II SA/Kr 37/24

II SA/Kr 37/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa /przewodniczący/
Mirosław Bator /sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 października 2023 r. nr SKO.ZP/415/498/2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego samowoli urbanistycznej skargę oddala
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 7 września 2023 r. nr SKO.ZP/415/398/2023 działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5, art. 148 § 1, art. 149 § 3 i § 4 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku S. P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją SKO w Krakowie z dnia 19 maja 2023 r. nr SKO.ZP/415/162/2023 – odmówiło wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia 19 maja 2023 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia 28 lutego 2023 r. orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek S. P. w sprawie tzw. "samowoli urbanistycznej" na części działki nr [...] w miejscowości T..
Pismem z dnia 28 lipca 2023 r. S. P. zwrócił się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a. Zdaniem skarżącego, decyzja Kolegium zawierała wadę określoną w tym przepisie. Wskazał, że wyrys dla działki nr [...] zlokalizowanej w T. z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego od dnia 31 sierpnia 2004 r. do dnia 3 marca 2019 r. oraz wyrys z obecnie obowiązującego miejscowego planu od 4 marca 2019 r. są fałszywymi dowodami, gdyż nie są potwierdzone za zgodność z oryginałem.
Organ stwierdził, że zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona powzięła wiadomość o wydaniu rozstrzygnięcia; jest to pewne zdarzenie określane jako akt wiedzy. Miarodajnym dla rozpoczęcia biegu miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż minął termin jednego miesiąca od momentu powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o okolicznościach, które jego zdaniem winny stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania opiera się w istocie na zarzutach dotyczących materiału dowodowego, jakim organy orzekające w sprawie dysponowały i w oparciu o który wydały decyzję, stąd też nie ulega wątpliwości, że wiedzę o materiale dowodowym będącym podstawą rozstrzygnięć obu organów wnioskodawca miał już na etapie składania odwołania. Kolejną okolicznością skutkującą zasadnością odmowy wznowienia postępowania jest, że argumentacja podana we wniosku o wznowienie postępowania jest tożsama z tą, którą wnioskodawca podnosił już w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy T.. Nie są to zatem ani nowe dowody w sprawie, ani też nowe okoliczności, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji przez organy orzekające w sprawie.
Organ podkreślił, że kwestionowana przez stronę decyzja organu I instancji oraz również decyzja Kolegium odnoszą się do zapisów aktu prawa miejscowego, uchwalonego uchwałą nr V/51/2019 Rady Gminy T. z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. - obszar l. Zgodnie z tym planem, działka nr [...] położona jest w określonych jednostkach strukturalnych opisanych w obu decyzjach. Tym niemniej podkreślenia wymaga, że plan miejscowy nie jest dowodem w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a., ale stanowi wprost przepis prawa miejscowego, który organ administracji publicznej zobligowany jest stosować zgodnie z jego treścią. Stąd też zawarty we wniosku o wznowienie postępowania zarzut dotyczący fałszywości dowodu w postaci przedłożonego do akt sprawy wyrysu z miejscowego planu z wyżej przedstawionych przyczyn jest niemożliwy do uwzględnienia, a więc skutkowałby niezależnie od wcześniej podanych przyczyn, odmową wznowienia postępowania i z tej racji.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył S. P. wskazując, że nieprawdą jest, że powziął wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania po upływie jednego miesiąca, a co za tym idzie, nie zostały spełnione przesłanki formalne do wznowienia postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 26 października 2023 r. nr SKO.ZP/415/498/2023 utrzymało w mocy postanowienie z dnia 7 września 2023 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że trafnie wywodzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w zaskarżonym postanowieniu z dnia 7 września 2023 r., że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki formalne do wznowienia postępowania. Należy podzielić pogląd, że upłynął termin jednego miesiąca od momentu powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o okolicznościach, które jego zdaniem winny stanowić podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej opisaną decyzją. S. P. zarzucił bowiem, że zarówno organ I instancji, jak i Kolegium, orzekały w oparciu o materiał dowodowy fałszywy oraz że organy nie posiadały wymaganej prawem zgody dotyczącej zmiany przeznaczenia terenów leśnych na nieleśne. Wniosek o wznowienie postępowania z dnia 28 lipca 2023 r. opiera się w istocie na zarzutach dotyczących materiału dowodowego, jakim organy orzekające w sprawie dysponowały i w oparciu o który wydały decyzje. Należy zatem podzielić pogląd, że wiedzę o materiale dowodowym będącym podstawą rozstrzygnięć obu organów wnioskodawca miał już na etapie składania odwołania. Ponadto argumentacja wskazana we wniosku o wznowienie postępowania jest tożsama z tą, którą wnioskodawca podnosił już w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy T.. Nie są to zatem ani nowe dowody w sprawie, ani też nowe okoliczności, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji przez organy orzekające w sprawie. Kolegium zaznaczyło, że tryb wznowienia postępowania, stanowiąc nadzwyczajną postać postępowania administracyjnego, służy weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Zatem co do zasady, odmowa wznowienia może nastąpić z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych, tym niemniej z takim zastrzeżeniem, że do odmowy wznowienia postępowania może dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty, bez konieczności dogłębnej analizy żądania można z twierdzeń strony wyprowadzić twierdzenie o braku jakiegokolwiek związku między formułowaną podstawą wznowienia, a treścią decyzji. Taka ocena nie ma charakteru merytorycznego, gdy odnosi się do ustalenia, że wniosek pomimo powoływania przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie spełnia wymagań formalnych, albowiem nie wskazuje, jakie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dacie wydania decyzji i nie były znane organowi.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. P. zarzucając naruszenie:
1/ art. 7 K.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej jako zasady stosowania prawa poprzez tendencyjne prowadzenie postępowania na rzecz Gminy T., sprawcy samowoli urbanistycznej, skutkujące nieuprawnionym utrzymaniem w mocy postanowienia SKO w Krakowie z dnia 7 września 2023 r., w sytuacji, kiedy dowody prawne jak i faktyczne przedstawione przez skarżącego we wniosku z dnia 28 lipca 2023 r. o wznowienie postępowania administracyjnego jak i we wniosku z dnia 26 września 2023 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywały w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 maja 2023 r., obarczona jest wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a.;
2/ art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na "dowolnej ocenie dowodów" dokonanych przez organ, wskazanych przez skarżącego w sytuacji, kiedy to na organie ciąży obowiązek zbadania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wnikliwy, w tym obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu (w tym przypadku obowiązek przeprowadzenia dowodu z oględzin działki nr [...] w T. ) służących prawidłowemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy lub wystąpienie do innych organów czy też instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie, czego oczywiście stronniczy i dyspozycyjny organ zaniechał;
3/ art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a. poprzez jego nieuprawnione zakwestionowanie skarżonym postanowieniem w przedmiotowym stanie rzeczy w sytuacji, kiedy ostateczna decyzja SKO w Krakowie z dnia 19 maja 2023r. wypełnienia znamiona przepisu z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a., a owe znamiona potwierdzają nowe dowody i nowe okoliczności istniejące w dniu wydania niniejszej decyzji nieznane Kolegium, przywołane przez skarżącego we wniosku z dnia 28 lipca 2023 r. o wznowienie postępowania administracyjnego;
4/ art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z wniosku z dnia 28 lipca 2023 r. w taki sposób, iż skarżący utracił całkowicie zaufanie do władzy publicznej;
5/ art. 170 P.p.s.a. poprzez jego zaniechanie, polegające na przeprowadzeniu postępowania z wniosku z dnia 28 lipca 2023 r. i merytoryczne rozstrzygnięcia zaskarżonymi postanowieniami SKO w Krakowie w sytuacji, kiedy gospodarzem owej sprawy był już WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 895/23.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a (który nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie).
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 października 2023 r. jak i poprzedzające je postanowienie tego organu z 7 września 2023 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej "samowoli urbanistycznej" na części działki nr [...] w miejscowości T., wydane zostały z naruszeniem prawa uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Na wstępnie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania jest dopuszczalne w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w art. 145a-145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. W myśl art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak natomiast stanowi art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., następuje w drodze postanowienia.
Z powyższego wynika zatem, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania może zostać wszczęte jedynie po uprzednim zweryfikowaniu dopuszczalności wznowienia postępowania, samo zaś złożenie wniosku o wznowienie postępowania, nie wszczyna, niejako automatycznie, postępowania o wznowienie postępowania. W pierwszej kolejności organ bada zatem przesłanki formalne wniosku o wznowienie postępowania, a zatem ustala czy wniosek pochodzi od podmiotu uprawnionego do żądania wznowienia postępowania, czy dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku. Jeżeli zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a.
Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydawane jest w sytuacji, gdy żądający wznowienia postępowania nie spełnił przesłanek warunkujących wszczęcie postępowania wznowieniowego. Powodami wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania mogą być przyczyny podmiotowe lub przedmiotowe oraz uchybienie przez stronę ustawowemu terminowi określonemu w art. 148 § 1 i 2, art. 145a § 2, art. 145aa § 2 lub w art. 145b § 2 k.p.a., jeżeli nie ma podstaw do jego przywrócenia. Organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w szczególności, gdy w podaniu o wznowienie postępowania w żaden sposób nie wskazano podstawy wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. lub zażądano wznowienia postępowania z przyczyny innej niż ustawowe podstawy wymienione w k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania następuje więc z przyczyn formalnych. Jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze postanowienia odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym (por. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10).
Ponadto z treści art. 148 § 1 k.p.a. wprost wynika, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin ten nie jest zatem liczony od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Natomiast świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Zwrot "dzień w którym strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować nową okoliczność w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami, jakie powinna podjąć strona, aby uzyskać taką wiedzę. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie dochowania terminu niezależnie od generalnego zapatrywania, że to strona winna wykazać, że termin ten zachowała. Istotnym jest bowiem wskazanie, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi o rażącym naruszeniu przez organ prawa, godzącym w zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 28 lipca 2023 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją SKO z dnia 19 maja 2023 r. W swoim wniosku o wznowienie postępowania skarżący zarzucił, że zarówno organ I instancji, jak i Kolegium, orzekały w oparciu o materiał dowodowy fałszywy oraz, że organy nie posiadały wymaganej prawem zgody dotyczącej zmiany przeznaczenia terenów leśnych na nieleśne. Zasadnie stwierdził organ, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 28 lipca 2023 r. opiera się w istocie na zarzutach dotyczących materiału dowodowego, jakim organy orzekające w sprawie dysponowały i w oparciu o który wydały decyzje. Należy zatem podzielić pogląd, że wiedzę o materiale dowodowym będącym podstawą rozstrzygnięć obu organów skarżący miał już na etapie składania odwołania. Ponadto podkreślić należy, że skarżący wniósł do WSA w Krakowie skargę na decyzję SKO w Krakowie z dnia 19 maja 2023 r. podnosząc argumenty niemalże tożsame jak w swoim wniosku o wznowienie postępowania. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 895/23 oddalił powyższą skargę. Sąd podkreślił miedzy innymi, żemiejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym, zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1461). W myśl art. 8 powołanej ustawy, wojewódzki dziennik urzędowy (np. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego) jest dziennikiem urzędowym, podobnie jak Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, czy Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Organem odpowiedzialnym za wydawanie wojewódzkiego dziennika urzędowego jest wojewoda. Skoro miejscowy plan został ogłoszony w dzienniku urzędowym, to nie sposób znaleźć podstaw do nakładania na wojewodę dodatkowego obowiązku uwierzytelniania wypisu czy wyrysu z miejscowego planu przez urząd, przy pomocy którego wojewoda wykonuje swoje zadania i kompetencje. Skarżący zresztą nie zwraca uwagi na jakiekolwiek rozbieżności między tekstem ogłoszonym w dzienniku urzędowym, a tekstem znajdującym się w aktach sprawy.
W konkluzji stwierdzić należy, że uznanie za prawidłowe ustaleń organu administracyjnego w zaskarżonym postanowieniu, że skarżący dowiedział się o okolicznościach podniesionych we wniosku o wznowieniu postepowaniu już na etapie składania odwołania od decyzji Wójta Gminy T. z dnia 28 lutego 2023 r., a więc że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., czyniło bezzasadnym niniejszą skargę. Prawidłowo dostrzeżone przez organ uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania skutkowało stwierdzeniem, że postępowanie to nie może być wznowione i skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę.