II SA/KR 360/03

II SA/Kr 360/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-08-01
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Aldona Gąsecka-Duda /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Kasprzycki
Małgorzata Brachel - Ziaja
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Sygn. powiązane
II OSK 303/07 - Wyrok NSA z 2008-03-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzje I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego B. N. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia po [...] .9.2002r, znak [...] , na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994 roku Prawo Budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000r., póz. 1126 z późniejszymi zmianami ) oraz na podstawie art. 4 ust. pkt 11 w związku z artykułem 38 ustawy z dnia 5.06.1998r. o samorządzie powiatowym ( Dz. U. Nr 91 poz. 578 ze zmianami ) i art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] z dnia [...] .12.2001r. - zatwierdzono projekt budowlany i wydano temu podmiotowi pozwolenie na budowę dla zamierzenia drogowego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] , polegającego na budowie peronu przystankowego wraz z dojściem chodnikowym wzdłuż ulicy od peronu autobusowego do najbliższego przejścia dla pieszych przy ul. [...] w [...] . W osnowie decyzji wskazano inż. B. P. jako autora projektu budowlanego uprawnionego do projektowania w specjalności dróg ( Nr uprawnień - [...]) oraz określono szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych postaci : zabezpieczenia terenu przed dostępem osób trzecich, wykonywania prac budowlanych pod nadzorem osoby uprawnionej i zgodnie z przepisami BHP, przy zastosowaniu się do warunków zawarty w pismach ZUDP z dnia [...] .11.2001 r. znak [...] oraz postanowieniu WGKiOŚ z dnia [...].01.2002 r. znak [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano na złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności pisma o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] .09.2001r., znak [...] oraz wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pisemną zgodą na wejście w teren działki nr [...] obr. [...] Zarządu Dróg i Komunikacji w [...] z dnia [...].12.2004r., znak [...]. Wyjaśniono ponadto , że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] .11.1994r. zmieniającą Uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] ( Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 24, póz. 108) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt budowlany wykonany przez osobę uprawnioną jest kompletny, posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia.
W uzasadnieniu decyzji wskazano także na zarzuty oraz uwagi wniesione przez, strony w toku postępowania do projektowanej inwestycji zaś w ich rozstrzygnięciu wyjaśniono, że inwestor w odpowiedzi na przekazane zarzuty stron w piśmie z dnia [...] .08.2002 r. stwierdza, że wycofuje się z montowania barierek wzdłuż chodnika. Decyzja ta jest podyktowana zbyt dużą ilością wjazdów do posesji przez co bariera ta nie spełniałaby swojego zadania, tak więc sprawa podjęta przez J. J. i Panią E. K. dotycząca ograniczenia parkowania podjazdów przez projektowane barierki jest nieaktualna, przy czym sama szerokość wjazdów jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie odbiega znacząco od obecnie istniejących.
Następnie, w odpowiedzi na zarzuty M. S. przytoczono treść pisma inwestora, który wyjaśnił, że administratorem przystanku jest Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne S.A. w zobowiązane do jego utrzymania w należytej czystości, a w razie niewywiązywania się z tego obowiązku należy o tym fakcie powiadomić odpowiednie służby miejskie, władne do jego egzekucji. Co do utrudnienia wjazdu, czy wyjazdu z posesji inwestor zaznaczał w nim, że autobusy MPK mogą na przedmiotowym przystanku zatrzymywać się tylko i wyłącznie na czas wymiany pasażerów, gdyż jest to przystanek przelotowy, zaś z uwagi na istniejące w tym miejscu oznakowanie poziome wyjazd z istniejących posesji może się odbywać wyłącznie na prawo, a w tym przypadku autobusy często wręcz ułatwiają ten manewr wyłączając prawy pas jezdni z mchu na czas wymiany pasażerów. Podobnie w odniesienie do zastrzeżeń zgłoszonych przez B. N powołano się na wyjaśnienia inwestora, który podał iż nieprawdą jest stwierdzenie, że przystanek jest nielegalny ponieważ o lokalizacji znaków drogowych decyduje i ustawia je w mieście zarządca, takim znakiem jest znak D-15, którego lokalizacja została ustalona w trakcie wizji lokalnej w marcu 1999 r. przy udziale przedstawicieli ZD i K, Policji oraz MPK, a następnie została, zaopiniowana pozytywnie przez Radę Dzielnicy VI oraz zatwierdzona przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, który był w ówczesnym czasie zarządcą ruchu w mieście. Przy lokalizacji przystanku naprzeciwko budynku nr [...] w sąsiedztwie budynku nr [...] przy ul. [...] uwzględniono interes pasażerów korzystających z tego przystanku, bezpieczeństwo ruchu i funkcjonujący w tym rejonie węzeł przesiadkowy. Idea takiego węzła sprowadza się do lokalizacji przystanków w niewielkiej odległości od siebie. Jedyna alternatywą dla zmiany lokalizacji powyższego przystanku jest cofniecie go w okolicę wiaduktów, co mija się z ideą węzła przesiadkowego zmuszając pasażerów do pokonywania znacznych odległości pomiędzy przystankami i stanowi poważną niedogodność zwłaszcza dla ludzi starszych. Na pętli tramwajowej "[...] " oprócz zadaszeń dla pasażerów funkcjonuje pasaż handlowo gastronomiczny, które to obiekty są zapleczem dla tego węzła przesiadkowego.
Dalej - w odpowiedzi na zarzut dotyczący braku ekspertyzy o wpływie projektowanej inwestycji na środowisko podano, że podstawą wymagania przedłożenia takiego opracowania jest Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998r. w sprawie określenie rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ( Dz. U. Nr 93 poz. 589/z późniejszymi zmianami ). Zgodnie z tym rozporządzeniem przystanek nie należy do inwestycji szkodliwych lub mogących pogorszyć stan środowiska.
Odnośnie pozostałych zarzutów B. N. wskazano, że jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlane, obowiązek nakazany decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2001r. został wykonany. Rozebrana też została wiata przystankowa, w sprawie której postępowanie zakończyło się decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2000r. Co do powstałych uszkodzeń w budynku sprawę należy skierować na drogę cywilnoprawną. Przedłożony do zatwierdzenia projekt peronu autobusowego polega na utwardzeniu zdewastowanego obecnie trawnika, wykonania dojść pieszych, uporządkowanie zielem oraz przebudowę wjazdów do posesji po przez ułożenie kolorowej kostki brukowej, co niewątpliwie będzie miało wpływ na podniesienie estetyki i bezpieczeństwa użytkowników.
Powyższa decyzja została zaskarżona w terminie przez B. N. w drodze odwołania, w którym zarzucał on jej wydanie z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 39 ust. I. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 5 ust. 2 pkt 3 oraz 4 Prawa
budowlanego, jak również art. 64 §2 k.p.a.
Skarżący podnosił, że projektowana inwestycja to próba zalegalizowania nielegalnie funkcjonującego przystanku autobusowego objętego decyzją o rozbiórce w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2001 r. nr [...] oraz decyzją Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...].03.2001r. Tak inwestor, jak i organ pierwszej instancji błędnie uznali, że przystanek autobusowy to wyłącznie znak D-15, a przecież nie może istnieć przystanek bez odpowiedniego miejsca dla postoju i pobytu pasażerów, bez koszy na śmieci, drogi dojścia a także nie jest obojętne to, gdzie taki przystanek zlokalizowano. Nowa lokalizacja przystanków komunikacji zbiorowej wraz z wiatami dla pasażerów choć znajduje się w pasie drogowym wymaga pozwolenia na budowę po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Budowa peronu przystankowego w miejsce zieleńca nie stanowi robót remontowych, przywracających drodze jej pierwotny stan, ani też konserwacyjnych, porządkowych czy innych, zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, ani też robót związanych z utrzymaniem ruchu, lecz jest nową inwestycja i budową nowego obiektu budowlanego, w sposób zasadniczy zmieniającą sposób użytkowania terenu. Peron przystankowy to w myśl art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego urządzenie budowlane związane z obiektami budowlanymi, a inwestor błędnie powołuje się na art. 29 ust. 2 pkt 7
Zarówno inwestor jak i organ pierwszej instancji w decyzji całkowicie pomijają podniesiony zarzut złamania art. 5 ust. l pkt 6 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, przy czym istniejący, nielegalny przystanek funkcjonuje już trzy lata. W tym czasie przyczynił się on do katastrofalnej dewastacji otoczenia oraz spowodował liczne szkody na sąsiadujących posesjach, a pomimo wnoszonych wielokrotnie skarg do Policji, Straży Miejskiej, Zarządu Dróg i Komunikacji, Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, MPK, Prezydenta Miasta [...] A. G. i dwukrotnych spotkań się z P. Prezydentem A. stan rzeczy nie uległ zmianie, co pomija organ pierwszej instancji. Skarżący opisywał wszelkie negatywne konsekwencje istniejącej sytuacji oraz zarzucał , że organ pierwszej instancji nie ustosunkował się również do zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. , związanego z nieuzupełnieniem przez inwestora w wymaganym terminie wniosku w kwestii wycięcia drzew i krzewów. Skarżący uznawał również za tendencyjne prowadzenie przedmiotowej sprawy przez jedną jednostkę organizacyjna i Urzędu Miasta [...] na rzecz takiej samej jednostki tego podmiotu, co doprowadziło do zajęcia przez organ pozycji strony oraz naruszenia art. 7, 8 i 9 l k.p.a.-Jako przejawy zarzucanego stanu rzeczy skarżący wskazywał dwa pisma o wszczęcie postępowania administracyjnego, zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o wzizt , utrudnianie skarżącemu dostępu do akt przez odmowę ich udzielenia lub udostępnienie akt niekompletnych, niezszytych i nieponumerowanych, a także kierowanie w czasie ich przeglądania złośliwych uwag.
Decyzją Wojewody [...] z dnia 3.01.2003r., znak [...] na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 106, pz. 1126 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. N. od decyzji Nr [...] z dnia [...] .09.2002r., znak [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego orzeczenia podano iż po analizie zarzutów odwołania i akt sprawy należało stwierdzono, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było postępowanie administracyjne organu nadzoru budowlanego w związku z rozpoczętymi robotami budowlanymi dotyczącymi budowy wiaty przystankowej przy ul. [...], zostało zakończone, a wiata przystankowa rozebrana. Inwestor wykazał się tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opiniami. Inwestycja polegająca na wykonaniu robót budowlanych nowych nawierzchni dróg i chodników w obszarze drogi publicznej jest zgodna z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] , w którym według zapisu planu oznaczonego symbolem KT jest to obszar tras komunikacyjnych, zgodnie z § 24 uchwały nr 58 Rady Miasta [...] w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] . Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza naruszeniu art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i art. 32 ust. 4 w związku z art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zmienia się sposób zagospodarowania terenu, a zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie stwierdza się również aby nastąpiło naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 3, gdyż w pasie drogowym na podstawie przedmiotowej decyzji ma być realizowana odpowiednia nawierzchnia chodników, wjazdów na działki i peronu przystankowego, a mając na uwadze projekt budowlany brak podstaw do przyjęcia by następowało uniemożliwianie stronom dostępu do drogi publicznej. Zatwierdzona dokumentacja zawiera wymagane uzgodnienia, w tym także dotyczące istniejącej zieleni projektowanej do wycinki, przesadzenia i nowoprojektowanej . Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa budowlanego, nie można oceniać słuszności zamiaru inwestycyjnego inwestora, w tym przypadku co do organizacji ruchu drogowego, czy umiejscowienia na trasie komunikacyjnej przystanków komunikacji miejskiej oraz ustalania ich ilości.
Wnosząc w terminie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] .01.2003r., znak [...] B. N. zarzucał naruszenie art. 7, 8 i 10 k.p.a. , a także art. 5 ust. 2 pkt 3 oraz 4 Prawa budowlanego, jak również art. 32 ust. 4 tej ustawy związku z art. 39 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarżący wskazywał jako uchybienie niezawiadomienie go przez organ odwoławczy o prowadzonym postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło mu zaznajomienie się z aktami sprawy. Uznając powyższe za istotne podkreślał związek pomiędzy inwestorem jako jednostką Urzędu Miasta [...] , a organem pierwszej instancji, który w prowadzonym postępowaniu utrudniał skarżącemu dostęp do akt , bądź udzielał je w postaci budzącej wątpliwości w zakresie ich kompletności, co było przedmiotem skargi. B. N. wskazywał, iż organ drugiej instancji nie wyjaśnił dostatecznie sprawy i nie odniósł się do zarzutu art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, błędnie wywodząc, że nie ograniczono skarżącemu dostępu do drogi publicznej, bez analizy kwestii ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Skarżący wyjaśniał, że w jego przypadku kwestie te są szczególnie istotne z uwagi na lokalizacje w promieniu 20 metrów od jego domu 3 przystanków autobusowych i jednego tramwajowego. Na przystanku objętym pozwoleniem na budowę zawartym w skarżonej decyzji, działającym nielegalnie od 1999 r., zatrzymuje się 9 linii autobusowych w tym dwie kończące bieg należących do [...] S.A. oraz ok. 10 linii innych przewoźników np. KPPU 5 linii. Przystanek ten zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie budynku tak, że autobusy zatrzymują się i parkują, w odległości nieraz 5 m od jego okien, zaś metodą faktów dokonanych na niewielkim obszarze pozbawionym całkowicie infrastruktury obsługi podróżnych, urządzono duży dworzec przesiadkowy na kilkadziesiąt linii autobusowych i kilka tramwajowych. Zatrzymujące się pod oknem, a często również parkujące z włączonymi silnikami autobusy, wydzielają ogromne ilości spalin i hałasu czym zdegenerowały i zatruły otoczenie, wibracje pracujących silników powodują uszkodzenia budynku skarżącego oraz zakłócają spokój w jego domu i firmie, uniemożliwiają wjazd i wyjazd z posesji poprzez parkowanie na wprost wyjazdu, zaś organy mając tego pełną świadomość wydają w przedmiotowej sprawie decyzje nie obligując nawet inwestora do przeprowadzenia analizy i badań nad wpływem oraz skutkami wynikłymi z eksploatacji projektowanej inwestycji na środowisko. Zaniechanie przez organ pierwszej instancji w porozumieniu z inwestorem żądania ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pomimo wyraźnej dyspozycji art. 32 ust. 4 pkt l Prawa budowlanego w związku z art. 39 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest także sprzeczne ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartym w decyzji [...] z dnia [...] .02.2001 r. w sprawie rozbiórki wiaty przystankowej, w myśl którego "nowa lokalizacja przystanków komunikacji zbiorowej wraz z wiatami dla pasażerów, choć znajduje się w pasie drogowym, wymaga pozwolenia na budowę po uzyskaniu decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na fakt, iż nie każde miejsce w pasie drogowym nadaje się na lokalizację przystanku i organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu bada czy ze względu na bezpieczeństwo ruchu pojazdów, zastawienie dojazdu do posesji .będących w bezpośrednim sąsiedztwie przystanku, jak również ze względu na przepisy p. poż. (... )" .Nie jest również prawdą że organy Prezydenta Miasta [...] działaj ą dla dobra społeczeństwa, gdyż buduje się nowe przystanki bez infrastruktury' dla obsługi pasażerów, których tysiące codziennie oczekując na połączenie, nie mają się gdzie schronić przed warunkami atmosferycznymi, usiąść ani załatwić potrzeb fizjologicznych, zaś wydane stronniczo pozwolenie na budowę próbuje tą sytuację za wszelką cenę zalegalizować .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje .
Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. -następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego, co w niniejszej sprawie oznacza powinność zbadania prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji.
Mając na uwadze treść opisanych wyżej orzeczeń, okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, skargę należy uznać za zasadną wobec skuteczności większości podnoszonych w niej zarzutów, a także z uwagi na wystąpienie innych uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności i wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § l k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, a także przewidziany w art. 107 § l i 3 k.p.a. obowiązek zawarcia w decyzji uzasadnienie faktycznego - które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawnego, zwierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam zb. LEX nr 166546 ).
Obowiązujący w dacie wydania kwestionowanych decyzji art. 32 ust. I ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) przewidywał między innymi, że pozwolenie na budowę obiektu budowlanego mogło być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska ( pkt l ) , uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów ( pkt 2 ), zaś w myśl ust. 4 tego artykułu pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym ( pkt l ), wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( pkt 2 ). Ponadto art. 35 ust. l Prawa budowlanego stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdzał: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z : a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budo wlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane , przy czym w myśl ust. 2 tego artykułu właściwy organ mógł badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5. Nieobojętne dla wyznaczenia ustaleń jakie winny zostać; dokonane w sprawie mającej za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozowania na budowę są także postanowienia zawarte w przepisach wykonawczych, które stanowiły wówczas przepisy rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 43, poz. 430 ) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U.98 Nr 140, poz. 906 ).
Uwzględniając powyższe oraz treść decyzji organu pierwszej instancji należy uznać, że nie odpowiada ona wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Poza powołaniem w osnowie określonych przepisów prawa budowlanego nie zawiera ona żadnych wyjaśnień w kwestii ich zastosowania , a dokonane ustalenia są ogólnikowe i często dowolne.
l tak z niewiadomych przyczyn eksponuje się w niej fakt złożenia przez inwestora przedmiotowego wniosku w okresie ważności pisma o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] .09.2001r., znak [...], które nie jest wymaganą przez przepisy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dowolnym jest stwierdzenie o wykazaniu przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jego pisemną zgodą z dnia [...].12.2004r., znak [...], skoro brak jakichkolwiek ustaleń w sprawie własności i zarządu będącej drogą działki nr [...], nie określono jej kategorii, zaś w aktach nie zgromadzono nawet pełnomocnictwa Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...].07.2001 r. do składania oświadczeń woli w sprawie gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa, o którym mowa w treści powoływanego pisma. Dowolne jest stwierdzenie o wykonaniu projektu budowlanego przez podmiot uprawniony bowiem tak w projekcie, jak i w aktach sprawy brak odpisu decyzji Nr [...] . Nie jest też wiadomym jakich wymaganych i przez które przepisy uzgodnień, pozwoleń oraz sprawdzeń dokonano. W uzasadnieniu decyzji powołano co prawda zasadnicze zarzuty podnoszone przez strony w toku postępowania, ale rozstrzygając o ich zasadności organ pierwszej instancji w dwóch wypadkach nie zajął własnego stanowiska, przytaczając li tylko wyjaśnienie inwestora, przy czym nie podał jaki wpływ na aktualność projektu budowlanego ma wycofanie się tego podmiotu w toku sprawy z zamiaru montowania barierek wzdłuż chodnika.
Równie ogólnikowe oraz dowolne w zakresie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji, który nadto nie odniósł się do szeregu istotnych zarzutów ponoszonych w odwołaniu. W szczególności budzi zastrzeżenia - jako nie poparte analizą obowiązujących przepisów prawa - stwierdzenie o nieistnieniu podstaw do przyjęcia naruszenia art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zmienia się sposób zagospodarowania terenu, a zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zważyć należy bowiem, iż obowiązujący w dacie wydania obu decyzji art. 39 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jednolity Dz.U.z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm. ) stanowił, że : ust. l - zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; ust. 2. - nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu; 2) roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę.
Struktura cytowanej regulacji jest złożona, normuje on różne sytuacje, używa szeregu pojęć definiowanych nie w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz w art. 3 Prawa budowlanego, z zatem wymagał wykładni pozwalającej na ocenę prawidłowości jego zastosowania, której nie dokonał również organ drugiej instancji. Powyższe uznać należy za uchybienie tym bardziej, że próby takiej interpretacji, prowadzącej jednakże do odmiennych niż przyjmowane przez organ drugiej instancji wniosków co do obowiązku uzyskania w przedmiotowej sprawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podjął się skarżący w odwołaniu, popierając swe wywody stanowiskiem prezentowanym w tym zakresie przez organy nadzoru budowlanego w decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki wiaty przystankowej , usytuowanej uprzednio w miejscu planowanej obecnie budowy peronu autobusowego. Równie dowolne jest stwierdzenie o braku podstaw do przyjęcia naruszenia naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 3 skoro uzasadnienie takiego stanowiska nie jest adekwatne do powołanego przepisu mówiącego nie dostępie do drogi publicznej, lecz o ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich przed wciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie.
Budzi zastrzeżenia pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważań dotyczących zasadności podnoszonego przez skarżącego w odwołaniu zarzuty dotyczącego stronniczości organu oraz utrudniania mu dostępu do akt, względnie ich przedstawiania w sposób budzący wątpliwości pod katem ich kompletności , co ma istotne znaczenie dla realizacji przewidzianej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa z art. 8 k.p.a. oraz zasadny czynnego udziału stron w postępowaniu, o której mowa w art. 10 k.p.a. Bez analizy pozostał także zarzut naruszenia art. art. 64 § 2 k.p.a.
Wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 ust. l pkt l c p.p.s.a.
Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wypełnianiu obowiązków orzeczniczych, zaś wyżej wskazane uchybienia skutkują bezprzedmiotowością kontroli merytorycznej wydanego rozstrzygnięcia, która może mieć miejsce dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, stąd poza rozważaniami pozostają nawiązujące do tychże kwestii zarzuty skargi ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr l , póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14).
Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie jako mogący mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy zarzut skarżącego dotyczący niezawiadomienia go przez organ odwoławczy o prowadzonym postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co miało uniemożliwić mu zaznajomienie się z aktami sprawy. Zważyć należy bowiem iż w postępowaniu odwoławczym nie prowadzono uzupełniającego postępowania dowodowego, zaś o przekazaniu przez organ pierwszej instancji Wojewodzie [...] odwołania wraz z aktami sprawy skarżący został zawiadomiony pismem z daty 6.11.2002r., którego odbiór potwierdził 20.11.2002r.
Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za zasadną z uprzednio podanych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc za podstawę art. 145 ust. 1 pkt 1 c p.p. s. a. oraz co do kosztów postępowania art. 200 p.p. s. a orzekł jak w sentencji wyroku, przy czym rzeczą organu administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie wyeliminowanie wytkniętych uchybień proceduralnych, których wystąpienie mogło mieć istotny wpływ dla wydanego rozstrzygnięcia.