w przedłożonym do akt Organu I inst. Dokumencie pn.: "Analiza występowania obszaru pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019 poz. 2448)" parametrów technicznych stacji bazowej, oraz w ramach której ustalono prawidłowość podanych w
W ekspertyzie na str. 19-21 w "Podsumowaniu i wnioskach" podano, że: "Wniosek inwestora oraz "Analiza [...]", którą można potraktować jako uzupełnienie wniosku, gdyż została ona do niego dołączona, rażąco naruszają art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp [pogrubienie i podkreślenie – Stow.], gdyż nie podano w nich prawidłowego zasięgu ponadnormatywnego promieniowania dla anten sektorowych, nie podano prawidłowych mocy EIRP anten sektorowych, brak nazwy producenta anten radioliniowych, zysków energetycznych, nazw producentów i typów nadajników, sum strat w torach antenowych, parametrów elementów torów antenowych (niżej są wyszczególnione) oraz współczynników PAPR tych anten, brak współczynników PAPR dla anten sektorowych, brak współczynników tłumienności urządzeń RRU, jumperów, fiderów, złączy, włączników, rozgałęźników i tłumików w torach antenowych (elementy wchodzące w skład torów antenowych, których parametry muszą być podane, żeby ocenić prawidłowość wartości całkowitego tłumienia toru antenowego) oraz brak producentów i typów tych elementów jak również brak średnic jumperów i długości fiderów (a jest to konieczne do swobodnej oceny prawidłowości podanych przez inwestora współczynników tłumienności i żeby scharakteryzować, jakie elementy mają wchodzić w skład stacji bazowej, bo nie może się ona składać z dowolnych elementów, ale konkretnych, które podlegają akceptacji Organu), brak prawidłowej wartości zysków antenowych dla anten sektorowych, brak maksymalnej nominalnej mocy wejściowej dla urządzeń RRU (maksymalną moc wyjściową podano, choć jest ona nieweryfikowalna i dlatego inwestor musi podać typy i nazwy producenta urządzeń RRU, ale nie podano maksymalnej mocy wejściowej urządzeń RRU, a ona również jest istotna), brak podania producentów, typów, ilości i wysokości zawieszenia urządzeń RRU, brak załączenia kart katalogowych anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń RRU oraz wszystkich elementów torów antenowych, a ponadto w odniesieniu do urządzeń sterujących nie podano pojemności obliczeniowej BBU oraz nie podano, ile sektorów, nośnych i użytkowników może obsłużyć stacja bazowa, brak podania rodzaju obsługiwanego MIMO dla anten sektorowych, brak podania ustawień algorytmów dynamicznego sterowania mocą nadajników RRU (powinno być to szczegółowo podane i objaśnione, aby należycie scharakteryzować oddziaływanie inwestycji), a ponadto brak także podania zasięgów ponadnormatywnego promieniowania dla całych sektorów oraz dla każdej anteny sektorowej łącznie.
W "Analizie [...]" w tabeli nr 2 podano wielokrotnie zaniżone moce EIRP anten sektorowych wskutek ich błędnego obliczenia. W rzeczywistości dla anteny Huawei ATR4518R6 mającej pracować w pasmach 2600 i 800 MHz moc EIRP wynosi 24 772,64 W – zamiast 1628 W, jak podał inwestor. Ponadto dla anteny Huawei ATR4518R6 mającej pracować w pasmach 900, 1800 i 2100 MHz moc EIRP wynosi w rzeczywistości 18 342,23 W – zamiast 1242 W, jak podał inwestor.
Ponadto maksymalne zasięgi ponadnormatywnego promieniowania także są większe od tych, które podano w "Analizie [...]" w tabeli nr 2. Wartości zasięgu ponadnormatywnego promieniowania dla pojedynczych pasm anten sektorowych były w rzeczywistości ok. 4-krotnie większe od tych, jakie podał inwestor. Natomiast błędnie nie podano zasięgu ponadnormatywnego promieniowania dla każdego całego sektora, który wynosi 20,89 m (uwzględniając tylko anteny sektorowe, bowiem w oparciu o niepełne parametry anten radioliniowych nie da się ustalić ich rzeczywistych mocy EIRP i ustalić rzeczywistych zasięgów ponadnormatywnego promieniowania od tych anten. Także te zasięgi mogą być w praktyce znacznie większe z uwagi na to, że moce EIRP anten sektorowych mogłyby być w praktyce znacznie większe, gdyby potwierdzonym zostało, że podane przez inwestora moce urządzeń RRU oraz wielkości sumy strat w torach antenowych dla anten sektorowych są zaniżone (obecnie jest to nieweryfikowalne z racji niekompletności parametrów stacji bazowej). Zasięg dla azymutu 240 stopni znacznie by wzrósł, gdyby uwzględniło się w jego obliczaniu moc EIRP anteny radioliniowej mającej być zamontowanej na azymucie 236 stopni. Zasięg ponadnormatywnego promieniowania występowałby nie tylko nad działką inwestycyjną, ale też nad działkami o numerach: [...], [...], [...] i [...]. Inwestor celowo zaniżył moce EIRP anten sektorowych, błędnie je obliczając, w celu wykluczenia z kręgu stron postępowania właścicieli okolicznych działek (lokalna społeczność) oraz żeby Organ nie odkrył, że w rzeczywistości inwestycja powodowałaby przekroczenie dopuszczalnego poziomu promieniowania dla miejsc dostępnych dla ludności.
W najbliższym otoczeniu wieży mogą powstać budynki i inne obiekty (np. wieże), w których mogliby przebywać ludzie. W przypadku gdyby okna budynków były zwrócone w stronę wieży, to minimalna odległość wynosiłaby 10 m. Przy takiej odległości od wieży, na wysokości od 17 m występowałoby ponadnormatywne promieniowanie. W przypadku bliższych odległości ponadnormatywne promieniowanie także występowałoby i byłoby na znacznie niższych wysokościach, co można ustalać korzystając z twierdzenia Pitagorasa jak na str. 17-18 ekspertyzy, podstawiając do wzoru zamiast odległości 10 m, inną odległość, i zamiast wysokości 18,3 m obowiązującą dla obiektu o wysokości 17 m, inną wysokość (np. dla obiektu o wysokości 15 m byłoby to 35,3 – 15 = 20,3 m). A więc miejsca dostępne dla ludności – miejsca, w których ludzie mogą przebywać, mogą się wybudować – byłyby objęte ponadnormatywnym promieniowaniem. Organ powinien więc wezwać do uzupełnienia ww. braków oraz – w razie ich uzupełnienia, bowiem są to braki formalne wniosku – wydać decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji, gdyż inwestycja powodowałaby przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności. Gdyby tylko moce EIRP zostały zmniejszone, to promieniowanie ponadnormatywne nie występowałoby na wysokości 17 m przy odległości 10 m od wieży i mniejszej – w miejscach dostępnych dla ludności. W przypadku nieuzupełnienia któregoś z parametrów (wszystkie muszą być uzupełnione), Organ powinien pozostawić wniosek bez rozpoznania. W przypadku uzupełnienia wszystkich parametrów stacji bazowej, Organ powinien wydać decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji z uwagi na niezgodność inwestycji z tabelą nr [...] załączoną do rozp. MZ".
Decyzje są więc w oczywisty sposób niezgodne z prawem. Organy nie poddały żadnej swobodnej ocenie dokumentacji inwestora, nie badając w rzeczywistości zgodności inwestycji z przepisami, lecz bezkrytycznie dając wiarę inwestorowi co do prawidłowości parametrów stacji bazowej i braku przekroczenia dopuszczalnego poziomu promieniowania. Jeśli Organy nie mają fachowej wiedzy w celu zweryfikowania, czy obiektywnie w dokumentacji podano wszystkie konieczne parametry stacji bazowej, które charakteryzują jej oddziaływanie na środowisko oraz nie mają wiedzy w zakresie ustalenia prawidłowości podania tych parametrów (np. czy poprawnie obliczono moc EIRP), to powinny powołać biegłego na podstawie art. 84 § 1 kpa. W niniejszej sprawie jednakże tego nie uczyniono. Organy nie dokonały żadnej weryfikacji "Analizy [...]", pomimo że to one muszą orzec, czy w dokumentacji podano wszystkie konieczne parametry w świetle art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. oraz muszą orzec, czy inwestycja nie powodowałaby przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania w środowisku. Organy tego nie uczyniły, nie ustalając nawet parametrów anten radioliniowych. Bezkrytycznie, bezwiednie przyjęto dokumentację inwestora, nie sprawdzając jej swobodnie. W ekspertyzie jednoznacznie potwierdzono brak kluczowych parametrów stacji bazowej oraz to, że przekraczałaby ona dopuszczalne poziomy promieniowania w środowisku.
Załączona do wniosku mapa nie określa zaś zasięgu oddziaływania inwestycji – czyli zasięgu rozprzestrzeniania się promieniowania. Oddziaływanie promieniowania występuje przy jakimkolwiek jego występowaniu. Nie ma tu znaczenie przekroczenie dopuszczalnych norm promieniowania, bowiem wówczas chodziłoby o oddziaływanie bezprawne, a nie o oddziaływanie prawnie dopuszczalne. I to drugie musi być określone na mapie, która ma stanowić załącznik do decyzji. Tego brak w niniejszej sprawie. Organ w ogóle nie ustalił, jaki byłby rzeczywisty zasięg całego (a nie tylko ponadnormatywnego) oddziaływania stacji bazowej w całości (a nie tylko w zakresie anten sektorowych, z pominięciem anten radioliniowych, pomimo że one też wytwarzają promieniowanie, które świadczy o oddziaływaniu inwestycji). Żeby to uczynić, Organ musiałby wezwać inwestora do przedłożenia wszystkich ww. we fragmencie ekspertyzy parametrów inwestycji oraz do przedłożenia zasięgu oddziaływania inwestycji. Ten zasięg zależy od mocy EIRP anten oraz od parametrów, które decydują o mocy EIRP anten (w szczególności są to współczynniki PAPR, zyski energetyczne, parametry torów antenowych, maksymalne nominalne moce urządzeń RRU). Dlatego Organ musi znać te parametry, aby móc samemu swobodnie zweryfikować na podstawie tych parametrów, czy podany przez inwestora zasięg oddziaływania jest prawidłowy. Tego wszystkiego nie uczyniono w niniejszej sprawie. Na mapie w ogóle nie zaznaczono zasięgu oddziaływania promieniowania, co oznacza, że Organy nie mogły merytorycznie rozpatrzyć takiego wniosku, bo był obarczony brakiem formalnym.
Decyzje nie mogły być wydane także z powodu braku podania przez inwestora wszystkich poprawnych parametrów stacji bazowej. Koniecznym jest podanie zasięgu całego oddziaływania inwestycji, bo to wprost wymaga art. 54 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz jest to koniecznym w celu obiektywnego ustalenia kręgu stron postępowania, który zależy właśnie od obszaru oddziaływania inwestycji, a nie od zasięgu ponadnormatywnego promieniowania (vide: prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie II SA/Rz 87/24).
Podanie przez inwestora zasięgu ponadnormatywnego promieniowania jest zaś konieczne ze względu na ustalenie, czy w obszarze jego występowania nie istnieją miejsca dostępne dla ludności, a tym samym czy inwestycja jest prawnie dopuszczalna, bowiem gdyby przekraczała dopuszczalne poziomy promieniowania w tych miejscach, to Organ musiałby wydać decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji, gdyż inwestycja byłaby sprzeczna z tabelą nr 2 załączoną do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, w której to właśnie są określone dopuszczalne poziomy promieniowania dla miejsc dostępnych dla ludności. W niniejszej sprawie w ekspertyzie wykazano, że inwestycja powodowałaby przekroczenie ww. poziomów, czyli jest ona niezgodne z tabelą nr 2 ww. rozporządzenia. A więc, Organ musiał wydać decyzję odmowną, a nie pozytywną, i to w dodatku wadliwą prawnie i rozpatrującą niekompletny wniosek.
Obowiązek podania w decyzji lokalizacyjnej szczegółowych parametrów całej inwestycji, świadczących o jej oddziaływaniu na środowisko, zdrowie ludzi i interesy osób trzecich, jest oczywisty i potwierdza go orzecznictwo NSA. Te parametry decydują o powyższym oddziaływaniu, a w decyzji lokalizacyjnej należy określić warunki oraz szczegółowe zasady chroniące środowisko, zdrowie ludzi i interesy osób trzecich. Może się to odbyć tylko poprzez precyzyjne określenie, uwarunkowanie parametrów inwestycji wpływających na te dobra. Tylko inwestycja o takich parametrach byłaby dopuszczona. Natomiast w niniejszej sprawie dopuszczono inwestycję o całkowicie dowolnych parametrach, bowiem nie podano żadnych parametrów anten i urządzeń nadawczych. Nie podano nawet mocy EIRP anten. To jest dobitnie rażące naruszenie prawa. Na dodatek w sentencji decyzji lokalizacyjnej bezprawnie podano, że urządzenia nadawcze (czyli nadawczo-odbiorcze RRU) miałyby się znajdować przy podstawie wieży, pomimo że zawsze urządzenia nadawcze RRU są montowane zaraz przy antenach u szczytu wieży i są połączone z antenami krótkimi kablami, aby zminimalizować maksymalnie straty sygnałowe. Niemożliwym faktycznie jest umiejscowienie tych urządzeń u podstawy wieży i połączenie ich z antenami u szczytu wieży, bowiem wówczas straty sygnałowe byłyby tak duże (przy tak dużej długości kabli łączących urządzenia nadawcze RRU z antenami), że inwestycja nie mogłaby prawidłowo działać. Dlatego też warunek jest oczywiście błędny i absolutnie niedopuszczalny. Zawsze w stacjach bazowych urządzenia RRU są montowane przy antenach (jeśli urządzenia RRU są planowane do osobnego montażu, bowiem w niektórych antenach są one od razu wbudowane w środku anteny, ale w niniejszej sprawie tak nie jest). W niniejszej sprawie we wniosku inwestor nie podał wysokości zamontowania tych urządzeń i ich dokładnego miejsca zamontowania, co jest poważnym brakiem formalnym na podstawie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p.
Ustawodawca nie mógł wprost zawrzeć, że w decyzji lokalizacyjnej trzeba ująć liczbę anten, moc EIRP i ich inne parametry oraz parametry innych urządzeń stacji bazowej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obejmuje swoim zakresem wszystkie inwestycje celu publicznego, jakimi są np. gazociągi, hale sportowe, stacje bazowe telefonii komórkowej, lotniska, wodociągi, linie energetyczne, drogi. Różnorodność inwestycji nie pozwala na to, aby w ustawie było wskazane jak ma wyglądać określenie warunków i szczegółowych zasad w odniesieniu do każdej inwestycji. Byłoby to niemożliwe. Organ musi wiedzieć, na czym polega wpływ inwestycji na ład przestrzenny, środowisko, zdrowie oraz interesy osób trzecich i w decyzji określić takie warunki i szczegółowe zasady, które będą chronić te dobra. Sam ustawodawca podkreśla szczegółowość tych zasad. Brak jakichkolwiek parametrów anten i urządzeń RRU, w szczególności brak określenia nawet ilości urządzeń RRU, mocy EIRP anten, ich częstotliwości, kątów nachylenia głównych wiązek promieniowania, azymutów, współczynników PAPR anten oraz brak określenia, jakie konkretnie elementy torów antenowych i o jakich parametrach zostały dopuszczone w decyzji (nie podano tego) jest niewątpliwie oczywistą sprzecznością z art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p., bo brak jest jakiejkolwiek szczegółowości . Ponadto w sentencji decyzji podano skład inwestycji i w tym składzie pominięto elementy torów antenowych, co oznacza, że decyzja została wydana dla inwestycji niemożliwej do zrealizowania, gdyż stacja bazowa nie może funkcjonować bez tych elementów. Decyzja mogłaby być powielona w każdej sprawie związanej ze stacją bazową. To tak gdyby wydać decyzję o lokalizacji dla ogólnie stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie stacji bazowej pod konkretnym adresem, własności konkretnego inwestora, o konkretnym numerze i konkretnych parametrach. Jest to oczywiste i poważne naruszenie prawa. W decyzji lokalizacyjnej powinny być wskazane wszystkie parametry całej stacji bazowej, czyli moce EIRP, tilty, azymuty, częstotliwości, liczba, typy, współczynniki PAPR anten oraz moce, liczba, typy urządzeń RRU i ODU, a także długości, współczynniki tłumienia i typy elementów torów antenowych (przede wszystkim kable jumper i feeder, które mają wpływ na wielkość sygnału doprowadzanego do anten i tym samym na wielkość mocy EIRP promieniowanej przez anteny do środowiska w postaci fal elektromagnetycznych). Brak szczegółowego określenia parametrów stacji bazowej oznacza brak zawarcia w decyzji warunków i szczegółowych zasad chroniących ład przestrzenny (m.in. ilość anten i ilość urządzeń oraz ich miejsce zamontowania – to wpływa na ład przestrzenny i Organ musi te parametry określić w decyzji, aby zapewnić mu ochronę, żeby inwestor nie mógł zrealizować inwestycji o innych parametrach, które mogłyby zaburzyć poważnie ład przestrzenny), zdrowie ludzi, środowisko i interesy osób trzecich (wszystkie parametry stacji bazowej związane z emisją promieniowania), a określenie tych warunków oraz szczegółowych zasad musi być w decyzji lokalizacyjnej na podstawie art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i d u.p.z.p. Wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skargi zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zamierzane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, a z uwagi na brak dla terenu, gdzie jest planowane, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do zasady może być zlokalizowane w miejscu gdzie to planuje inwestor. W tym zakresie Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko organów obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają jednak uchyleniu, z uwagi na istotne naruszenie przez organy przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Jedna z tych wadliwości dotyczy samej decyzji, a druga kontrolowanego postępowania administracyjnego.
Co się tyczy samej decyzji, to jest ona wadliwa z uwagi na nieprawidłowe, zbyt ogólnikowe i niepełne określenie w decyzji jej przedmiotu, czyli brak wymaganego skonkretyzowania inwestycji, której decyzja dotyczy. W tym zakresie w pełni podzielić należy poglądy Stowarzyszenia przedstawione w uzupełnieniu skargi, które obszernie przytoczone zostały w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Zgodnie bowiem z art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "ustawa"), decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winna m.in. określać rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodne z planem ogólnym oraz wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi.
Jak wynika z sentencji decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez organ II instancji, organ ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową na części działki nr [...] położonej w T., Obr. ewid. G. , określając: wysokość wieży, wysokość na jakiej zainstalowane będą anteny, rodzaje anten (tzn. że w ramach stacji bazowej funkcjonować będzie 6 anten sektorowych i 4 radioliniowe), ich pasma częstotliwości i azymuty, oraz że na przedmiotową stację składać się będą jeszcze: zespół urządzeń nadawczo odbiorczych i transmisyjnych, elementy torów antenowych i wewnętrzna linia zasilającą wraz z kanalizacją kablową.
Takie określenie w zaskarżonej decyzji zamierzanego przedsięwzięcia nie jest prawidłowe. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to konieczne jest ustalenie wszystkich charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem niezbędne jest ustalenie - w szczególności - także konkretnych typów anten danej instalacji oraz mocy promieniowania poszczególnych anten. Dopiero tak sformułowana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia wymagania wynikające z art. 54 pkt 1 i 2 ustawy. W przedmiotowym wypadku brak jest wszystkich wymaganych elementów zarówno w sentencji decyzji, jak i w jej uzasadnieniu oraz w załącznikach do niej. Na stronie 9 decyzji organu I instancji, w jej uzasadnieniu podano co prawda, że antenami sektorowymi będą anteny typu ATR4518R6, niemniej jednak nie jest to określenie wyczerpujące całość istotnych parametrów planowanej stacji bazowej. Brak tych wszystkich danych w badanej decyzji, może natomiast skutkować realizacją inwestycji o wręcz dowolnych i niedopuszczalnych parametrach technicznych, albowiem jako niewystarczające uznać należy ogólne stwierdzenia zawarte w decyzji, że inwestycja powinna spełniać wymogi obowiązujących przepisów, czy że inwestycję należy zaprojektować zapewniając poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich.
Podkreślenia przy tym wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowana. Poza tym w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym, którego najistotniejszym elementem są anteny, a konkretnie ich szeroko rozumiane parametry. Skoro inwestycją celu publicznego jest stacja bazowa telefonii komórkowej, a ilość, rodzaje, typy i szeroko rozumiane parametry anten i urządzeń nadawczych stanowią istotny i nieodłączny element tego rodzaju obiektu budowlanego, to decyzja ustalająca taką inwestycję musi je precyzyjnie ustalić, w szczególności rodzaj i typy anten danej instalacji, liczbę anten, maksymalną moc promieniowania poszczególnych anten, wysokość ich zawieszenia, emisję pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunek emisji oraz tilt. Pominięcie części tych elementów stanowi istotną wadliwość tak wydanej decyzji. Zaznaczyć bowiem należy, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest w oparciu o tę właśnie decyzję (i tylko w oparciu o nią), a zatem wszystkie istotne parametry planowanego przedsięwzięcia muszą być w decyzji lokalizacyjnej ustalone. Inaczej może dojść do sytuacji, że inwestor uzyskując pozwolenie na budowę na podstawie niekompletnej decyzji lokalizacyjnej, uzyska pozwolenie dla obiektu o niedopuszczalnych parametrach technicznych.
Przechodząc do wad samego postępowania administracyjnego należy najpierw wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, jednym z bezwzględnie koniecznych warunków dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, jest zgodność takiej decyzji z przepisami odrębnymi. W myśl orzecznictwa, przepisami odrębnymi w rozumieniu w/w przepisu są wszelkie powszechnie obowiązujące przepisy ustaw, rozporządzeń i aktów prawa miejscowego, za wyjątkiem studium uwarunkowań, które aktami prawa miejscowego nie są. W przypadku takiej inwestycji jak stacja bazowa telefonii komórkowej takimi przepisami odrębnymi są m.in. art. 122 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przepisy wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz § 314 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodność z normami wynikającymi z w/w aktów sprowadza się do tego, że nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności. Inaczej ujmując, promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, emitowane przez elementy składowe stacji bazowej telefonii komórkowej, nie może swoim zasięgiem obejmować miejsc dostępnych dla ludności. Aby dokonać takiej oceny organ musi posiadać dokładne i kompletne informacje o wszystkich istotnych na tej płaszczyźnie parametrach planowanej inwestycji. W przedmiotowym wypadku – tu też należy zgodzić się z argumentami zawartymi w uzupełnieniu skargi Stowarzyszenia – organ takich wyczerpujących informacji nie posiadał. Poza tym, dokonując w powyższym zakresie oceny, oparł się jedynie o wskazane przez inwestora parametry planowanej stacji bazowej oraz o przedłożoną przez niego Analizę występowania obszaru pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w w/w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (T. I, k. 1-20 akt administracyjnych). Tymczasem na płaszczyźnie formalnej jest to jedynie prywatny dokument, do tego sporządzony przez osoby, których kwalifikacje w ogóle nie zostały zweryfikowane. Dokument o identycznych - na płaszczyźnie formalnej - walorach dowodowych przedłożyło w uzupełnieniu skargi Stowarzyszenie i z tego dokumentu wynikają wnioski odmienne niż z analizy przedłożonej przez inwestora (Ekspertyza z 19.11.2025r. k. 118-128). Dlatego ocena oddziaływania planowanej stacji dokonana przez organ, który w tym przedmiocie nie posiada specjalistycznej wiedzy (jak to wprost wynika z treści uzasadnienia decyzji I instancji, gdzie na str. 17 napisano: "W postępowaniu o wydanie decyzji celu publicznego organ nie ma możliwości i kompetencji szczegółowego sprawdzenia prawdziwości stwierdzeń zawartych w przedłożonej Analizie...") i do tego dokonana wyłącznie na podstawie prywatnego dokumentu przedłożonego przez inwestora, w żadnej mierze nie może zostać uznana za prawidłową. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę, inwestor musi wykazać, że osoby które sporządziły projekt budowlany posiadają określone w danej branży uprawnienia. I mimo tego w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że w przypadku takich inwestycji jak stacje bazowe, co do oceny ich obszaru oddziaływania, organ architektoniczno-budowlany nie może bezkrytycznie oprzeć się na informacjach wynikających z projektu budowlanego. W tej sytuacji, tym bardziej organ wydający decyzję o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie mógł bezkrytycznie oprzeć się na prywatnym dokumencie przedłożonym przez inwestora. Dlatego również w tym aspekcie oceniając decyzję należy podzielić stanowisko Stowarzyszenia, że skoro organ nie posiada koniecznej do rozpoznania niniejszej sprawy wiedzy specjalistycznej (co jest zupełnie normalne i zrozumiałe) to winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego stosownej specjalności, aby zweryfikować poprawność wniosków prezentowanych w przedłożonej przez inwestora analizie. Tak jak przykładowo czyni to w sprawach ze stosunków wodnych, czy o ustalenie renty planistycznej, gdzie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest zasadą.
Dlatego w ponownym postępowaniu organ rozpoznający sprawę w pierwszej kolejności zobowiąże inwestora do uzupełnienia wniosku o podanie parametrów zamierzanego przedsięwzięcia, istotnych dla wyrażenia oceny co do obszaru oddziaływania tj. maksymalnych fabrycznych mocy EIRP anten sektorowych i anten radioliniowych, maksymalnych nominalnych mocy nadajników RRU dla anten radioliniowych, typy urządzeń RRU.
Następnie przeprowadzi dowód z opinii biegłego w celu dokonania oceny, czy promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, emitowane przez elementy składowe stacji bazowej telefonii komórkowej, nie będzie swoim zasięgiem obejmować miejsc dostępnych dla ludności. W razie konieczności, na wniosek biegłego zobowiąże inwestora do podania ewentualnych dodatkowych wymaganych do wydania opinii parametrów inwestycji. Jeśli z opinii wynikać będzie, że planowana stacja bazowa jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym, sporządzi projekt decyzji, który ustalał będzie wszystkie jego elementy - przy uwzględnieniu poglądów wyrażonych w niniejszym uzasadnieniu – i dopiero taki projekt decyzji podda wymaganym uzgodnieniom. Natomiast ocena o zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, winna znaleźć wyczerpujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Niezależnie od powyższego, w przypadku jeśli w toku postępowania okaże się, że obszar oddziaływania obejmuje także nieruchomości, których właściciele (użytkownicy wieczyści lub zarządcy) nie byli dotychczas stronami postępowania, zawiadomi ich o toczącym się postępowaniu, zapewniając im możliwość czynnego w nim udziału.
Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt II w oparciu o art. 200 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżących po 500 zł. tytułem uiszczonych wpisów od skarg.