II SA/Kr 342/23

II SA/Kr 342/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Magda Froncisz
Mirosław Bator /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Bankowe prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2190/23 - Wyrok NSA z 2026-01-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 30 ust 6  pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Magda Froncisz Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.5.141.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala.
Uzasadnienie
W dniu 21 października 2022 r. inwestor K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...], ul. [...] w K..
Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane decyzją nr AU-1073/6743/2022, znak: AU-01-7.6743.2331.2022.ANO z dnia 8 listopada 2022 r., wniósł sprzeciw wobec tego zgłoszenia.
Od decyzji tej odwołał się inwestor, a Wojewoda Małopolski decyzja z dnia 4 stycznia 2023 r., znak WI-I.7840.5.141.2022.LS utrzymał ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2022.2000 tekst jednolity ze zmianami) – zwanej dalej k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U.2021.2351 tekst jednolity ze zmianami) – zwanej dalej Pb.
Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Podstawą wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji było stwierdzenie niezgodności zamierzenia budowlanego z aktem prawa miejscowego tj. § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" - dalej uchwała krajobrazowa, w brzmieniu: "Dopuszcza się podświetlenie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej".
Inwestor na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Pb zgłosił instalowanie jednego urządzenia reklamowego o powierzchni nieprzekraczającej 12m2, usytuowanego na ścianie ślepej budynku powołując się na § 18 uchwały krajobrazowej, oświetlonego od wewnątrz (za pomocą oświetlenia umieszczonego z tyłu stanowiącego część składową urządzenia reklamowego). Ponadto inwestor uzasadnił, że przedmiotowe urządzenie należy kwalifikować zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 uchwały krajobrazowej jako inne urządzenie reklamowe, a do opisu dołączył wizualizacje zamierzenia budowlanego.
Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotem zgłoszenia jest urządzenie przestrzenne w postaci kasetonu ściennego. Urządzenie to zbudowane jest z płaskiej tablicy wyposażonej w moduły LED i jest ograniczone po zewnętrznych krawędziach profilem tworzącym ramę urządzenia o wymiarach zewnętrznych 4 x 3 m. W tej ramie jest wmontowany nośnik o eliptycznej powierzchni reklamowej.
Organ odwoławczy stwierdził, kwalifikując przedmiotowe urządzenie, że przedstawiony na rysunkach kaseton ścienny zasilany jest własną instalacją oświetleniową wewnętrzną w postaci 108 szt. diod LED tzw. Backlight. Termin ten stosowany jest w reklamie zewnętrznej. Określa on nośnik reklamowy podświetlony od tyłu, w taki sposób, że plakat reklamowy stworzony ze specjalnego materiału przepuszcza rzucone światło, dając efekt świecenia. To powoduje, że reklama zwraca uwagę, nawet w słabo doświetlonych miejscach. Wydruk na materiale backlight można umieścić np. w podświetlanych gablotach, w pomieszczeniach zamkniętych lub jako zewnętrzna reklama.
Urządzenie wyświetlające treści zamieszczone na powierzchni ekspozycji nieprzekraczającej 12 m2 określane nazwą Citylight, według nomenklatury uchwały krajobrazowej kwalifikuje się jako inne urządzenie reklamowe. O takiej kwalifikacji przesądza budowa przedmiotowego urządzenia, które jest przestrzenne, o eliptycznej powierzchni ekspozycji i posiada wbudowaną tablicę LED oświetlającą wnętrze urządzenia. W zgłaszanym urządzeniu reklamowym światło z instalacji LED jest emitowane na wypukłą powierzchnię ekspozycji od wewnątrz urządzenia powodując w ten sposób wyświetlanie powierzchni ekspozycji dalej na zewnątrz w przestrzeń publiczną. Taka funkcjonalność urządzenia daje podstawę do precyzyjnej kwalifikacji tego urządzenia reklamowego jako wyświetlacza reklamowego, ponieważ światło oświetlające jego wnętrze nie jest emitowane bezpośrednio na to urządzenie reklamowe, ale wydobywa się z jego wnętrza, emitując pod wpływem swojego działania treści reklamowe do otoczenia. Taki sposób wyświetlania treści przez to urządzenie reklamowe, odzwierciedla w istocie wielobarwną projekcję świetlną, wywoływaną przez wbudowaną programowalną tablicę z diodami LED, a wypukła powierzchnia ekspozycji zwiększa emitowanie zamieszczonych treści do przestrzeni publicznej w obszarze skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...]. Mając na względzie przytoczoną powyżej argumentację stwierdza się, iż objęte zgłoszeniem z 21 października 2022 r. zamierzenie jest niezgodne z zapisem § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowano podświetlenie urządzenia reklamowego przy zastosowaniu światła barwy białej jednak nie jest ono emitowane od zewnętrznej strony na ekspozycję nośnika reklamowego.
Zatem, stanowisko organu I instancji w kwestii podświetlenia urządzenia reklamowego jest właściwe, w kontekście ww. zapisu aktu prawa miejscowego. W związku z powyższym uznać należy, że zgłaszane inne urządzenie reklamowe, podświetlone od tyłu za pomocą instalacji elektrycznej led umieszczonej od spodu powierzchni ekspozycji stoi w sprzeczności z ustaleniami uchwały nr XXXV1/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń".
Nadto analizując dalej ustalenia gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane urządzenia reklamowe sytuowane w obszarze Miasta Krakowa, należy uwzględnić zakaz lokalizowania urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych, określony w § 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej. Projekcja świetlna to nic innego jak wyświetlanie obrazów i treści reklamowych, która w tym przypadku odbywa się na powierzchni ekspozycji urządzenia reklamowego – wypukłego poliwęglanu. Nośnik ten stanowi ekran projekcyjny, z którego wyświetlane treści oddziałują w przestrzeń publiczną Miasta Krakowa.
Ponadto na terenie inwestycji obowiązuje uchwała nr LXXXVIII/1306/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Kalwaryjska" – zwana dalej Mpzp. Z ustaleń tej uchwały wynika zakaz lokalizacji wielkogabarytowych urządzeń reklamowych, z dopuszczeniem ich lokalizacji jako tymczasowe urządzenia na czas odbywających się imprez oraz służących w wykonywaniu obowiązków związanych z informacją publiczną (§ 5 ust. 3 pkt 2 Mpzp).
Wielkogabarytowym trójwymiarowym urządzeniem reklamowym jest urządzenie o wymiarach, z których co najmniej jeden przekracza 1,5 m (§ 3 ust. 1 pkt 19 lit. b Mpzp).
W związku z powyższym zamierzenie inwestycyjne w postaci instalowania urządzenia reklamowego oświetlonego wewnątrz, na wschodniej ścianie ślepej budynku sytuowanego na działce nr [...] w K., nie spełnia standardów uchwały krajobrazowej decydujących harmonii i porządku przestrzennym Krakowa oraz jest niezgodne z zasadami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonymi w Mpzp, dlatego nie może być zainstalowane. Sytuacja, gdy Inwestor planuje zainstalować urządzenie reklamowe posiadające funkcjonalność do wyświetlania zamieszczonych na nim treści, w trybie nieprzewidzianym w przepisach uchwały krajobrazowej oznacza, że Inwestor zamierza wykorzystać instrument ochrony przestrzeni publicznej we własnym indywidualnym celu, dlatego takie zgłoszenie jest niezgodne z interesem publicznym i wypełnia hipotezę art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb.
Organ odwoławczy odniósł się również do podniesionych w odwołaniu zarzutów wyjaśniając dlaczego uważa je za bezzasadne.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. sp. z o.o. w K., zarzucając jej naruszenie:
a) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo braku ku temu podstaw prawnych i faktycznych,
b) art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych w sytuacji, w której nie mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia z niezgodnością, z przepisami uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (zwanej dalej "uchwałą reklamową"),
c) § 9 ust. 1 pkt 7 oraz § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" (zwana dalej "uchwałą reklamową") poprzez błędną wykładnie i niezasadne przyjęcie, że inne urządzenie reklamowe i inna tablica reklamowa może być podświetlona tylko od zewnątrz, a wewnętrzne oświetlenie zastosowane w urządzeniu oznacza, że jest to już projekcja świetlna,
d) przepisu art. 6, 7, 8, 11, 77 oraz 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i w konsekwencji przy braku ku temu zarówno podstawy faktycznej jak i prawnej wydanie decyzji utrzymujące w mocy sprzeciw do zgłoszonych robót budowlanych.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie zasadności uchylenia również decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia interpretacji § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej, zgodnie z którym "dopuszcza się podświetlenie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej". Spór zasadniczo dotyczył tego, czy zaproponowany przez inwestora sposób oświetlenia planowanej ekspozycji reklamowej umieszczonej na eliptycznej powierzchni w ten sposób, że światło przenika od wewnątrz reklamy i stamtąd jest emitowane na zewnątrz – jest sprzeczny z zapisami cytowanej uchwały, a w konsekwencji czy istniały podstawy do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana obecnie sprawa jest piątą skargą K. sp. z o.o. w K. na decyzję o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzenia reklamowego podświetlonego światłem białym. We wszystkich tych sprawach zaskarżoną decyzję oparto na przyjęciu, że dokonane zgłoszenie narusza przepisy tzw. uchwały reklamowej, tożsame były również argumenty spółki podniesione w skargach.
We wszystkich tych sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi – odpowiednio wyrokami z dnia 9 maja 2023 r. w sprawie sygn. II SA/Kr 340/23, z dnia 12 maja 2023 r. w sprawie sygn. II SA/Kr 338/23 oraz z dnia 24 maja 2023 r. w sprawach sygn. II SA/Kr 339/23 i II SA/Kr 341/23. Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko zaprezentowane w tych orzeczeniach.
W uzasadnieniu wyroku sygn. II SA/Kr 340/23 wskazano: "Prawdą jest, że uchwała nie definiuje terminu "podświetlenie", ani też nie uszczegóławia dopuszczalnych cech, jakim powinno odpowiadać planowane oświetlenie reklam. Interpretacja tego pojęcia powinna odbyć zatem ze zwyczajowym rozumieniem tego pojęcia oraz z celem uchwały.
Przez podświetlenie należy rozumieć skierowanie padającego światła na dany przedmiot w celu jego wyeksponowania, przy czym światło może być skierowane z różnych stron. Jednocześnie, uchwała krajobrazowa wyraźnie w § 3 wskazuje, że jej celem jest:
1) ustalenie zasad i warunków sytuowania na terenie Miasta Krakowa obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane;
2) ochrona istniejącej struktury przestrzennej, tradycji miejsca, istniejących wartościowych lub zabytkowych obiektów i układów urbanistycznych poprzez ustalenie zasad i standardów decydujących o harmonii i porządku przestrzennym;
3) ochrona cennych historycznie i kulturowo walorów widokowych Miasta;
4) poszanowanie dobrego sąsiedztwa rozumianego jako przeciwdziałanie degradacji przestrzeni publicznej i terenów otwartych przez obiekty małej architektury, tablice reklamowe i urządzenia reklamowe oraz ogrodzenia;
5) przeciwdziałanie zawłaszczaniu przestrzeni publicznej poprzez ograniczenie sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych w przestrzeniach publicznych.
Tak sprecyzowane cele uchwały oznaczają, że jej przepisy stanowią środek prewencyjny ograniczający możliwość sytuowania tablic i urządzeń reklamowych w miejscach i w sposób zanadto ingerujący w przestrzeń publiczną, powodując nadmierne zawłaszczenie tej przestrzeni i powodując zarówno uciążliwość dla mieszkańców, jak i zmniejszając bezpieczeństwo ruchu drogowego, nadmiernie przyciągając uwagę przechodniów i kierowców. Należy również zwrócić szczególną uwagę na regulację zawartą w § 9 ust. 8 uchwały, statuującą "zakaz lokalizowania tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych i elementów ruchomych lub emitujących światło o zmieniającym się natężeniu (błyskowe lub pulsujące), takich jak: telebimy, ekrany LED, LCD".
Zaproponowany przez inwestora sposób umieszczania oświetlenia, który w związku z eliptycznym kształtem powierzchni reklamowej powoduje, że światło nie jest rzucane na tą reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz, stanowi, bądź co najmniej zbliża się do zabronionej "projekcji świetlnej". W efekcie tego podświetlenia, obraz staje się zbyt intensywny i powoduje nadmierne zawłaszczenie przestrzeni publicznej, czemu jak wskazano powyżej, uchwała ma zapobiegać. Wyrażenie zgody na taką reklamę, która choć nie jest formą telebimu, lecz wywołuje zbliżony efekt poprzez de facto wyświetlenie obrazu, podnosząc w ten sposób jej widoczność, naruszałoby harmonię i porządek przestrzenny miasta.
Nie miał zatem racji autor skargi, który zarzucał organom naruszenie § 9 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 uchwały krajobrazowej poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że inne urządzenie reklamowe może być podświetlone tylko od zewnątrz. Choć w uchwale nie sprecyzowano tego, gdzie może być umieszczone podświetlenie, zakazana jest jednak projekcja obrazu, a taki efekt uzyskuje inwestor pomimo tego, że nie stosuje wykluczonych wprost telebimów, czy ekranów LED i LCD".
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela tak dokonaną wykładnię przepisów prawa materialnego.
Nie można się zgodzić, że przedstawiona wyżej wykładnia ma charakter rozszerzający i w konsekwencji jest niedopuszczalna.
Dodatkowo trzeba przypomnieć, że w okolicznościach niniejszej sprawy dokonane zgłoszenie było również sprzeczne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wprowadza na tym terenie zakaz lokalizacji wielkogabarytowych urządzeń reklamowych (§ 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 19 lit. b uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXXVIII/1306/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Kalwaryjska").
Nie mogły również odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 k.p.a. Skarżący nie wskazał na czym konkretnie naruszenia tych przepisów miałyby polegać, jakie błędne ustalenia faktyczne i jakie braki postępowania dowodowego zarzuca organowi, natomiast Sąd kontrolując z urzędu postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się żadnych naruszeń procedury. Organ w zasadzie nie dokonywał żadnych ustaleń faktycznych, a decyzja opiera się na porównaniu treści zgłoszenia z treścią obowiązujących przepisów prawa. Także uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a.
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.