VII SA/WA 2471/19

VII SA/Wa 2471/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Antas
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /sprawozdawca/
Mirosław Montowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1509/20 - Wyrok NSA z 2022-12-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz K. C. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z [...] sierpnia 2019 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań A. C. i K. C. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r., [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z [...] listopada 2018 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. i L. P. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. K. i ul. G. w N. (dz. nr ew. [...] i [...], k.m. [...]).
GINB wskazał, że inwestorzy załączyli oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Nie doszło więc do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy.
Dalej przytoczył art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i podniósł, że ww. działki w dniu wydania pozwolenia obejmował plan zagospodarowania przestrzennego obszaru miejskiego gminy N., rejon ulic P. i G. w N. - uchwała nr [...] Rady Miejskiej w N. z [...] sierpnia 1999 r. (Dz. U. Woj. [...] z [...] listopada 1999 r., nr [...], poz. [...]). Zmieniona uchwałą Nr [...] z [...] czerwca 2010 r. (Dz. U. Woj. [...] z [...] sierpnia 2010 r., nr [...], poz. [...] – dalej plan) i leżały one na terenie o symbolu E3MN,UO, § 3 pkt 3 planu zalecał realizację nowej zabudowy w formie jednorodzinnych domów wolnostojących lub w formie małych domów wielorodzinnych.
Następnie zaznaczył, że plan nie definiuje "małych domów wielorodzinnych". Nie sposób więc zarzucić, że rażąco naruszono § 3 pkt 3 planu. Ponadto, parametry budynku (wys. 12,49 m i 4 kondygnacje) nie pozwalają przyjąć, że nie jest on "małym domem wielorodzinnym".
Zdaniem organu, inwestycja nie naruszała też rażąco planu co do wysokości zabudowy (dopuszczalna - 12,5 m, maksymalna odległość dolnej krawędzi okapu od średniego poziomu terenu w obrysie rzutu budynku nie może przekraczać 8 m; projektowana - 12,49 m, odległość dolnej krawędzi okapu od średniego poziomu terenu w obrysie rzutu budynku poniżej 6 m (rys. nr 9A, str. 84), co do kolorystki dachu (dopuszczalna w kolorach: czerwonobrązowym, brązowym lub grafitowym) projektowany dach w kolorze grafitowym – (proj. bud. architektura str. 137).
Ponadto, inwestycja nie narusza rażąco § 3 pkt 16 planu, który ustala dopuszczalny poziom hałasu: od drogi - dzień 60 dB(A), noc 50 dB(A); od pozostałych obiektów i grup źródeł hałasu - dzień 50 dB(A), noc 40 dB(A). Z projektu wynika, że głównym źródłem hałasu jest droga powiatowa, droga krajowa i tereny PKP. Funkcja mieszkalna nie podwyższy hałasu, który ograniczy się do terenu własnego i nie przekroczy: Leq dla dnia /6-22I 50 db(A), maksymalny krótkotrwały 75 db(A)(proj. bud. charakterystyka akustyczna str. 142).
Odnosząc się do naruszenia § 3 pkt 11 planu, zgodnie z którym dach budynków m.in. nowych powinien być dwuspadkowy, symetryczny o jednakowym nachyleniu połaci 35°- 45° organ wyjaśnił, że dach od strony północno zachodniej i południowo - wschodniej zaprojektowano jako dwuspadowy o kącie nachylenia połaci 35°, a nad częścią środkową stropodach (płaski) - taras. Nie naruszono zatem ww. zapisu. Uchybienie to nie powoduje bowiem skutków niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. Przewidziana w planie forma dachu ma na celu realizowanie ładu przestrzennego gminy. Dlatego koncepcja inwestora w sposób kwalifikowany nie narusza ww. zapisów, skoro przewidziano dachy dwuspadowe 35° po dwóch stronach.
Odnośnie rażącego naruszenia § 3 pkt planu w zakresie oświetlenia poddasza wyłącznie oknami połaciowymi o formie prostokątnej organ stwierdził, że zapis ten może rodzić wątpliwości interpretacyjne. Może być bowiem rozumiany, że dopuszcza okna na poddaszu jedynie połaciowe, oraz że wprowadza ograniczenia co do kształtu okien połaciowych, które powinny być prostokątne, nie wprowadza natomiast całkowitego zakazu realizacji okien innych niż połaciowe.
W zakresie zarzutu "usytuowania parkingu pod ziemią" organ wskazał, że § 3 pkt 5 planu dopuszcza budowę podziemnego parkingu samochodów osobowych pod płytą boiska szkolnego o pojemności do 75 miejsc postojowych z obsługą od ul. G.. Zapis ten ma zatem charakter ekstraordynaryjny, a więc stanowi dodatkową możliwość sytuowania podziemnego parkingu pod płytą boiska szkolnego, ale nie zakazuje lokalizowania miejsc postojowych, w tym podziemnych parkingów na innych działkach objętych planem. Odmienna interpretacja naruszałaby prawo do zabudowy, a zakaz zabudowy danego rodzaju musi być wyraźny i nie można go domniemywać.
GINB podkreślił – odnośnie naruszenia § 3 pkt 7 i 8 planu dotyczącego wysokości inwestycji - że inwestycja ma wysokość 12,49 m, a odległość dolnej krawędzi okapu od średniego poziomu terenu w obrysie rzutu budynku wynosi 5,8 m (proj. bud. Przekrój B-B, rys. nr 9A, str. 85). Tym samym zarzut jest chybiony.
Następnie wyjaśnił, że budynek zaprojektowano 8,2 m od granicy działki nr ew. [...]; 8 m od granicy działki nr ew. [...]; 4 m od granicy działki nr ew. [...]; 4,2 m od granicy z działką nr ew. [...]. Decyzja nie narusza więc rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 warunków technicznych.
W kontekście § 13 i § 60 ust. 1 rozporządzenia organ zaznaczył, że z analizy nasłonecznienia wynika, że - po uwzględnieniu lokalizacji, szerokości i długości geograficznej, topografii terenu, czynników atmosferycznych - wilgotności/ ciśnienia i zapylenia - przy zastosowaniu metody "linijki słońca" i kalkulatorów do wyznaczania pozycji Słońca - zabudowa mieszkalna w sąsiedztwie nie będzie zacieniana, w lokalach nie zmienią się warunki nasłonecznienia i ich insolacja w dniach równonocy, a w związku z tym nie pogorszą się warunki ich nasłonecznienia. Decyzja nie narusza więc rażąco ww. przepisów.
Dalej GINB podał, że zaprojektowano łącznie 21 naziemnych miejsc postojowych (w trzech skupiskach 8, 5 i 2 miejsca postojowe). Pierwsze leży 3 m od granicy działki nr ew. [...], drugie 3 m od działki nr ew.[...] i 12,5 m od granicy działki nr ew. [...], trzecie w pobliżu ul. G. i 4 m od granicy działki nr ew. [...]. w pobliżu ul. K. i 3,5 m od granicy działki nr ew. [...]. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a warunków technicznych.
Miejsce do gromadzenia odpadów leży ok. 5 m od granicy działki nr [...].
Co do naruszenia § 39 warunków technicznych, zgodnie z którym na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę m.in. wielorodzinną co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako biologicznie czynną, jeżeli inny procent nie wynika z planu. Plan nie określał takiej powierzchni. Natomiast z analizy bilansu terenu wynika, że powierzchnia działek wynosi 2662 m, a biologicznie czynna 547,69 m, co daje ok. 21% (iloraz powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni działki - 547,69m2/2662 m2). Oznacza to, że decyzja narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 39 ww. rozporządzenia, jednak nie jest ono rażące bowiem stanowi przekroczenie o ok. 4%.
Odnosząc się do naruszenia art. 13 ust. 3 ustawy z 24 sierpnia 1991 r., o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2018 r. poz. 620) w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., nr 124, poz. 1030) z uwagi na brak wymaganej drogi pożarowej organ stwierdził, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia drogę pożarową o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającą dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciw-pożarowej do obiektu budowlanego o każdej porze roku, należy doprowadzić do budynku należącego do grupy wysokości: średniowysoki, wysoki lub wysokościowy, zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV lub ZL V. Ust. 2 określa usytuowanie i parametry drogi pożarowej. Z projektu budowlanego wynika, że budynek ma 4 kondygnacje nadziemne jest więc budynkiem niskim (§ 8 pkt 1 warunków technicznych) zatem ww. zapis nie ma zastosowania. Nadto, rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej.
W zakresie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego organ wyjaśnił - powołując się na orzecznictwo - że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i normami obowiązującymi w budownictwie, a taka sytuacja nie zachodziła w tej sprawie.
Co do zarzutu niepoinformowania o postępowaniu organ wyjaśnił, że stanowi on przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc nie może być podnoszony w postępowaniu nieważnościowym.
GINB nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane poprzez naruszenie § 8 ust. 3 pkt 2, 5, 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Uchybienie § 8 ust. 3 pkt 2 z uwagi na brak naniesienia na części rysunkowej projektu zagospodarowania działki przebiegu dróg pożarowych jest bezzasadne, skoro nie było obowiązku doprowadzenia drogi pożarowej. Naruszenie § 8 ust. 3 pkt 5 wbrew twierdzeniom skarżącego w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zaznaczono hydrant nadziemny HN80, a wymagana ilość wody do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru wynosi dla budynku 20 dm3/s, która zapewniona będzie z dwóch istniejących podziemnych hydrantów - w odległości nie przekraczającej 75 i 150 m od budynku (przy ul. G.). Odnośnie naruszenia § 8 ust. 3 pkt 6 wyjaśnił, że przyłącza będą realizowane według odrębnego opracowania.
Co do uchybienia § 5 ust.2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA GINB wyjaśnił, że pieczątka rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń ppoż znajduje się na projekcie zagospodarowania terenu.
Dalej zaznaczył, że wprawdzie nie zostało dołączone zaświadczenie o przynależności projektanta do izby zawodowej, jednak z ustaleń, w tym z pisma [...] Okręgowej Izby Architektów z 1 sierpnia 2019 r. wynika, że w dacie sporządzenia projektu był on członkiem ww. Izby i posiada odpowiednie przygotowanie zawodowe.
GINB wskazał ponadto, że w aktach znajdują się decyzje z [...] września 2018 r. zezwalająca na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej ul. G. na działkę nr ew. [...] oraz z drogi powiatowej ul. K..
Skargę na powyższą decyzję złożył K. C. zarzucając:
1. naruszenie prawa mogące mieć wpływ na wynik sprawy - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy zachodziły ku temu przesłanki, a także jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji niezgodności projektu z planem nie narusza rażąco art. 35 ust. 3 w zw. art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego:
a) projekt budowlany nie spełnia warunków § 3 pkt 11 planu przewidującego dachy "dwuspadowe, symetryczne o jednakowym nachyleniu połaci 35-45°" dla terenu E3 MN,UO", bowiem na przeważającej części zaprojektowano dach płaski, jako taras. Jedynie dwa niewielkie fragmenty dachu są dwuspadowe
b) niezgodność projektu budowlanego z § 3 pkt 11 planu przewidującego oświetlenie poddasza wyłącznie oknami połaciowymi w formie prostokątnej. Projekt przewiduje oświetlenie poddasza również oknami w ścianie budynku. Okno połaciowe to okno montowane w połaci dachu, a ściana takim miejscem nie jest. Zapis ten jest jednoznaczny i oczywiste jest, że jego celem było ograniczenie montażu okien poza połacią dachu. Gdyby było tak, jak sugeruje, to zapis by brzmiał: oświetlenie poddasza wyłącznie oknami o formie prostokątnej.
c) niezgodność projektu § 3 pkt 8 planu określającego maksymalną odległość dolnej krawędzi okapu od średniego poziomu terenu w obrysie rzutu budynku nie może przekraczać 8 m dla małych domów wielorodzinnych - warunek musi być spełniony dla całego obrysu budynku, a obrys (wg. Słownika PWN Doroszewskiego) to linia obwodząca dany przedmiot w określonej płaszczyźnie przekroju, okap to przedłużenie płaszczyzny dachowej poza zewnętrzne ściany budynku, służące do odprowadzania wody deszczowej z dachu. W projekcie odległość okapu od średniego poziomu terenu wynosi 12,23 m (przekrój C-C str. 110). Odległość ta przekracza zatem 8m dla małych domów mieszkalnych i jest spełniona tylko dla części o dachu skośnym, dla części z dachem płaskim jest przekroczona.
d) niewłaściwe zastosowanie § 3 pkt 7 planu, wg którego wysokość nowych/rozbudowywanych budynków jednorodzinnych - liczona od poziomu gruntu wzdłuż środkowej osi rzutu do kalenicy nie może przekraczać 9,5 m, z możliwością zbudowania jednej kondygnacji użytkowej w poddaszu, dla małych domów mieszkalnych wysokość tą zwiększa się do 12,5m. Z projektu zaś wynika, że na poddaszu przewidziano dwie kondygnacje (rys nr 9A str. 109). Budowa dachu płaskiego zamiast nachylonego 35-45° doprowadziła do sytuacji, że dach w środkowej części płaski na wysokości kalenicy sprawia, że najwyższym punktem budynku jest barierka dachu płaskiego (str. 112 projektu). Tak liczona wysokość znacznie przekroczy określoną w planie.
2. Naruszenie prawa mogące mieć wpływ na wynik sprawy - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji podczas gdy zachodziły ku temu przesłanki, a także poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodnej z § 39 warunków technicznych nie narusza rażącego prawa (art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust.1 pkt 2) - powierzchnia biologicznie czynna w projekcie wynosi 20,6%, a zgodnie z rozporządzeniem nie może być mniejsza niż 25%.
3. Naruszenie prawa mogące mieć wpływ na wynik sprawy - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującej oceny materiału dowodowego, a zwłaszcza niedokonanie analizy projektu budowlanego poprzez naruszenie § 271 w zw. z § 272 i § 276 warunków technicznych poprzez nieuwzględnienie, iż odległości budynku PM (jakim jest garaż 30 stanowiskowy) od działki niezabudowanej powinna wynosić 7,5 m. Odległość garażu wielostanowiskowego określa się zgodnie z § 276 rozporządzenia jak dla budynku PM, dla którego gęstość obciążenia ogniowego wynosi do 1000 MJ/m2, a dla niezabudowanej działki sąsiedniej [...] należy przyjąć, iż gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q jest większa od 1000 MJ/m2 (§ 272). Budynek z garażem wielostanowiskowym należało zatem zaprojektować w połowie odległości określonej w tabeli (§ 271 ) czyli 7,5 m a nie 4-4,2m (rys. 1 PZT). Naruszenie § 271 ograniczyło zabudowę działki sąsiedniej, co jest niezgodne z art. 144 kc.
4. Brak odniesienia do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - zasady równości obywateli względem prawa - poprzez nierówne traktowanie inwestorów prywatnych, próbę usprawiedliwiania rażącego naruszenia prawa skutkami społeczno - gospodarczymi i ekonomicznymi. Wojewoda wskazuje, że ważniejszy jest interes inwestora budującego budynek wielorodzinny od inwestora budującego budynek jednorodzinny. Stanowi to obrazę najważniejszego aktu prawnego jakim jest Konstytucja.
5. Nieuznanie oczywistego naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, art. 144 kc za rażące tj. błędnego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, co doprowadziło do naruszenia interesu prawnego właścicieli dz. [...].
6. Brak odniesienia się do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 k.c. Właściciel nieruchomości sąsiedniej nie może być pozbawiony możliwości określonego zabudowania działki tylko dlatego, że został uprzedzony przez sąsiada. GINB pominął informację projektanta, że przy odległości budynku od granicy dz. nr [...] wynoszącej 4-4,2 m i wysokości przesłaniania 11,5 m możliwa jest budowa budynku na działce [...] 7,5 od granicy działki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na parterze z oknami lub 5,5 m od granicy działki z pomieszczeniami na I p przeznaczonymi na pobyt ludzi z oknami. Projektant miał zatem świadomość naruszenia interesów osób trzecich.
Skarżący wskazał, że naruszenie jego interesu jest nie tylko prawne, ale i faktyczne, gdyż w odległości 4,6 m buduje on dom z oknem na parterze skierowanym w stronę działki [...].
7. Brak odniesienia się do rozbieżności między osnową decyzji, a tym co zatwierdzono. W osnowie decyzji jest mowa o budynku mieszkalnym a jest to budynek mieszkalno-garażowy. Garaż wielostanowiskowy nie stanowi tylko funkcji uzupełniającej, lecz jest główną funkcją, która spowodowała m.in. konieczność uzgodnienia projektu pod względem przeciwpożarowym, zapewnienia odległości od istniejących budynków i działek niezabudowanych. Odległość od działki niezabudowanej nie została zapewniona (pkt 3 skargi).
8. Naruszenie art.156 § 1 pkt 4 kpa - decyzja została bowiem skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Ani w chwili składania wniosku, ani wydania decyzji inwestorzy nie dysponowali nieruchomością na cele budowlane. Użytkownikami wieczystymi zostali dopiero 4 grudnia 2018 (KW [...]) a decyzję wydano [...] listopada 2018r. Złożyli zatem niezgodne z prawdą oświadczenie i nieważny z mocy prawa akt notarialny. Świadczy o tym dodatkowo Zarządzenie Burmistrza N. nr [...] z 4 grudnia 2018r., w którym w tej dacie Burmistrz zrezygnował z prawa pierwokupu dz. [...] i [...]. Natomiast wniosek z oświadczeniem złożono 26 października 2018r., kiedy właścicielem działki było Miasto, a użytkownikiem wieczystym P. i K. Ś..
9. Naruszenie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wniosek o wydanie pozwolenia złożono 26.10.2018r. z kompletem projektów, podczas gdy ten sam projekt rzeczoznawca ds. zabezpieczeń ppoż uzgodnił 31.10.2018r. Nie ustalono w jaki sposób dokumentacja znalazła się w [...].
Skarżący wniósł m.in. o uchylenie decyzji GINB i stwierdzenie nieważność decyzji nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania.
W świetle powyższych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się zasadne.
Podkreślić na wstępie trzeba, że postępowanie w tej sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, umożliwiającym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, a wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja obarczona jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ nadzoru, dokonując oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., uwzględnia stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji w kontekście skutków społeczno- gospodarczych ewentualnych naruszeń.
Jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem prawa poprzez ich proste zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki społeczne i gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie.
W powyższym kontekście - zdaniem Sądu - nieprawidłowo oceniono w niniejszej sprawie ważność kwestionowanej przez skarżącego decyzji Starosty N. z [...] listopada 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. K. i ul. G. w N. na działkach o nr ew. [...] i [...].
Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 3 planu, pomimo, iż plan nie definiuje pojęcia "małych domów wielorodzinnych". Przypomnieć trzeba, że działki inwestycyjne położone były w planie na terenie oznaczonym symbolem E3MN.UO, na którym prawodawca miejscowy przewidział realizację nowej zabudowy (wyłącznie) w formie jednorodzinnych domów wolnostojących lub w formie małych domów wielorodzinnych.
Zatwierdzony badaną decyzją projekt budowlany przewidywał natomiast budynek o czterech kondygnacjach naziemnych o wysokości 12,49 m i kubaturze 10215 m 2, w którym przewidziano – co wymaga szczególnego podkreślenia – aż 52 lokale mieszkalne. Tym samym zarówno gabaryty budynku, jak i ilość lokali nie pozostawiają wątpliwości, że nie można go zaliczyć do "małych domów wielorodzinnych".
Nie do zaakceptowania jest również argumentacja organu w zakresie naruszenia § 3 pkt 11 planu. Skoro zapis ten wskazuje jednoznacznie, że dach budynku nowego ma być dwuspadkowy, symetryczny o jednakowym nachyleniu połaci 35°- 45°, to ewidentnie projektowany dach - przewidujący wyłącznie w małych fragmentach (od północnego zachodu i południowego wschodu) połacie dwuspadowe o kącie nachylenia 35°, a w przeważającej części dach płaski (taras) - jest sprzeczny z ww. zapisem i jako taki narusza ład przestrzenny przewidziany na tym terenie przez prawodawcę miejscowego. Nie można było zatem zgodzić się z organem, że naruszenie to nie wywołuje skutków niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Określona w planie ścisła forma dachu ma na celu realizowanie ładu przestrzennego gminy. Dlatego przyzwolenie na taką koncepcję inwestora może stanowić podstawy do łamania zapisów planu również przez innych inwestorów budujących na tym terenie, co jest nie do zaakceptowania w praworządnym państwie. Świadczy zatem o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 11 planu.
Nie ma również racji organ oceniając spełnienie w projekcie budowlanym zatwierdzonym badaną decyzją warunków określonych w § 3 pkt 11 planu, skoro zapis ten – jasny w swej treści - dopuszcza oświetlenie kondygnacji poddasza wyłącznie oknami połaciowymi o formie prostokątnej, to wprowadza ewidentne ograniczenia zarówno co do miejsca doświetlenia kondygnacji poddasza, jak i kształtu okien połaciowych, co w istocie oznacza całkowity zakaz budowy innych okien, niż prostokątne i połaciowe (a więc umieszczone w dachu). Tymczasem w projekcie budowlanym w kondygnacji poddasza przewidziano również okna w elewacjach bocznych 1 i 2 (rys. nr 11A projektu budowlanego).
Z projektu budowlanego wynika również wprost, że poddasze budynku zostało zaprojektowane jako dwukondygnacyjne pomimo, iż plan w § 3 pkt 7 przewiduje możliwość zbudowania (tylko) jednej kondygnacji na poddaszu, na co jasno wskazuje rys. nr 9A oraz rys. nr 11A projektu budowlanego.
Zauważone uchybienia powinny być bowiem poddane ocenie ze szczególnym uwzględnieniem, że władztwo planistyczne wynika z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stanowi wyłączną kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesem kształtowania polityki przestrzennej, w zakresie przeznaczenia terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i określenia warunków zabudowy (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 u.p.z.p.).
Natomiast, pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, a argumentację prawną organu przedstawioną w tym zakresie Sąd podziela.
Niemniej, wobec opisanych wyżej naruszeń polegających na niewłaściwej ocenie występujących w tej sprawie ewidentnych – w ocenie Sądu - przesłanek kwalifikowanych wyszczególnionych zapisów planu w kontekście wymogów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego kontrolowane w tej sprawie decyzji organów obu instancji podlegały uchyleniu.
Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.
W tym stanie rzeczy Sąd , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.