II SA/Kr 380/09

II SA/Kr 380/09 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2009-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Rynczak
Jan Zimmermann /przewodniczący/
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art.105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art.85
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Ewa Rynczak WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2009 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 grudnia 2008 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; skargę oddala.
Uzasadnienie
P.K. złożył w dniu [...] marca 2003 r. (data wpływu) wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] [...] wraz z infrastrukturą techniczną w K. przy ul. [...].
Prezydent Miasta K. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków w trybie art. 64 K.p.a. poprzez dołączenie aktualnego wyrysu mapy wraz z pieczęcią urzędu i wrysowanym przebiegiem mediów, orientacyjne gabaryty budynków, wypisy z ewidencji gruntów oraz wskazanie warunków dojazdu. Pismem z dnia [...] .04.2003 r. wnioskodawca przedłożył wymagane dokumenty
Decyzją z dnia 5 lipca 2005 r. znak: [...] , Prezydent Miasta K. działając na podstawie przepisów art. 39 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku P.K. z dnia 10 marca 2003 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce nr [...] , Obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie położonym w K. , przy ul. [...] . W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że pozytywne załatwienie sprawy nie jest możliwe, ponieważ teren inwestycji znajduje się na obszarze użytkowania rolniczego. Cała działka nr [...] o powierzchni 1,49095 ha stanowi grunt rolny o klasach bonitacyjnych II-III i zmiana przeznaczenia tego terenu mogłaby nastąpić w miejscowym planie zagospodarowania terenu, którego dla tego obszaru nie uchwalono. Tym samym treść art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Po wniesieniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 3 października 2005 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Na tą decyzję wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1412/05 uchylił decyzje organów I i II instancji dopatrując się w kwestionowanych decyzjach naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności błędnego założenia, że do spraw wszczętych przed dniem 11 lipca 2003 r. i nie zakończonych do tej daty, należy stosować przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i dodatkowo przepisy szczególne do tej ustawy obowiązujące na dzień złożenia wniosku. W ocenie Sądu przepisy szczególne należało stosować na dzień wydania decyzji. Treść obowiązującego po tej dacie art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych pozwalała na wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu bez zmiany przeznaczenia terenu rolnego na nie rolny w planie miejscowym. Zarzucono również organom administracji pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania i zarazem dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego.
Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 3 czerwca 2008 r. Nr [...] , działając na podstawie art. 105 K.p.a. i art. 104 § 1 i § 2 K.p.a. oraz art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierza inwestycyjnego pn.: budowa budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce nr [...] , obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie położonym w K. , przy ul. [...].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że pierwotnie rozpoznając wniosek inwestora organy stosowały przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z brzmieniem art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ponownie rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu, zastosowanie mają już przepisy nowej ustawy, tj. ustawy z dnia 11 lipca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ uznał bowiem, iż postępowanie z wniosku P.K. zostało zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 października 2005 r. znak: [...] . W ocenie organu I instancji nie zmienia tego faktu uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i decyzji ją poprzedzającej. Pogląd powyższy organ poparł stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 503/05. Organ stwierdził również, że na gruncie nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest podstawy prawnej umożliwiającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie wniosku złożonego pod rządami starej ustawy. Obecnie obowiązująca ustawa wprowadza możliwość wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i inwestycji celu publicznego. Są to jednak inne decyzje niż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym z powodu braku normy prawnej uzasadniającej merytoryczne rozpoznanie wniosku, postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
Decyzję tą doręczono skarżącemu 27.06.2008 r. i dnia 8.07.2008 r. wniósł on od niej odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odwołaniu zarzucono organowi, że błędnie przyjął ostateczne zakończenie postępowania w sprawie, skoro po uchyleniu przez sąd administracyjny wydanych w sprawie decyzji, nadal wniosek z marca 2003 r. nie został rozpoznany, a tym bardziej nie istnieje żadna decyzja dotycząca tego wniosku. Tym samym należy w tej sprawie stosować przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy ustaw szczególnych o treści obowiązującej na dzień wydania kolejnych decyzji.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 24 grudnia 2008 r. znak; [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce nr [...] , obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie położonym w K., przy ul. [...] .
W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta K. wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wskazało, że po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, po raz drugi rozpoznając sprawę należy się oprzeć na przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Organ odwoławczy podniósł, że w takiej sytuacji jawi się kolejny problem, polegający na tym, że powyższa regulacja prawna nie zna decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie odpowiadającym poprzednim przepisom. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest konieczność umorzenia postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem stało się ono bezprzedmiotowe.
Decyzję organu odwoławczego doręczono skarżącemu 21.01.2009 r. i dnia 20.02.2009 r. wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z żądaniem uchylenia obu decyzji umarzających postępowanie w sprawie i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to w szczególności: art. 85 ust. z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie wiążącej oceny prawnej i wiążących wskazań dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. nakazującym załatwienie sprawy wobec dokonanej wykładni art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie i na podstawie ustawy z 1994 r.
Skarżący podniósł, że zakwestionowana decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Organy obydwu instancji pominęły wiążące je wskazania wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 1214/05. Skarżący wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w powołanym orzeczeniu, organy rozpoznając niniejszą sprawę powinny oprzeć swe rozstrzygnięcie o przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ale biorąc pod uwagę przepisy szczególne w brzmieniu na dzień wydania decyzji, a nie złożenia wniosku. Wynika to bowiem wyraźnie z wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. i tym samym w tej sprawie organy zobowiązane są zastosować się do oceny prawnej i wskazań odnośnie ponownego postępowania wyrażonych w wyroku zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy również prawidłowo zastosować art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Ponieważ w tej sprawie zastosowanie mają przepisy starej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, to w konsekwencji kwestionowana decyzja narusza prawo i podlega uchyleniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w pełni podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Ustosunkowując się do treści skargi podniesiono, że w wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. Sąd administr5acyjny nie zawarł żadnych wskazówek co do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego. Tym samym po otrzymaniu akt sprawy, należało zastosować przepisy nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał argumentację zawarta w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarżący złożył skargę w terminie 30 dni od otrzymania decyzji organu II instancji. Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Samorządowe Kolegium odwoławcze w K. , którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, póz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa [...] .
Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie są obarczone wadami uzasadniającymi ich uchylenie.
Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze i zobowiązany jest dokonać samodzielnej kontroli podejmowanych w danej sprawie rozstrzygnięć. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może jednak wyjść poza granice sprawy administracyjnej zakreślonej zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 grudnia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2008 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Sąd dostrzega w niniejszej sprawie potrzebę przesądzenia dwóch kwestii. Po pierwsze interpretacji przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Po drugie rozważenia, czy na gruncie "nowej" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można wydać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącego złożonym na gruncie ustawy poprzednio obowiązującej z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy (11 lipca 2003 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. W piśmiennictwie podkreśla się wyjątkowy charakter regulacji przejściowej zawartej w powołanym przepisie. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym znajdują zastosowanie wyłącznie do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy i nie zakończonych decyzją ostateczną. Zatem a contrario, przepisy "starej" ustawy nie mają zastosowania do spraw już zakończonych decyzją ostateczną, nawet jeśli decyzja taka zostałaby wzruszona w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym lub w postępowaniu sądowym. Jeśli decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona w wyniku wznowienia postępowania lub stwierdzono jej nieważność albo wyeliminowana została z obrotu prawnego przez sąd administracyjny, to wówczas w przypadku powtórnego rozstrzygania sprawy zastosowanie ma ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (taki pogląd wyrażono w książce pod tytułem "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" pod red. Z. Niewiadomskiego "C.H. Beck", Warszawa 2008 r. oraz w książce pod tytułem "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz" Tomasz Bąkowski, Zakamycze, Kraków 2004 r.). Nadto taka linia interpretacji tego zagadnienia jest akceptowana przez orzecznictwo sądowe sądów administracyjnych. Stanowisko powyższe wyraził np. Naczelny Sąd Administracyjny w tezie do wyroku z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. II OSK 503/05 wskazując, że w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku powtórnego rozstrzygania sprawy co do istoty, zastosowanie miałyby przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ przepisy nowej ustawy, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., nie znają decyzji o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie dotychczasowym, postępowanie należałoby umorzyć.
Biorąc pod uwagę powyższe poglądy należy wskazać, że organy administracji obu instancji dokonały właściwej interpretacji przepisów, trafnie powołując się w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć na stanowiska wyrażone w tej kwestii w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym. W przedmiotowej sprawie należy uznać, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce nr [...] , obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie położonym w K., przy ul. [...] , zostało zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 października 2005 r. Nr [...] , która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 5 lipca 2005 r. znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce nr [...] , obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie położonym w K. , przy ul. [...]. W takiej sytuacji należy uznać, że w ponownie rozpatrywanej sprawie na skutek uchylenia decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz decyzji organu I instancji zastosowanie znajdują przepisy "nowej" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przesądzając powyższe należy zbadać drugą kwestię, a mianowicie czy na podstawie nowego stanu prawnego można wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy w kształcie odpowiadającym wnioskowi skarżącego z dnia [...] marca 2003 r. Na gruncie ustawy z dnia 11 lipca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma takiej możliwości. Tak też podnosi się w doktrynie i orzecznictwie. Obecnie obowiązująca ustawa posługuje się pojęciem "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" (art. 4 ust. 2 ww. ustawy), która jest wydawana w oparciu o przesłanki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poprzednia ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiła, iż decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu były wydawane na podstawie planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego.
W świetle obowiązującego stanu prawnego pozostałe cechy, którymi charakteryzowała się decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu unormowana przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uległy
marginalizacji lub też utraciły rację bytu. Należy tu przede wszystkim podkreślić, iż rozstrzygnięcia określone w ust. 2 komentowanego artykułu nie pełnią już funkcji aktu precyzującego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ w przypadku obowiązywania planu na danym terenie decyzji takich się nie wydaje, a same jego ustalenia stanowią według rozwiązań akceptowanych w decyzji o pozwoleniu na budowę.
W sytuacjach, w których zgodnie z przepisami Prawa budowlanego zmiana zagospodarowania terenu ma polegać na wzniesieniu obiektu budowlanego wymagającego uzyskania pozwolenia, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią obecnie wystarczającą podstawę - w sferze planowania przestrzennego - do rozstrzygania sprawy o pozwolenie na budowę.
Wydawanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie w przypadku braku na danym terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, świadczy także i o tym, że decyzja ta nie pełni funkcji informującej. Pod rządami poprzedniej regulacji potencjalny inwestor, składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uzyskiwał w formie decyzji administracyjnej kategoryczną odpowiedź na pytanie, czy zamierzenia określone we wniosku mogą zostać zrealizowane na wskazanym przez niego terenie. Obecnie podmioty zainteresowane uruchomieniem procesu inwestycyjno-budowlanego konfrontują swoje zamierzenia z odpowiednimi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tylko przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja o warunkach zabudowy nadal może być postrzegana przez pryzmat aktu zawierającego szczegółową informację o terenie, a ściślej o możliwych sposobach zagospodarowania terenu (tak: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków Zakamycze, 2004). Jest to już jednak odrębne postępowanie, które mogło być przez skarżącego zainicjowane od dnia 11 lipca 2003 r.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 grudnia 2008 roku sygn. akt [...] oraz decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 3 czerwca 2008 r. odpowiadają prawu.
Nie można uznać również za trafny pogląd, iż w tej sprawie organy administracji miały obowiązek dalszego prowadzenia postępowania na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, bo wynika to z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 1412/05. Sąd ten orzekając w dniu 24 lipca 2007 r. stosował przepisy obowiązujące organ administracji w dniu 3 października 2005 r., a tym samym oceny legalności działania dokonano na dzień 3 października 2005 r. przy założeniu, że wydana w tym dniu decyzja stanowiła kontynuację postępowania administracyjnego nie zakończonego ostateczną decyzją przed dniem 11 lipca 2003 r. Po wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. organy administracji w pierwszej kolejności musiały ustalić podstawy prawne swojego działania i słusznie uznały, że samo postępowanie stało się po tej dacie już bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. nie mógł wskazać, że prowadząc ponownie sprawę należy niezależnie od obowiązujących w sprawie przepisów po tej dacie stosować dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 7 lipca 18994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Takiej wytycznej w tym wyroku (uzasadnieniu) nie zawarto.
Tym samym Sąd w tej sprawie nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy administracji i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.