II SA/Kr 380/20

II SA/Kr 380/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 3315/20 - Postanowienie NSA z 2023-07-06
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.
Uzasadnienie
Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją Nr [...] z dnia 31 stycznia 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 i 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), art. 48 ust., art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołania spółki Firma A z dnia 10 grudnia 2019 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki nr [...] z dnia 19 listopada 2019 r., znak: ROIK [...], którą na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 upb nakazano Firma A rozbiórkę obiektu budowlanego: wolnostojącego nośnika reklamowego dwustronnego o nr [...], nr [...] na działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] w Krakowie, trwale związanego z gruntem, zrealizowanego bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz z naruszeniem przepisów obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Marii Dąbrowskiej - Bieńczycka" – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy wolnostojącego nośnika reklamowego dwustronnego o nr [...] nr [...] na działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] w Krakowie, trwale związanego z gruntem, zrealizowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. W czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 19 lipca 2019 r., ustalono, że na przedmiotowej działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta, zlokalizowany jest wolnostojący nośnik reklamowy dwustronny o konstrukcji stalowej, posadowiony na stopie betonowej zbrojonej o wymiarach 2,30 m x 3,60 m. Wysokość łączna nośnika reklamowego to 8 m. Nośnik reklamowy składa się z podstawy z dwóch ceowników przytwierdzonych do płyty betonowej za pomocą śrub oraz z dwóch tablic reklamowych, każda o wymiarach 3 m x 6; Nośnik reklamowy wyposażony jest w instalację oświetleniową przyłączoną napowietrznie z sąsiedniego budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w Krakowie. Właścicielem przedmiotowego wolnostojącego nośnika reklamowego jest Firma A. Uczestnicy oględzin wyjaśnili, że wszelkie dokumenty dotyczące przedmiotowego obiektu są w posiadaniu Firma A oraz że nie mają wiedzy czy została wydana zgoda organu administracji architektoniczno-budowlanej na realizację przedmiotowego nośnika reklamowego. Ustalono również, iż działka nr [...] obr. 7 Nowa Huta w Krakowie, na której zlokalizowany jest nośnik reklamowy, znajduje się w całości na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Marii Dąbrowskiej – Bieńczycka" obowiązującego od 19 stycznia 2017 r. (Uchwała Nr LXI/1324/16 Rady Miasta Krakowa). W dniu 24 lipca 2019 r. PINB zwrócił się z wezwaniem do Firma A (jako właściciela przedmiotowego nośnika reklamowego), w celu przedłożenia pisemnych wyjaśnień co do tego, kiedy przedmiotowy nośnik reklamowy został zrealizowany, oraz przedłożenia dokumentów dotyczących zgody organu architektoniczno-budowlanego, w oparciu o którą została zrealizowana budowa przedmiotowego nośnika. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2019 r. Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa poinformował, że kwerenda rejestrów organu przeprowadzonych w podsystemie SOS (System Obiegu Spraw) wykazała brak wpływu wniosku o pozwolenie na budowę lub zgłoszenia, dotyczących budowy wolnostojącego nośnika reklamowego na działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] w Krakowie.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki decyzją Nr [...] z dnia 19 listopada 2019 r., znak: ROIK [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – nakazał Firma A – jako właścicielowi obiektu budowlanego: wolnostojącego nośnika reklamowego dwustronnego o nr [...], nr [...] na działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] w Krakowie rozbiórkę obiektu budowlanego: wolnostojącego nośnika reklamowego dwustronnego o nr [...], nr [...] na działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] w Krakowie, trwale związanego z gruntem, zrealizowanego bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej oraz z naruszeniem przepisów obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Marii Dąbrowskiej – Bieńczycka".
Na skutek odwołania Firma A Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 31 stycznia 2020 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzją w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy miała miejsce budowa wolnostojącej, trwale związanej z gruntem tablicy reklamowej. Budowę należy rozumieć w myśl art. 3 pkt 6 upb, czyli "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Przepisy ustawy Prawo budowlane nie definiują pojęcia "reklamy" – tablicy i urządzenia reklamowego. Zatem, należy posługiwać się powszechnym znaczeniem tych pojęć. Natomiast można pomocniczo posługiwać się definicją zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222). W myśl art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych reklama jest nośnikiem informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi, niebędącym znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W związku z tym przez tablice i urządzenie reklamowe należy rozumieć nośnik informacji i promocji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami. Rozumienie pojęcia "obiekt budowlany" jest zawarte w art. 3 pkt 3 upb, który to przepis definiuje obiekt budowlany jako budowlę niebędącą budynkiem lub obiektem małej architektury. Ustawodawca jako przykład budowli wskazuje przy tym między innymi wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 upb roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. Przepis art. 29 upb zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ustawy. Katalog określony w art. 29 upb enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Z analizy tych przepisów wynika, iż budowa wolnostojącej, trwale związanej z gruntem tablicy reklamowej nie mieści się w tym wyliczeniu. Wobec powyższego niewątpliwie wolnostojąca, trwale związana z gruntem tablica reklamowa na działce ew. nr [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] w Krakowie, wymagała przed jej realizacją pozwolenia na budowę, którego właściciel przedmiotowego obiektu nie posiada. W konsekwencji, skoro wykonanie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego wymagało pozwolenia na budowę organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 upb.
Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone zostały w art. 48 ust. 2 upb. Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż ewentualny nakaz rozbiórki zostaje poprzedzony postępowaniem mającym na celu ustalenie istnienia możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3, ,,jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych". W postanowieniu ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, wymaganych dokumentów. Nakaz rozbiórki obiektu może być jednak orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Spełnienie zaś wskazanych przesłanek art. 48 ust. 2 upb powoduje, że organ nadzoru budowlanego powinien, w drodze postanowienia skierowanego do inwestora, rozpocząć procedurę legalizacyjną.
W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie w trakcie prowadzonego postępowania odstąpił od wdrożenia procedury legalizacyjnej przed orzeczeniem nakazu rozbiórki. Inwestor nie wykonał ciążącego na nim obowiązku dostarczenia dokumentów wymaganych do oceny czy zaistniały przesłanki do legalizacji, ponadto stwierdzona niezgodność samowolnie zrealizowanego obiektu z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) ma charakter nieusuwalny i jedynym sposobem likwidacji skutków stwierdzonego bezprawia budowlanego pozostaje wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowej budowli. Z materiałów dowodowych w sprawie zgromadzonych przez organ I instancji wynika, że obiekt reklamowy został zlokalizowany w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Marii Dąbrowskiej – Bieńczycka" obowiązującym od dnia 19 stycznia 2017 r. Wybudowana na terenie dz. [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] budowa wolnostojącego dwustronnego nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem o nr [...], nr [...] jest zupełnie niezgodna z postanowieniami zawartymi w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Pismem z dnia 26 lutego 2020 r. Firma A wniosła skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2020 r., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mającej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 107 par 3 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy, w szczególności poprzez nieustalenie w sposób niebudzący wątpliwości rozmiarów tablicy reklamowej, co ma kluczowe znaczenie dla uznania, czy tablica reklamowa jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety, jak i nie odniesienie się do tegoż wniosku dowodowego w treści uzasadnienia decyzji, jak również poprzez błędną analizę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki Nr [...] z dnia 19 listopada 2019 r. oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że kluczowe znaczenie dla ustalenia ewentualnej zgodności tablicy reklamowej z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają jej gabaryty. Organ administracji w uzasadnieniu decyzji przywołuje zapisy miejscowego planu obszaru "Marii Dąbrowskiej – Bieńczyckiej", z których wynika, że urządzenie reklamowe jest zgodne z miejscowym planem, o ile jego wysokość nie przekracza 5 metrów. Jednocześnie organ administracji odwołuje się do rzekomych ustaleń dokonanych w trakcie kontroli w dniu 19 lipca 2019 r. Tymczasem z protokołu kontroli nie wynika, aby organ administracji dokonywał jakichkolwiek ustaleń lub pomiarów. Ustalenia organu administracji dokonywane "na oko" pozostają bezwartościowe i nieprzydatne dla rozstrzygnięcia. Skarżąca kwestionuje gołosłowne "ustalenia" organu administracji o rzekomej wysokości tablicy reklamowej wynoszącej 8 m i wskazuje, że przedmiotowa tablica reklamowa nie jest wyższa niż 5 m. Na powyższą okoliczność strona w piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. złożyła wniosek dowodowy z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia wymiarów tablicy reklamowej – w celu ustalenia jej ewentualnej zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji w żaden sposób w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do zgłoszonego wniosku dowodowego, ani nie wypowiedział co do jego zasadności bądź nie, czym rażąco naruszył art. 78 k.p.a. w zw. z art. 107 par 3 k.p.a. Zgodnie z § 6 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Marii Dąbrowskiej – Bieńczyckiej" – "Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem". Przedmiotowa tablica reklamowa powstała w 2009 r., zatem przed wejściem w życie wyżej wymienionego planu miejscowego. Oznacza to, że wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu 19 stycznia 2017 r. nastąpiło wówczas, kiedy tablica reklamowa istniała już na nieruchomości. Dlatego przedmiotowa tablica reklamowa jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez względu na wymiary urządzenia reklamowego. Zgodnie bowiem z zapisami planu wprowadzenie obostrzeń co do lokalizacji urządzeń reklamowych pozostaje bez znaczenia dla już istniejących w dniu wejścia w życie planu miejscowego tablic reklamowych. Stąd też wydanie decyzji o nakazie rozbiórki jest także z tego powodu przedwczesne, ponieważ organ administracji powinien umożliwić stronie legalizację tablicy reklamowej poprzez wydanie postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jedynie zaświadczenie o zgodności z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego uzyskane w tym trybie pozwoli na ocenę zgodności urządzenia reklamowego z planem.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne; w szczególności zwrócił uwagę na udział przedstawiciela skarżącej w oględzinach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej "pr.bud."). Przepis ten, w brzmieniu miarodajnym w niniejszej sprawie, stanowi: "1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona". Zdaniem Sądu, przepisy wchodzące w skład podstawy prawnej zaskarżonej decyzji zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i zinterpretowane.
Zdaniem Sądu, nie budzą wątpliwości ustalenia organów administracji co do istotnych okoliczności faktycznych. Dotyczy to w szczególności samego posadowienia wolnostojącego nośnika reklamowego dwustronnego o nr [...], [...] na działce nr [...] obr. 7 Nowa Huta od strony ul. [...] w Krakowie, a także jego właściwości – przede wszystkim parametru wysokościowego (8m). Okoliczność ta została prawidłowo ustalona za pomocą adekwatnego dowodu bezpośredniego w postaci oględzin, których wyniki zostały utrwalone w formie protokołu. Nie budzi również wątpliwości konstatacja organów o braku pozwolenia na budowę w odniesieniu do przedmiotowego nośnika reklamowego.
Dokonując kwalifikacji prawnej stwierdzonego stanu faktycznego, organy prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie spełniona jest podstawowa przesłanka warunkująca zastosowanie art. 48 pr.bud., tj. wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym kontekście przede wszystkim trzeba zauważyć, że przedmiotowy nośnik reklamowy niewątpliwie jest obiektem budowlanym (budowlą) w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 3 pr.bud., a jego budowa – w myśl reguły ogólnej z art. 28 ust. 1 pr.bud. – wymagała pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo zidentyfikowały również przeszkody uniemożliwiające legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego. W tym zakresie trafnie wskazano, że przedmiotowy nośnik reklamowy narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Marii Dąbrowskiej – Bieńczycka" (uchwała Nr LXI/1324/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 21 grudnia 2016 r. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2017 r. poz. 26). Działka nr [...] obr. 7 Nowa Huta znajduje się w terenie U.20 – teren zabudowy usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Na tym terenie dopuszcza się lokalizację wielkogabarytowych urządzeń reklamowych o maksymalnej wysokości 5 m (§ 7 ust. 10 pkt 3a planu) – przedmiotowy nośnik reklamowy nie spełnia tego wymogu. Ziściły się zatem przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki – nakaz ten został prawidłowo skierowany do skarżącej jako właściciela obiektu.
Poczynione rozważania w istocie zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w zarzutach skargi. Stan faktyczny został zgodnie z regułami prawa procesowego należycie wyjaśniony; prawidłowo zinterpretowane i zastosowane zostały przepisy prawa materialnego, w tym art. 48 ust. 1 pr.bud. W szczególności – jak już wyżej zaznaczono – prawidłowo, za pomocą adekwatnego dowodu bezpośredniego w postaci oględzin, których wyniki zostały utrwalone w formie protokołu, ustalona została wysokość nośnika reklamowego. Jest rzeczą oczywistą, że organ dysponuje stosownymi urządzeniami pomiarowymi i że dokonanie pomiaru wysokości obiektu budowlanego, a zwłaszcza takiego obiektu budowlanego jako przedmiotowy – nie wymaga wiadomości specjalnych. W sprawie nie było zatem potrzeby powoływania biegłego geodety, a wniosek skarżącej w tej mierze jawił się jako bezzasadny. W tym kontekście warto zauważyć, że jeżeli skarżąca kwestionowała odnośne ustalenia organu, mogła na poparcie sowich zarzutów zaoferować dowód choćby w postaci dokumentacji technicznej obiektu – nic takiego skarżąca nie uczyniła, przeciwnie, wezwanie organu o przedłożenie dokumentacji obiektu pozostało bezskuteczne. Chybiony jest również sformułowany w skardze zarzut nawiązujący do § 6 ust. 1 planu ("tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem") – przepis ten, wbrew supozycji skarżącej, nie statuuje normy legalizującej obiekty wybudowane uprzednio w warunkach samowoli.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.