II SA/Kr 340/23

II SA/Kr 340/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magda Froncisz /przewodniczący/
Małgorzata Łoboz
Piotr Fronc /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1801/23 - Wyrok NSA z 2026-01-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 30 ust 6 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 6  , art 7  , art 8  , art 11 , art 77 i art 107 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 stycznia 2023 r. znak: Wl-I.7840.3.60.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 5 stycznia 2023 r. znak WI-I.7840.3.60.2022.LS, po rozparzeniu odwołania K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-1076/6743/2022 z 8 listopada 2022 r., znak: AU-01-7.6743.2329.2022.SST, wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku, na działce nr [...] przy ul. [...] w K..
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
Inwestor K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ślepej ścianie budynku.
Po przeanalizowaniu zgłoszenia Prezydent Miasta Krakowa na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2021.2351 ze zm., zwanej dalej P.b.) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych, uznając, że uchwała Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (zwanej dalej uchwałą krajobrazową) wyklucza umieszczenie oświetlenia urządzeń reklamowych od tyłu.
Od decyzji Prezydenta inwestor złożył odwołanie, zarzucając naruszenie:
1. art. 30 ust. 6 pkt 2 P.b.;
2. § 9 ust. 1 pkt 7 oraz § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r.;
3. art. 6, 7, 10, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a.;
4. oraz art. 8 i 11 k.p.a.
Odwołanie okazało się nieskuteczne, ponieważ Wojewoda podzielił stanowisko Prezydenta co do niedopuszczalności planowanego zamierzenia z uwagi na naruszenie § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej oraz uchwały nr CXIV/3010/18 z dnia 24 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon Alei Ignacego Daszyńskiego".
Na wstępie organ wskazał, że przedmiotem zgłoszenia było urządzenie reklamowe w postaci kasetonu ściennego o powierzchni nie przekraczającej 12 m2, oświetlonego od wewnątrz.
Następnie powołano treść 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej, zgodnie z którym urządzenia reklamowe mogą być podświetlone przy zastosowaniu światła barwy białej. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Prezydenta, że podświetlenie może być zgodnie z uchwałą krajobrazową umieszczone wyłącznie od zewnątrz. Wyjaśnił, że termin podświetlenie ma szersze znaczenie i oznacza, że może być ono umieszczone z dowolnej strony. Jednakże zaproponowane przez inwestora rozwiązanie powoduje w rzeczywistości emisję wielobarwnych treści reklamowych, a to jest sprzeczne z § 9 ust. 2 cyt. uchwały.
Organ wskazał też, że przepisy uchwały krajobrazowej należy stosować ściśle zgodnie z celem uchwały, a kwestie tablic lub urządzeń reklamowych w formie wyświetlaczy w sposób szczególnie dotkliwy ingerują w krajobraz oraz komfort mieszkańców, a także w bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Brak wskazania w uchwale co należy rozumieć pod pojęciem "podświetlenie" nie pozwala na dowolną interpretację § 9 ust. 2 cyt. uchwały.
Zdaniem organu należy uwzględnić również zakaz lokalizowania urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych, określony w § 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej. Projekcja świetlna to nic innego jak wyświetlanie obrazów i treści reklamowych, która w tym przypadku odbywa się na powierzchni ekspozycji urządzenia reklamowego - wypukłego poliwęglanu. Nośnik ten stanowi ekran projekcyjny, z którego wyświetlane treści oddziałują w przestrzeń publiczną Miasta Krakowa.
Reasumując stwierdzono, że zgłaszane inne urządzenie reklamowe zintegrowane z wewnętrzną instalacją oświetleniową powoduje wyświetlanie obrazu, w postaci projekcji świetlnej zamieszczonego na tym urządzeniu plakatu. Ustalone w uchwale krajobrazowej standardy decydują o harmonii i porządku przestrzennym Miasta Krakowa, mają na celu ochronę istniejącej struktury przestrzennej, tradycji miejsca, istniejących wartościowych lub zabytkowych obiektów i układów urbanistycznych. Przepisy uchwały mają stanowić środek prewencyjny ograniczający sytuowanie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych w przestrzeni publicznej, za pomocą którego będzie możliwe przeciwdziałanie zawłaszczeniu przestrzeni publicznej. W ocenie organu II instancji obowiązujące przepisy uchwały krajobrazowej należy w takim przypadku stosować ściśle z celem uchwały, aby funkcjonowanie tego prawa na terenie Krakowa było skuteczne. Przedmiotowe urządzenie reklamowe stanowi znaczącą ingerencję w przestrzeń publiczną Krakowa, gdyż wykorzystuje ekspozycję plakatu w postaci projekcji świetlnej, która nie podlega ochronie. W tym zakresie wprowadzono w uchwale krajobrazowej zakaz lokalizowania takich urządzeń reklamowych (§ 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej).
Ponadto na terenie inwestycji obowiązuje uchwała nr CXIV/3010/18 z dnia 24 października 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rejon Alei Ignacego Daszyńskiego". Z ustaleń § 11 tej uchwały wynika zakaz lokalizacji wielkogabarytowych urządzeń i obiektów reklamowych. Zgłaszane urządzenie reklamowe kwalifikuje się według planu jako wielkogabarytowe trójwymiarowe urządzenie reklamowe, ponieważ co najmniej jeden z jego wymiarów przekracza 1,5 m (§ 4 ust.1 pkt. 18b planu).
Od powyższej decyzji K. Sp. z o.o. w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo braku ku temu podstaw prawnych i faktycznych,
2. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych w sytuacji, w której nie mamy w przedmiotowej sprawie do czynienia z niezgodnością z przepisami uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń";
3. § 9 ust. 1 pkt 7 oraz § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" poprzez błędną wykładnie i niezasadne przyjęcie, że inne urządzenie reklamowe i inna tablica reklamowa może być podświetlona tylko od zewnątrz, a wewnętrzne oświetlenie zastosowane w urządzeniu oznacza, że jest to już projekcja świetlna,
4. art. 6, 7, 8, 11, 77 oraz 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i w konsekwencji przy braku ku temu zarówno podstawy faktycznej jak i prawnej wydanie decyzji utrzymujące w mocy sprzeciw do zgłoszonych robót budowlanych.
W świetle powyższego wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego wraz z poprzedzającą ją decyzją organu II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 259), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja wnosząca sprzeciw w odniesieniu do zgłoszonego zamierzenia budowlanego, wydana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz.2351 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
W opinii Sądu rację miały organy nadzoru stwierdzając sprzeczność planowanego urządzenia reklamowego z zapisami uchwały krajobrazowej.
Zgodnie z § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej "dopuszcza się podświetlenie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej". W przedmiotowej sprawie spór zasadniczo dotyczył tego, czy zaproponowany przez inwestora sposób oświetlenia planowanej ekspozycji reklamowej umieszczonej na eliptycznej powierzchni w ten sposób, że światło przenika od wewnątrz reklamy i stamtąd jest emitowane na zewnątrz – jest sprzeczny z zapisami cytowanej uchwały.
Prawdą jest, że uchwała nie definiuje terminu "podświetlenie", ani też nie uszczegóławia dopuszczalnych cech, jakim powinno odpowiadać planowane oświetlenie reklam. Interpretacja tego pojęcia powinna odbyć zatem ze zwyczajowym rozumieniem tego pojęcia oraz z celem uchwały.
Przez podświetlenie należy rozumieć skierowanie padającego światła na dany przedmiot w celu jego wyeksponowania, przy czym światło może być skierowane z różnych stron. Jednocześnie, uchwała krajobrazowa wyraźnie w § 3 wskazuje, że jej celem jest:
1) ustalenie zasad i warunków sytuowania na terenie Miasta Krakowa obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane;
2) ochrona istniejącej struktury przestrzennej, tradycji miejsca, istniejących wartościowych lub zabytkowych obiektów i układów urbanistycznych poprzez ustalenie zasad i standardów decydujących o harmonii i porządku przestrzennym;
3) ochrona cennych historycznie i kulturowo walorów widokowych Miasta;
4) poszanowanie dobrego sąsiedztwa rozumianego jako przeciwdziałanie degradacji przestrzeni publicznej i terenów otwartych przez obiekty małej architektury, tablice reklamowe i urządzenia reklamowe oraz ogrodzenia;
5) przeciwdziałanie zawłaszczaniu przestrzeni publicznej poprzez ograniczenie sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych w przestrzeniach publicznych.
Tak sprecyzowane cele uchwały oznaczają, że jej przepisy stanowią środek prewencyjny ograniczający możliwość sytuowania tablic i urządzeń reklamowych w miejscach i w sposób zanadto ingerujący w przestrzeń publiczną, powodując nadmierne zawłaszczenie tej przestrzeni i powodując zarówno uciążliwość dla mieszkańców, jak i zmniejszając bezpieczeństwo ruchu drogowego, nadmiernie przyciągając uwagę przechodniów i kierowców. Należy również zwrócić szczególną uwagę na regulację zawartą w § 9 ust. 8 uchwały, statuującą "zakaz lokalizowania tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych i elementów ruchomych lub emitujących światło o zmieniającym się natężeniu (błyskowe lub pulsujące), takich jak: telebimy, ekrany LED, LCD".
Zaproponowany przez inwestora sposób umieszczania oświetlenia, który w związku z eliptycznym kształtem powierzchni reklamowej powoduje, że światło nie jest rzucane na tą reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz, stanowi, bądź co najmniej zbliża się do zabronionej "projekcji świetlnej". W efekcie tego podświetlenia, obraz staje się zbyt intensywny i powoduje nadmierne zawłaszczenie przestrzeni publicznej, czemu jak wskazano powyżej, uchwała ma zapobiegać. Wyrażenie zgody na taką reklamę, która choć nie jest formą telebimu, lecz wywołuje zbliżony efekt poprzez de facto wyświetlenie obrazu, podnosząc w ten sposób jej widoczność, naruszałoby harmonię i porządek przestrzenny miasta.
Nie miał zatem racji autor skargi, który zarzucał organom naruszenie § 9 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 uchwały krajobrazowej poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że inne urządzenie reklamowe może być podświetlone tylko od zewnątrz. Choć w uchwale nie sprecyzowano tego, gdzie może być umieszczone podświetlenie, zakazana jest jednak projekcja obrazu, a taki efekt uzyskuje inwestor pomimo tego, że nie stosuje wykluczonych wprost telebimów, czy ekranów LED i LCD.
Oddaleniu podlegały zarzuty proceduralne dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz.2000 ze zm., zwanego dalej k.p.a.). Przepisy te statuują zasadę praworządności, prawdy obiektywnej oraz zobowiązują organy do wyczerpującego zebrania i zbadania materiału dowodowego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia powyższych zasad, tym bardziej, że w żaden sposób nie zostały one skonkretyzowane. Biorąc natomiast pod uwagę, że postępowanie koncentrowało się na badaniu dopuszczalności zgłoszenia budowlanego, trudno organowi zarzucić zaniechanie na etapie postępowania dowodowego. Wbrew twierdzeniom autora skargi, organ odwoławczy poprawnie skonstruował uzasadnienie decyzji, przedstawiając motywy rozstrzygnięcia oraz przybliżając jego podstawę prawną, spełniając tym samym wymogi sprecyzowane w art. 107 § 1 k.p.a. Fakt, że wynik rozstrzygnięcia jest dla strony skarżącej niekorzystny, nie świadczy o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do organów administracyjnych, wyrażonej w art. 8 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.