II SA/Kr 333/24

II SA/Kr 333/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jacek Bursa
Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Fronc
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 23 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 145 par. 1 pkt 4, 151 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. C. i I. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 grudnia 2023 r. nr WI-I.7840.11.39.2023.MA w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego solidarnie na rzecz skarżących J. C. i I. C. kwotę 680zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia 24 maja 2023 r. nr [...] działając na podstawie art. 151 § 2, art. 146 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5, art. 104 K.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu wniosku J. C. o I. C. – w pkt 1/ orzekła, że decyzja Starosty [...] z dnia 16 maja 2022 r. nr [...] zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno–budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę urządzeń rekreacyjnych (10 urządzeń placu zabaw) oraz utwardzonego dojścia na działce nr [...] w miejscowości M. , gm. W. wydana dla Gminy W. - Zarządu [...] została wydana z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 10 K.p.a.); w pkt 2/ odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji Starosty [...] z dnia 16 maja 2022 r. ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że podkreślenia wymaga, że przesłanką wznowienia postępowania wskazaną przez wnioskujące były przepisy art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 K.p.a. Ponieważ bezsporną okolicznością jest, że J. C. i I. C. nie brały udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia 16.05.2022r. to istota niniejszej sprawy sprowadzała się po pierwsze do odpowiedzi na pytanie, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Z zatwierdzonego weryfikowaną decyzją projektu budowlanego wynika, iż urządzenia rekreacyjne (urządzenia placu zabaw) zostały zaprojektowane na terenie, który zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się w terenie [...] (mpzp miasta i gminy W. – obszar "[...]", zatwierdzony Uchwałą Nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r., zmieniony Uchwałą nr XLII/500/2017 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 14 listopada 2017r., zmieniony Uchwałą Nr LIV/663/2018 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 11 września 2018r., zmieniony uchwałą Rady Miejskiej w Wieliczce nr XLIX/712/2023 z dnia 26 stycznia 2023r.). Od strony północnej, usytuowane zostały one w odległościach ok 8,88 -8,84 od granicy z działką nr [...] obr. M. , będącą współwłasnością wnioskodawczyń. Mając na uwadze rozporządzanie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie gdzie kwestie usytuowania placów zabaw zostały uregulowane w § 19, 23, 40 i 175, tut. organ stwierdza, mając na uwadze m.in. podnoszone we wniosku usytuowanie/potencjalne usytuowanie śmietników (miejsc gromadzenia odpadów stałych), że działka nr [...] obr. M. znajduje się w obszarze oddziaływania zaprojektowanego placu zabaw i wnioskodawczyniom tj. J. C. i I. C. winien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] dnia 16.05.2022r.
W złożonym wniosku o wznowienie postępowania, jako jedną z przesłanek uzasadniających jego wznowienie został wskazany art. 145 § 1 pkt 1 tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W ocenie pełnomocnika wnioskodawców w/w decyzja została wydana w oparciu o dowody, które w jego ocenie, noszą cechy sfałszowania tj. autor projektu wprowadził organ w błąd, tj. dokonał opisu stanu faktycznego w sposób, w którym pominął zasadnicze okoliczności tj. odległość urządzeń placu zabaw od miejsc gromadzenia odpadów na działkach sąsiednich, a jednocześnie, w sposób dotknięty wadą wykazał odległości od granic tych działek dla tych urządzeń (pismo z dnia 17.10.2022r.) Drugą z przesłanek wskazaną przez wnioskodawczynie był art. 145 § 1 pkt 5 Kpa tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Zostały podniesione okoliczności w zakresie usytuowania pojemników do gromadzenia odpadów stałych. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w trakcie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, w szczególności mapy sytuacyjno – wysokościowej do celów projektowych, na której został wykonany projekt zagospodarowania terenu, na działkach sąsiadujących z projektowanym placem zabaw nie zostały naniesione istniejące miejsca do gromadzenia odpadów stałych. Usytuowanie tych miejsc zostało formalnie potwierdzone w trakcie przeprowadzonej przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wieliczce, kontroli na działkach sąsiednich w dniu. 10.11.2022r. Ponadto z protokołów kontroli wynika, iż stwierdzone usytuowanie pojemników na śmieci istniało przed wykonaniem zaprojektowanego placu zabaw. Przywołany we wniosku o wznowienie postepowania art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Podkreślenia wymaga fakt, że nie ma znaczenia czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 768/11, LEX nr 1252179). Organ administracji winien dokonać oceny stanu faktycznego nie później niż w dniu podjęcia decyzji (wyr. NSA z dnia 8 września 1989r., II SA 390/89, OSP 1991, z. 6, poz. 140). Pojawienie się zatem nowych dowodów po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania. W wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2008r. (III SA/Wr 142/08, LEX nr 496255), podzielanym przez Starostę Wielickiego zwrócono uwagę, że przy ocenie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 kpa najistotniejszym warunkiem jest istnienie okoliczności (lub dowodów) w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. O ile powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania, lecz tylko podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Z kolei warunek "ujawnienia" nowych okoliczności lub dowodów odnieść należy do organu, a nie do strony. Oznacza to, że organ nimi nie dysponował i nie były mu one znane. Zagadnieniem drugorzędnym jest, czy brak ujawnienia należy wiązać z niedopatrzeniem strony, jej niedbalstwem czy wprost z zawinionym nieujawnieniem tych okoliczności lub dowodów. Ponadto o istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, stwierdzić należy że kwestia usytuowania koszy na śmieci na działkach nr [...] , stanowiącej współwłasność wnioskujących, oraz na działce [...], sąsiadującej z przedmiotowym placem zabaw, stanowi nową okoliczność, nieznaną tut. organowi. Niemniej jednak, po dokonaniu analizy dokumentów zgromadzonych w toku postępowania a w szczególności protokołów z kontroli przeprowadzonych przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wieliczce w dniach 10.11.2022r i 24.03.2023r., stwierdzić należy, ze okoliczności powołane przez wnioskujących nie wpłyną na treść decyzji, będącej przedmiotem wznowienia postępowania. Z protokołów kontroli wynika bowiem, iż na działce wnioskujących, przy granicy z działką [...] znajduje się utwardzone miejsce o wymiarach ok. 0,98 x 2,58 m, na którym został usytuowany pojemnik na kółkach, do gromadzenia odpadów zmieszanych oraz stelaż zamykany, posiadający trzy sektory na montaż worków, w których składowane są odpady segregowane, niemniej jednak, mając na uwadze § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, miejsce, to nie spełnia w/w przepisów, m. in. w zakresie pkt. 3, tj. zapewnienia utwardzonego dojścia, umożliwiającego przemieszczanie pojemników na własnych kołach lub wózkach. Podobnie wygląda sytuacja w zakresie podnoszonego przez wnioskodawczynie usytuowania utwardzenia na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], na którym znajduje się kontener na kółkach do gromadzenia odpadów zmieszanych. Miejsce to również nie posiada utwardzonego dojścia. Mając na uwadze powyższe, okoliczności wskazane przez wnioskujące w zakresie niezgodności usytuowania placu zabaw na działce nr [...] w m. M. , w odległościach mniejszych niż określone w § 23 ust. 1 pkt 3, nie znajdują potwierdzenia w niniejszej sprawie, bowiem miejsca gromadzenia odpadów stałych na działce wnioskujących oraz na działce nr [...], nie są miejscami spełniającymi warunki określone w przepisie w § 22 w/w rozporządzania. Projekt budowlany zatwierdzony przedmiotową decyzją Starosty [...] został sporządzony zgodnie z wymogami wynikającymi z planu miejscowego. Jest przy tym wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Zatwierdzony projekt budowlany zawiera wszystkie wymagane elementy, w myśl art. 34 ustawy Prawo budowlane określającego wymagania, jakie powinien spełniać projekt budowlany. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Starosty [...], gdyby wnioskodawczynie uczestniczyły w postępowaniu o pozwolenie na budowę – wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 6.05.2022 r.
Od tej decyzji odwołanie wniosły J. C. i I. C. zwracając uwagę na nieprawidłową lokalizację placu zabaw od istniejących miejsc do gromadzenia odpadów stałych.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. znak: WI-I.7840.11.39.2023.MA uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 16 maja 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, gdyż stwierdza się brak zaistnienia przesłanki wznowieniowej z ary. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniała. To z kolei oznacza brak możliwości oceny wystąpienia powołanych we wniosku pozostałych dwóch określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa, bowiem powołał się na nie podmiot nieuprawniony. Powyższe jednak nie skutkuje zastosowaniem w tej sprawie dyspozycji art. 138 § 2 kpa. Z uwagi na fakt, że organ pierwszej instancji rozpoznawał i rozstrzygał w tej samej przedmiotowo i podmiotowo sprawie, w której organ drugiej instancji przeprowadził postępowanie w związku z odwołaniem, uznano że orzeczenie polegające na zastosowaniu dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 kpa mieści się w kompetencji organu odwoławczego. Podkreślić należy, iż status strony w postępowaniu wynika z regulacji materialnoprawnych. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez "obszar oddziaływania obiektu budowlanego" rozumieć należy - stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie, tego terenu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że analizowane pozwolenie na budowę zostało wydane w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy Prawo budowlane, na mocy ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Ważną zmianą była zmiana definicji "obszaru oddziaływania obiektu" (zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego), czyli definicji, której doniosłość praktyczna wyraża się przede wszystkim w dwóch aspektach. Po pierwsze, że przekłada się na to, jakie podmioty zostaną uznane za stronę postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (a tym samym na określenie, kto będzie mógł, jako strona, aktywnie uczestniczyć w postępowaniu i np. składać odwołania od decyzji). Należy bowiem w tym kontekście przypomnieć, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Po drugie, praktyczny aspekt definicji "obszaru oddziaływania obiektu" przejawia się również w zakresie ochrony interesów osób trzecich, jaką osoby te mogą uzyskać w ramach postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy obiekt budowlany (jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi) należy projektować i budować, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym w zależności od tego, czy obszar oddziaływania obiektu rozumiany jest szerzej czy węziej, to w konsekwencji także szerzej lub węziej chronione będą interesy osób trzecich, gdyż stosownie do treści przywołanego przepisu interesy osób trzecich bierze się pod uwagę tylko w obszarze oddziaływania obiektu, a nie poza tym obszarem. Zgodnie ze zmienioną definicją przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Dotychczasowy sposób definiowania "obszaru oddziaływania obiektu" (tj. zgodnie z dotychczasową treścią art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) wskazuje na to, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, tego terenu. Jak wynika z powyższego, istota zmiany sprowadza się do tego, że obszar oddziaływania obiektu determinować będą przepisy odrębne, wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowanie terenu, a nie wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie terenu. Niewątpliwie cel i sens zmiany definicji sprowadza się do zawężenia zakresu znaczeniowego obszaru oddziaływania obiektu. Obecnie, po zmianie przepisów, szerokie ujęcie uległo dezaktualizacji, skoro nowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" wprost – niejako wręcz w polemice do przytoczonego orzeczenia – stanowi o zawężeniu obszaru oddziaływania obiektu właśnie do samych ograniczeń w zabudowie, a nie jakichkolwiek jeszcze innych niż dotyczących zabudowy ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. W uzasadnieniu projektu nowelizacji bezpośrednio wskazano na to, że w orzecznictwie zbyt szeroko ujmowany jest obszar oddziaływania obiektu (w tym m.in. powołano się właśnie także na zacytowany tutaj wyrok WSA w Łodzi z 2.8.2018 r.; II SA/Łd 467/18, Legalis, jako przykład takiego zbyt szerokiego ujęcia), a zawężenie definicji jednocześnie uczyni przepisy bardziej jednoznacznymi i w tym sensie łatwiejszymi w praktycznym stosowaniu: "Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów technicznobudowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Innymi słowy obszar oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości)". Podkreślić jednak należy, iż o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy działka skarżących znajduje się w zdefiniowanym wyżej obszarze oddziaływania planowanego obiektu tj. czy znajduje się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zabudowie. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zabudowy terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie urządzeń rekreacyjnych (10 urządzeń placu zabaw) oraz utwardzonego dojścia na działce nr ew. [...]. J. C. i I. C. są współwłaścicielami działki nr [...] i z tego tytułu wywodzą swój interes prawny do uczestnictwa w spornym postępowaniu. Okolicznością z której skarżące wywodzą zaistnienie przesłanek określonych we wniosku jest fakt, że zaprojektowane miejsce do gromadzenia odpadów stałych zostało przewidziane do realizacji w odległości mniejszej niż 10 m od miejsca do gromadzenia odpadów stałych znajdujących się na działce nr [...]. Analizując materiał dowodowy, należy stwierdzić, że bezspornym jest fakt, że odległość między miejscem do gromadzenia odpadów stałych zlokalizowanym na nieruchomości skarżących, a projektowanym placem zabaw jest mniejsza niż 10 m. Ta okoliczność skutkowała uznaniem przez organ I instancji, że projektowana inwestycja generuje oddziaływanie na działkę wnioskodawczyń. Organ odwoławczy pragnie jednak zwrócić uwagę kwestię, która została pominięta przez Starostę Wielickiego w okolicznościach tej sprawy, mianowicie na zakres stosowania § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Należy zwrócić uwagę na zakres stosowania tego przepisu. Dyspozycja § 40 znajduje się w rozdziale 8 pn.: "Zieleń i urządzenia rekreacyjne". Art. § 39 odnosi się do zachowania terenu biologicznie czynnego w zabudowie wielorodzinnej, budynków opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty. Przepis § 40 ust. 1 jw. wskazuje już tylko na zabudowę wielorodzinną. Z tego można wywieźć, że pozostałe dwa ustępy tego przepisu stanowią niejako rozwinięcie zasad sytuowania urządzeń rekreacyjnych, ale wyłącznie w zabudowie wielorodzinnej, a nie każdej istniejącej w prawie budowlanym. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 3637/19, w którym wyjaśniono, że zgodnie z § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Należy mieć na względzie, że przepis ten umieszczony został w rozdziale 8 "Zieleń i urządzenia rekreacyjne", na który składają się przepisy § 39 i 40. Oba wskazane przepisy wyraźnie odnoszą się do zabudowy wielorodzinnej, przy czym § 40 zawiera regulacje mające zastosowanie w przypadku zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Z faktu, że w § 40 ust. 3 nie mówi się o zabudowie wielorodzinnej nie można wywieść, że unormowanie to dotyczy wszystkich rodzajów zabudowy. Systemowo unormowanie § 40 w ust. 1 dotyczy konieczności przewidzenia realizacji placów zabaw dla dzieci i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Następnie w ust. 2 wprowadza normy nasłonecznienia, a w ust. 3 normy odległościowe. Wobec tego należy stwierdzić, że zawarte w § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie normy odległościowe dotyczą jedynie placów zabaw przewidzianych w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę (podkreślenie własne). Zatem z powyższego wynika, iż normy odległościowe określone w § 40 warunków technicznych dotyczą wyłącznie zabudowy wielorodzinnej. Dla innego rodzaju zabudowy przepisy prawa nie normują odległości placu zabaw, czy to od budynków np. mieszkalnych, czy też miejsc do gromadzenia odpadów stałych zlokalizowanych przy takich budynkach. Mając powyższe na względzie organ wojewódzki pragnie dodać, że aby ocenić czy powyższe normy odległościowe będą mieć zastosowanie w okolicznościach tej sprawy, należy poddać analizie rodzaj zabudowy na działce skarżących. Zgodnie z zapisami uchwały Nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. - obszar "[...]"(Dz. Urz. Woj. Małop. z 2016 r. poz.2931 z późn. zm. – obowiązującej w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę) działka nr [...] znajdowała się w jednostce strukturalnej [...] tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z ograniczonym rozwojem z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną, wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi oraz zabudowę i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej funkcjonalnie z nią związane, w tym: a) budynki garażowe i gospodarcze, b) zieleń przy obiektach, c) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe zgodnie z § 15 pkt 5, d) obiekty małej architektury, e) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków. Z kolei jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym: 1) zabudowy usługowej wolnostojącej, zlokalizowanej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce; 2) obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 2 lit. e; 3) urządzeń sportowych i rekreacyjnych. Z powyższych postanowień planu jednoznacznie wynika, że na działce skarżących plan dopuszcza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Brak możliwości lokalizowania na niej budynków wielorodzinnych. To oznacza, że regulacje dotyczące odległości placów zabaw w tym w szczególności § 40 rozporządzenia nie dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Tym samym odległość określona w § 40 ust. 3 powyższego aktu, nie dotyczy miejsc do gromadzenia odpadów stałych zlokalizowanych przy takim rodzaju zabudowy. Oznacza to, że w okolicznościach tej sprawy zlokalizowany plac zabaw w odległości mniejszej niż 10 m od miejsca do gromadzenia odpadów stałych znajdującego się na działce nr [...] w ogóle nie oddziałuje na nie. Tym samym nieruchomość skarżących nie może znajdować się w obszarze oddziaływania, bowiem brak jest przepisu prawa który z uwagi na realizację spornego placu zabaw, ograniczałby zabudowę tej działki. A tylko ograniczenie w zabudowie warunkuje, uznanie danej nieruchomości za znajdującej się w obszarze oddziaływania, o której mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że wnioskodawczyniom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielonego pozwolenia na budowę. Poza sporem pozostaje, że nieruchomość skarżących znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie, co jednocześnie przesądza o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Położenie nieruchomości obok planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wykazanie przepisu prawa materialnego daje podstawę do przyznania statusu strony. Sąsiedztwo takiego uprawnienia nie daje. Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Brak jest przepisów prawa, które potwierdzałyby tezę, że nieruchomość odwołujących znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. W szczególności przepisami takimi nie są ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – co zostało wykazane powyżej, ani też przepisy ustawy Prawo budowlane. Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 Pb, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W tym miejscu organ wojewódzki dodatkowo pragnie zwrócić uwagę, że nie można wywodzić swego interesu prawnego z samego art. 144 k.c. Na tą okoliczność należy przywołać treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2021 r. sygn. akt: II OSK 3148/18, w którym stwierdzono, cyt.: (...) skarżący twierdzą, iż wspomniane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przepisy odrębne, wprowadzające związane z obiektem budowlanym, którego dotyczy wydane w sprawie pozwolenie na budowę, ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, których skarżący są właścicielami, to art. 140 i art. 144 k.c. Powołane przepisy Kodeksu cywilnego stanowią, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy oraz że w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą (art. 140), a także że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społecznogospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144). W ocenie NSA powołane przepisy Kodeksu cywilnego same w sobie nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości, których skarżący są właścicielami, z powodu wybudowania na nieruchomości sąsiedniej obiektu budowlanego, którego dotyczy wydana w sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę. W tej sprawie organ nie znalazł przepisu prawa, który ograniczałby zabudowę działki skarżącej i z treścią którego można by powiązać brzmienie art. 140 k.c. Tylko ograniczenia w zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.10.2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/06, LEX nr 439881 oraz wyrok WSA z 17.01.2008 r., sygn. akt 1410/07, LEX nr 487985). Takiego przepisu prawa, który ograniczałby zabudowę działki nr [...] z uwagi na lokalizację projektowanego zamierzenia budowlanego, organ odwoławczy nie dopatrzył się. Organ wskazał, że przeprowadził analizę obszaru oddziaływania spornej inwestycji, która wykazała, że skarżące nie legitymują się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako że z uwagi na zachowanie odległości oraz brak ingerencji w prawo własności, ich nieruchomość nie doznaje żadnych ograniczeń w zabudowie wynikających z przepisów odrębnych. Powyższe dowodzi, że wniosek o wznowienie z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 kpa złożyły osoby nie będące stronami postępowania głównego i którym taki status nie przysługuje. W związku z tym brak jest prawnej możliwości oceny merytorycznej tych przesłanek, bowiem na ich zaistnienie powołały się podmioty nieuprawnione. Stanowisko to potwierdza orzecznictwo sądowo-administracyjne w tym m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1496/09, w którym stwierdzono, cyt.: Z przepisu art. 147 KPA wynika jednoznacznie, że poza wznowieniem postępowania z urzędu, żądanie wznowienia postępowania musi pochodzić od strony. Należy jednak zauważyć, że każdy z przepisów pkt 1 - 8 art. 145 § 1 KPA wskazuje niezależną od innych podstawę do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Oznacza to, iż każdy z przepisów może być źródłem odrębnego postępowania. W konsekwencji, wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłanki wymienione w pkt 1 - 3 i 5 - 8 art. 145 § 1 KPA przez podmiot, który formalnie nie brał udziału w postępowaniu, którego wznowienia żąda, nie jest zdeterminowane uprzednim uzyskaniem statusu strony w wyniku skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 KPA. Wbrew stanowisku Sądu I instancji należy zatem uznać, że jeśli skarżący nie uczestniczyli w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, to nie wyłącza to możliwości żądania przez nich wznowienia postępowania w sprawie z innych przesłanek niż określona w pkt 4 art. 145 § 1 KPA.
Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. C. i I. C. zarzucając naruszenie:
1/ art. 151§1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145§1 pkt.4 kpa poprzez uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, przesłanka wznowieniowa nie zaistniała, tj. poprzez uznanie, iż skarżące nie posiadają przymiotu strony postępowania, podczas gdy nieruchomość skarżących znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zbudowanego na działce nr [...] obiektu, a zatem posiadają one interes prawny, znajdując się w obszarze oddziaływania obiekt;
2/ art. 151§1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145§1 pkt. 1 i 5 kpa poprzez pominięcie zgromadzonych materiałów dowodowych, poświadczających, na etapie postępowania I instancji, iż organ został wprowadzony w błąd, co do stanu faktycznego, na którym oparty został projekt, a także pominięcie nowych okoliczności, tj. opinii technicznej zleconej przez skarżących, na wskutek błędnego uznania, iż skarżące nie posiadają przymiotu strony;
3/ art. 7 i 77 kpa, poprzez dowolną ocenę dowodów, implikującą bezpodstawne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na uznanie skarżących za strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, podczas gdy ponad wszelką wątpliwość wykazano, że mają one interes faktyczny w uczestnictwie i działaniu w postępowaniu administracyjnym;
4/ art. 138 § 1 pkt 2 w zw. 151 § 1 pkt 1 kpa, poprzez uchylenie w całości decyzji Starosty [...] z dnia 24 maja 2023 roku i odmowę uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...] z 16 maja 2022 r, w sytuacji, gdy organ powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności, reformacyjnej decyzji organu odwoławczego, wydanej w postępowaniu wznowieniowym, w której orzeczono o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany dla inwestycji polegającej na realizacji urządzeń rekreacyjnych (placu zabaw), co organ uzasadnia brakiem ziszczenia się przesłanki wznowieniowej. W ocenie organu, wnioskodawcom (właścicielom terenu bezpośrednio sąsiadującego z placem zabaw) nie przysługiwał status stron postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. W ocenie sądu decyzja jest wadliwa.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei przepis art. 149 k.p.a. przesądza, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3). Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (§ 4). Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi natomiast, iż organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.
Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2023 r. II OSK 2176/21 sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania.
Oparta o przesłanki wskazane w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej, w sferze jednoznaczności ustaleń w przedmiocie braku podstaw do wznowienia postępowania, powinna dotyczyć takich ustaleń, które po przeprowadzeniu przez organ pełnowymiarowego postępowania administracyjnego, wykluczają bądź to fakt, że wnoszący podanie o wznowienie postępowania miał przymiot strony tego postępowania, bądź że wnioskodawca był stroną tego postępowania, ale wskazane przez niego przesłanki wznowieniowe nie wystąpiły. Specyficzną (aczkolwiek typową) jest sytuacja, kiedy wnioskodawca jako na podstawę wznowienia powołuje art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jeżeli nie zachodzi oczywistość bezzasadności wniosku (brak przymiotu strony względem wnioskodawcy jest niewątpliwy, nie wymagający dodatkowych ustaleń, co uprawnia organ do odmowy wznowienia postępowania) a organ w pełnowymiarowym postępowaniu, ustali, że wnioskodawca nie był stroną postępowania, wznowienia którego się domaga, organ orzeka o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Odmowa taka musi być jednak poparta przekonującą argumentacją, że bądź to sprawa zakończona decyzją ostateczną nie dotyczyła ingresu prawnego wnioskodawcy, bądź (w postępowaniu o pozwolenie na budowę), nieruchomość wnioskodawcy nie znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości, której postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczy. W tej drugiej kwestii muszą być pod uwagę brane takie okoliczności, jak rodzaj zainwestowania, objęty zamierzeniem inwestycyjnym, jego rozmiar (wielkość) zbliżenie planowanej zabudowy do działek sąsiednich, ale też rodzaj zainwestowania na działce wnioskodawcy i możliwość dalszego zainwestowania tej działki.
W niniejszej sprawie, organ wywodzi, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze odziaływania placu zabaw objętego pozwoleniem na budowę, nie powoduje bowiem ograniczeń w zabudowie tej działki. Argumentację swoją organ opiera o fakt nowelizacji art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 (dalej; ustawa) z 13 lutego 2020 r. tj. zmianie definicji pojęcia obszar oddziaływania. Jak podaje organ, aktualnie obszar oddziaływania, to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu, a nie jak poprzednio powodujący ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, co skutkuje przedefiniowaniem pojęcia strona postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i ograniczeniem podmiotów uprawnionych do bycia stroną takiego postępowania.
Ponadto organ wskazuje, że przepis § 40 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 dalej; rozporządzenie), który stanowi, że odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. W ocenie organu regulacja ta ma zastosowanie jedynie w zabudowie wielorodzinnej, przy projektowaniu i realizacji kompleksu obiektów wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę (§ 40 ust 3 rozporządzenia). Fakt zlokalizowania na działce skarżących miejsc gromadzenia odpadów stałych, w odległości mniejszej niż 10 m. od placu zabaw nie ma zatem prawnego znaczenia, gdyż jest to działka jest zagospodarowana, ale tę objęta zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, jako działka w obszarze zabudowy jednorodzinnej.
Z argumentacją taką nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim regulacja zamieszczona w § 40 rozporządzenia (faktycznie dotyczy zabudowy wielorodzinnej objętej jednym pozwoleniem na budowę) nie jest jedyną regulacja dotyczącą kwestii wymaganego oddalenia placów zabaw (urządzeń rekreacyjnych) od miejsc gromadzenia odpadów. Przepisem takim jest bowiem także § 23 pkt 3 rozporządzenia. Stanowi on, że odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. Regulacja ta zamieszczona jest w rozdziale 4 - Miejsca gromadzenia odpadów stałych.
Przepis ten ma znaczenie nie tylko dla oceny legalności obiektów objętych niniejszym postępowaniem (przesądzić należy, czy reguluje on wyłącznie dopuszczalne zbliżenie miejsc do gromadzenie odpadów stałych od placów zabaw które już istnieją, czy też obejmuje dopuszczalne zbliżenie placów zabaw - miejsc rekreacji, do już istniejących legalnych miejsc na gromadzenie odpadów) ale też przesądza o tym, że skarżącym przysługiwał przymiot strony toczącego się postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowego placu zabaw. Realizacja tego placu ogranicza bowiem możliwość zabudowy działki, której są właścicielami. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z w § 22 ust 2 rozporządzenia, miejscami, o których mowa w ust. 1 (miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji) mogą być:
1) zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi;
2) wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację oraz sztuczne oświetlenie;
3) utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi;
4) utwardzone place z nadziemnymi otworami wrzutowymi i podziemnymi lub częściowo podziemnymi kontenerami.
O ile lokalizacja utwardzonych placów do ustawiania kontenerów, czy placów z naziemnymi bądź częściowo podziemnymi otworami wrzutowymi, to kwestia zagospodarowania działki (nie dotyczy ograniczeń w zabudowie działki sąsiedniej) to już realizacja zadaszonych osłon śmietnikowych lub pomieszczeń ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (najczęściej w postaci wiat śmietnikowych) ale przede wszystkim wyodrębnionych pomieszczeń w budynkach, na cele gromadzenia odpadów, wpływa (lub może wpływać) na możliwość zabudowy działek sąsiednich, ze względu na wymóg zachowania odległości co najmniej 10 m. od placów zabaw. Wymóg ten ogranicza bowiem, a potencjalnie może też wyłączać, możliwość zabudowy danej działki o wiaty śmietnikowe czy rozbudowy istniejącego budynku o wyodrębnione pomieszczenie na odpady, jeżeli teren działki sąsiedniej to plac zabaw. Zauważyć należy, że przepis art. 3 pkt 20 ustawy mówi o ograniczeniu zabudowy, nie determinując jak ma być to zabudowa. W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, budowa wiat śmietnikowych zatem to także zabudowa, o której mowa w wyżej przytoczonym przepisie. Przede wszystkim jednak, fakt, że realizacja placu zabaw zakazuje budowy miejsc go gromadzenia odpadów stałych w wyodrębnionych częściach budynku, w odległościach mniejszych niż 10 m., ewidentnie powoduje ograniczenia zabudowy działek sąsiadujących z palcami zabaw. Jak mowa wyżej, wymóg taki może bowiem ograniczać np. możliwość rozbudowy budynku o wyodrębnione pomieszczenie na odpady, z uwagi na wymóg zachowania odległości 10 m. od działki na której znajduje się plac zabaw.
Nie budzi zatem wątpliwości, że działka skarżących znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji, polegającej na budowie urządzeń rekreacyjnych – placu zabaw, doznawała bowiem ograniczeń w zabudowie, dotyczącej realizacji nowych miejsc go gromadzenia odpadów stałych czy np. rozbudowy istniejącego już budynku, o wyodrębnione pomieszczenie do gromadzenia odpadów stałych.
Ponieważ rozstrzygnięcie organu odwoławczego miało charakter procesowy a nie merytoryczny – organ orzekał w oparciu o przesłankę braku wystąpienia przesłanki wznowieniowej, przedwczesnym byłoby zajęcie przez sąd stanowiska merytorycznego, w przedmiocie legalności czy też braku legalności wydanego w sprawie pozwolenia na budowę, z uwagi na usytuowanie projektowanego placu zabaw w odległości mniejszej niż 10 m. od istniejących już legalnie urządzonych miejsc na gromadzenie odpadów stałych. Stanowisko w tym przedmiocie musi zająć organ ponownie rozpoznający sprawę. Zaznaczyć przy tym należy, że przez place zabaw, o których mowa w § 22 - 23 rozporządzenia, należy rozumieć nie obiekty malej architektury jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (jako pojedyncze obiekty zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę – art. 29 ust 1 pkt 28 ustawy, czy także nieobjęte procedurą zgłoszeniową – art. 29 ust 2 pkt 19 ustawy) ale jako działki w całości lub w znacznej części, zagospodarowanej jako teren rekreacji (plac zabaw) stanowiący urządzoną całość.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.