II SA/KR 352/05

II SA/Kr 352/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Brachel - Ziaja
Mariusz Kotulski /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski A WSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] w części § 14, II. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego M. K. kwotę 540 zł ( pięćset czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie.
Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 lipca 2002 r. do dnia 29 lipca 2002 r.
Zarzuty do w/w projektu wniósł w ustawowym terminie M. K. właściciel działki nr [...] obręb [...] położonej w Krakowie reprezentowany przez adwokata K. S..
Składający zarzut podniósł, że jest właścicielem działki nr [...] obręb [...] położonej w Krakowie, w stosunku do której w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono Obszar Mieszkaniowo-Usługowy M3U. Działając w oparciu o założenia planu składający zarzut zamierzając przeprowadzić inwestycję na obszarze swojej działki, ubiega się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z założeniami projektu oraz dokumentacji stanowiącej niezbędne załączniki do wydanie pozwolenia na budowę. Jest oczywistym, iż projekt zakłada zabudowę o charakterze mieszkaniowo-usługowym, stosownie do założeń planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jego wniesienia. Całość dokumentacji została złożona w Urzędzie Miasta Krakowa Wydział Architektury i Geodezji w 1998 roku i do tej pory oczekuje na rozpoznanie.
Wyłożony w Urzędzie Miasta Krakowa do publicznego wglądu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmienia przeznaczenie działki nr [...] obręb [...] , albowiem na terenie tym wyznacza się Obszar Mieszkaniowy - M4, zamiast poprzednio wyznaczonego Obszaru Mieszkaniowo-Usługowego M3U. Składający zarzut podnosi, ze jest to zmiana o charakterze wręcz podstawowym z punktu widzenia jego interesów, gdyż zaplanował on szeroko zakrojoną inwestycję na obszarze swojej nieruchomości i w związku z tym zlecił przygotowanie projektu oraz zgromadził niezbędną dokumentację warunkującą uzyskanie pozwolenia na budowę. Założenia inwestycji opierały się na poprzednim, mieszkaniowo-usługowym przeznaczeniu terenu w miejscowym planie. Projektowana zmiana przeznaczenia na wyłącznie mieszkaniowe całkowicie niweczy planowaną inwestycję i naraża składającego zarzut na ogromne straty finansowe wynikające z poniesionych już kosztów oraz kosztów ewentualnego dostosowania inwestycji do nowych założeń miejscowego planu.
W związku z powyższym M. K. wnioskował o usunięcie z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonych zmian ze względu na jego ważny interes prawny.
Rada Miasta Krakowa w § 14 uchwały z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]odrzuciła w części powyższe zarzuty. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".
W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez M. K. został szczegółowo zbadany w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły m.in.: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia), dowodowe materiały merytoryczne (inwentaryzacja urbanistyczna, wnioski do planu, koncepcja planu, wykaz protestów i zarzutów wraz ze sposobem ich rozpatrzenia przez Zarząd Miasta Krakowa, prognoza oddziaływania na środowisko, wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań omawianego projektu planu z polityką przestrzenną Miasta określoną w w/w Studium.
Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie w oparciu o uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99 określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta Krakowa, wśród nich zarzut wniesiony przez M. K. - właściciela działki nr [...] obręb [...] . Wskazano, ze w swoim zarzucie M. K. nie wyraża zgody na przeznaczenie jego działki na teren zabudowy mieszkaniowej M4 zamiast poprzednio wyznaczonego obszaru mieszkaniowo-usługowego M3U, co wiąże się z obniżeniem intensywności zabudowy.
Podniesiono, że projekt planu, przedstawiony na wyłożeniu do publicznego wglądu, ustalał lokalizację działki nr [...] obr. [...] w obszarze przeznaczonym na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego o intensywności do 0,4 oznaczonym symbolem 3M4. W wyniku rozpatrzenia zarzutu Zarząd Miasta Krakowa postanowił o częściowym jego uwzględnieniu (ze względu na nabyte prawa ustaleniami miejscowego planu ogólnego m. Krakowa, obowiązującego w okresie rozpatrywania zarzutów, a który utracił moc prawną z dniem 1 stycznia 2003 r.) poprzez włączenie ww. działek do terenu mieszkalnictwa wielorodzinnego o obniżonej intensywności i symbolu 1M3. Jednocześnie wprowadzone ograniczenia gabarytowe związane z położeniem terenu między istniejącymi budynkami jednorodzinnymi wpływają na fakt częściowego nie uwzględnienia zarzutu (brak możliwości osiągnięcia górnej granicy wskaźnika). W efekcie powyższego Zarząd Miasta Krakowa, działając w ramach kompetencji przyznanych przez ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym, rozpatrzył zarzut w tej części negatywnie postanawiając o jego nieuwzględnieniu i skierował go do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa.
Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść nieuwzględnionej części zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:
- w związku z treścią zarzutu wskazującą na naruszenie interesu prawnego Rada Miasta odniosła się do rozwiązań planistycznych dotyczących nie tylko przedmiotowej działki, ale całokształtu ustaleń projektu planu. Zarzut, mimo że jest indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego winien być rozpatrywany w nawiązaniu do projektu planu, jego celów i założeń oraz całościowych rozwiązań, a także w nawiązaniu do obowiązujących przepisów szczególnych,
- celem planu obszaru Strzelnica było uszczegółowienie i doprecyzowanie ustaleń planu, podyktowane m. in. koniecznością zapewnienia ładu przestrzennego w terenach mieszkaniowych Woli Justowskiej. W uzasadnieniu do uchwały RMK o przystąpieniu do planu wskazano " ... presja inwestorów i właścicieli dotyczy również terenów, które należałoby chronić niekiedy przed zabudową w ogóle, w innych przypadkach dopuszczając zabudowę na ściśle określonych warunkach i przy zachowaniu pożądanych gabarytów i parametrów. Do realizacji tego celu niezbędne jest odpowiednie narzędzie, tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego...",
- w związku z licznymi protestami dotyczącymi przekroczonej intensywności zabudowy w tym rejonie, projekt planu zmniejszył obszar zabudowy wielorodzinnej o symbolu M3U, ustalony w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa, obowiązującym w trakcie składania zarzutu, a który utracił moc prawną z dniem 1 stycznia 2003 r., ograniczając go do terenów już zainwestowanych. Zarząd Miasta przywrócił dla działek, których dotyczy zarzut, zwiększoną intensywność zabudowy (M3) wprowadzając jednak ograniczenia gabarytu w celu dostosowania nowych budynków do otaczającej, niższej zabudowy. Rada Miasta Krakowa podtrzymuje stanowisko Zarządu Miasta Krakowa dotyczące przeznaczenia omawianego terenu, przy uwzględnieniu wniesionych przez ZMK korekt.
W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu nieuwzględnionej części zarzutu wniesionego przez M. K. wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2-ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne".
Na podstawie rozpoznanego szczegółowo stanu faktycznego oraz przepisów prawa materialnego pozostających w związku z opisanym stanem faktycznym Rada Miasta Krakowa uznała, że decyzją właściwą jest odrzucenie zarzutu, co oznacza pozostawienie w odniesieniu do działki będącej własnością M. K. ustaleń o przeznaczeniu jej na cele mieszkalnictwa wielorodzinnego z dopuszczeniem nieuciążliwych usług komercyjnych wbudowanych (od strony ul. [...]).
Podniesiono, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt
1) - zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tych zadań jest sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stanowiącej, że "zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego" (art. 71 ust. 1) oraz, że "przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu powinien w jak największym stopniu zapewnić zachowanie jego walorów krajobrazowych" (art. 71 ust. 3), w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 1 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki.
Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Z uwagi na opisany wcześniej stan faktyczny Rada uznała, że w rozważanym przypadku istnieją przesłanki merytoryczne i prawne przemawiające za odrzuceniem zarzutu.
Wyjaśniono także, że przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązuje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu, nie obliguje natomiast rady do jego uwzględnienia. Rada gminy ma więc prawo do odrzucenia zarzutu, a tym samym naruszenia w przypadkach uznanych za konieczne interesu prawnego zainteresowanej osoby, jeżeli takim rozstrzygnięciem nie narusza prawa. W omawianym przypadku naruszenie interesu prawnego można określić jako brak możliwości (będący skutkiem ustaleń planu mających na celu realizację podstawowych celów, dla których podjęto decyzję o potrzebie jego sporządzania) utrzymania stanu zagospodarowania całości nieruchomości w sposób oczekiwany przez właściciela. Podkreślono przy tym, że "plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości" (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Prawo własności nieruchomości, chociaż jest fundamentalnym prawem w porządku prawnym RP nie jest jednak prawem niewzruszalnym, gdyż w sytuacjach przewidzianych przepisami szczególnymi (np. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) może być ograniczone. Poprzez opis stanu faktycznego i stanu prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działki wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu nie powodują stanu naruszenia prawa, zostały podjęte w zgodzie z obowiązującym prawem materialnym, przez właściwy organ w ramach prawidłowo prowadzonej procedury planistycznej - mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego".
Rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego Zarzutu. Uznano jednak, że jego uwzględnienie wiązałoby się z przekreśleniem celu, dla którego postanowiono o potrzebie sporządzenia planu, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić. Zdaniem organu planistycznego sposobem rozstrzygnięcia Rada nie naruszyła przepisów Konstytucji RP, kodeksu cywilnego ani przepisów szczególnych.
W ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2004 r., Nr [...]w części odrzucającej wskazane wyżej zarzuty złożył M. K. reprezentowany przez adwokata K. S. wnosząc o uchylenie lub stwierdzenie nieważności tej uchwały w części objętej § 14 oraz o zwrot kosztów postępowania.
Zaskarżonej uchwale zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik w sprawy, a wyrażające się między innymi:
1. naruszeniem art. 2 i art. 7 Konstytucji RP - poprzez jedynie częściowe odrzucenie wniesionego zarzutu i tym samym pominięcie praw nabytych przez skarżącego stosownie do ustaleń obowiązującego w czasie rozpatrywania zarzutów miejscowego planu ogólnego m. Krakowa,
2. naruszeniem art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez:
a) błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż okoliczności stanu faktycznego sprawy "wpływają na odrzucenie przez Radę Miasta zarzutu w odniesieniu do pełnych oczekiwań zgłoszonych w jego treści",
b) niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej uchwały,
3. naruszeniem art. 1 ust. 1 pkt 5 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez całkowite pominięcie powyższych przepisów przy rozpoznawaniu wniesionego zarzutu,
4. naruszeniem art. 7 k.p.a. nakazującym organom administracji uwzględnianie przy podejmowanych rozstrzygnięciach także słusznego interesu strony postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona uchwała rozstrzyga o
prawach i obowiązkach strony postępowania i wobec tego jej uzasadnienie powinno
być zasadniczo sporządzane przy założeniu, iż adresowane jest ono do samej strony
i powinno jej wyjaśniać, dlaczego organ administracji rozstrzygnął sprawę w
określony sposób. Innymi słowy, sposób jego sformułowania powinien uwzględniać
to, że uzasadnienie uchwały służy wyjaśnieniu stronie podstawy faktycznej i prawnej
jego rozstrzygnięcia. Od uzasadnień Rady Miasta Krakowa i to w przypadku tak
istotnej kwestii jak rozpatrzenie zarzutów nieuwzględnionych w projekcie
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" na Woli
Justowskiej w Krakowie można i należy przy tym wymagać bardziej rozwiniętej i
precyzyjnej argumentacji, miedzy innymi z tego powodu, iż ich siła oddziaływania i
praktyczny skutek w poważnym stopniu zależą od trafności użytych argumentów oraz
umiejętności przekonywania i perswazji. Nie bez znaczenia w tym zakresie jest także
i to, że uzasadnienie uchwały ma spełniać rolę wychowawczo-perswazyjną w celu
przekonania strony, że odmowa uwzględnienia jej zarzutów odpowiada prawu i jest
sprawiedliwa. W związku z powyższym w orzecznictwie za jednolity i ugruntowany
uznać należy pogląd, iż obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej uchwały nie
polega jedynie na przytoczeniu przepisów prawa, lecz na wskazaniu, dlaczego organ
zastosował określony przepis i w jaki sposób wpłynął on na rozstrzygnięcie sprawy.
Wskazano również, iż zgodnie z regułami wypracowanymi w orzecznictwie sądowym odrzucenie zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być uzasadnione wyłącznie porównaniem planu dotychczas obowiązującego z projektem planu wyłożonego do publicznego wglądu. Obowiązkiem rady gminy jest skonfrontowanie zarzutu i projektu planu ze stanem faktycznym i prawnym działek z dnia odrzucenia zarzutu. Rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie.
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zasady powyższe zostały w ocenie skarżącego w sposób jaskrawy naruszone, a sama uchwała pomimo, iż zawiera wyodrębniony załącznik zatytułowany "uzasadnienie faktyczne i prawne zarzutu wniesionego przez Pana M. K. ", tak naprawdę nie wskazuje faktycznych przyczyn, dla których wniesiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony w całości, jak również nie zawiera argumentacji prawnej, albowiem:
1. po pierwsze - z tzw. uzasadnienia faktycznego wynika, iż Rada Miasta Krakowa rozpoznając zarzuty w ich nie uwzględnionej części, miała na względzie jedynie 3 okoliczności, a mianowicie: okoliczność, iż "zarzut, mimo że jest Indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego winien być rozpatrywany w nawiązaniu do projektu planu, jego celów i założeń oraz całościowych rozwiązań, a także w nawiązaniu do obowiązujących przepisów szczególnych", okoliczność iż "celem planu obszaru Strzelnica było uszczegółowienie i doprecyzowanie ustaleń planu podyktowane m.in. koniecznością zapewnienia ładu przestrzennego w terenach mieszkaniowych Woli Justowskiej", okoliczność, iż "w związku z licznymi protestami dotyczącymi przekroczonej intensywności zabudowy w tym rejonie, projekt planu zmniejszył obszar zabudowy wielorodzinnej (...)".
Z powyższego w żaden sposób nie wynika zdaniem skarżącego, jakie konkretnie okoliczności natury faktycznej legły u podstaw zaskarżonej uchwały. Nie wiadomo w szczególności, jakie są "założenia" i "całościowe rozwiązania", które przeważyły ostatecznie o pominięciu interesu indywidualnego strony, nie wiadomo, o jakie "obowiązujące przepisy szczególne" oparto się podejmując powyższą uchwałę, jak również nie wyjaśniono stronie racji i przyczyn faktu uwzględnienia "licznych protestów" oraz nieuwzględnienia zarzutów podnoszonych przez samą stronę;
2. po drugie - ustalając stan faktyczny skupiono się w zasadzie wyłącznie na kwestiach natury formalnej i dotyczącej fragmentu procedury uchwalania planu, natomiast całkowicie pominięto kwestie podnoszone przez skarżącego, a dotyczące poniesionych przezeń strat,
3. po trzecie - w swoich rozważaniach dotyczących prawnych podstaw podjętej uchwały Rada Miasta Krakowa powołała się w zasadzie wyłącznie na tzw. przepisy kompetencyjne, jak. np. art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (stanowiącym o formie rozstrzygnięcia wniesionych zarzutów), art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym (stanowiącym, iż sprawy tzw. ładu przestrzennego należą do zadań własnych Gminy), art. 71 ust. 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska (mówiących o "zasadach zrównoważonego rozwoju i ochrony Środowiska" oraz o "konieczności zachowania walorów krajobrazowych"), nie wskazując jednak konkretnych prawnych przyczyn, dla których w ustalonym przez Organ stanie faktycznym zarzut strony nie zasługiwał na uwzględnienie,
4. po czwarte wreszcie - Rada Miasta Krakowa wskazała, iż "rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że w granicach określonych przez tistawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny", jednakże uznając - "z uwagi na opisany stan faktyczny" - iż "w rozważanym przypadku istnieją przesłanki merytoryczne i prawne przemawiające za odrzuceniem zarzutu". Zdaniem skarżącego w tym zakresie Całkowicie pominięto zatem i z niezrozumiałych przyczyn uchylono się od wyjaśnienia Itronie przyczyn prawnych, dla których została ona faktycznie ograniczona w swoim prawie własności, jak również w ustawowo zagwarantowanym jej prawie do "do Zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny".
Skarżący podnosi, że wyjaśniono już w orzecznictwie sądowym, że Rada gminy rozpatrując zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest obowiązana ocenić nie tylko zgodność tego projektu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, lecz także ustalić, czy zarazem nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym między innymi zobowiązuje do uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności i walorów ekonomicznych przestrzeni (art. 1 ust. 2 pkt 5), zatem przy badaniu zgodności uchwały z prawem należy wziąć między innymi pod uwagę przepisy Konstytucji chroniące prawo własności, a zwłaszcza jej art. 21 ust. 1 i 2 (stanowiący, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia, a wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy chodzi o cele publiczne) oraz art. 64 ust. 3 (stanowiący, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty własności). Ograniczenie prawa własności czynnościami organów administracji publicznej, którym właściciel musi się podporządkować, jest niewątpliwie naruszeniem istoty prawa własności.
Strona skarżąca podniosła ponadto, że aktem notarialnym z dnia [...] sierpnia 1992 r., nr rep. [...] , nabyła własność niezabudowanej działki o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 7a 84m2 położonej [...] obr. 10 dz. adm. [...] , objętej obecnie księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. W oparciu o posiadane dokumenty, poświadczające bezspornie fakt prawnego uregulowania kwestii dojazdu i dostępu do drogi publicznej dla zakupionej w 1992 r. działki oraz uwzględniając jej korzystne położenie skarżący w roku 1996 podjął decyzję o jej wykorzystaniu na cele budowlane. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonego Uchwałą nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r. działka ta położona jest na terenie oznaczonym symbolem "M3U: obszar mieszkaniowo-usługowy" z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z usługami publicznymi i komercyjnymi (typu pralnia, prasowalnia, wypożyczalnia kaset video, centrum odnowy biologicznej itp.) stanowiącymi nie mniej niż 30% powierzchni terenu lub powierzchni użytkowej i o intensywności mieszkaniowo-usługowej 1,0-1,5 (netto). Zgodnie z projektem budowlanym przygotowanym przez mgr inż. arch. W. O. z "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaplanowano wzniesienie trzykondygnacyjnego budynku mieszkalno-usługowego o pow. całkowitej 4.187,34 m2, łącznej powierzchni użytkowej mieszkań 1.734,26 m2 (19 lokali mieszkalnych), łącznej ilości powierzchni użytkowej usług 212,82 m2 (2 lokale użytkowe + pracownia) oraz wyposażonego w 28 miejsc parkingowych. Samą budowę planowano rozpocząć w końcu roku 1998 r. i zakończyć w końcu roku 1999 r. W zamierzeniu inwestora począwszy od roku 2000 wybudowane lokale miały zostać wynajęte lub sprzedane - był to bowiem ostatni rok, w którym obowiązywała jeszcze tzw. duża ulga budowlana oraz możliwość dokonania odliczeń nakładów poczynionych z tytułu zakupu lokali z przeznaczeniem na wynajem. Powodzenie dla całej inwestycji miała przy tym zapewnić konkurencyjna cena sprzedaży połączona z bardzo atrakcyjną lokalizacją (rejon mieszkaniowy w [...], bliskość do terenów rekreacyjnych [...] , tj. ZOO oraz Lasu Wolskiego, jak również pełne uzbrojenie w miejskie sieci elektryczną, wodociągową, gazową, kanalizacyjną i telefoniczną).
Dnia 28 października 1996 r. skarżący wystąpił do Urzędu Miasta Krakowa Wydział Architektury z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości położonych w Krakowie w rejonie ulic [...] obejmującej działki o nr [...] , [...] , [...] , obr. [...] . Stosowne postępowanie w tym przedmiocie zostało wszczęte w dniu 6 grudnia 1996 r. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego urzędnicy gminy powzięli informację o rozbieżnościach pomiędzy danymi znajdującymi się w rejestrze gruntów, a rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...]. Wśród dokumentacji zgromadzonej w sprawie znajdowała się bowiem dokumentacja poświadczająca z jednej strony, iż stanowiąca drogę dojazdową do planowanej inwestycji nieruchomość - działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa, jak również pisma właścicieli nieruchomości sąsiednich, informujące organ administracji o niezgodności figurującej w ewidencji gruntów. Nie wyjaśniając kwestii prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów w zakresie prawa własności nieruchomości oznaczonej nr [...] w dniu [...] kwietnia 1997 r. Urząd Miasta Krakowa Wydział Architektury wydał decyzję nr [...] , znak: [...] , o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Z decyzji tej wynika również, iż bezprzedmiotowy jest zarzut podnoszony przez uczestników postępowania na okoliczność braku dojazdu do działki nr [...] - jej załącznik nr 2 określający w punkcie 6.2 warunki komunikacyjne wyraźnie wskazuje, iż dojazd do planowanej zabudowy jest możliwy przez stanowiące drogi dojazdowe działki nr [...] i [...] . Z treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika również, iż stan własności działki nr [...] został ustalony w oparciu o znajdujący się w aktach również powołany wyżej wypis z rejestru gruntów nr ks. rób. [...] wydany w dniu [...] sierpnia 1995 r. przez Urząd Miasta Krakowa i poświadczający błędnie, iż właścicielem tej działki nr [...] jest w całości Skarb Państwa. Sporna decyzja WZiZT została utrzymana w mocy decyzją SKO nr [...] z dnia [...] maja 1997 r., a jej termin ważności upłynął w dniu [...] marca 1999 r. Pracownik winny dokonania błędnego wpisu w ewidencji gruntów został ukarany w trybie dyscyplinarnym. W tej sprawie - popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy na dokumencie urzędowym, tj. przestępstwa z art. 266 § 1 k.k. - toczyło się również postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Komisariat Policji [...] , umorzone postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1997 r. do sygn. [...] (sygn. akt prokuratorskich [...] ), zatwierdzonym przez Prokuraturę w dniu 15 września 1997 r. W ocenie organów wymiaru sprawiedliwości bezsporny był fakt popełnienia błędu przez urzędnika, który "omyłkowo odczytał pismo Urzędu Rejonowego", ale który to błąd został popełniony z winy nieumyślnej.
W oparciu o treść powyższej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skarżący podjął czynności faktyczne i prawne mające na celu zgromadzenie dokumentacji niezbędnej do uzyskania pozwolenia na budowę. Działając w zaufaniu do organów administracji i będąc przekonanym, iż nieruchomość stanowiąca drogę dojazdową do działki [...] rzeczywiście zostanie wykupiona przez Gminę, skarżący zainwestował znaczne środki finansowe, chociażby na przygotowanie kompletnego w rozumieniu ustawy prawo budowlane projektu budowlanego. Postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla zabudowy mieszkaniowej wraz z usługami i infrastrukturą techniczną na terenie działek [...] , [...] , [...] zostało z wniosku skarżącego wszczęte dnia 2 lipca 1998 r. o czym skarżący został poinformowany zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] lipca 1998 r. Pismem Wydziału Architektury UMK z dnia [...] października 1998 r. oraz [...] stycznia 1998 r., znak : [...] , skarżący został poinformowany, iż decyzja będzie mogła zostać wydana dopiero po uzyskaniu zgody właścicieli działek nr [...] , [...] i [...] na przeprowadzenie mediów oraz dojazd do projektowanej zabudowy. Po podjęciu postanowieniem z dnia [...] lipca 1999 r. postępowania w sprawie wydana została w dniu [...] października 1999 r. decyzja nr [...] zatwierdzająca na okres 1 roku przedłożony projekt budowlany. Decyzja ta z uwagi na stwierdzone uchybienia proceduralne została następnie uchylona decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia 22 grudnia 1999 r. Kolejna decyzja zatwierdzająca na okres 1 roku przedłożony projekt budowlany została wydana w dniu [...] lipca 2000 r. i nosiła sygnaturę [...]. Decyzja ta została co prawda utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r., jednakże na skutek skargi wniesionej w dniu 21 grudnia 2000 r. przez jedną z właścicielek nieruchomości sąsiednich NSA Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 25 października 2001 r. wydanym do sygn. akt II SA/Kr 3324/00 uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak również i utrzymaną nią w mocy decyzję organu l Instancji.
Wobec przy tym bezspornej okoliczności, iż decyzja WZiZT dla inwestycji planowanej przez skarżącego została wydana w oparciu o dowody, które okazały się fałszywe (art. 145 ust. 1 pkt 1 k.p.a.) na skutek wniosku z dnia 18 sierpnia 1999 r. jednej z osób będących właścicielami nieruchomości sąsiednich do nieruchomości powoda wznowione zostało postępowanie w sprawie i SKO decyzją nr Kol. Odw. [...] z dnia [...] marca 2001 r. uchyliło w całości swoją decyzję z dnia [...] maja 1997 r. utrzymującą w mocy decyzję WZiZT i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, iż częściowo uchyliło decyzję WZiZT nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji i określając następujące brzmienie punktu 6.2. jej załącznika nr 2: "dojazd do zabudowy przez działki [...] i [...] , przy czym z racji na fakt, iż działka oznaczona nr [...] jest we współwłasności osób fizycznych, dojazd tą działką możliwy będzie po uzyskaniu przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z takiego przejazdu".
Osoby fizyczne będące faktycznymi właścicielami działki nr [...] nie wyrażają zgody na przejazd przez swoją nieruchomość - przeznaczoną pod drogę mocą decyzji administracyjnej z dnia 26 września 1990 r., znak : [...] -zarówno do stanowiącej własności skarżącego działki nr [...] , jak również do stanowiącej własność Gminy działki nr [...] (przeznaczonej pod drogę decyzją Urzędu Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. i stanowiącej drogę dojazdową do działki nr [...] w myśl decyzji WZiZT z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...] , znak: [...]). W związku z powyższym skarżący zmuszony był wystąpić do sądu z wnioskiem o ustanowienie odpowiedniej służebności, a sprawa w tym przedmiocie toczy się przed Sądem Rejonowym dla [...] do sygn. akt [...] .
Z powyższego wynika, iż postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę bez winy skarżącego toczyło się nieprzerwanie przez prawie 6 lat i toczy się w dalszym ciągu. Samo wynagrodzenie mgr inż. Arch. W. O. z Firmy [...] sp. z o.o. z tytułu wykonanie stosownej dokumentacji projektowej wyniosło - zgodnie z umową nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. wypłaconą w całości kwotę [...] zł, a stosownie do wyceny wstępnej opracowanej przez projektanta ogólny koszt pełnometrażowej dokumentacji niezbędnej dla realizacji planowanego obiektu wyniósł kwotę [...] zł, przy czym kwota ta nie obejmuje podatku VAT. Stosowna dokumentacja została przez skarżącego przygotowana oraz następnie złożona do Wydziału Architektury Urzędu Miasta [...] . Koszt sporządzenia powyższej dokumentacji stanowi - w sytuacji, gdy uniemożliwiono mu rozpoczęcie realizacji inwestycji - rzeczywisty uszczerbek majątkowy po jego stronie, którego skarżący nie poniósłby, gdyby urzędnicy Gminy w sposób prawidłowy wykonywali swoje powierzone im ustawą obowiązki. Skarżący w tym miejscu podnosi zatem, iż wobec faktu realizacji inwestycji polegającej na wybudowaniu na stanowiącej jego własność działce budynku mieszkalnego połączonego z usługami publicznymi i komercyjnymi w rejonie ulic [...] poniósł szkodę, której wysokość została oszacowana w oparciu o wycenę nr [...] sporządzoną w dniu [...] listopada 2002 r. przez [...]"[...]" S.c. i wysokość której została ustalona jako różnica pomiędzy: korzyściami możliwymi przez skarżącego do uzyskania po wybudowaniu w/w budynku (wynikającymi z przychodów ze sprzedaży lokali mieszkalnych, garaży i lokali użytkowych) oraz kosztami koniecznymi i niezbędnymi do poniesienia dla zrealizowania inwestycji (wynikającymi m.in. z kosztów zakupu terenu, opracowania wymaganej pełnej dokumentacji projektowej, nadzoru oraz kosztów wzniesienia i następnie wykończenia budynku wraz z przyłączami w odpowiednim standardzie). Skarżący ponownie podnosi również, iż gdyby nie zaistniała opisana sytuacja faktyczna planowany budynek mieszkalny zostałby już dawno wybudowany, a wchodzące w jego skład lokale mieszkalne, użytkowe i garaże sprzedane lub wynajęte na wolnym rynku, zaś uzyskane z tego tytułu środki pieniężne zainwestowane.
Przedkładając tak obszerne wyjaśnienia skarżący podniósł, iż zaskarżona uchwała sankcjonująca dokonaną zmianę planu ma znaczenie wręcz podstawowe z punktu widzenia interesów skarżącego. Skarżący zaplanował szeroko zakrojoną inwestycję na obszarze swojej nieruchomości, zlecając wykonanie projektu oraz inwestując znaczne środki finansowe dla zgromadzenia dokumentacji koniecznej do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Założenia planowanej inwestycji opierały się na poprzednim planie, którego zmiana w sposób całkowity i nieodwracalny niweczy plany skarżącego, który bez swojej winy nie zdołał uzyskać - pomimo zainicjowania stosownej po temu procedury - decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek " samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy, na treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta -jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.
W art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ( obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.
W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99, na mocy której przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie, aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCVI/910/01 z dnia 28 grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr PR II 911/19/2002 z dnia 1 lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr KII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r..
W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od oceny trafności argumentacji zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i niezależnie od oceny trafności zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała (§ 14) jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.