II SA/KR 335/24

II SA/Kr 335/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Joanna Człowiekowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono sprzeciwy
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 138 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art 151 aq par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwów K. P. i L. P. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 listopada 2024 r. znak: SKO.ZP-415-367/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciwy
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. znak: BUA.6730.137.2022 Wójt Gminy B. T. odmówił M. P. ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi na działce nr [...] położonej w B. ze względu na niespełnienie warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Decyzją z dnia 30 marca 2023 r. znak: SKO-ZP-415-72/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium wniosek organu l instancji, iż nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie jest prawidłowy. Z materiałów zgromadzonych przez organ l instancji wynika bowiem, że przedmiotowa działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną nr [...], która stanowi własność Gminy i w istocie jest działką drogową oznaczoną w ewidencji symbolem "dr".
Decyzją z dnia 25 lipca 2023 r. znak: BUA.6730.137.2022, działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 , art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 k.p.a. Wójt Gminy B. T. ustalił dla M. P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmującą budowę instalacji
i przyłączy infrastruktury technicznej oraz budowę innych niezbędnych urządzeń budowlanych na działce nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że działka określona w decyzji nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązkiem sporządzenia planu, w związku z czym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało przeprowadzone na zasadach i w trybie określonym w Rozdziale
V ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze treść art. 61 ust. 1 ww. ustawy wokół działki objętej wnioskiem wyznaczony został obszar analizowany, którego granice ustalono w odległości ok. 125 m od granicy działki objętej wnioskiem.
Jak podał organ, analiza wykazała, że w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem występują działki zabudowane zabudową zagrodową oraz zabudową mieszkaniową jednorodzinną, a więc budynkami o tej samej funkcji co funkcja planowanej inwestycji. W otoczeniu działki objętej wnioskiem istnieją sąsiednie działki zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, a teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów odrębnych, a teren planowanej inwestycji nie znajduje się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 273 ze zm.).
Decyzja została wydana po uzyskaniu stosownych uzgodnień wymaganych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ocena zamierzeń inwestycyjnych wykazała, że są one zgodne z przepisami odrębnymi, a lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z polityką przestrzenną określoną w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. T.".
W oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy ustalono na poziomie średniego wskaźnika w obszarze analizowanym. Maksymalną szerokość elewacji frontowych projektowanych budynków ustalono na poziomie średniej szerokości elewacji wartości średniej szerokości elewacji frontowych analizowanych budynków mieszkalnych, z tolerancją -20%. Wysokość głównych okapów dachów i głównych kalenic dachów projektowanych budynków ustalono na podstawie parametrów istniejących analizowanych budynków mieszkalnych zlokalizowanych w obszarze analizowanym z uwzględnieniem ustalonych niewielkich gabarytów projektowanych budynków. Geometrię dachów projektowanych budynków, w tym kąt nachylenia i układ głównych połaci dachowych, ustalono odpowiednio do parametrów istniejących analizowanych budynków mieszkalnych zlokalizowanych w obszarze analizowanym. Linię zabudowy dla projektowanych budynków ustalono jako nieprzekraczalną. Ze względu na brak w państwowym zasobie geodezyjnym mapy zasadniczej w skali 1:1000 obejmującej obszar objęty wnioskiem oraz skalę mapy ewidencyjnej (1:2880) część graficzną decyzji sporządzono na dwóch odrębnych załącznikach graficznych - na załączniku w skali 1:2880 sporządzonym na kopii mapy ewidencyjnej oraz na załączniku w skali 1:1000 sporządzonym na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został opracowany przez osobę o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych w dziedzinie urbanistyki.
W dalszej części decyzji organ odniósł się do uwag stron zgłaszanych w trakcie postępowania. Odnosząc się do uwag K. P. i L. P., iż działki, które docelowo mają służyć jako droga dojazdowa do projektowanej inwestycji są ich wyłączną własnością organ wyjaśnił, że z godnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z kolei odnosząc się do wniosku inwestora o nieuwzględnieniu w przedmiotowym postępowaniu załącznika graficznego – dowodu z załączonej do wniosku kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej i usunięcie tego załącznika organ wyjaśnił, że ze względu na brak w państwowym zasobie geodezyjnym mapy zasadniczej w skali 1:1000 obejmującej obszar objęty wnioskiem oraz skalę mapy ewidencyjnej (1:2880) część graficzną decyzji sporządzono na dwóch odrębnych załącznikach graficznych - na załączniku w skali 1:2880 sporządzonym na kopii mapy ewidencyjnej oraz na załączniku w skali 1:1000 sporządzonym na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej. Linie rozgraniczające na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej wyznaczono na podstawie mapy do celów projektowych w skali 1:500 sporządzonej do celów rozgraniczeniowych dla działki ew. nr [...], przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego [...]
Od powyższej decyzji odwołanie złożyły L. P. i K. P..
Decyzją z dnia 29 listopada 2023 r. znak: SKO-ZP-415-367/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz motywy poprzedniego rozstrzygnięcia z dnia 30 marca 2023 r.
Organ odwoławczy podniósł, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy załączono m.in. mapę ewidencyjną w skali 1:2880 ze Starostwa Tatrzańskiego z klauzulą "Niniejszy dokument nie może służyć do celów prawnych" "Brak danych dotyczących budynków" oraz mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:1000 nie zawierającą działek ewidencyjnych. Tymczasem stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 2
w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołącza się mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące
z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Na kopiach tych map wyznacza się obszar analizowany (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Załączone do akt sprawy mapy nie spełniają zatem wymogu ww. przepisu. Pomimo ww. braków w toku postępowania, na mapie ewidencyjnej w skali 1:2880 wyznaczono obszar analizy, a na mapie sytuacyjno-wysokościowej zaznaczono teren inwestycji oraz także na niej wrysowano granice obszaru analizowanego. Tak sporządzone analizy graficzne stanowiły załączniki do wydanej w sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy.
Z uwagi na powyższe, zdaniem organu decyzja wydana została z naruszeniem art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 7 i 77 k.p.a., albowiem przeprowadzono analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie nieprawidłowych załączników do wniosku. Ponadto przeprowadzono postępowanie pomimo braków formalnych wniosku, albowiem wniosek nie zawierał wymaganych ww. przepisem załączników. W konsekwencji ustalenia dokonane w analizie są dowolne oparte nam materiałach nie mających oparcia w przepisach prawa, zaś postępowanie przeprowadzono pomimo braków formalnych wniosku.
Organ podał, że brak map odpowiadających przepisom prawa, czyni niemożliwą weryfikację ustaleń analizy. Prawidłowa analiza powinna zostać sporządzona w odniesieniu do obszaru analizowanego, w obrębie którego znajdują się określone działki ewidencyjne na mapach zgodnych z cyt. przepisami prawa.
Kolegium wskazało, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien dołączyć do akt sprawy mapy odpowiadające ww. przepisowi prawa. Sporządzenie załącznika graficznego do analizy powinno nastąpić bowiem na aktualnej mapie ewidencyjnej, w skali określonej w ww. przepisie, a mapa powinna zostać przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, albowiem tylko taki załącznik graficzny pozwoli na weryfikację prawidłowości ustalenia frontu działki, wyznaczenia obszaru analizowanego jak i parametrów i cech zabudowy. Organ l instancji uzupełni więc materiał dowodowy i wyeliminuje stwierdzone przez Kolegium uchybienia.
Od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Krakowie wniosły K. P. oraz L. P., zarzucając decyzji naruszenie przepisów:
- art. 7, 8, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa, polegające na wydaniu decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych
i prawnych, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że na części działek nr [...] i nr [...] obr[...] B. T. nastąpiły zmiany w zakresie stanu prawnego, ewidencyjnego i użytkowego powodujące zaliczenie ich jako składowych do gminnej drogi wewnętrznej oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka o nr. [...] będącej w hipotetycznym władaniu gminy B. T. przy jednoczesnym pominięciu ustalenia prawa własności i faktycznego władztwa
w stosunku do przedmiotowych działek. Na czynnościach geodezyjnych poprzestano z uwagi na protest mieszkańców oraz na brak środków budżetowych Gminy. Niemniej jednak wskazane powyżej uchybienie miało decydujący wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem doprowadziło do poczynienia przez Organ II instancji z dnia zaskarżonej decyzji dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych. W stanowisku SKO pojawia się rażące naruszenie prawa materialnego i proceduralnego jakim jest twierdzenie, że na etapie wydawania decyzji WZiZT nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości przez którą ma być realizowany dostęp do drogi publicznej.
- art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez brak stwierdzenia zaistnienia przesłanki, że na każdym etapie postępowań bada się stosunku własnościowe wszystkich nieruchomości na których i poprzez które ma być realizowana inwestycja budowlana. Każda decyzja zatwierdzająca WZiZT ze szczególnym uwzględnieniem bada prawny dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej. Żaden przepis prawny nie definiuje wprost dostępu funkcjonalnego do drogi publicznej jako przesłanki prawnej do uzyskania decyzji administracyjnej na etapie WZiZT;
- wadliwe i sprzeczne z logiką ustalenie, że aktualnie istniejący szlak drogowy, w skład którego wchodzą działki prywatne, jest tożsamy z istniejącą w teorii i na mapie geodezyjnej gminną działką drogową nr [...] , podczas gdy istniejąca droga na aktualnym przejezdnym odcinku dojazdowym zawsze pozostawała w zarządzie i utrzymaniu jej współwłaścicieli, którzy we własnym zakresie i z własnych środków finansowych dokonywali napraw nawierzchni oraz zapewniali utrzymanie przejezdności w warunkach zimowych czy po niszczących nawierzchnię nawalnych opadach deszczowych. Ponadto istniejąca droga wewnętrzna nie jest ogólnodostępna, o czym stanowią dowody z świadków, a przede wszystkim odnotowane liczne interwencje policji;
- art.140 i 143 KC, art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego, bowiem inwestor i właściciel nieruchomości nr [...] na żadnym etapie postępowania nie wykazał tytułu prawnego do dysponowania nieruchomościami tj. częścią działek nr [...] i nr.[...] po których przebiega aktualny szlak drogowy;
- art. 10 §1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wnioski stron przed organem I instancji nie zostały uwzględnione.
W odpowiedzi na sprzeciwy organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o ich oddalenie.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Krakowie, działając na podstawie art. 111§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze sprzeciwów skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu ma uproszczony charakter względem postępowania ze skargi, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 P.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 P.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa (art. 64e P.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 kpa (art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.).
W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.
Wskazać należy również, że konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli decyzji kasacyjnej. Znacząco ograniczona jest możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej, nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych spełnione są przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, w którym akcentuje się, że oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., II OSK 2219/15, WSA z 5 listopada 2019 r., II OSK 3238/19, WSA w Krakowie z 7 sierpnia 2019 r., II SA/Kr 695/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tak zakreślonych ramach wniesiony sprzeciw okazał się nieuzasadniony.
Na wstępie zauważyć należy, że w niniejszej sprawie nie jest sporne stanowisko organów orzekających, zgodnie z którym dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie dla planowanej inwestycji istnieje obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.). Niesporna jest również okoliczność, że załączone do akt sprawy mapy nie spełniają wymogu przepisu art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Mapa ewidencyjna sporządzona została bowiem w skali 1:2880, a mapa sytuacyjno-wysokościowa w skali 1:1000.
Mając na uwadze poczynione na wstępie wywody dotyczące postępowania zainicjowanego sprzeciwem, nie sposób było uwzględnić zarzutów skarżących odnośnie błędnej wykładni prawa materialnego, tj. powołanych przez skarżące art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. i art. 140 i 143 KC, art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego. Uznanie przez organ II instancji spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. miało bowiem charakter rozstrzygnięcia reformatoryjnego i nie to było uzasadnieniem do wydania decyzji kasacyjnej przez Kolegium. Zgodnie z art. 132 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Sformułowanie przez organ II instancji wykładni przepisów, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, nie stanowi przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, co organ II instancji wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 4).
Te bowiem przesłanki zawarto w art. 138 § 2 k.p.a. i są nimi wydanie decyzji
z naruszeniem przepisów postępowania, gdzie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To te przesłanki podlegają kontroli w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem, co podkreślono w art. 64e P.p.s.a. Podniesione zatem przez skarżące zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżące będą miały okazję zaprezentować swoją argumentację w tym zakresie w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, a następnie, ewentualnie, w skardze na decyzję merytorycznie kończącej postępowanie.
Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie znalazł również podstaw do uzasadnionego zarzucenia organowi II instancji naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Po pierwsze, organ II instancji sformułował wobec rozstrzygnięcia organu I instancji zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a. Organ odwoławczy trafnie wskazał, że organ winien wyznaczyć obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Przepisy przewidują jednoznacznie (art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), że mapa zasadnicza lub, w przypadku jej braku, mapa ewidencyjna, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego powinny być
w skali 1:500 lub 1:1000. Analiza akt sprawy potwierdza konstatację organu odwoławczego, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji podstawą ustaleń była mapa ewidencyjna w skali 1:2880, która nie została przewidziana w ustawie oraz mapa sytuacyjno-wysokościowa, na której nie uwidoczniono granic działek ewidencyjnych. Jako że powyższe mapy były podstawą do wyznaczenia obszaru analizowanego i poprowadzenia dalszej analizy, to organ odwoławczy miał prawo stwierdzić, że organ I instancji nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego, a uchybienie to miało wagę na tyle dużą, że uniemożliwiło Kolegium przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Niewątpliwie, prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego rzutuje w sposób zasadniczy na ocenę przesłanek do ustalenia warunków zabudowy. Warto zwrócić uwagę, że skarżące nie kwestionują powyższych ustaleń organu odwoławczego.
Dalej należało zauważyć, że organ II instancji – w zgodzie z art. 138 § 2 k.p.a. – wyjaśnił, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (s. 4-5 uzas. decyzji SKO).
Należy wyjaśnić również skarżącym, że przewidziana w art. 10 K.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu oznacza, że organ ma obowiązek zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, ale nie oznacza, że każde stanowisko strony postępowania musi zostać uwzględnione przez organ. Złożenie przez stronę swojego stanowiska w toku postępowania nie jest zaś niczym innym jak realizacją powyższej zasady. W kontekście uwag zawartych w sprzeciwach dodać również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko – zaprezentowane już skarżącym przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do gruntu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Ol 767/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. II SA/Kr 340/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 646/21). Skoro decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi takich praw, czego zdają się obawiać skarżące, to tym bardziej decyzja kasacyjna – która ze swojej istoty nie kończy postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, lecz oznacza, że postępowania takie nadal będzie się toczyć – również nie może mieć i nie ma takiej cechy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd oddalił sprzeciwy, jako niezasadne, o czym orzeczono na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.