II SA/Kr 331/25

II SA/Kr 331/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-05-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Anna Kopeć /sprawozdawca/
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par 1 -8
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Asesor WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2025 r. sprawy ze skargi Akademii Górniczo-Hutniczej im. S. S. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2025 r. znak: SKO.ZP/415/512/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 3 września 2024 r. Nr 365/6730.2/2024 ustalił warunki zabudowy dla zmierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku zamieszkania zbiorowego - akademika na działce nr [...] obr. [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową na działce nr [...] obr [...] przy ul. M. w K.".
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Akademię Górniczo - Hutniczą im. S. S. w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 22 stycznia 2025 r., znak SKO.ZP/415/512/2024 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 59 ust.1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej jako u.p.z.p.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej jako rozporządzenie), oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. nr 572 z późn. zm., dalej jako k.p.a.).
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust 1 u.p.z.p. Zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. Osoba taka, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swojej wiedzy, ma dać gwarancję właściwego stosowania cytowanego przepisu art. 61 ust. 1 i następnych u.p.z.p. Nie ulega natomiast wątpliwości, że analiza architektoniczno - urbanistyczna jako dowód w sprawie podlega ocenie organu odwoławczego. Jednocześnie należy mieć na względzie, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego. Jest to akt o charakterze związanym, którego wydanie wymaga skomplikowanego postępowania dowodowego, przeprowadzonego w oparciu o konkretnie określoną regulację. Wiedza i doświadczenie zawodowe architekta lub urbanisty jest tutaj niezmiernie istotne, niemniej jednak przyjęta w decyzji konkluzja musi opierać się na treści art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., a ustalenie wskaźników i parametrów nowej zabudowy powinno nastąpić zgodnie z wymogami powołanego na wstępie Rozporządzenia.
W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 u.p.z.p. mgr inż. arch. M. C., datowanej na 19 lipca 2024 r. (analiza karty 249 - 257). Analiza obejmuje część tekstową i graficzną oraz tabelaryczne zestawienia poszczególnych parametrów zabudowy z obszaru analizowanego. Obszar analizowany wyznaczono w odległości 51,12 m od granicy działki, na której planowana jest inwestycja. Sposób wyznaczenia obszaru analizowanego nie budzi zastrzeżeń Kolegium. Odnosząc się w tym miejscu do jednego z zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że nie potwierdziło się twierdzenie odwołania, jakoby w decyzji nie wyjaśniono sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego w sprawie. Przeciwnie - podano zarówno zasady wyznaczania obszaru analizowanego, jak i dane niezbędne do prawidłowego określenia odległości od terenu inwestycji, w jakiej powinien być on wyznaczony. Zarzuty w tym zakresie uznać należy za bezzasadne.
Kolegium rozważyło i oceniło treść analizy pod kątem ustalenia poszczególnych parametrów planowanej zabudowy. Zaznaczyło, że sporządzona w sprawie analiza, jest kompletna i przekonująca i może być uznana za wiarygodny dowód na spełnienie podstawowej przesłanki ustalenia warunków zabudowy wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyznaczone na jej podstawie parametry przyszłej zabudowy ustalone zostały prawidłowo.
Organ I instancji określił także szczegółowe warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii, ochrony powietrza, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W ramach tych ustaleń organ I instancji ustalił w sposób wiążący wymaganą liczbę miejsc parkingowych w przeliczeniu na 10 łóżek oraz wymaganą liczbę miejsc dla rowerów. W ocenie Kolegium takie ustalenie liczby miejsc postojowych jest prawidłowe i spełnia wymogi, jakie wynikają z przepisów § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U Nr 164, poz. 1589), art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d u.p.z.p. oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 960 ze zm.). Powyższe stanowi również odpowiedź na zarzut odwołania, w którym wskazano na brak ustaleń dotyczących wymaganej liczby miejsc postojowych. Zarzut ten Kolegium uznało za niezasadny, ustalenia takie bowiem w decyzji zawarto.
Ustalono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej - ul. M. Powyższe wynika z opinii ZDMK w K. z dnia 29 stycznia 2024 r. (karty 147 - 148).
Za udowodnione także uznać należy, że istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W aktach sprawy znajduje się informacja techniczna spółki Wodociągi Miasta K. S.A. z dnia 7 grudnia 2023 r. (karta 35 - 41), która potwierdza możliwość zaopatrzenia inwestycji w wodę i odprowadzania ścieków Przedłożono także aktualną informację techniczną potwierdzająca możliwość zaopatrzenia inwestycji w energię cieplną (informacja MPEC S.A. z dnia 1 grudnia 2022 r., karta 43) oraz w energię elektryczną (informacja z dnia 14 listopada 2023 r., karta 47). Z ww. dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu przedmiotowej inwestycji jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.
Na gruncie przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, że teren inwestycji nie wymaga zgody, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., oraz że przedmiotowa decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, te zatem przesłanki ustalenia warunków zabudowy uznać należy za spełnione.
Odnośnie do zarzutu, że postępowanie w sprawie nie zostało zawieszone na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium wskazało, że stosowanie tej instytucji nie jest obligatoryjne i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. W ramach niniejszego postępowania organ pozyskał opinię Wydziału Planowania Przestrzennego UMK w zakresie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym sporządzanym dla obszaru, w którym znajduje się teren inwestycji (opinia WPP UMK z dnia 25 stycznia 2024 r., karta 133). Ustalił na tej podstawie, że plan ten przewiduje dla terenu inwestycji przeznaczenie zbieżne z zakresem wnioskowanej inwestycji, dopuszcza bowiem na tym terenie zabudowę usługową o maksymalnej wysokości 20 m i wskaźniku powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 20%. Procedura planistyczna, pomimo jej rozpoczęcia już ponad rok temu, nie jest na zaawanasowanym etapie. Okoliczności te powodują, że nie ma podstaw aby kwestionować odstąpienie przez organ I instancji od zawieszenia postępowania w sprawie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący braku określenia w decyzji warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Warunki te zostały precyzyjnie określone, składają się na nie wszystkie ustalone parametry przyszłej zabudowy ustalone w oparciu o analizę architektoniczno - urbanistyczną. Jak już wyżej wskazano, analizę tę i jej wyniki Kolegium uznało za prawidłowe i pozwalające wpisać planowaną inwestycję w ład przestrzenny zastany w sąsiedztwie. Realizacja inwestycji w oparciu o ustalone warunki zabudowa zapewni zachowanie wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Akademia Górniczo - Hutnicza im. S. S. w K., zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 28 k.p.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu u czestników postępowania, polegające na braku skierowania decyzji organu I instancji, a kolejno decyzji organu II instancji do aktualnych na dzień wydania każdej z tych decyzji właścicieli nieruchomości, której dotyczy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, co mogło skutkować wada uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji. o której stanowi art. 156 § 1 pkt 4
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., 11 k.p.a. i 107 k.p.a., wyrażające się w niewypełnieniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, a nadto niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co skutkowało wydaniem przez organ II instancji decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1. art. 54 pkt 2c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, t.j.), dalej "u.p.z.p.", w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, poprzez blankietowe określenie ilości miejsc parkingowych dla samochodów osobowych oraz wadliwe określenie warunków w zakresie komunikacji nieruchomości, co skutkowało wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej postanowienia wewnętrznie sprzeczne w zakresie obsługi komunikacyjnej;
2. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wzw. żart. 59 ust. 1 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające wydanie przez organ decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w sytuacji gdy uwzględniając parametry zamierzenia inwestycyjnego, jego realizacja na nieruchomości nie jest możliwa;
3. § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 4 ust. 4 w/w rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe ustalenie szerokości elewacji frontowej, jako 17,1 m, podczas gdy szerokość działki ewidencyjnej o nr [...] wynosi 17 m, jak również wadliwe ustalenie warunków w zakresie komunikacji działki;
4. art. 62 ust. 1 u.p.z.p., poprzez prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w sytuacji gdy nieruchomość znajduje się na obszarze, co do którego przystąpiono do sporządzania planu miejscowego - "Rejon ulic R. i O. ", co uzasadniało zawieszenie wskazanego postępowania.
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, a to:
1. wydruku aktualnego księgi wieczystej o nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla K. - P. w K., Wydział IV Ksiąg Wieczystych, dla nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej o nr [...] obr [...] - w celu ustalenia faktu: aktualnych właścicieli nieruchomości, której dotyczy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, terminu zawarcia umowy sprzedaży stanowiącej podstawę wpisu do księgi wieczystej, wadliwego ustalenia przez organy I i II instancji kręgu uczestników postępowania;
2. wydruku zupełnego księgi wieczystej o nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla K. - P. w K., Wydział IV Ksiąg Wieczystych, dla nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej o nr [...] obr [...] w celu ustalenia faktu: osób, które zbyły nieruchomość, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, wadliwego ustalenia kręgu uczestników postępowania.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie -kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w charakterze publiczności stawiła się obecna współwłaścicielka działki inwestycyjnej K. G.. Pouczona o możliwości złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika oświadczyła, że nie składa takiego wniosku.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja spełnia warunki ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a parametry nowej inwestycji zostały określone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie budzi również wątpliwości prawidłowość sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno – architektonicznej.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu mogącego skutkować nieważnością zaskarżonej decyzji z uwagi na jej skierowanie do osoby niebędącej strona w sprawie – nie zasługuje on na uwzględnienie.
Faktem jest, że zaledwie trzy miesiące po wszczęciu postępowania tj. w marcu 2024 r. nastąpiła zmiana właściciela działki inwestycyjnej nr [...] – nabyli ją K. i P. G. na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej. Mimo to cała korespondencja w postępowaniu administracyjnym była kierowana do poprzednich właścicieli tej działki: spółki A. oraz U. P. (informacja z rejestru gruntów k. 95 akt administracyjnych).
Taki stan faktyczny nie wyczerpuje przesłanki skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Aktualnie zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że w przepisie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie chodzi o omyłkę w doręczeniu decyzji, czy też o doręczenie decyzji podmiotowi, któremu przymiot strony nie przysługiwał, lecz o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. Skierowanie decyzji w rozumieniu tego przepisu oznacza zatem zamiar ukształtowania nią czyjejś sytuacji prawnej, a nie samo tylko jej doręczenie. Przykładem może być skierowanie decyzji o rozbiórce nie wobec właściciela nieruchomości, lecz jej użytkownika, który nie jest ani zarządcą, ani inwestorem. Natomiast istotą decyzji ustalającej warunki zabudowy jest wyłącznie wskazanie potencjalnych możliwości inwestycyjnych w odniesieniu do nieruchomości, względem której wnioskodawca nie musi nawet legitymować się jakimkolwiek tytułem prawnym.
Okoliczność pominięcia nowych właścicieli działki inwestycyjnej mogłaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już jednak pogląd, że tego rodzaju naruszenie prawa sąd administracyjny bierze pod uwagę tylko na wniosek tej pominiętej strony, nie zaś z urzędu. Przykładowo można powołać wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1259/17 (LEX nr 2676862), gdzie stwierdzono: "Prowadzenie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego z pominięciem strony tego postępowania stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym".
Aktualna właścicielka nieruchomości, która stawiła się na rozprawę w charakterze publiczności, po pouczeniu jej o możliwości złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie jako uczestnika oraz o konsekwencjach niezłożenia takiego wniosku oświadczyła, że nie chce brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (protokół rozprawy k. 63). Nie ulega więc żadnych wątpliwości, że osoba ta wiedziała o prowadzonym postępowaniu i wydanej w sprawie decyzji, jak również o wniesionej skardze, jednakże nie miała woli kwestionowania tej decyzji. W tych okolicznościach również Sąd nie ma kompetencji, by kwestionować prawidłowość zaskarżonej decyzji na tej tylko podstawie, że obecni właściciele działki inwestycyjnej nie brali udziału w postępowaniu.
Zarzut dotyczący braku kontynuacji funkcji został już szczegółowo rozważony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a rozważania te Sąd całkowicie podziela. Przedmiotem planowanej inwestycji jest zabudowa usługowa – akademik, niemniej jednak tego rodzaju funkcja jest bardzo zbliżona do funkcji mieszkaniowej. Skarżący podkreśla, że wzdłuż ulicy M. w K. nie znajdują obiekty zabudowy usługowej, a budynek usługowy akademika pozostaje całkowicie niespójny z zabudową istniejącą w bezpośrednim sąsiedztwie z działką o nr [...].
Prawdą jest, że w zakresie kontynuacji funkcji w analizie ograniczono się do stwierdzenia, że w obszarze analizowanym występują następujące rodzaje zabudowy: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa usługowa oraz drogi publiczne i wewnętrzne i obiekty infrastruktury technicznej.
W załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa wskazano, że "planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację (...) zarówno funkcji mieszkalnej lokalizowanej wzdłuż ulicy M. j, jak i funkcji usługowej – w szczególności związanej z oświatą – a więc bezpośrednim sąsiedztwem uczelni wyższej, Akademii Górniczno – Hutniczej".
Z kolei SKO w zaskarżonej decyzji zwróciło uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych opowiadające się za szeroką wykładnią pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Istniejącej funkcji dominującej może bowiem towarzyszyć funkcja uzupełniająca. Poza tym należy mieć również na uwadze, że planowana inwestycja swoją funkcją (funkcja usługowa) nie odbiega diametralnie od działalności prowadzonej na analizowanym terenie i nie godzi w związku z tym w zastany stan rzeczy. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowowprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej. Kontynuacja funkcji to również uzupełnienie funkcji dotychczasowej.
W świetle tych rozważań należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji obu instancji, iż projektowana funkcja zabudowy nie koliduje z dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenów położonych w obszarze analizowanym i może stanowić jego uzupełnienie.
Sąd nie podziela również zarzutu nieprecyzyjnego określenia ilości miejsc parkingowych. Organ I instancji ustalił w sposób wiążący wymaganą liczbę miejsc parkingowych w przeliczeniu na 10 łóżek oraz wymaganą liczbę miejsc dla rowerów. Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego bardziej precyzyjne określenie tej liczby nie jest możliwe – dopiero po sporządzeniu projektu budowlanego zawierającego szczegółowe rozwiązania co do nowej zabudowy, na podstawie tak wskazanego współczynnika będzie możliwie konkretne określenie liczby miejsc parkingowych.
Również na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę okaże się, czy jest możliwe spełnienie warunku lokalizacji miejsc parkingowych oraz umiejscowienie miejsca do zawracania pojazdów mechanicznych na terenie inwestycji. Ustalenia zawarte w decyzji WZ są wiążące na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę i rolą projektanta będzie takie opracowanie projektu budowlanego, by zgodność taką zapewnić, jednocześnie uwzględniając przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wymagania wynikające z innych innych obowiązujących przepisów. Na obecnym etapie kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała w niej takich sprzeczności, które fizycznie uniemożliwiałyby realizację inwestycji, a co za tym idzie – skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Kolejny zarzut skargi dotyczy nieprawidłowego ustalenia szerokości elewacji frontowej, jako 17,1 m, podczas gdy szerokość działki ewidencyjnej o nr [...] wynosi 17 m. Jest on całkowicie pozbawiony podstaw. W analizie stwierdzono, że "z uwagi na sposób kształtowania szerokości elewacji frontowej w obszarze w nawiązaniu do szerokości frontu działki na której zlokalizowany jest budynek z uwagi na pierzejowy charakter zabudowy , uzasadnionym jest ustalenie niniejszego parametru jako wartość wynikającą z wartości szerokości działki nr [...] obr. [...] (...) na której jest lokalizowany – a więc jako wartość 17,1 m, określona z tolerancją +/- 0,1 m podyktowaną względami technologicznymi". Tak też określono omawiany parametr w załączniku nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Oczywiste jest, że na etapie pozwolenia na budowę inwestor będzie musiał się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a "względy technologiczne", o których mowa w decyzji WZ nie zwalniają z tego obowiązku. Zarzut skargi jest w tym zakresie nieuzasadniony.
Podobnie należy ocenić zarzut braku zawieszenia postępowania pomimo faktu, że procedowany jest dla tego ternu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic R. i O.". Sąd całkowicie podziela stanowisko Kolegium, które w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w związku z wszczęciem procedury planistycznej nie jest obowiązkowe, zaś w niniejszym przypadku planowana inwestycja odpowiada założeniom procedowanej właśnie uchwały. Brak zwieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie narusza żadnego obowiązującego przepisu prawa.
Podzielić również w pełni należy stanowisko Kolegium co do zakresu związania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że w przypadku jakiegokolwiek odstąpienia od parametrów określonych we wniosku organ musi odmówić ustalenia warunków zabudowy. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że zakres związania obejmuje rodzaj planowanego przedsięwzięcia, jego lokalizację oraz funkcję. W przypadku braku kontynuacji funkcji określonej we wniosku oczywiście błędnym byłoby wydanie decyzji dla innej funkcji. Niemniej jednak poszczególne parametry przyszłej zabudowy w decyzji WZ są ustalane na podstawie analizy urbanistyczno – architektonicznej.
Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). I tak w wyroku z 14 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 2017/20 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "nie znajduje uzasadnienia zarzut błędnego przyjęcia, że sąd jest związany i to bezwzględnie parametrami urbanistycznymi i architektonicznymi wskazanymi we wniosku i tym samym obrazy art. 52 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. (...) Słuszne jest stanowisko Sądu, że pomiędzy wnioskiem inwestora, a decyzją ustalająca warunki zabudowy nie może istnieć widoczna i oczywista sprzeczność".
Szerzej do problemu związania wnioskiem inwestora w postępowaniu odniósł się NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. II OSK 1612/22: "Bezzasadne okazały się zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące rzekomej niezgodności decyzji Prezydenta z wnioskiem inwestora. Przede wszystkim, z uwagi na istotę tego zarzutu, u podstaw którego leży naruszenie praw wnioskodawcy, do skutecznego podnoszenia tego zarzutu w postępowaniu odwoławczym lub postępowaniu sądowym uprawniony jest, co do zasady, tylko wnioskodawca. Inne strony mogą podnosić skutecznie taki zarzut jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a w szczególności w przypadku, gdy rozbieżność między wnioskiem a decyzją jest na tyle zasadnicza, że uprawnione jest twierdzenie, iż organ orzekł o innej sprawie administracyjnej, czyli w istocie orzekł bez wymaganego wniosku. (...) W świetle art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie budzi wątpliwości, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Organ orzekający w sprawie decyzji o warunkach zabudowy jest bezwzględnie związany wskazanym we wniosku rodzajem inwestycji oraz jej lokalizacją, tj. określonym we wniosku terenem, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Natomiast w kwestii ustalenia poszczególnych parametrów urbanistyczno-architektonicznych związanie wnioskiem inwestora nie ma charakteru bezwzględnego (por. np. wyrok NSA z 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2810/20, CBOSA). W przypadku decyzji o warunkach zabudowy to dopiero złożone postępowanie dowodowe, z reguły poprzedzone współdziałaniem z organami wyspecjalizowanymi w danych dziedzinach prawa administracyjnego (art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), pozwala na ustalenie treści praw i obowiązków strony (por. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 108/20, CBOSA). Kluczowe znaczenie ma tu dowód z analizy urbanistycznej, przy czym przygotowanie tej analizy oraz samego projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie posiadającej wiedzę specjalistyczną (zob. art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Jeżeli poszczególne parametry urbanistyczno-architektoniczne przyjęte w projekcie decyzji o warunkach zabudowy odbiegają od tych zaproponowanych we wniosku, organ winien uzyskać w tej kwestii stanowisko inwestora. W świetle zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.), stanowisko inwestora w sprawie akceptacji parametrów urbanistyczno-architektonicznych może być wyrażone w każdy sposób, który pozwala na ustalenie woli inwestora, nie wykluczając również potraktowania braku reakcji ze strony inwestora jako akceptację proponowanych w projekcie decyzji warunków w sposób dorozumiany (per facta concludentia)".
Jak wynika z powyższych rozważań zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd nie znalazł również innych, nieobjętych skargą powodów do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Dlatego też skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.