II SA/KR 370/23

II SA/Kr 370/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-07-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2023 r. sprawy ze skargi D. S. i P. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 19 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.25.10.2022.MA w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z dnia 24 marca 2021 r. nr 111/2021 działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych dla T. Spółdzielni Mieszkaniowej dla zamierzenia budowlanego obejmującego: wykonanie zadaszeń nad dziewięcioma balkonami mieszkań w poziomie ostatniej kondygnacji oraz siedmiu sztuk balustrad na przedłużonych balkonach nad loggiami, istniejącego wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] usytuowanego na terenie obejmującym działkę nr [...] obręb [...] położonym w T. przy ul. [...].
Wnioskiem z dnia 21 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego) D. i P. S. zwrócili się w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego powyżej wskazaną decyzją. Stwierdzili, że jako właściciele i współwłaściciele części wspólnych nieruchomości nie brali udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym.
W piśmie z dnia 5 września 2021 r. wnioskodawcy wyjaśnili, że o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa dowiedzieli się w dniu 24 czerwca 2021 r.
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Tarnowa wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z dnia 23 marca 2022 r. nr WAB-IV.6740.54.2021.KM działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 24 marca 2021 r.
W uzasadnieniu organ podał, że w postępowaniu zwykłym jako strona występował wnioskodawca, a zarazem zarządca nieruchomości – T. Spółdzielnia Mieszkaniowa. Organ stwierdził, że przedmiotem postępowania był montaż nowych elementów budynku poprawiających komfort jego użytkowania - daszków nad balkonami mieszkań zlokalizowanych w poziomie ostatniej kondygnacji, zabezpieczających przed czynnikami atmosferycznymi oraz zwiększenie powierzchni użytkowej istniejących balkonów poprzez montaż nowych balustrad zabezpieczających, przy jednoczesnym wykorzystaniu istniejących płyt stropowych nad loggiami mieszkań znajdujących się na niższej kondygnacji budynku. Złożone przez T. Spółdzielnię Mieszkaniową oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiące podstawę do wydania pozwolenia na budowę, było prawidłowe. Spółdzielnia mieszkaniowa sprawującą zarząd w oparciu o art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych jest uprawniona do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli D. i P. S. zarzucając naruszenie art. 40 § 1 K.p.a. poprzez przesłanie zaskarżonej decyzji w jednym egzemplarzu i w jednej kopercie dla dwóch stron postępowania. Kolejno wskazali na naruszenie art. 149 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania co do istoty sprawy, a także art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie polega na rozbudowie balkonów, wadliwą interpretację art. 28 ustawy Prawo budowlane oraz art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, naruszenie art. 7 i art. 77 w związku z art. 80 K.p.a., a także art. 81 i art. 107 § 3 K.p.a. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 19 stycznia 2023 r. nr WI-I.7840.25.10.2022.MA utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 tej ustawy według stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ustalił, że działka inwestycyjna nr [...] w części [...] należy do T. Spółdzielni Mieszkaniowej. Nieruchomość ta zabudowana jest wolnostojącym wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym o pięciu kondygnacjach (informacja powzięta z księgi wieczystej). Wnioskodawcy są właścicielami wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się na parterze przedmiotowego budynku. Kwestią sporną w okolicznościach niniejszej sprawy była odpowiedź na pytanie, czy przedmiotowe zamierzenie budowlane oddziałuje na lokal mieszkalny należący do wnioskodawców.
Projektowana inwestycja polega na wykonaniu zadaszeń nad dziewięcioma balkonami mieszkań w poziomie ostatniej kondygnacji, oraz siedmiu sztuk balustrad na przedłużonych balkonach nad loggiami istniejącego wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...], usytuowanego na terenie obejmującym działkę nr [...] obręb [...] położonym w T. przy ul. [...].Zadaszenia będą wykonane z poliwęglanu komorowego o grubości 10 mm. Z kolei balustrady będą montowane na przedłużonych balkonach nad loggiami, a więc od drugiej kondygnacji. Zadaszenia nad istniejącymi balkonami nie będą przesłaniały ani zacieniały okien w lokalu skarżących, gdyż będą one montowane nad balkonami na piątej kondygnacji, a mieszkanie skarżących znajduje się na parterze. Będą one montowane nad istniejącymi balkonami, a więc nie będą wprowadzały dodatkowych ograniczeń. To samo odnieść należy do przewidzianych do montażu balustrad. Z projektu budowlanego wynika, że będą one montowane na przedłużonych balkonach nad loggiami. Nie będą zatem w jakikolwiek sposób wpływać na przesłanianie, czy też nasłonecznianie. Płyty balkonowe jak i loggia są elementami istniejącymi, a balustrady będą instalowane na tych elementach.
Organ ocenił, że przedmiotowa inwestycja nie będzie wpływała w jakikolwiek sposób na kwestię użytkowania lokalu skarżących, czego konsekwencją jest, że wnioskującym o wznowienie nie przysługuje przymiot strony.
Skarżący okoliczność zaistnienia ich zdaniem przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. tłumaczą koniecznością wyrażenia przez nich zgody jako współwłaścicieli części wspólnych budynku, w którym realizowane mają być planowane roboty budowlane. W ich opinii [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa nie była uprawniona do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z zastrzeżeniem art. 24 i art. 26. Przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych określa, że zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni dotyczy eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej. Z punktu widzenia Prawa budowlanego kryterium oceny, czy spółdzielnia mieszkaniowa posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane, wynikający ze współwłasności i wykonywanego przez spółdzielnię z mocy ustawy zarządu nieruchomością wspólną, jest to, czy zamierzenie inwestycyjne dotyczy eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej, którą stanowią części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Nie jest więc potrzebne na gruncie Prawa budowlanego rozważanie, czy zarząd wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową, o którym mowa w art. 27 ust. 2 u.s.m., obejmuje czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. W każdym przypadku natomiast, gdy spółdzielnia zamierza podjąć roboty budowlane dotyczące nieruchomości wspólnej, regulowane przepisami Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy roboty te dotyczą eksploatacji i utrzymania części budynku i urządzeń stanowiących nieruchomość wspólną. Powyższe potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym np. sygn. akt II OSK 259/15 oraz sygn. akt II OSK 2394/19, jak również uchwała NSA z dnia 19.10.2015 r. sygn. akt II OPS 2/15, w której to jednoznacznie stwierdził, że spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane (...) w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej.
W ocenie organu roboty budowlane objęte przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę dotyczą eksploatacji i utrzymania części budynku i urządzeń stanowiących nieruchomość wspólną. Przedmiotowe daszki będą chroniły budynek m.in. elewację, wystające części budynku tj. płyty balkonowe przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi tj. deszczem, gradem wzmożonymi opadami śniegu, czy chociażby intensywnym nasłonecznieniem. Montaż daszków to roboty budowlane dotyczące elewacji, która jest częścią wspólną. Zakres przedmiotowej inwestycji nie zmieni parametrów technicznych budynku, a projektowane roboty budowlane w żaden sposób nie ingerują w lokal mieszkalny należący do skarżących.
Wobec powyższego, inwestor składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie był zobligowany do legitymowania się zgodami pozostałych współwłaścicieli budynku objętego tą inwestycją, w tym także zgodą wnioskodawców.
W związku z tym, słusznie nie zostali oni uznani za strony postępowania, a zatem nie spełniła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli D. S. i P. S. zarzucając naruszenie:
1) art. 7 , 77 i 80 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, do czego organ był ustawowo zobowiązany. Postępowania dowodowego nie przeprowadził również organ I instancji, ograniczając wznowione postępowanie do analizy akt sprawy. Konsekwencją powyższego jest rozstrzygniecie sprawy w oparciu o stan faktyczny niezgodny ze stanem rzeczywistym. W zaskarżonej decyzji organ stwierdza, że budynek [...] w T. jest budynkiem pięciokondygnacyjnym, co nie jest zgodne ze stanem rzeczywistym, że mieszkanie, którego skarżący są właścicielami położone jest na parterze budynku (pierwsza kondygnacja), co nie jest zgodne ze stanem rzeczywistym, a ma istotne znaczenia dla sprawy. Balkon którego m.in. dotyczy budowa położony jest bezpośrednio nad mieszkaniem skarżących (trzecia kondygnacja), co ogranicza dopływ dziennego oświetlania do mieszkania. W opinii skarżących żaden przytoczony w uzasadnieniu decyzji fakt dotyczący położenia: mieszkania, ilości kondygnacji, położenia poszczególnych rozbudowanych balkonów, daszków nie jest zgodny ze stanem rzeczywistym;
2) art. 9 i 11 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek (oprócz dowolnej interpretacji art. 27 ust 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych) utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa;
3) art. 28 K.p.a. i art. 28 ust 2 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i uniemożliwienie skarżącym udziału w postępowaniu w charakterze stron postępowania. Cytowane wyżej przepisy nie wymagają naruszenia interesu prawnego współwłaściciela, aby był on stroną postępowania o wydanie decyzji pozwolenia na budowę prowadzoną w budynku, którego jest współwłaścicielem części wspólnych. Wystarczającym jest, że budowa dotyczy interesu prawnego. Budowa dotyczy między innymi balkonu położonego bezpośrednio nad mieszkaniem skarżących. Wojewoda Małopolski jako organ odwoławczy, nie przywołał podstawy prawnej, jak również nie uzasadnił takiego rozstrzygnięcia. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa jest tylko, tak jak i skarżący, współwłaścicielem części wspólnych;
4) art. 75 i 80 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodów między innymi na okoliczność dysponowania przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową nieruchomością [...] w T. na cele budowlane. Uprawnienie to zostało przez skarżących zakwestionowane na podstawie przepisu art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. 9 września 2017 r. nowelizacją ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, ustawodawca zwiększył uprawnienia właścicieli lokali, a ograniczył uprawnienia spółdzielni do decydowania o czynnościach przekraczających zakres zwykłego zarządu. Na wykonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu spółdzielnia musi posiadać zgodę właścicieli lokali. Rozbudowa, przebudowa, wszelkie inwestycje, nie wchodzą w zakres czynności zwykłego zarządu. Zakres zwykłego zarządu to tylko i wyłącznie eksploatacja i bieżące utrzymanie nieruchomości (art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych). Organ odwoławczy Wojewoda Małopolski, zobowiązany był przeprowadzić dowód na tą okoliczność. Roboty budowlane w budynku [...], na wykonanie których udzielono pozwolenia na budowę były czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu. Dwukrotne powiększenie balkonów zwiększa kubaturę brutto (Polska Norma PN-ISO 9836:1997,pkt 5.2.2), a więc jest rozbudową, łub co najmniej przebudową (zwiększenie obciążenia). Tym samym za chybione należy uznać zawarte w uzasadnieniu decyzji zaliczenie przez organ odwoławczy robót budowlanych, o których mowa powyżej do czynności zwykłego zarządu związanego z bieżącym utrzymaniem nieruchomości;
5) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie decyzji oparto na podstawie faktów niezgodnych ze stanem rzeczywistym. Brak uzasadnienia faktycznego i prawnego;
6) art. 27 ustęp 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez oczywiście wadliwą interpretację i rozstrzygnięcie, że [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa miała prawo złożyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością [...] na cele budowlane. Zdaniem Wojewody Małopolskiego dysponowała takim prawem bez względu na to czy zamierzenie budowlane przekraczało zakres zwykłego zarządu, jeżeli dotyczy to utrzymania i eksploatacji nieruchomości. Zaliczenie wykonanych robót budowlanych (powiększenia balkonów, daszki) do czynności eksploatacji i utrzymania nieruchomości nie znajduje żadnego uzasadnienia. Nie można bowiem utrzymywać rzeczy w stanie nie pogorszonym jeżeli ta rzecz (część elementu budynku) w chwili wystąpienia o pozwolenie na budowę nie istnieje. Elementy budynku o pozwolenie na budowę których wystąpiła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa służą tylko i wyłącznie 19 właścicielom i użytkownikom lokali i nie maja żadnego związku z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w stanie niepogorszonym. Przytoczone w uzasadnieniu decyzji Wojewody Małopolskiego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało wydane w stanie prawnym, który nie obowiązywał w dacie wydania decyzji. Nowelizacja art 27 ustęp 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych obowiązująca od 9 września 2017 r. (a więc obowiązującej w dacie wydania decyzji) przyznała większe prawa właścicielom lokali, a ograniczyła uprawnienie spółdzielni jako zarządcy tylko do wykonywania czynności dotyczących eksploatacji i bieżącego utrzymania nieruchomości. Bez wątpienia wystąpienie [...] Spółdzielni Mieszkaniowej o pozwolenie budowę musiało posiadać zgodę właścicieli lokali. Powiększenie balkonów (rozbudowa, przebudowa) zwiększa równocześnie części wspólne nieruchomości, których koszt jest pokrywany przez wszystkich właścicieli. Powiększenie części wspólnych jest czynnością przekraczająca zakres zwykłego zarządu.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 27 czerwca 2023 r. (data stempla pocztowego) skarżący uzupełnili skargę. Wskazali między innymi, że pozwolenie na budowę nie zezwalało na dwukrotne powiększenie balkonów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wznowionego, na podstawie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art.149 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Organ zobowiązany jest do podjęcia takiego postanowienia wtedy, gdy strona wskazuje we wniosku o wznowienie ustawową podstawę wznowienia.
Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na tym etapie postępowania organ administracyjny może dopiero przeprowadzić merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie co do tego, czy przysługiwał mu przymiot strony postępowania. Właściwą formą negatywnego rozstrzygnięcia kwestii przysługiwania stronie wnoszącej wniosek o wznowienie postępowania przymiotu strony jest decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 1747/07, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej NSA).
Dlatego też, o ile prawidłowym by było ustalenie organu, że w kwestionowanym postępowaniu zwykłym wnioskującemu o wznowienie nie służył przymiot strony, decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej byłaby zgodna z prawem.
Ocenić zatem należy prawidłowość tego ustalenia.
Na wstępie wskazać należy, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 kpa (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 Prawa budowlanego. W przepisie tym pojęcie strony zostało zbudowane na enumeratywnym i wyczerpującym wyliczeniu podmiotów, którym przyznano ten status, a nie na ogólnej formule interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 kpa, są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 28.03.2007 r., II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12).
Przez obszar taki rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Oddziaływanie obiektu w rozumieniu art.3 pkt 20 prawa budowlanego nie jest tożsame z powstaniem pewnych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich w związku z realizacją inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 7.02.2008 r. sygn. II OSK 2010/06 , Lex 383755). W ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. (por. wyrok NSA z dnia 9.10.2007 r., II OSK 1321/06, LEX nr 347949 ; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4.07.2006 r.,VII SA/Wa 121/06, LEX nr 243787; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.12.2005 r., VII S.A./WA 736/05 , Lex nr 196274; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.11.2005 r., VII Sa/Wa 786/05 , Lex nr 198955; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.06.2006 r., VII S.A./Wa 1454/05, Lex nr 214065).
Skarga jest niezasadna.
Podkreślenia wymaga, że wniosek o wznowienie dotyczył postępowania zakończonego decyzją z dnia 24 marca 2021 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych dla [...] Spółdzielni Mieszkaniowej dla zamierzenia budowlanego obejmującego: wykonanie zadaszeń nad dziewięcioma balkonami mieszkań w poziomie ostatniej kondygnacji oraz siedmiu sztuk balustrad na przedłużonych balkonach nad loggiami, istniejącego wielorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w T..
Tak więc przedmiotem decyzji był wyłącznie montaż zadaszeń i balustrad. Skoro w decyzji użyto sformułowania "wykonanie balustrad na przedłużonych balkonach", to oznacza, że przedmiotem pozwolenia na budowę nie było wykonanie robót budowlanych polegających na przedłużeniu balkonów, ale wyłącznie zamocowanie do nich balustrad. Wskazana treść udzielonego pozwolenia na budowę wynika również z zatwierdzonego przez organ projektu budowlanego. Jeżeli więc faktycznie doszło do "rozbudowy balkonów" to kwestia ta nie podlegała badaniu ani we wznowionym przez organ postepowaniu, ani też przez Sąd.
Jedynie zatem w zakresie udzielonego pozwolenia na budowę organ mógł weryfikować kwestionowaną decyzję.
Skarżący łączyli ziszczenie się przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. z okolicznością niewyrażenia przez nich jako współwłaścicieli części wspólnych budynku, zgody na dysponowanie przez Spółdzielnię nieruchomością na cele budowlane. Organ ustalił, że w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa jako tytuł do tego uprawniający podała: "Zarząd Nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi własność Spółdzielni wykonywanym przez Spółdzielnię jako Zarząd powierzony – art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Spółdzielniach Mieszkaniowych". Prawidłowość tego oświadczenia skarżący zakwestionowali we wniosku o wznowienie postępowania.
Zauważyć w związku z tym należy, że czym innym są ewentualne wadliwości złożonego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym innym spełnienie się przesłanki z art.145 § 1 pkt 4) K.p.a.
Stosownie do przepisu art.27 ust.2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 września 2017 r. (Dz.U.2020.1465 t.j. z dnia 2020.08.27) zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio.
Zgodnie z art.22 ustawy o własności lokali czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności:
1) ustalenie wynagrodzenia zarządu lub zarządcy nieruchomości wspólnej;
2) przyjęcie rocznego planu gospodarczego;
3) ustalenie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu;
4) zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej;
5) udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego;
5a) udzielenie zgody na zmianę wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej;
6) dokonanie podziału nieruchomości wspólnej;
6a) nabycie nieruchomości;
7) wytoczenie powództwa, o którym mowa w art. 16;
8) ustalenie, w wypadkach nieuregulowanych przepisami, części kosztów związanych z eksploatacją urządzeń lub części budynku służących zarówno do użytku poszczególnych właścicieli lokali, jak i do wspólnego użytku właścicieli co najmniej dwóch lokali, które zaliczane będą do kosztów zarządu nieruchomością wspólną;
9) udzielenie zgody na podział nieruchomości gruntowej zabudowanej więcej niż jednym budynkiem mieszkalnym i związane z tym zmiany udziałów w nieruchomości wspólnej oraz ustalenie wysokości udziałów w nowo powstałych, odrębnych nieruchomościach wspólnych;
10) określenie zakresu i sposobu prowadzenia przez zarząd lub zarządcę, któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w sposób określony w art. 18 ust. 1, ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Zgodnie zaś z ust.4 tego przepisu połączenie dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości w jedną nieruchomość lub podział lokalu wymaga zgody właścicieli lokali wyrażonej w uchwale. Odpowiednie stosowanie art. 22 ust. 2 u.w.l. do czynności przekraczających zwykły zarząd będzie zatem zasadniczo obejmowało czynności wymienione w art. 22 ust. 3 pkt 4–6a, 9–10 oraz w ust. 4 u.w.l.
Zauważyć także należy, co ma znaczenie dla oceny aktualności dorobku orzecznictwa odnoszącego się do tego przepisu, że przepis art.27 ust.2 do dnia 9 września 2017 r. miał następującą treść: "Zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio". Tak więc dopiero od dnia 9 września 2017 r. do zarządu powierniczego sprawowanego przez spółdzielnie mieszkaniową stosuje się odpowiednio art. 22 ustawy o własności lokali.
W odniesieniu do poprzedniego brzmienia przepisu art.27 ust.2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym sposób zarządzania nieruchomością przez spółdzielnię mieszkaniową nie zależał od tego, czy zarządzenie łączyło się z wykonaniem czynności dotyczących zwykłego zarządu nieruchomością wspólną czy też czynności przekraczających zwykły zarząd. Przyjmowano, że spółdzielnia mieszkaniowa jest uprawniona do sprawowania obu rodzajów zarządu, gdyż zarząd powierzony, o którym mowa w art. 27 u.s.m., obejmuje zarówno czynności zwykłego zarządu, jak i te, które przekraczają zakres zwykłego zarządu w odniesieniu do nieruchomości wspólnej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r., III CZP 122/13, OSNC 2015, Nr 1, poz. 3 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2020 r., I CSK 276/17, z dnia 21 lutego 2020 r., I CSK 267/17 oraz z dnia 9 lipca 2020 r., I CSK 257/17 i tam przywoływane orzecznictwo).
Z kolei w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 7 sędziów NSA W-wa z dnia 13 listopada 2012 r., II OPS 2/12, LEX nr 1226666 wyrażono następujący pogląd: "Wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.) zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Zarząd spółdzielni nie musi mieć zgody wszystkich właścicieli mieszkań, gdy załatwia formalności związane z remontem budynku." W uchwale wyjaśniono, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Definicję pojęcia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawiera art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego; wynika z niej, że przez prawo to należy rozumieć tytuł prawny do nieruchomości wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rozumiane jako uprawnienie do wykonywania robót budowlanych wynikające z prawa własności (użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego), może odnosić się do różnego rodzaju robót budowlanych (zamierzeń budowlanych), a więc w każdym przypadku, gdy inwestor zamierza podjąć określone roboty budowlane, konieczne jest dokonanie oceny, czy z uwagi na rodzaj zamierzenia budowlanego inwestor dysponuje takim prawem do nieruchomości, które pozwala na wykonanie tego zamierzenia. Oznacza to, że gdy spółdzielnia mieszkaniowa jest współwłaścicielem części wspólnych nieruchomości (budynku, w którym wyodrębniono lokale będące własnością innych osób) i gdy spółdzielnia wykonuje zarząd taką nieruchomością na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, zakres prawa spółdzielni do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zależy od tego, czy określone zamierzenie budowlane wynika z obowiązków i uprawnień spółdzielni sprawującej zarząd nieruchomościami wspólnymi. Skoro na spółdzielni mieszkaniowej spoczywają obowiązki w zakresie eksploatacji i utrzymania oraz remontu budynku (art. 4 ust. 4 i art. 61 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych), to spółdzielnia w ramach sprawowanego zarządu ma prawo do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w tym zakresie. Sąd stwierdził, że pełniejszą realizację norm konstytucyjnych (tj. art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3, a także art. 64 ust. 2 Konstytucji) zapewnia takie rozumienie przepisu art.27 ust.2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, zgodnie z którym spółdzielnia mieszkaniowa nie jest upoważniona do dokonywania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu bez uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej.
Na marginesie zauważyć tylko pozostaje, że przepis art.4 ust.1 reguluje obowiązki członków względem spółdzielni. Przepis ten stanowi, że członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali, są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Spółdzielnia ma natomiast obowiązek (art.1 ust.3 u.s.m.) zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków.
Również w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2015 r., II OPS 2/15, LEX nr 1814287 wyjaśniono, że: "Spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej."
Podkreślenia jednakże wymaga, że uchwały te podjęte zostały w innym stanie prawnym i nie dotyczą kwestii ustalenia interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym podmiotów, których udział w nieruchomości wspólnej zarządzany jest przez spółdzielnię mieszkaniową.
W sprawach dotyczących udziału członków wspólnot mieszkaniowych w postępowaniach administracyjnych dotyczących procesu budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną (niezależnie od udziału samej wspólnoty), w orzecznictwie powszechnie przyjmowany jest pogląd, że zasadą jest uznawanie w tych sprawach za stronę postępowania wyłącznie wspólnoty, którą reprezentuje zarząd. Jako wyjątek dopuszcza się uznanie za stronę tego postępowania, niezależnie od występującej w tym postępowaniu wspólnoty, właściciela lokalu, który jednakże musi wykazać się własnym, indywidualnym interesem prawnym. W związku z treścią art. 27 ust. 2 u.s.m. pogląd ten odpowiednio dotyczy także spółdzielni mieszkaniowych (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r., sygn. II OSK 1673/18, LEX nr 3170165).
Dla wykazania swojej legitymacji procesowej właściciel lokalu powinien przedstawić okoliczności świadczące o wpływie danej inwestycji budowlanej na jego indywidualne prawa związane z funkcjonowaniem i korzystaniem z danego lokalu w zakresie chronionym przez przepisy Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, a skarżący nie wskazywali na żadne negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na ich lokal mieszkalny, w zakresie regulowanym przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W istocie cała argumentacja skarżących, mająca stanowić podstawę do jego udziału w sprawie, sprowadzała się do wskazania, że dysponuje on spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu w budynku, planowane roboty są czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu, na które skarżący nie wyrazili zgody i już tylko z tego tytułu posiadał interes prawny w postepowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego roboty w częściach wspólnych budynku. Warto przytoczyć w tym miejscu pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 10 marca 2022 r., sygn. II OSK 957/19, LEX nr 3328829, zgodnie z którym "dla wykazania własnego interesu prawnego nie jest wystarczające powołanie się przez właściciela lokalu na fakt, że budynek w którym posiada lokal położony jest w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Taki bowiem argument mógłby podnieść każdy członek spółdzielni, co prowadziłoby do tego, że w postępowaniu przed organem w sprawie pozwolenia na budowę występowaliby obok spółdzielni także właściciele poszczególnych lokali. Należy także wyjaśnić, że znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny do bycia stroną postępowania administracyjnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę".
Nie ulega również wątpliwości, że roboty objęte kwestionowanym pozwoleniem na budowę miały być wykonywane w częściach wspólnych budynku. Z projektu budowlanego wynika, że daszki te miały być mocowane do warstwy konstrukcyjnej zewnętrznej ściany budynku, a balustrady - do ścian i płyty balkonu.
Skarżący nie wykazali się posiadaniem interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym w/w robot budowlanych.
Dlatego też zaskarżona decyzja, której podstawą było ustalenie, że wobec braku wykazania przez skarżących przymiotu stronu nie zaistniała przesłanka z art.145 K.p.a., jest prawidłowa.
Ewentualne wadliwości złożonego przez Spółdzielnię oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowią zupełnie inne zagadnienie. Do badania prawidłowości tego oświadczenia organ mógłby jednakże przejść dopiero wtedy, gdyby uznał, że skarżący bez własnej winy nie brali udziału w kwestionowanym postępowaniu. Stwierdzając brak ziszczenia się przesłanki wznowieniowej nie mógł oceniać prawidłowości przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi w tej kwestii, stwierdzić należy, że gdyby przyjąć hipotezę, że objęte kwestionowaną decyzją roboty budowlane były czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu, to oznaczałoby, że Spółdzielnia nie legitymowała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a dla uzyskania pozwolenia na budowę musiałaby się wykazać odpowiednią uchwałą. Jej brak powodowałby odmowę udzielenia pozwolenia budowę.
Rzecz jednak w tym, że okoliczność ta jest prawnie irrelewantna dla kwestii braku udziału skarżących w kwestionowanym postępowaniu w charakterze stron.
Ewentualna konieczność poddania pod głosowanie zamiaru budowlanego Spółdzielni i podjęcie stosownej uchwały, nie powoduje sama przez się nabycia przez skarżących przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. O tym przesądza bowiem wyłącznie kwestia posiadania interesu prawnego w tym postępowaniu.
Nie jest zasadny zarzut skargi naruszenia art. 7 , 77 i 80 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i rozstrzygniecie sprawy w oparciu o stan faktyczny niezgodny ze stanem rzeczywistym, art. 9 i 11 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa, art. 75 i 80 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodów na okoliczność dysponowania przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową nieruchomością [...] w T. na cele budowlane, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie decyzji oparto na podstawie faktów niezgodnych ze stanem rzeczywistym.
Wobec powyższego skonstatować należy, że prawidłowe jest ustalenie organu, że działka inwestycyjna nr [...] w części [...] należy do T. Spółdzielni Mieszkaniowej. Nieruchomość ta zabudowana jest wolnostojącym wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym. Organ I instancji ustalił, zgodnie z treścią projektu budowlanego, że montaż daszków projektowano nad balkonami mieszkań zlokalizowanych w poziomie ostatniej kondygnacji, a montaż nowych balustrad zabezpieczających nad loggiami mieszkań znajdujących się na niższej kondygnacji budynku, przy wykorzystaniu istniejących płyt stropowych. Organ odwoławczy, na podstawie księgi wieczystej, ustalił zaś że nieruchomość inwestycyjna zabudowana jest wolnostojącym wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym o pięciu kondygnacjach (informacja powzięta z księgi wieczystej). Wnioskodawcy są właścicielami wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się na parterze przedmiotowego budynku. W aktach elektronicznych organu II instancji znajduje się wypis z księgi wieczystej nr [...], z którego wynika, że działka nr [...] zabudowana jest budynkiem o nr porządkowym: [...] liczba kondygnacji 5. W punkcie "Przeznaczenie budynku" wpisano natomiast: wolnostojący, całkowicie podpiwniczony, w części cztero, pięciokondygnacyjny wielorodzinny budynek mieszkalny. W księdze widnieje również informacja o wyodrębnieniu lokalu nr [...].
Okoliczność, czy budynek ma 4 czy 5 kondygnacji oraz czy lokal skarżących położony jest na parterze czy na I piętrze nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, że montaż daszków projektowano nad balkonami mieszkań zlokalizowanych w poziomie ostatniej kondygnacji (bez znaczenia czy była to IV czy V kondygnacja), a montaż nowych balustrad zabezpieczających - nad loggiami mieszkań znajdujących się na niższej kondygnacji budynku (bez znaczenia czy znajdujących się na parterze czy na I piętrze).
Sąd podziela ocenę organu, że skoro montaż daszków projektowany był na 5 kondygnacji (czy też ostatniej), to w żaden sposób nie mógł oddziaływać na mieszkanie skarżących. Sąd zgadza się również ocenę organu, że skoro z projektu budowlanego wynika, że balustrady będą montowane na istniejących balkonach, to nie będą one w jakikolwiek sposób wpływać na kwestię przesłaniania, czy też nasłoneczniania lokalu skarżących.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący wadliwości sporządzonego uzasadnienia decyzji. Spełnia ono wymogi art.107 § 3 K.p.a., a częściowo wadliwe uzasadnienie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, nie mogło zatem być powodem do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Jak wcześniej już przedstawiono, zarzut dotyczący naruszenia art. 27 ustęp 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez oczywiście wadliwą interpretację i przyjęcie, że [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa miała prawo złożyć oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością [...] na cele budowlane z powołaniem się na ten przepis, jest nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Wykładnia tego przepisu, dokonana przez organ odwoławczy jest rzeczywiście błędna. Przedstawiony pogląd, że "w każdym przypadku natomiast, gdy spółdzielnia zamierza podjąć roboty budowlane dotyczące nieruchomości wspólnej, regulowane przepisami Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy roboty te dotyczą eksploatacji i utrzymania części budynku i urządzeń stanowiących nieruchomość wspólną" z powołaniem się na przedstawione wyżej uchwały, dotyczy stanu prawnego sprzed 9 września 2017 r. Z tego samego powodu wadliwe jest twierdzenie, że "kwestią kluczową w niniejszej sprawie jest ustalenie czy roboty budowlane objęte przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę dotyczą eksploatacji i utrzymania części budynku i urządzeń stanowiących nieruchomość wspólną". Ewentualna wadliwość tego oświadczenia nie mogła mieć żadnego wpływu na ziszczenie się przesłanki wznowieniowej - nie brania udziału w sprawie bez swojej winy.
Zatem tylko na marginesie, odnosząc się do zarzutu skargi, zdaniem Sądu, wykonanie robót budowlanych objętych kwestionowaną decyzją (ocenionych przez organ odwoławczy jako dotyczących eksploatacji i utrzymania części budynku) nie stanowiło czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu. Katalog czynności wymienionych w art.22 ustawy o własności lokali jako przekraczających zakres zwykłego zarządu wskazuje, że nie mieszczą się w nim drobne roboty budowlane polegające na montażu niewielkich daszków nad balkonami i montaż balustrad na istniejących już balkonach. Wykonanie projektowanych daszków niewątpliwie spowoduje lepszą ochronę budynku (elewacji, płyt balkonowych) przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, a montaż balustrad poprawi bezpieczeństwo użytkowania budynku.
Wobec powyższego, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.