II SA/Kr 34/21

II SA/Kr 34/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-03-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Irla /przewodniczący/
Mirosław Bator
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 7061/21 - Wyrok NSA z 2023-03-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 54
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G.-Z. i K. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 16 października 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 18 i art. 54 § 2 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. G. i K. Z. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 sierpnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2020 r., znak: [...], Prezydent Miasta K. oddalił skargę M. G. i K. Z. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, iż w pkt II decyzji nr [...] z dnia 8 lipca 2013 r., znak: [...], [...], Prezydent Miasta K. nakazał B. B. wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom występującym na działce nr [...] (obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] tj.: 1. wykonanie systemu odwodnienia na terenie działek nr [...] i [...] obr. [...], obejmującego rurociąg zbiorczy - odcinek A-B-C-D - według schematu, stanowiącego załącznik nr [...] opinii biegłego pn.: "Ocena dokonanych zmian stanu wody na gruntach znajdujących się w rejonie ul. [...] - [...] - [...] w wyniku niwelacji terenu, wykonanych ogrodzeń, zrealizowanych inwestycji budowlanych, zarurowania rowu itp. ze szczególnym uwzględnieniem czasookresu ich dokonywania przez poszczególnych właścicieli i ich wpływu na stosunki wodne w tym rejonie wraz z określeniem występujących szkód na terenach sąsiednich", z włączeniem do istniejącej studni na rurociągu K600 - "D", umożliwiając tym samym odpływ wód z istniejącej studzienki drenażowej "1" (dz. [...]) do drenarskiej studni zbiorczej ,,B" (dz. [...]), po uzyskaniu stosownych uzgodnień i pozwoleń wynikających z obowiązujących przepisów prawa; 2. likwidację betonowych przęseł podmurówki ogrodzenia na działce [...], tj. granicznego działek nr [...] z [...] obr. [...] (na odcinku S-T - zgodnie z załącznikiem nr [...] opinii biegłego jw.), pozostawiając niezbędne elementy betonowe pod słupki ogrodzeniowe oraz wykonanie 4 otworów w betonowej podmurówce na działce nr [...] (pod bramą wjazdową pomiędzy działkami nr [...] i [...] na odcinku R-S – zgodnie z załącznikiem 19 opinii biegłego) o średnicy nie mniejszej niż 5 cm, bezpośrednio nad powierzchnią terenu, w sposób zapewniający swobodny spływ wód opadowych zgodnie z pierwotnym, naturalnym kierunkiem, zabezpieczając przed ukierunkowanym spływem wód na działkę [...]; 3. niwelację terenu działki nr [...] obr. [...] pasem na całej szerokości działki nr [...] w sposób zapewniający swobodny spływ wód powierzchniowych z kierunku południowo-wschodniego na północny-zachód, tj. w kierunku korytek ściekowych na zarurowanym odcinku rowu, poprzez likwidację istniejących "garbów ziemnych", "przetamowań " i nierówności. Jednocześnie Prezydent Miasta K. w pkt III ww. decyzji odmówił zobowiązania B. B. do dokonania czynności określonych w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne względem działki nr [...] (obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]) w związku z pracami zrealizowanymi na terenie działek nr [...] i [...]. Opisana decyzja jest ostateczna i prawomocna.
Dalej organ egzekucyjny wyjaśnił, że oględziny nieruchomości objętych nakazami przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K., mające na celu ocenę zakresu zrealizowanych prac, były dokonywane kilkakrotnie, w tym w dniach: 8 października 2013 r., 10 kwietnia 2014 r., 9 czerwca 2014 r. i 31 lipca 2014 r. Podczas czynności przeprowadzonej w dniu 31 lipca 2014 r. stwierdzono zniwelowanie terenu działki nr [...] (pkt II.3 decyzji) oraz likwidację betonowych przęseł podmurówki ogrodzenia na działce nr [...] i wykonanie 4 otworów w podmurówce na działce nr [...] (pkt II.2 decyzji). Na okoliczność realizacji nakazu określonego w pkt II.3 rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. do protokołu oględzin z dnia 9 czerwca 2014 r. została dołączona mapa do celów projektowych sporządzona przez uprawnionego geodetę.
Aby doprowadzić do wyegzekwowania spełnienia przez B. B. obowiązku nałożonego na niego w pkt II.1 decyzji z dnia 8 lipca 2013 r., Prezydent Miasta K. wszczął w 2015 r. postępowanie egzekucyjne, w toku którego wobec zobowiązanego zostały zastosowane środki o charakterze dyscyplinującym, mające za zadanie przymuszenie go do wykonania nakazu określonego w pkt II.1 ww. rozstrzygnięcia. Postępowanie egzekucyjne było skuteczne i zakończyło się z chwilą wypełnienia przez B. B. rzeczonego obowiązku.
Biorąc powyższe pod uwagę, organ egzekucyjny skonstatował, iż decyzja z dnia 8 lipca 2013 r. została w całości zrealizowana. Ponadto Prezydent Miasta K. zaznaczył, że M. G. i K. Z. pismem z dnia 23 września 2015 r. zostali poinformowani o: a) wykonaniu przez B. B. obowiązku wymienionego w pkt II.1 przedmiotowej decyzji; b) konieczności podjęcia stosownych działań w celu odprowadzenia wód opadowych i drenażowych gromadzonych w studzience znajdującej się na działce nr [...] (obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] do odbiornika, obejmujących uzyskanie niezbędnych uzgodnień, zgłoszeń i pozwoleń, w tym pozwolenia wodnoprawnego.
Organ egzekucyjny opisał czynności, które podjęła M. G., podkreślając, iż nie jest władny do rozstrzygnięcia sporu sąsiedzkiego w zakresie braku porozumienia w kwestii wydania przez właściciela działki nr [...] oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sprawa ta nie ma bowiem charakteru administracyjnego, a cywilny. Jednocześnie Prezydent Miasta K. dodał, że z uzyskanych przez niego informacji wynika, iż przed Sądem Rejonowym w K. toczy się obecnie postępowanie dotyczące ustanowienia służebności przesyłu wód z działki nr [...] na działkę nr [...]. W konkluzji organ egzekucyjny stanął na stanowisku, że postawiony w skardze M. G. i K. Z. zarzut niepodejmowania przez Prezydenta Miasta K. działań w przedmiocie wyegzekwowania nakazów, o których mowa w decyzji z dnia 8 lipca 2013 r., jest bezzasadny.
Na postanowienie Prezydenta Miasta K. zażalenie złożyli M. G. i K. Z.. W ocenie żalących się nakazy z rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. z dnia 8 lipca 2013 r. nie zostały wykonane. M. G. i K. Z. zakwestionowali staranność podejmowanych przez Prezydenta Miasta K. działań. Zwrócili uwagę, iż mapa powykonawcza odwodnienia na działkach nr [...] i [...] zawiera niewiele rzędnych i nie odnosi się do terenu działki nr [...]. Zdaniem żalących się protokół z oględzin w terenie z dnia 28 czerwca 2020 r. jednoznacznie świadczy o przewyższeniu działki nr [...] w stosunku do działki nr [...]. Ponadto według żalących się pkt II.1 decyzji został wykonany w sposób niewłaściwy (studnia "B" na działce nr [...] nie ma otworu wpustowego od strony działki nr [...]). M. G. i K. Z. wskazali, że ukształtowanie terenu nieruchomości nr [...] zasadniczo odbiega od stanu wymaganego przez ww. decyzję. Do zażalenia dołączona została opinia sporządzona w 2018 roku przez biegłego sądowego mgra inż. T. C. na zlecenie Sądu Rejonowego dla [...] w K., XII Wydział Cywilny, w sprawie o sygn. akt XII C 2882/17/P. We wspomnianym dokumencie biegły stwierdził, iż na działce nr [...] należy przywrócić pierwotny stan gruntu, tzn. usunąć nasypy niebudowlane, a następnie zdrenować teren i odprowadzić wody do cieku powierzchniowego poprzez studzienkę znajdującą się na działce nr [...].
Na skutek zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia 16 października 2020 r., znak [...], którym utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w sprawie zainicjowanej przedmiotową skargą należy zastosować przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Stosownie bowiem do treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 54 § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia skargi) stanowił, że na przewlekłość postępowania egzekucyjnego skarga przysługuje wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku. Powołanie przez Prezydenta Miasta K. w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia art. 54a u.p.e.a., który obowiązuje od dnia 30 lipca 2020 r., nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ brzmienie art. 54a § 1 u.p.e.a. jest analogiczne do wyżej zacytowanego art. 54 § 2 u.p.e.a.
Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie dowodzi, że pismem z dnia 23 września 2015 r. Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. poinformował żalących się o zrealizowaniu nakazu określonego w pkt II.1 ww. decyzji. W aktach sprawy znajduje się przedłożone w dniu 11 września 2015 r. przez inwestora – B. B. zgłoszenie zakończenia budowy obiektu budowlanego pn. System odwodnienia (wody gruntowe i opadowe) na terenie działek [...] i [...] obręb [...] w rejonie ulic: [...], [...] - 1 etap oraz protokół techniczny odbioru robót z dnia 9 września 2015 r. Realizacja powyższego nakazu została wyegzekwowana w drodze egzekucji administracyjnej.
Wykonanie nakazu z pkt II.2 ww. rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. zostało potwierdzone w trakcie oględzin dokonanych w dniach 9 czerwca 2014 r. i 31 lipca 2014 r. Do protokołów z przeprowadzonych czynności w obu przypadkach organ dołączył dokumentację fotograficzną. Dodatkowo pracownicy Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. podczas oględzin w dniu 31 lipca 2014 r. zwrócili B. B. uwagę, iż otwory w betonowej podmurówce dla spełnienia swojej funkcji, tj. umożliwienia odpływu wód, wymagają stałego utrzymywania ich drożności. W toku oględzin w dniu 31 lipca 2014 r. pracownicy Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. ustalili, że na działce nr [...] brak jest "garbów ziemnych", "przetamowań" i nierówności. Ponadto na mapie do celów projektowych sporządzonej w dniu 2 czerwca 2014 r. przez geodetę A. G. znajduje się adnotacja, iż w wyniku dokonanych pomiarów stwierdzono, że został zachowany spadek terenu na odcinku otwory w ogrodzeniu pomiędzy działkami [...] i [...] a klatką ściekową na działce [...]. W konsekwencji powyższego Prezydent Miasta K. – pismem z dnia 1 sierpnia 2014 r. – poinformował B. B. o wykonaniu nakazu z pkt II.3 decyzji z dnia 8 lipca 2013 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze dało wiarę dowodom zebranym przez Prezydenta Miasta K.. W ocenie organu nadzoru zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż wszystkie nakazy wynikające z pkt II decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 lipca 2013 r., znak: [...], [...], zostały zrealizowane w 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu egzekucyjnego, że przedłożona przez M. G. i K. Z. dokumentacja fotograficzna z 2019 r. nie stanowi dowodu niewykonania przez zobowiązanego obowiązku w 2015 r., a jedynie odzwierciedla stopień skomplikowania stosunków wodnych na przedmiotowym terenie. Świadczy o tym również wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany stanu wody na gruncie powstałej na działce nr [...] (obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]), szkodliwie wpływającej na działkę nr [...] (obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]). Analogiczną uwagę należy poczynić odnośnie do opinii sporządzonej w 2018 r. przez biegłego sądowego mgra inż. T. C..
Pismem z dnia 25 listopada 2020 r. M. G. i K. Z. złożyli skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wzruszenie przepisów: 1) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sprawie istotnych dowodów i przeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, pomijając istotne fakty i dowody, 2) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyegzekwowania nakazu decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K., 3) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób budzący brak zaufania jego uczestników do władzy publicznej, poprzez naruszenie interesu faktycznego i prawnego skarżących, 4) art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; zgodnie z art. 9 k.p.a. organy winny czuwać nad tym aby, strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, 5) art. 12 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie i brak należytej staranności w ocenie stanu rzeczywistego i wnikliwości w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, 6) art. 80 k.p.a. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób dowolny i nieuwzględnienie części materiału dowodowego, która winna stanowić istotne czynniki w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, pomijając istotne dowody, jakim jest fakt tylko nieznacznej niwelacji terenu dz. [...], pozostawiając przeciwskarpę bezpośrednio przy granicy z działką [...], 7) art. 81 k.p.a. w związku z art.10 § 2 k.p.a. w sytuacji wydanej decyzji na zasadzie art. 108 k.p.a. (nadania rygoru natychmiastowej wykonalności), poprzez zignorowanie składanych uwag i wniosków w trakcie postępowania egzekucyjnego, 8) art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, w toku przeprowadzanej przez organ analizy, poprzez manipulowanie faktami i dowodami nie informując podmiotu o stopniu realizacji nakazów, 9) art. 11 i art. 107 § 1, 3 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie skarżonego orzeczenia, w szczególności poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z których innym faktom i dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, pomimo składanych wniosków i uwag do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, 10) art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić jeżeli przedmiotem dowodu tj. brak umożliwienia odpływu wód z istniejącej studzienki drenażowej "1" na na dz. [...], niedokonanie niwelacji terenu dz. [...] zgodnie z orzeczeniem decyzji, 11) błędne ustalenie stanu faktycznego co do: a) prowadzonego postępowania egzekucyjnego decyzji nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 8 lipca 2013 r. w zakresie nieprawidłowego prawidłowego wykonania niwelacji terenu dz. [...], oraz nieprawidłowego wykonania otworów w podmurówce bramy wjazdowej na dz.[...], niezapewniające dotychczas swobodnego naturalnego spływu wód, b) nie uwzględnienie i nie wyegzekwowanie stanu prawnego jaki istniał przed dokonaniem zmian na gruncie na nieruchomości [...] obr. [...] przed wykonaniem inwestycji zarurowania cieku wodnego, a stanem faktycznym po dokonaniu bezprawnego nawiezienia ziemią wyżej wymienionej nieruchomości, pomimo iż w pozwoleniu na budowę w punkcie "e" decyzji pozwolenia na budowę znak [...] z dnia 13.12.2002r. widnieje zapis "przywrócenia terenu do stanu pierwotnego", c) stronnicze i nieuzasadnione przyjęcie za wykonaną niwelację terenu nieruchomości [...] obr. [...] w sytuacji istotnych rozbieżności w oglądzie i pomiarach geodezyjnych (przewyższenie działki [...] w stosunku do działki [...] wynosi ponad 40cm bezpośrednio przy ogrodzeniu, posiłkując się jako dowodem inwentaryzacją powykonawczą wykonanego ciągu drenarskiego nakazanego decyzją), d) nieuzasadnione przyjęcie przez organ I i II instancji prawidłowości wykonanych otworów w podmurówce bramy wjazdowej, w granicy pomiędzy działkami [...] a [...], nie zapewniające dotychczas naturalnego odpływu wód, w kierunku zarurowanego cieku wodnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania oraz o podjęcie – wznowienie postępowania egzekucyjnego w określonej części. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ono prawu i nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, dalej "u.p.e.a."), zgodnie z którym na przewlekłość postępowania egzekucyjnego skarga przysługuje wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku. Organ słusznie zauważył, że właściwym punktem odniesienia w niniejszej sprawie jest brzmienie odnośnego przepisu z daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego; już w tym kontekście trzeba też zauważyć, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone ponad 5 lat temu – tj. we wrześniu 2015 roku.
Jak podkreśla się w piśmiennictwie, "regulacja art. 54 u.p.e.a. nie określa terminu na wniesienie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, ale zgodnie z istotą tej instytucji należy przyjąć, że będzie to możliwe do momentu zakończenia tego postępowania" (C. Kulesza, w: D. R. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX/el. – komentarz do art. 54, stan prawny na dzień 1 grudnia 2014 r., teza 7.6). Sąd to stanowisko w pełni podziela. Ponadto – zdaniem Sądu – skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego jest środkiem, w którym można podnosić zarzut braku właściwej dynamiki czynności egzekucyjnych, natomiast nie można nim kwestionować rozstrzygnięć organu egzekucyjnego – w tym rozstrzygnięcia o zakończeniu postępowania egzekucyjnego podjętego w związku z konstatacją o wykonaniu obowiązku.
"Każde uregulowane przepisami prawa postępowanie, zarówno administracyjne, jak i sądowe, ma swój początek oraz koniec. (...) Administracyjne postępowanie egzekucyjne jest jednym z postępowań typu pozasądowego, które cechuje się wszakże wysokim poziomem szczegółowości regulacji prawnej – obejmuje podejmowane przez organ egzekucyjny i jego pracowników czynności zarówno o charakterze prawnym, jak i faktycznym. Niewątpliwie także i ono ma swój początek, określony przepisami u.p.e.a. przebieg oraz kres. O ile jednak jego wszczęciu ustawodawca poświęcił sporo uwagi, formułując zarówno przesłanki zainicjowania tego procesu, jak i moment wszczęcia egzekucji administracyjnej, o tyle w u.p.e.a. nie ma wyraźnej regulacji, która odnosiłaby się do zakończenia postępowania egzekucyjnego. (...) Dobrowolne bądź przymusowe wykonanie obowiązku obliguje organ egzekucyjny do zaniechania podejmowania dalszych czynności egzekucyjnych. (...) Zakończenie postępowania egzekucyjnego na skutek całkowitego wykonania obowiązku nie zostało połączone z wydaniem przez organ egzekucyjny jakiegokolwiek aktu, który z procesowego punktu widzenia kończyłby to postępowanie. (...) W nieobowiązującym już stanie prawnym data zakończenia postępowania egzekucyjnego była odnotowywana na wzorach tytułów wykonawczych. Aktualnie przyjęte wzory nie przewidują konieczności podania takiej informacji. (...) Wydanie postanowienia o zakończeniu administracyjnego postępowania egzekucyjnego nie byłoby uzasadnione (...). Pozostawałoby ono w sprzeczności z samą istotą tego postępowania, które nakierowane jest przede wszystkim na wykonanie obowiązku. Wszelkie podejmowane w nim czynności procesowe służą osiągnięciu tego celu. W postępowaniu tym istotną rolę odgrywają czynności faktyczne podejmowane przez pracowników organu egzekucyjnego, które w bezpośredni sposób zmierzają do wykonania obowiązku. Nałożenie na organ egzekucyjny powinności wydania postanowienia o zakończeniu postępowania egzekucyjnego prowadziłoby do niepotrzebnego sformalizowania ostatniego jego etapu już po zakończeniu egzekucji administracyjnej, nie przynosząc żadnych korzyści polegających na usprawnieniu jego biegu czy też zapewnieniu wyższego poziomu jego efektywności" (W. Piątek, Zakończenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, Rok LXXVIII – zeszyt 1 – 2016, s. 141-145).
Jak wynika z powyższego, rozstrzygnięcie o zakończeniu postępowania egzekucyjnego w związku z wykonaniem obowiązku nie przybiera sformalizowanej formy – ale nie oznacza to, że nie jest ono w ogóle podejmowane. Organ egzekucyjny to rozstrzygnięcie podejmuje i manifestuje przez określone zachowanie tudzież przez stosowne informacje. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega żadnej wątpliwości, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone w 2015 roku – jednoznacznie świadczą o tym w szczególności pisma, które wtedy organ egzekucyjny przesłał do zainteresowanych podmiotów, w tym do skarżących.
Przedmiotowa skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego została zatem złożona kilka lat po zakończeniu tego postępowania (a może być skutecznie złożona tylko w jego toku). Ponadto przedmiotowa skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego w istocie zmierza do zakwestionowania rozstrzygnięcia o zakończeniu tego postępowania (a temu celowi w założeniu nie służy). Z tych względów skarga, o której mowa, nie mogła być uwzględniona – rozstrzygnięcia organów o jej oddaleniu jawią się zatem jako trafne i w pełni zasadne.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze (art. 7-12 k.p.a., art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Relewantne okoliczności faktyczne – przede wszystkim okoliczności jednoznacznie wskazujące na zakończenie postępowania egzekucyjnego w 2015 roku w obliczu konstatacji o wykonaniu obowiązku – zostały należycie wyjaśnione.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.