II SA/GD 842/24

II SA/Gd 842/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Jolanta Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Specjalista Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty "A" w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 6 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej Wspólnoty "A" w G. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 6 czerwca 2024 r., nr WI-I.7840.1.42.2024.PK, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia 12 maja 2022 r., nr WUiA-IV.6740.76-4.2022.PEW.44748, zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił T. Spółce z o.o. pozwolenia na budowę budynków zamieszkania zbiorowego z garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą i elementami zagospodarowania terenu na działkach nr: [...]-[...] obręb [...] przy ul. [...] w G.
W dniu 13 września 2022 r. do Prezydenta Miasta Gdańska wpłynął wniosek skarżącej o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego powyższą decyzją. Zdaniem skarżącej z uwagi na to, że jej członkowie są współwłaścicielami działek nr: [..]-[...] obręb [...], graniczących z terenem objętym inwestycją i położonych bezpośrednio w strefie oddziaływania przedmiotowego zamierzenia budowlanego, powinni być stroną w tym postępowaniu.
Postanowieniem z dnia 19 października 2022 r. Prezydent Miasta Gdańska wznowił postępowanie.
Następnie, decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. Prezydent Miasta Gdańska odmówił uchylenia decyzji z dnia 12 maja 2022 r., stwierdzając, że projektowana inwestycja nie prowadzi do jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich a zatem skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 12 maja 2022 r.
Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 28 czerwca 2023 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że należący do skarżącej budynek będzie zacieniany przez projektowane obiekty, co powoduje, że obiekt ten znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a co za tym idzie skarżącej przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Praw budowlanego. Dlatego też, ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent powinien merytorycznie rozpoznać sprawę dotyczącą wznowienia i zobowiązać inwestora do przedłożenia poprawionej analizy nasłonecznienia, uwzględniającej długość cienia, jaki rzucają projektowane budynki zamieszkania zbiorowego w całym przedziale czasowym podlegającym analizie, tj. od godziny 7:00 do 17:00, która wprost wskazywałaby obszar oddziaływania inwestycji oraz przedstawiałaby rzędne posadowienia wszystkich budynków podlegających analizie.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy, Prezydent Miasta Gdańska postanowieniem z dnia 12 września 2023 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia poprawionej (uzupełnionej) analizy nasłonecznienia, która uwzględni długość cienia, jaki rzucają projektowane budynki zamieszkania zbiorowego A i B w całym przedziale czasowym podlegającym analizie, tj. od godziny 7:00 do godziny 17:00.
W odpowiedzi, przy piśmie z dnia 27 października 2023 r. inwestor przedłożył uzupełnioną analizę nasłonecznienia.
Następnie, Prezydent Miasta Gdańska decyzją z dnia 10 stycznia 2024 r., nr WUiA.IV.6740.76-12.2023.MAK.298322, wydaną na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 12 maja 2022 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu i odmówił jej uchylenia wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Uzasadniając wydaną decyzję, organ wskazał na wstępie, że z ustaleń Wojewody w decyzji z dnia 28 czerwca 2023 r. wynika, że budynek Wspólnoty znajduje się w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji a tym samym Wspólnota posiada status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. Następnie, organ stwierdził, że projekt spełnia kryteria określone w art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. W tym, projekt jest zgodny z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00 – 17:00. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Zgodnie bowiem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 0134 Przymorze Małe rejon ulic Droszyńskiego i Śląskiej w mieście Gdańsku teren inwestycyjny stanowi obszar intensywnej zabudowy śródmiejskiej. Z załączonej analizy zacieniania wynika, zaś że po godzinie 12:00 cień rzucony przez projektowany budynek będzie obejmował nieruchomość Wspólnoty. Natomiast z analizy nasłonecznienia wynika, że mieszkania zlokalizowane w parterze budynku istniejącego przy ul. [...] będą posiadały nasłonecznienie min. 200 min a wymagane jest min. 90 min.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 10 stycznia 2024 r.
Uzasadniając wydaną decyzję, organ wskazał na wstępie, że Wspólnocie przysługuje przymiot strony w przedmiotowej sprawie. Wspólnota legitymuje się prawem własności działek nr: [..]-[..], zlokalizowanych w sąsiedztwie nieruchomości inwestycyjnej. Usytuowany na działkach nr [...] i [...] budynek Wspólnoty w dniach równonocy, pomiędzy godz. 13:48 a 17:00 będzie częściowo zacieniany przez projektowane budynki "A" i "B". Ta okoliczność świadczy o interesie prawnym Wspólnoty w byciu stroną postępowania w sprawie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę.
Dalej, Wojewoda ocenił, że planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał przy tym, że na obszarze, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Przymorze Małe rejon ulic Droszyńskiego i Śląskiej w mieście Gdańsku, uchwalonego uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 25 sierpnia 2011 r., nr XVI/239/11. Zgodnie z tym planem teren przedmiotowej inwestycji usytuowany jest na terenie oznaczonym symbolem 001-U33 – teren zabudowy usługowej, z której wyłączono obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, salony samochodowe (z serwisem), małe hurtownie do 2000 m2 powierzchni użytkowej, mieszkania integralnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, szpitale i domy opieki społecznej, a także budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Planowana zabudowa spełnia wymagania planu w zakresie: charakteru zabudowy, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, intensywności zabudowy, wysokości zabudowy, dostępności drogowej, miejsc postojowych, zagospodarowania wód opadowych.
Nadto, Wojewoda wskazał, że z § 5 ust. 1 planu miejscowego wynika, że teren objęty postanowieniami planu stanowi zabudowę śródmiejską.
Analizując zaś projekt zagospodarowania terenu, Wojewoda stwierdził, że rozwiązania w nim przyjęte są zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności spełnione zostały zawarte w tym akcie wymogi dotyczące usytuowania budynków na działkach, przesłaniania, oświetlenia naturalnego i nasłonecznienia budynków usytuowanych na terenie sąsiednich nieruchomości, zapewnienia dojścia i dojazdu do działek i budynku, odprowadzania wód deszczowych, zapewnienia dostępu do sieci oraz wymogi związane z bezpieczeństwem pożarowym.
Ponadto, Wojewoda ocenił, że mapa do celów projektowych spełnia wymogi określone w art. 34b ustawy – Prawo budowlane. Na mapie, na której wykonany został projekt zagospodarowania terenu, umieszczono informację o treści: "poświadcza się, że niniejszy dokument został opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany. Jednoczenie informuję, że jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Treść ta została podpisana przez uprawnionego geodetę. Odnosząc się przy tym do zarzutu skarżącej w tym zakresie, dotyczącego użycia przez wykonawcę prac geodezyjnych w adnotacji zamieszczonej na mapie słowa "poświadczam" zamiast "oświadczam", organ wskazał, że użyte w zamieszczonej na mapie informacji słowo "poświadczam" ma takie znaczenie jak słowo "oświadczam". Wskazuje na to również dalsza część informacji, w której geodeta stwierdził, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
Organ uznał za niezasadny również zarzut skarżącej co do prawidłowości wysokości terenu podanych na mapie do celów projektowych, które nie są tożsame z danymi zawartymi na stronie internetowej Geoportalu, co, w ocenie skarżącej, mogło prowadzić do błędnych ustaleń zawartych w analizie nasłonecznienia. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że mapy znajdujące się w zasobach Geoportalu oraz innych powszechnie dostępnych serwisach mapowych nie stanowią narzędzi, za pomocą których można tą kwestię wyjaśnić. Z kolei, przyjęta w analizie nasłonecznienia rzędna posadowienia projektowanych budynków została podana w projekcie zagospodarowania terenu a rzędne posadowienia sąsiednich budynków, w tym budynku skarżącej Wspólnoty, pochodzą z projektu budowlanego "Zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej ul. [...] działki nr: [...]-[....] obręb [...] w G." a także z wizji lokalnej. Przyjęta rzędna posadowienia budynku Wspólnoty na poziomie +19,50 m n.p.m. jest zgodna z rzędną posadowienia tego budynku wynikającą z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 21 sierpnia 2018 r.
Z kolei, odnosząc się do zarzutu skarżącej, że przedłożona przez inwestora analiza nasłonecznienia jest błędna, gdyż nie uwzględnia nasłonecznienia dla dni równonocy wiosennej i jesiennej, organ wskazał, że z informacji pochodzących z powszechnie dostępnych kalkulatorów długości cienia i położenia słońca wynika, że przedłożona przez inwestora analiza została sporządzona dla dnia równonocy wiosennej. Okoliczność ta nie powoduje jednak, że za pomocą tego dokumentu nie można stwierdzić spełnienia wymagań określonych w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Wojewody, informacje zawarte w opracowaniu nie budzą bowiem zastrzeżeń zarówno w zakresie przedstawionych w nim długości cieni rzucanych przez projektowane oraz istniejące budynki jak i kąta padania cieni w dniu równonocy wiosennej. Nie ulega wątpliwości, że pozycja słońca na niebie o określonych godzinach w dniu równonocy wiosennej jest odmienna niż w dniu równonocy jesiennej, przede wszystkim ze względu na stosowanie czasu zimowego w dniu równonocy wiosennej, a w dniu równonocy jesiennej czasu letniego. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że poszczególne wielopokojowe lokale mieszkalne w budynkach przy ul. [..]-[..] posiadają wymagany co najmniej 1,5 - godzinny czas nasłonecznienia w godzinach pomiędzy 10:28 a 15:39 w dniu równonocy wiosennej oraz biorąc pod uwagę, że najmniej korzystny czas nasłonecznienia pojedynczego lokalu wynosi 2 godziny i 22 minuty (lokal na parterze budynku przy ul. [..]), a od strony południowej nie będą one zacienianie przez żadne inne poza projektowanymi obiekty, Wojewoda stwierdził, że w dniu równonocy jesiennej usytuowane w tych budynkach pokoje mieszkalne również będą posiadały wymagany rozporządzeniem czas nasłonecznienia, tyle że godzinę później.
Jednocześnie, Wojewoda ocenił, że złożony projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania i sprawdzenia zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Opracowanie jest kompletne i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor posiada także prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Nadto, zdaniem Wojewody, kontrolowana decyzja nie narusza w stopniu istotnym ani art. 107 § 3 k.p.a. ani art. 138 § 2 k.p.a.
Mając to wszystko na uwadze, Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa decyzja o pozwoleniu na budowę a tym samym wydanie przez organ I instancji decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. było słuszne.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 3 pkt 1 i § 60 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 5 ust. 1 uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 25 sierpnia 2011 r., nr XVI/239/ll, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Przymorze Małe rejon ulic Droszyńskiego i Śląskiej w mieście Gdańsku, poprzez uznanie, że w sprawie, w której wydano kwestionowane pozwolenie na budowę, mamy do czynienia z zabudową śródmiejską w rozumieniu przepisów rozporządzenia, a tym samym, że istniała możliwość ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w § 60 ust. 1 rozporządzenia do 1,5 godziny, w sytuacji, gdy obowiązujący dla tego terenu inwestycji plan miejscowy nie określa jednoznacznie, że teren ten znajduje się w strefie zabudowy śródmiejskiej, a przeprowadzona przez organ odwoławczy interpretacja obowiązujących zapisów planu miejscowego jest interpretacją błędną, rozszerzającą, a tym samym niedozwoloną, która jest korzystna tylko dla jednej ze stron postępowania i nie uwzględnia słusznego interesu strony skarżącej i przez to świadczy o nierównym traktowaniu wszystkich stron zakończonego postępowania administracyjnego;
- art. 7a k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie występują co najmniej dwie strony postępowania administracyjnego o rozbieżnych, spornych interesach, a zatem przepis ten nie powinien być stosowany ze względu na sporny charakter sprawy, co wprost wynika z treści wyżej wymienionego przepisu,
- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji w sytuacji, gdy organ I instancji nie uwzględnił w toku ponownego rozpatrywania sprawy administracyjnej wskazań wymienionych w decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 28 czerwca 2023 r., w tym w szczególności organ I Instancji nie sprawdził, czy projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi określone w przepisach art. 33 - 35 ustawy - Prawo budowlane, czego wyrazem jest zarówno pobieżne wymienienie jedynie niektórych elementów przepisu art. 35 Prawa budowlanego, które organ I instancji uznał za spełnione przez inwestora w kwestionowanym projekcie budowlanym, jak i niewyczerpujące uzasadnienie decyzji wydanej w toku ponownego rozpatrywania sprawy. Budzi to zastrzeżenia, co zresztą sam przyznał Wojewoda Pomorski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2285), poprzez jego zastosowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2018 r., choć przepisy przejściowe określające wejście w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2285) nie przewidywały stosowania przepisów w dotychczasowym brzmieniu dla inwestycji, wobec których wniosek o pozwolenie na budowę został złożony po dniu wejścia w życie zmienionego rozporządzenia, biorąc przy tym pod uwagę sytuację, gdy na terenie planowanej inwestycji został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wprost nie przewidywał istnienia obszaru zabudowy śródmiejskiej,
- § 60 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wymóg analizy nasłoneczniania pokoi mieszkalnych w dni równonocy można ograniczyć do jednego dnia równonocy i nie ma to wpływu na treść wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, choć powszechnie wiadomo, że każdego roku występują dwie równonoce: jedna między 19 a 21 marca, kiedy kończy się zima i wkraczamy w okres wiosenny na półkuli północnej, a druga między 21 a 24 września, kiedy kończy się lato i na półkuli północnej wkraczamy ponownie w okres jesieni, biorąc przy tym pod uwagę sytuację, gdy strona skarżąca wyraziła zastrzeżenia formalne względem mapy do celów projektowych, jak i wobec danych rzędnych wskazanych na tej mapie, odbiegających od rzeczywistych odczytów rzędnych w terenie, a ponadto strona skarżąca poddała w wątpliwość samo istnienie zabudowy śródmiejskiej na terenie planowanej inwestycji,
- art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy wydanego przez organ I instancji pozwolenia na budowę mimo braku uzyskania przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, których potrzeba uzyskania i ewentualny zakres nie zostały w ogóle ustalone przez organ I i II instancji, co w szczególności dotyczy obowiązku dokonania koniecznych uzgodnień projektu budowlanego, ewentualnie również przygotowania i zatwierdzenia projektu geotechnicznego,
- art. 34b Prawa budowalnego, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że poświadczenie dokonane na karcie mapy przez uprawnionego geodetę, spełnia wymóg złożenia oświadczenia przez wykonawcę prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.
W piśmie procesowym z dnia 30 października 2024 r. uczestnik postępowania – T. Spółka z o. o. wniosła o oddalenie skargi.
Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 29 stycznia 2025 r., pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wniósł zastrzeżenia do projektu zagospodarowania terenu, z którego wynika, że były wycinane strony 9 i 10, wskazując, że nie ma np. dokumentu oznaczonego w zestawieniu jako 4c a jest np. dokument 3g, którego nie ma w spisie treści.
Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 6 czerwca 2024 r., wydana została z naruszeniem przepisów prawa.
Zaskarżoną decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 10 stycznia 2024 r. stwierdzającą wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 12 maja 2022 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlany i udzieleniu T. Spółce z o.o. pozwolenia na budowę budynków zamieszkania zbiorowego z garażem podziemnym, niezbędną infrastrukturą i elementami zagospodarowania terenu na działkach nr: [..]-[..] obręb [..] przy ul. [...] w G., z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu i odmówił jej uchylenia wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Kontrolowane decyzje wydane zostały po ponownym rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 12 maja 2022 r. z uwagi na wznowienie, na wniosek skarżącej Wspólnoty, postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi bowiem, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Niekwestionowane i niesporne w sprawie jest zaś, że skarżącej Wspólnocie powinien przysługiwać przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 12 maja 2022 r. Jak wynika bowiem z ustaleń Wojewody, właściciele lokali w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [..] legitymują się prawem własności działek nr: [..]-[..], obręb [..] w G., które to działki zlokalizowane są w sąsiedztwie działek inwestycyjnych a usytuowany na działkach nr [..] i [..] budynek skarżącej w dniach równonocy, pomiędzy godziną 13:48 a 17:00 będzie częściowo zacieniany przez projektowane budynki "A" i "B". W postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron postępowania wyznaczany jest zaś na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Z powyższych przepisów wynika, że w celu ustalenia stron postępowania o pozwolenie na budowę należy zweryfikować, czy na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Przy tym, przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenie czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał.
Po przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy, mocą kontrolowanych decyzji orzekające organy stwierdziły wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 12 maja 2022 r. z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu i odmówiły uchylenia tej decyzji wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z kolei, zgodnie z treścią art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W ocenie Sądu, dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jawi się jednakże jako przedwczesna.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie było, czy złożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi a dokładnie z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225).
Zgodnie z tym przepisem pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00- 16:00, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 7:00 – 17:00 (ust. 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3).
Sąd podziela przy tym stanowisko orzekających w sprawie organów, że w niniejszej sprawie zastosowanie kryterium minimalnego czasu nasłonecznienia odnosić należy do wskaźnika określonego w § 60 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Teren inwestycji stanowi bowiem teren zabudowy śródmiejskej, co - jak słusznie wskazał organ odwoławczy, wynika z § 5 ust. 1 obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miasta Gdańska z dnia 25 sierpnia 2011 r., nr XVI/239/11, zawierającego regulacje dotyczące miejsc postojowych. Ponadto, należy zauważyć, że wskazuje na to także § 7 pkt 17 ppkt 3 tego planu, określający szczegółowe uregulowania dla karty terenu oznaczonego symbolem 001 – U33, na którym to terenie znajdują się działki inwestycyjne. W przepisie tym wskazano, że teren położony jest w strefie śródmiejskiej. Zgodnie zaś z obowiązującą od dnia 1 stycznia 2018 r. do chwili obecnej, a więc zarówno w trakcie wydawania decyzji z dnia 12 maja 2022 r., jak i kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji, definicją legalną zawartą w § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zabudowa śródmiejska to zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Tym samym, niewątpliwie, w przypadku objętej decyzją z dnia 12 maja 2022 r. zabudowy dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1 § 60 powołanego rozporządzenia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.
Przy tym, wykazanie zgodności inwestycji w omawianym zakresie powinno być dokonane poprzez przedłożenie, najlepiej już w projekcie zagospodarowania terenu, analizy nasłonecznienia, sporządzonej zgodnie z potrzebami wynikającymi z § 60 ust. 1 rozporządzenia i zawierającej stosowne rysunki a także opis, co pozwoli na dokładne zobrazowanie organowi administracji architektoniczno-budowlanej oraz pozostałym stronom postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, czy zamierzenie spełnienia wymagania, o których mowa w powołanym przepisie.
W niniejszej sprawie do projektu zagospodarowania terenu załączona została Analiza nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 23 września) sporządzona w dniu 21 stycznia 2022 r., która, jak stwierdziły orzekające w sprawie organy, z uwagi na to, że nie przedstawiała kształtu cienia rzucanego przez planowane budynki "A" i "B" w godzinach od 7:00 do 17:00, a więc w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny w świetle § 60 ust. 1 w zw. z ust. 3 tego rozporządzenia, wymagała uzupełnienia. Dlatego też, postanowieniem z dnia 12 września 2023 r., Prezydent Miasta Gdańska nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia tej analizy, tak aby uwzględniała ona długość cienia, jaki rzucają projektowane budynki zamieszkania zbiorowego "A" i "B" w całym przedziale czasowym podlegającym analizie tj. od godziny 7:00 do godziny 17:00. W odpowiedzi, przy piśmie z dnia 27 października 2023 r., inwestor przedłożył Analizę nasłonecznienia otoczenia w dniach równonocy sporządzoną w dniu 23 października 2023 r., przedstawiającą ilość godzin nasłoneczniania w godzinach od 7:00 do 17:00 a także analizę zacieniania otoczenia w dniach równonocy sporządzoną w dniu 20 października 2023 r.
Z powyższego wynika, że przedłożona ostatecznie analiza nasłonecznienia choć przedstawia ilość godzin nasłonecznienia w godzinach od 7:00 do 17:00 to jednak została sporządzona zbiorczo "dla dni równonocy", co uniemożliwia przyjęcie jej jako dowodu w sprawie określenia spełnienia warunków określonych w § 60 ust. 1 i 3 rozporządzenia.
Zasadny jest zatem zarzut skarżącej, że z treści § 60 rozporządzenia wynika, by odpowiedni dla danego typu zabudowy czas nasłonecznienia był zapewniony w obu dniach równonocy a nie tylko w jednym dniu równonocy. Niewątpliwie, z dniem 1 stycznia 2018 r. znowelizowano przepis § 60 rozporządzenia, poprzez usunięcie z jego treści wskazania konkretnych dni równonocy, tj. 21 marca oraz 21 września. Jednakże, mimo, że ustawodawca nie wskazuje już, które z dni umownie przyjmuje jako dni równonocy to jednak wskazuje wyraźnie na "dni równonocy" a nie na "dzień równonocy". Tym samym, ocena nasłonecznienia zgodnie z wymogiem § 60 rozporządzenia wymaga jej analizy w obu dniach równonocy a nie tylko w jednym dniu równonocy. Dlatego też, w ocenie Sądu, aktualne pozostaje stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 942/16 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym istnieje konieczność ustalenia, że w obu dniach równonocy warunek z § 60 podlega spełnieniu. Niepełna dokumentacja odnosząca się do analizy nasłonecznienia, albowiem dotycząca tylko jednego z podanych wyżej dni równonocy, nie pozwala organowi w sposób właściwy ocenić, czy projektowana zabudowa spełnia warunek nasłonecznienia pomieszczeń budynków sąsiadujących z nią. NSA wskazał przy tym, że w piśmiennictwie wskazuje się, że różnica pomiędzy kształtem cienia w marcu i we wrześniu nie wynika wyłącznie ze zmiany czasu (wprowadzenia i odwołania czasu letniego środkowoeuropejskiego) zgodnie z treścią § 1 ust. 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie wprowadzenia i odwołania czasu letniego środkowoeuropejskiego w latach 2012 -2016 (Dz.U. z 2012 r., poz. 33). Na czas słoneczny prawdziwy i kąt padania promieni słonecznych w dniach równonocy wiosennej i jesiennej wpływa również eliptyczność orbity Ziemi i zmienne tempo ruchu Ziemi po swojej orbicie, co bywa określane zjawiskiem analemmy (por. M. Lose, Nasłonecznienie mieszkań. Przepisy, praktyka i rzeczywistość, Cursiva 2015, s. 9 i n.). Weryfikacja faktycznego nasłonecznienia pomieszczenia, czego wymaga § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie może opierać się na zaprezentowaniu czasu nasłonecznienia dla dowolnego dnia równonocy i nałożeniu na organ prowadzący postępowanie obowiązku dokonania jego uzupełniającej analizy poprzez albo dodanie albo odjęcie jednej godziny (do) od obliczonych godzin nasłonecznienia w zależności, czy konkretna ocena była sporządzana dla 21 marca, czy też 21 września.
Podzielając takie stanowisko, Wojewoda Pomorski w zaskarżonej decyzji, powołując się na informacje pochodzące z powszechnie dostępnych kalkulatorów długości cienia i położenia słońca zawarte na stronach internetowych, stwierdził, że przedłożona przez inwestora analiza została sporządzona dla dnia równonocy wiosennej a nadto dokonał samodzielnej oceny, że w dniu równonocy jesiennej usytuowane w tych budynkach pokoje mieszkalne również będą posiadały wymagany rozporządzeniem czas nasłonecznienia, tyle że godzinę później. Wojewoda wskazał przy tym, że pozycja słońca na niebie o określonych godzinach w dniu równonocy wiosennej jest odmienna niż w dniu równonocy jesiennej.
Zdaniem Sądu, dokonanie powyższej oceny przez Wojewodę było dowolne, gdyż nie znajduje oparcia nie tylko w dokumentacji projektowej ale w żadnej innej dokumentacji zgromadzonej w toku przeprowadzonego ponownie postępowania, po jego wznowieniu. Należy zaś mieć na uwadze, że obowiązkiem właściwego organu jest zaś nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 191/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonana przez Wojewodę ocena przedłożonej analizy wykracza poza zakres swobodnej oceny dowodów.
Powyższe świadczy o tym, że zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Zgodnie bowiem z treścią art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy, przy czym aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia oczywiście strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.
Z kolei, wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 1988 r., sygn. akt SA/Po 1495/87, niepubl.), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; organ powinien dokonać oceny mocy i wiarygodności dowodu wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, co wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (zob. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., sygn. akt I SA 1270/93, OSP 1994, nr 7–8, poz. 131). To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można w przekonujący sposób twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 491/93). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym.
Powyższe uchybienie skutkować musiało uchyleniem kontrolowanej decyzji Wojewody Pomorskiego, albowiem brak prawidłowo sporządzonej analizy nasłonecznienia uniemożliwia dokonanie oceny w zakresie spełnienia przez planowaną inwestycję warunku określonego w § 60 powołanego rozporządzenia.
Jednocześnie, Sąd za niezasadne uznał pozostałe zarzuty skargi.
Przede wszystkim, za niezasadny Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 34b Prawa budowlanego, zgodnie z którym mapy do celów projektowych wykorzystywane w procesie budowlanym powinny być opatrzone klauzulą urzędową określoną w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowiącą potwierdzenie przyjęcia materiałów lub zbiorów danych, w oparciu o które mapy te zostały sporządzone, do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego albo oświadczeniem wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. W ocenie Sądu, mapa, na której wykonany został projekt zagospodarowania terenu, spełnia powyższy wymóg. Na mapie tej uprawniony geodeta podpisał się pod treścią "poświadcza się, że niniejszy dokument został opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany. Jednocześnie informuję, że jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Zdaniem Sądu, z powyższej treści w sposób niewątpliwy wynika, że mapa ta została opracowana w oparciu o materiały lub zbiór danych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego a projektant uzyskał pozytywny wynik weryfikacji. Tym samym, wymóg art. 34b ustawy – Prawo budowlane został spełniony.
Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącej w zakresie niesporządzenia analizy geotechnicznej wskazać należy, że w projekcie budowlanym znajduje się Opinia geotechniczna z dokumentacją badań podłoża gruntowego, co zresztą potwierdził pełnomocnik skarżącej na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 29 stycznia 2025 r.
Odnosząc się zaś do zgłoszonych podczas rozprawy zastrzeżeń dotyczących usunięcia stron w projekcie zagospodarowania terenu, wskazać należy, że co do zasady nieprawidłowe jest stosowanie tzw. wklejek w projekcie, jeżeli uniemożliwiają one odczytanie pierwotnej treści, gdyż nie są w tym zakresie zachowane walory dowodowe dokumentacji. Jednakże zarzuty skarżącej w tym zakresie nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako że nie zostało wykazane aby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana numeracji stron wynika z dokonanych w projekcie poprawek, w toku postępowania zwykłego, zgodnie z postanowieniem Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 24 marca 2022 r. Po dokonaniu korekt i uzupełnień, projekt został ponownie złożony w dniu 9 maja 2022 r. W piśmie z dnia 9 maja 2022 r. inwestor wyszczególnił wprowadzone kolejno uzupełnienia i korekty w projekcie budowlanym. Wskazać przy tym należy, że faktycznie brak jest wymienionego w spisie treści projektu zagospodarowania terenu punktu 4c, jednakże powierzchnia biologicznie czynna została opisana na stronie 9 projektu pod punktem 4b.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 6 czerwca 2024 r. W ocenie Sądu, zakres sprawy wymagający wyjaśnienia może zostać usunięty poprzez przeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego.
Ponownie rozpatrując sprawę orzekający w sprawie organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i wskazania stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.
Wobec uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.