II SA/KR 332/01

II SA/Kr 332/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-02-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Andrzej Niecikowski
Małgorzata Brachel - Ziaja /sprawozdawca/
Stanisław Biernat /przewodniczący/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą
Sentencja
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski WSA Małgorzata Brachel - Ziaja ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 grudnia 2000 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je decyzje: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...] i Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] stycznia 2000 r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego R. S. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. Znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku M. L. na podstawie art. 39 i 40 ust. 1 i 3, art. 42 46 ust.. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym/Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu usług [...] na działce ozn. nr 1, położonej K. przy ul. [...], określone w załączniku tekstowym nr l oraz załączniku graficznym nr 2 , stanowiące integralną część decyzji, ustalając zarazem okres jej ważności do dnia 31.12. 2001 r.
W uzasadnieniu decyzji. podano, że teren znajduje się w obrębie jedn. strukturalnej D3 (R,S) - "[...] -Północ" o funkcji rolnej i składowej, na wyodrębnionych terenach; "MN MR" przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności i zabudowę zagrodową oraz "RO, ZO" - przeznaczonym pod zieleń ochronną, izolacyjną i uprawy sądowniczo - ogrodnicze. Jednakże linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu ma charakter orientacyjny i zgodnie z ustaleniami generalnymi do planu miejscowego w uzasadnionych przypadkach może ulec korekcie. Dlatego też wobec braku sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego orzeczono, jak w sentencji.
Skarżący R. S., jako współwłaściciel działki przylegającej do działki objętej powyższą decyzją, w dniu [...].09.2000 r. wystąpił z żądaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji podnosząc, że nie została mu ona w ogóle doręczona. Zaś w decyzji na załączniku graficznym zaakceptowano fakt niezgodnego z decyzją z dnia [...].07.1993 r. wybudowania w 1993 r., przez inwestora M. L. obiektu-garażu, a tym samym pozwolono na rozbudowę tego bezprawnie wzniesionego obiektu nazwanego "zakładem usług [...]".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...].11.2000 r. Znak: [...], stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dn. [...].01. 2000 r. [...] podając w jej uzasadnieniu, że jest ona dotknięta wadą wymienioną w art. 156 par. 1 kpa pkt 7 skutkującą jej nieważność. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm./. Zgodnie z art. 40 a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaś w myśl przepisu art. 46 a ust. 1 pkt 1 tej ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja organu I instancji podjęta została na podstawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Zgodnie z tym planem działka objęta zaskarżoną decyzją ozn. nr 1, jest położona w obrębie jednostki strukturalnej D3 (R,S) - "[...] - Północ" o funkcji rolnej i składowej, na wyodrębnionych terenach: "MN, MR" - przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności oraz "RO, ZO" - przeznaczonych pod zieleń ochronną izolacyjną i uprawy sądowniczo -ogrodnicze. Cześć działki, na której ma się znajdować wnioskowany do rozbudowy zakład usług stolarskich znajduje się na terenie ozn. symbolem "RO,ZO". Tereny "RO,ZO" i "MN.MR" są rozgraniczone linią przerywaną, co oznacza stosownie do pkt 3. l O ustaleń generalnych planu miejscowego, że są to granice orientacyjne, mogące ulegać uzasadnionym korektom. Organ I Instancji w swojej decyzji nie wykazał, że w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek korekty granic terenu "RO ZO" i "MN, MR". Stosownie zaś do ustaleń generalnych planu zawartych w pkt 3.9 na terenach zieleni można realizować wyłącznie niezbędne elementy infrastruktury technicznej i komunikacji. Sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 46 a ust. l pkt l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje, że jest ona nieważna. W tej sytuacji skoro przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność, to zachodzą podstawy stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie przepisu art. 156 par 1 pkt. 7 k.p.a.
Od powyższej decyzji złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy :
I/ R. S.., twierdząc, że przedstawiona w decyzji podstawa nieważności jest co najmniej trzecią, jej poważną wadą. Nie znalazły natomiast odbicia w tej decyzji dwie inne wady przedstawione przez niego we wniosku z dnia 23.09. 2000 r. a to;
- bezprawne nazwanie garażu "zakładem usług [...]",
- bezprawne umieszczenie garażu na mapie geodezyjnej wg stanu faktycznego, rażąco niezgodnego z wydanym pozwoleniem na budowę.
Zakład [...] został uruchomiony przez M. L. w 1996 r. samowolnie tj. bezprawnie, a zatem burmistrz nie miał podstaw prawnych do użycia określenia "zakład usług [...]" i ustalać warunków dla inwestycji polegającej na rozbudowie tego obiektu.
II/ M. i B. L. wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego podkreślili, że idzie im o polepszenie pracy zatrudnionych u nich osób w zakładzie [...] i nie rozumieją postawy sąsiada, gdyż przedmiotowa decyzja nie narusza jego praw, a wniosek o stwierdzenie nieważności złożył on dopiero w 10 miesięcy od daty kiedy decyzja organu I instancji stał się ostateczna. Wśród zarzutów mających świadczyć o braku wnikliwości i staranności Kolegium w toku postępowania odwoławczego, odwołujący się podnieśli i ten, że organ odwoławczy bez przeprowadzenia dowodów na okoliczność istnienia sprzeczności zamierzonej rozbudowy z ustaleniami planu miejscowego dokonał nieuprawnionej oceny stanu sprawy , bo gdyby tylko organ I instancji należycie uzasadnił swoje stanowisko, co do korekty granic, to orzeczenie Kolegium mogło by mieć inną treść.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...].12.2000 r. Znak : [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy; uchyliło swoją poprzednią decyzję oraz odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie zakładu usług [...] na działce ozn. nr 1 przy ul. [...] w K.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując analizy stanu prawnego powtórzyło te motywy uzasadnienia poprzedniej decyzji, które dotyczą zastosowanych przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym art. 2 ,40 ust. 1,43 przytaczając je w dosłownym brzmieniu i wyprowadzając wniosek końcowy, że jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z zgodnie z przyjętą w orzecznictwie zasadą ścisłej interpretacji i literalnego rozumienia ograniczeń i zakazów prawnych występuje wówczas gdy wynika wprost i ewidentnie z planu. Skoro w planie zagospodarowania w części tekstowej i graficznej ustalono linie przerywane między trenami oznaczonymi symbolami "MN.MR" a "RO,ZO", to oznacza że są to linie orientacyjne, które dozwalają na możliwość uzasadnionej korekty. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności stwierdziło że organ I instancji nie wykazał, iż w omawianej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek korekty granic terenu "RO,ZO" i "MN, MR", to w świetle faktu, że granica ta jest orientacyjna, Kolegium uchyliło swoją decyzję dochodząc do przekonania, że samo nie wykazanie przez organ, że w omawianej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek korekty granic terenu nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji. Zarzuty R. S. dotyczące samowoli budowlanej istniejącego obiektu są bez znaczenia gdyż decyzję o warunkach zabudowy odnosi się do działki wskazanej przez wnioskodawcę, a organ ustalający warunki zabudowy nie jest uprawniony do kontroli czy dany obiekt został wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę. - bada tylko zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Właściwym zaś do skontrolowania legalności budowy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego.
W skardze wniesionej od tej decyzji skarżący R. S. domagał się jej uchylenia w całości, zarzucając; że została ona wydana na skutek błędnej oceny stanu faktycznego. W szczególności nie uwzględnienia ona, że M. L. chce "rozbudować samowolę budowlaną" gdyż budowy przedmiotowego garażu nazwanego zakładem [...] dokonano nielegalnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto podkreśla sprzeczność decyzji wydanych w tej samej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze; pierwsza stwierdzająca nieważność decyzji organu I instancji z powodu naruszenia prawa, druga stwierdzająca, że decyzja organu I instancji nie zwiera żadnej wady. Podczas gdy decyzja organu I instancji jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, co ewidentnie wynika z pierwszej decyzji Kolegium.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie powtórzyło argumenty podniesione już w uzasadnieniu swojej decyzji podkreślając, że nie miało miejsca rażące naruszenie prawa w decyzji organu I instancji gdyż linie przerywane rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., stanowią granice orientacyjne i pozwalają na wprowadzenie korekt w uzasadnionych przypadkach. Nie zachodzi więc żadna z okoliczności o których mowa w art. 156 par 1 pkt 1-7 k.p.a. skutkująca nieważność zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 9 lutego 2005 r. pełnomocnik organu odwoławczego oświadczył, że właściwe organy wydały decyzję o nakazie rozbiórki części budynku gospodarczego - garażu samowolnie rozbudowanego przez małżonków M.B. L., a także przyznał okoliczność, że planowana rozbudowa znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami "RO,ZO".
Sąd zważył, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 12717, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2002 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do treści art. 134 p.o.p.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny mieć zastosowanie w sprawie .
Skarga jest uzasadniona.
Bezsporną w sprawie jest okoliczność, że działka wnioskodawców B. i M. małżonków L. oznaczona nr 1 znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej D3 (R, S)-"[...]-Pomoc" o funkcji rolnej i składowej, na wyodrębnionych terenach, a to: ,JMN, MR" - przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności i zabudowę zagrodową oraz "RO,ZO" - przeznaczonym pod zieleń ochronną izolacyjną i uprawy sądowniczo - ogrodnicze w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja polegająca na "rozbudowie istniejącego zakładu usług [...]" jest zlokalizowana na terenie przeznaczonym pod zieleń ochronną izolacyjną i uprawy sadownicze oznaczonym symbolem "RO,ZO". Linia rozgraniczająca wymienione tereny o różnym przeznaczeniu przebiegająca w poprzek przedmiotowej działki jest przerywana, co oznacza, stosownie do pkt. 3.10 ustaleń generalnych do planu miejscowego - zasady interpretacji rysunku planu, że stanowi granice orientacyjną, mogącą ulegać uzasadnionym korektom.
W świetle wyżej przytoczonego oświadczenia pełnomocnika organu odwoławczego bezspornym jest fakt podnoszony przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, że właściwe organy wydały decyzję o nakazie rozbiórki obiektu gospodarczego - garażu, wzniesionego samowolnie przez B. i M. małż. L., który to miał być rozbudowany zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji polegającej na "rozbudowie istniejącego zakładu usług [...]" - ustalonymi decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...].01.2000 r. Znak [...].
W tym stanie rzeczy Sąd rozważył, co następuje.:
Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wdacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...].01.2000 r. obowiązywała ustawa z dnia 7. lipca 1994 r. /Dz. U. Nr 15, poz. 139 z póżn. zm./. Przepis art. 46 a, pkt. l tej ustawy stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a stwierdzenie nieważności takiej decyzji stosownie do pkt 2 powołanego przepisu art. 44 a, następuje na zasadach i w trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego.
Na tle powyższego stanu prawnego i bezspornych okoliczności; że część działki, na której jest zlokalizowana planowana inwestycja objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, znajduje się na wyodrębnionym terenie "RO,ZO" przeznaczonym w pod zieleń ochronną izolacyjną i uprawy sądowniczo -ogrodnicze - trzeba stwierdzić, że wedle ustaleń generalnych dla planu miejscowego pkt. 3.9 -zasady dopuszczalności wprowadzania funkcji towarzyszących, na otwartych terenach rolnych i zieleni można tylko realizować niezbędne elementy infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Pozostała część działki - zabudowana budynkiem mieszkalnym - jest położona na terenach zabudowy mieszkaniowej "MN.MR", na których mogą być realizowane nieuciążliwe zakłady pracy oraz usługi, w tym rzemieślnicze, o ile nie naruszy to praw osób trzecich i przepisów szczególnych.
Z powyższego wynika w sposób oczywisty, że tylko dopuszczone do realizacji na terenie "RO,ZO" zgodne z prawem miejscowy zamierzenia inwestycyjne nie będą z nim sprzeczne tj. elementy infrastruktury technicznej i komunikacji.
Decyzja organu I instancji ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego zakładu usług [...]. Wydając taką decyzję należało sprawdzić czy istnieje wcześniejsza decyzja dopuszczająca możliwość realizacji takiej inwestycji tj. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu usług [...] na tym terenie, a tym samym zmieniająca przeznaczenie terenu ,,RO,ZO" na "MN, MR". Skoro by inwestor nie uzyskał takiej decyzji, to istniejąca inwestycja pod nazwą "zakład usług [...]" jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.. Bez wyjaśnienia tej podstawowej kwestii nie mógł organ I instancji ustalać warunków dla rozbudowy tej inwestycji, która jest w sposób oczywisty sprzeczna z ustaleniami szczegółowymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ustalająca warunki rozbudowy nie sanuje istniejącego stanu sprzecznego z prawem i jest z gruntu wadliwa.. Jak wynika z licznych pism skarżącego znajdujących się w aktach sprawy, a także z wyżej przytoczonego oświadczenia pełnomocnika organu odwoławczego, M. L. względnie małżonkowie L. mieli pozwolenie na budowę garażu, a nie zakładu usług [...]. W każdym razie bez wyjaśnienia tej okoliczności nie mogły być ustalone warunki dla rozbudowy istniejącego zakładu, czego nie wzięły w ogóle pod rozwagę kolejne składy orzekające Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Organ I instancji ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie uzasadnił zmiany przeznaczenia terenu objętego inwestycją z "RO.ZO" na "MN,MR" wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy. Jeżeli bowiem w przypadku granic miedzy wyodrębnionymi terenami o różnym przeznaczeniu w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczonych liniami przerywanymi jest dopuszczona w ustaleniach generalnych do planu miejscowego - zasady interpretacji rysunku plany /pkt 3.10 zapisu tekstowego/ możliwość uzasadnionych korekt, to w swojej decyzji organ dokonujący zmiany przeznaczenia gruntu był zobowiązany uzasadnić swoje stanowisko dla wykazania, że wprowadzenie takiej zmiany jest owym uzasadnionym przypadkiem w rozumieniu zasad interpretacji planu miejscowego i przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mając na uwadze w szczególności kategoryczny w treści przepis art. 46a pkt l tej ustawy, który nie dopuszcza żadnych dowolnych zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/.
Ponadto organ I instancji, jak wynika z omawianej decyzji także nie uzasadnił możliwości realizacji dopuszczonej inwestycji w aspekcie pkt 3.9.ustaleń generalnych do planu miejscowego odnoszącego się do zasad dopuszczalności wprowadzenia funkcji towarzyszących na terenach zabudowy mieszkaniowej ("MN, MR"). W świetle tych ustaleń na trenach zabudowy mieszkaniowej mogą być realizowane nieuciążliwe zakłady pracy oraz usługi, w tym rzemieślnicze, o ile nie naruszy to praw osób trzecich i przepisów szczególnych. Brak uzasadnienia decyzji w tym przedmiocie uniemożliwia jej weryfikację.
W końcu trzeba także zauważyć, co jest oczywiste, że adresatem decyzji może być tylko strona w rozumieniu art. 28 k.p.a..
Jednakże organ odwoławczy nie ustalił czy skarżącemu R. S. przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w myśl art. 28 k.p.a. czy też jest on tylko pełnomocnikiem swojej żony D. K.. właścicielki działki ozn. nr 2. W żądaniu stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K, skarżący podał, że jest on współwłaścicielem na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej gospodarstwa przekazanego przez jego teściów żonie. Jednakże w aktach postępowania znajduje odbitka ksero aktu notarialnego /k.. 75/, z którego wynika, że rodzice D. K. przenieśli na nią umową z dnia [...].02.1990 r. nieodpłatnie, własność swojego gospodarstwa rolnego w skład, którego wchodzi działka ozn. nr 2 /granicząca z przedmiotową działką nr 3. Natomiast D. K. upoważniła swojego męża R. S. "do występowania jako strony" we wszystkich sprawach dotyczących jej nieruchomości, zwracając się jednocześnie z prośbą o informowaniu jej o każdej decyzji dotyczącej jej nieruchomości położonych w K. W tej sytuacji wobec sprzeczności oświadczenia skarżącego z treścią aktu notarialnego, należało ustalić, czy po dacie jego sporządzenia uległ zmianie stan własności przekazanego gospodarstwa rolnego i czy zgodnie z oświadczeniem skarżącego jest on jego współwłaścicielem. Jeżeli, skarżącemu przysługiwał przymiot strony, to powinien on brać udział w postępowaniu już przed organem pierwszej instancji stosownie do zasady czynnego udziału strony, wyrażonej w przepisie art. 10. k.p.a., której naruszenie stanowi podstawę wznowienia postępowania przewidzianą art. 145 par. l pkt. 4 k.p.a. Natomiast jeżeli, skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w świetle powołanego przepisu art. 28 k.p.c., a działał on tylko jako pełnomocnik swojej żony D. K., to w takim przypadku oznaczenie strony w decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego byłoby błędne; - została ona skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, co powodowało by nieważność decyzji obu składów stosownie do art. 156 pkt 4 k.p.c.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd , wobec naruszenia przez organy orzekające przepisów postępowania, a to: 7, 8, 10, 28, 75 parł, 77 k. p. a. i wyżej przytoczonego przepisu art. 46 a pkt. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07. 1994 r. /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, Opoz 139 z póz. zm./ uchylił wszystkie decyzje wydane w tej sprawie w ramach postępowania administracyjnego. Takie rozstrzygnięcie sięgające "w głąb" sprawy jest w tym wypadku niezbędne dla końcowego jej załatwienia w myśl przepisu art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
W tej sytuacji Sąd uwzględniając skargę orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 lit. "a" i "c" prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.