II SA/Kr 36/24

II SA/Kr 36/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Tuszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Niedźwiedź
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 listopada 2023 r., znak SKO.ZP/415/383/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 czerwca 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa, na wniosek F. Sp. z o.o. we W., na podstawie art.59 ust.1, art.61 ust.1 w związku z art.60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 t.j. z dnia 2023.05.23) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie, zmianie sposobu użytkowania części hali magazynowej na halę sportowo-rekreacyjną na działce nr [...] br. [...] przy ul. [...] w K..
W uzasadnieniu wskazał, że teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzone zostało postępowanie w trybie art.59 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskano opinię Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 10.10.2022 r. w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia 15.05.2023 r. w odniesieniu do terenów górniczych. Wobec braku odpowiedzi Marszałka Województwa Małopolskiego na pismo organu I instancji w sprawie o uzgodnienia projektu decyzji w trybie art.53 ust.4 pkt 5 ustawy, na podstawie art. 53 ust.5 w zw. z art. 64 ust.1a ustawy - uzgodnienie uznano za dokonane. Prezydent podał, że uzyskano również opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 5.10.2022 r., opinię Wydziału Jakości Powietrza z dnia 4.10.2022 r., opinię Biura Planowania Przestrzennego UMK z dnia 4.10.2022 r., opinię Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 13.10.2022 r. oraz opinię Zespołu Urbanistycznego z dnia 19.05.2023 r.
Organ uznał, że zostały łącznie spełnione przesłanki wydania decyzji z art.61 ust.1 ustawy. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę.
W odniesieniu do zarzutów zgłoszonych przez M. S.A. w K. organ wyjaśnił, że wniosek o zawieszenie postepowania został rozpoznany postanowieniem z dnia 3.11.2022 r., że decyzja o warunkach zabudowy kończy jedynie pierwszy etap postępowania inwestycyjnego i nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych. Wskazał, że zakres inwestycji oraz wiążące się z jej realizacją ewentualne uciążliwości nie są badane w postepowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Spełnienie wymagań prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych będą dopiero przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę, posiadającego w tej sprawie kompetencje.
W odwołaniu wniesionym od tej decyzji przez M. S.A. w K. zarzucono, że działka nr [...] jest przedmiotem umowy o użytkowanie wieczyste, która została zawarta zgodnie z jej przeznaczeniem wskazanym w wówczas obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego - tereny urządzeń komunikacyjnych, zawartej w celu zabezpieczenia prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie komunikacji miejskiej. Budowa hali sportowej stoi w sprzeczności z celem oddania gruntu w użytkowanie wieczyste.
Nadto podniesiono, że ta sama działka objęta jest prawomocną decyzją wzizt wydaną dla zamierzenia inwestycyjnego: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 6 listopada 2023 r. znak: SKO.ZP.415/383/2023, na podstawie art. 59 ust.1, art.60 i art.61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 t.j.) oraz art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powielił ustalony przez organ I instancji stan faktyczny i rozważania prawne. Podkreślił, że ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa usługowa, zabudowa produkcyjna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, drogi publiczne i wewnętrzne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Dlatego też można przyjąć, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich. Inwestycja obejmuje rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części hali magazynowej na halę sportowo-rekreacyjną o powierzchni 140 - 160 m2. Obecnie teren zabudowany jest halą magazynową o powierzchni 3 561 m2 przeznaczoną do zmiany sposobu użytkowania oraz częścią drugiej hali, o przeznaczeniu rekreacyjno-sportowym. Obie hale połączone są przewiązką. Rozbudowa polegać będzie na budowie parterowego budynku między istniejącymi halami.
SKO wskazało, że front działki nr [...] wynosi około 77 m, stąd obszar analizowany wyznaczono w odległości 231 m od granic inwestycji.
Linię zabudowy wyznaczono jako nieprzekraczalną - w odległości 10 m od granicy z działką drogową - ulicą [...].
Średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi około 33%. Dla przedmiotowej inwestycji, z uwagi na dużą powierzchnię terenu objętego wnioskiem, ustalono na poziomie 0,015 - 0,017%.
Jak wynika z przeprowadzonej analizy, szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi od około 10 m do około 96 m, średnio - około 55 m. W przedmiotowej sprawie wskaźnik ten określono na 17,5 m, z tolerancją 0,5 m, biorąc pod uwagę program inwestycji.
Wysokość zabudowy w obszarze analizowanym jest zróżnicowana. Dla budynków gospodarczych wynosi od 3 do 4 m, dla budynków usługowych do 8-10 m, a wysokość budynków magazynowych wynosi od 1 do 2 wysokich kondygnacji - średnio około 12 m. Dla przedmiotowej inwestycji przyjęto wysokość rozbudowy na poziomie 4 m , z tolerancją do 1 m, ponieważ inwestycja nie przekroczy zasadniczej wysokości attyki budynku hali położonej przy ul. [...]
Teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, nie ingeruje w sferę praw własności lub uprawnień wynikających z prawa użytkowania wieczystego do terenów przysługujących innym podmiotom. Nie jest równoznaczna ani z pozwoleniem na budowę, ani też nie daje inwestorowi tytułu do wejścia na teren budowy, ani tym bardziej rozpoczęcia prac budowlanych, lecz pozwala dopiero ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosło M. S.A. w K. zarzucając naruszenie:
- przepisów prawa materialnego, tj. art.61 ust.1 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz ochrony ładu przestrzennego w kontekście kontynuacji określenia funkcji, przy uwzględnieniu celu użytkowania na jaki działka została oddana oraz przeznaczenia w finalnie procedowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rydlówka": KU - tereny obsługi i urządzeń komunikacyjnych;
- przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art.7 i art.77 k.p.a. polegające na pominięciu ustaleń stanu faktycznego i dowodów w zakresie oceny wpływu zamierzonej inwestycji, stanowiącej dopełnienie inwestycji "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na działkach nr [...],[...] i [...] obr.[...]" na interes społeczny (zbieżny z interesem skarżącej), gdyż inwestycja spotęguje trudności komunikacyjne w tym rejonie.
W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2023.1634 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały zgodnie z prawem.
Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 t.j.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji niż celu publicznego, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych
Podstawą materialnoprawną decyzji był przepis art.61 ust.1 ustawy, zgodnie z którym "1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Na wstępie rozważań przypomnieć należy treść przepisów będących podstawą prawną decyzji, a to art.59 ust.1, art.61 ust.1 w związku z art.60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 t.j. z dnia 2023.05.23). Zgodnie z art.59 ust.1 ustawy, w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa art.61 ust.1 ustawy. Stanowi on, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Przepis ten wprowadził do prawa polskiego tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, czyli takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość (Z. Niewiadomski red., Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011, s. 508-509). Realizacja zasady dobrego sąsiedztwa oznacza, że w obszarze analizowanym musi znajdować się zabudowa podobna do zabudowy planowanej przez inwestora. To podobieństwo nie oznacza jednak wiernego kopiowana istniejącej już zabudowy. Dostosowanie nowej zabudowy do zabudowy istniejącej ma polegać na kontynuacji szeroko rozumianej funkcji zabudowy i jej cech architektonicznych. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zatem wystarczające będzie, że nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i że można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (por. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. II OSK 58/07, WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. II SA/Gd 269/07, WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. IV Sa/Wa 1060/07, WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. VIII Sa/Wa 446/08). Należy zatem przyjąć, że dla możliwości ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest, aby co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej co działka inwestycyjna była zagospodarowana w sposób dający podstawy do wyznaczenia parametrów nowej zabudowy (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 12 października 2021 r., sygn. II OSK 2802/18). Za kontynuację funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy uznać zarówno sytuację, gdy planowana inwestycja "powtarza" jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów wykorzystywania gruntów, jak i sytuację, gdy stanowi "uzupełnienie" którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią niekolidujące. W ramach zasady dobrego sąsiedztwa można więc realizować nawet zabudowę o odmiennej funkcji w stosunku do zabudowy sąsiedniej, o ile harmonizuje ona z funkcją istniejącą w obszarze analizowanym (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. II OSK 3636/18). Wymagania tzw. dobrego sąsiedztwa nie można rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej i doprowadzi do nakazu mechanicznego powielania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wymóg kontynuacji funkcji i wskaźników, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. pozostawia miejsce na różnorodność, a więc i pewne odstępstwa pod warunkiem zachowania ładu przestrzennego (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. II OSK 519/21). Innymi słowy po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Instrument wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy - jako dopuszczalny w odniesieniu do obszarów nie objętych planem miejscowym - stanowi równoprawne źródło kształtowania sposobu zagospodarowania konkretnego obszaru. Istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie wskazanego wyżej prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i podustawowej.
Analizą urbanistyczną należy objąć wszelkie elementy wymienione w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Odnotować także należy, że przepisem art.2 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2021.1986 z dnia 2021.11.02) cytowany przepis art.61 został znowelizowany przez dodanie ustępu 5a w brzmieniu: "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę."
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że inwestycja obejmuje rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części hali magazynowej na halę sportowo-rekreacyjną o powierzchni 140 - 160 m2. Obecnie teren objęty wnioskiem zabudowany jest halą magazynową o powierzchni 3 561 m2, w części przeznaczoną do zmiany sposobu użytkowania oraz częścią drugiej hali, o przeznaczeniu rekreacyjno-sportowym. Obie hale połączone są przewiązką. Rozbudowa polegać będzie na budowie parterowego budynku między istniejącymi halami.
Do wniosku została dołączona kopia mapy ewidencyjnej wykonana w dniu 10.08.2021 r. na podstawie materiału przyjętego do zasobu w 2010 r. oraz kopia mapy zasadniczej wykonana w dniu 23.06.2022 r. na podstawie materiału przyjętego do zasobu w 2011 r. Kopie tych map spełniają wymagania art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Granice terenu inwestycji zostały określone na kopii mapy zasadniczej wykonanej w dniu 23.06.2022 r. (k.35 i 37, k.83 - 89 akt administracyjnych).
Na stronie 323 akt administracyjnych znajduje się "Analiza urbanistyczno-architektoniczna" sporządzona przez mgr inż. arch. K. A.-M., opatrzona datą "maj 2023 r." na stronie 319 akt administracyjnych znajduje się Załącznik nr 5 do protokołu Nr 25 z dnia 19.05.2023 r. Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego w K., w skład którego wchodziła mgr inż. arch. K. A.-M.. Wynika z niego, że Zespół w zakresie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu podzielił stanowisko wnioskodawcy.
W analizie urbanistyczno-architektonicznej podano, że w obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Najbardziej miarodajnym dla ustalenia wskaźników nowej zabudowy w obszarze analizowanym jest obszar ograniczony ulicami [...], gdzie zlokalizowany jest kompleks przemysłowo-usługowy z zabudową głównie o charakterze przemysłowym. Występującą zabudowę stanowią magazyny, bazy i składy z towarzyszącą funkcją administracyjną, a także obiekty usługowe i produkcyjne. W obszarze analizowanym
znajduje się zabudowa usługowa, produkcyjna, mieszkaniowa jednorodzinna, drogi publiczne i wewnętrzne oraz obiekty infrastruktury technicznej.
Dlatego też zasadne jest stanowisko organów, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich. Z analizy urbanistycznej wynika bowiem, że planowane przedsięwzięcie nie koliduje z zabudową istniejącą na obszarze analizowanym. Warunek kontynuacji funkcji jest spełniony zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią niekolidujące. Ustalone przez organy wskaźniki i parametry nowej zabudowy i zagospodarowania terenu znajdują oparcie w sporządzonej w sprawie analizie. Ocena analizy przez organy nie budzi zastrzeżeń Sądu.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one niezasadne.
Strona skarżąca zarzut naruszenia art.61 ust.1 u.p.z.p. powiązała z faktem, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został oddany w użytkowanie wieczyste na cele obsługi komunikacyjnej. Ta okoliczność w kontrolowanym postępowaniu nie jest prawnie irrelewantna. Będzie ona oceniana w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest na etapie pozwolenia na budowę, kiedy to organ architektoniczny bada uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na etapie ustalania warunków zabudowy dla inwestycji kwestia ta nie podlega badaniu, gdyż o warunki zabudowy może wystąpić każdy.
Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut, że przedmiotowy teren przeznaczony został w finalnie procedowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rydlówka" na obszar: KU - tereny obsługi i urządzeń komunikacyjnych. Warunki zabudowy określa się, gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Projektowane przeznaczenia terenu w procedowanym planie z natury rzeczy nie mają w sprawie żadnego znaczenia, a ich uwzględnienie przez organ stanowiłoby o naruszeniu prawa.
Organy nie naruszyły również przepisów postępowania, tj. art.7 i art.77 k.p.a. przez zaniechanie dokonania ustaleń w zakresie wpływu zamierzonej inwestycji, stanowiącej dopełnienie inwestycji "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na działkach nr [...],[...] i [...] obr.[...]" na interes społeczny (zbieżny z interesem skarżącej), gdyż inwestycja spotęguje trudności komunikacyjne w tym rejonie.
Zakres postępowania wyjaśniającego w kontrolowanej sprawie wyznaczał bowiem przepis art.61 ust.1 upzp. Zamierzenie uzyskało akceptację zarządcy drogi. Fakt, że realizacja inwestycji może spotęgować trudności komunikacyjne w rejonie, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Jak bowiem wynika z art.63 ust.1 i 2 ustawy w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Dlatego też zbędne było przeprowadzenie przez organy dowodów we wskazanym zakresie. Zagadnienia te nie dotyczą kwestii rozstrzyganych w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i dlatego nie mają wpływu na treść wydanej przez organ I instancji decyzji. Ochrona wskazanych interesów znajduje bowiem konkretyzację na następnym etapie postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę. Z samego zaś faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja taka nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Sąd podziela stanowisko organów, że w tym zakresie nie mogły wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę.
Wobec powyższego, na podstawie art.151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.