II SA/KR 331/24

II SA/Kr 331/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-06-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Piotr Fronc /przewodniczący/
Sebastian Pietrzyk
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 344
art. 124
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 grudnia 2023 r. nr WS-VI.7536.1.94.2023.AS w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej B. B. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 15 grudnia 2023 r. znak WS-VI.7536.1.94.2023.AS utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,2813 ha, obr. [...], jedn. ewid. [...], objętej w księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność Pani B. B. oraz Pana J. B., objętej ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Dłubni - Mogiła" zatwierdzonego Uchwałą Nr XLIX/619/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2008 r., poprzez udzielenie P. sp. z o.o. z siedzibą w T., działającej przez pełnomocnika Pana M. F. ul. [...]/[...], [...], zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości sieci gazowej średniego ciśnienia DN90 oraz przyłączy gazowych DN25 w pasie eksploatacyjnym o długości 114,5 m i szerokości 1 m (po 0,5 m po obu stronach gazociągu od jego osi) obejmującym powierzchnię 114,5 m˛ w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z wykonaniem dokumentacji projektowej w m. Kraków [...]", o przebiegu zakreślonym szczegółowo na mapie stanowiącej załącznik do decyzji i jej integralną część.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco.
Wnioskiem z dnia 6 lutego 2023 r. P. Sp. z o. o. reprezentowana przez pełnomocnika Pana M. F. wystąpiła o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], stanowiącej współwłasność: Pana J. B. oraz Pani B. B. - S. i zezwalającej na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji gazu, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń w celu budowy gazociągu średniego ciśnienia DN 90 oraz przyłączy gazowych dn25, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Dłubni - Mogiła" zatwierdzonym uchwałą nr XLIX/619/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2008 r. Do ww. wniosku dołączono kopię pełnomocnictwa P[...] Sp. z o. o. z dnia 4 sierpnia 2020 r., mapę ewidencyjną i zasadniczą z naniesionym przebiegiem planowanej infrastruktury na przedmiotowej działce nr [...], kopię miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Dłubni - Mogiła" wraz z zatwierdzającą go uchwałą nr XLIX/619/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2008 r., wydruk z księgi wieczystej nr [...], uproszczony wypis z rejestru gruntów oraz korespondencję z przebiegu rokowań przeprowadzonych ze współwłaścicielką przedmiotowej działki. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż prowadzono negocjacje ze współwłaścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obr. [...] jedn. ewid. Kraków - Nowa Huta i negocjacje z Panią B. B. - S. zakończyły się wynikiem negatywnym. Po przedstawieniu zasad korzystania z nieruchomości współwłaścicielka nie wyraziła zgody na budowę sieci gazowej na ww. działce.
Zawiadomieniem z dnia 20 marca 2023 r. poinformowano strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie o ograniczenie na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Jednocześnie ww. pismem zwrócono się do współwłaścicieli nieruchomości z prośbą o zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie i udzielenie informacji, czy wyrażają zgodę na zajęcie nieruchomości przez P. Sp. z o. o. w celu oraz zakresie opisanym powyżej i przedstawionym na załączonej kopii mapy, czy zgody tej nie wyrażają i dlaczego.
W odpowiedzi na powyższe pismo Pani B. B. - S. wskazała, iż nie wyraża zgody na taki projekt gazociągu na działce, chyba że działka zostanie wykupiona przez inwestora. Zdaniem właścicielki "Planowany gazociąg znacząco obciąża (...) działkę, kilkukrotnie przechodząc przez jej wjazd, utrudniając jego 100 % wykorzystanie poprzez blokadę pasa szerokości 1,5 m. Następnie biegnie wzdłuż działki blokując pas 1,5 m szerokości i równocześnie pozbawiając możliwości inwestycji lub innej budowy. To znacząco obniża wartość działki, możliwość wjazdu cięższego sprzętu (ciężarówki itp.) powoduje liczne problemy w wypadku awarii w przyszłości: konieczność uciążliwości rozkopywania i ponownego zasypywania, betonowania lub odbudowy wjazdu (nawet jeśli nie jest to na mój koszt) - na co nie wyrażam zgody". Współwłaścicielka nieruchomości wskazała również, że "plan zakłada, że gazociąg który przechodzi przez środek sąsiedniej działki nr [...] będzie umartwiony, powodując znaczący wzrost wartości właśnie tej działki. Z planu wynika że (...) mam być poszkodowana w tej sytuacji a właściciel sąsiedniej działki zyskuje na tej inwestycji i wartość jego działki wzrasta moim kosztem". Podniosła również, że obawia się iż "Inwestycja gazowa jest prowadzona z dwóch stron, co może sugerować połączenie w przyszłości dwóch odcinków i ponownego przecięcia (...) działki w późniejszym czasie". Skarżąca oświadczyła, że "nie wyraża zgody na taki projekt, chyba że działka zostanie wykupiona przez inwestora".
Ww. pismo zostało przesłane do wnioskodawcy celem zajęcia stanowiska. W odpowiedzi pełnomocnik P. S. G. wskazał, iż pas strefy kontrolowanej projektowanego gazociągu średniego ciśnienia wynosi po 0,5 m w obie strony od osi gazociągu łącznie 1 m a nie 1,5 m jak stwierdziła Pani B. B. - S.. Informacja ta została zawarta we wniosku w przedmiotowej sprawie oraz w korespondencji z Panią B. B. - S.. Pas strefy kontrolowanej gazociągu musi pozostawać przez cały okres eksploatacji gazociągu wolny od zabudowy, nasadzeń drzew, krzewów oraz jakiejkolwiek działalności mogącej zagrozić trwałości i bezpieczeństwu gazociągu. W istniejącym stanie faktycznym północno - wschodnia część działki nr [...] na której planowana jest budowa gazociągu przeznaczona jest pod drogę dojazdową. Ponadto w drodze w odległości od 1 m do 2,5 m od projektowanego gazociągu znajduje się sieć kanalizacji sanitarnej i przynależące do niej dwie studnie kanalizacyjne a sama projektowana sieć gazowa znajduje się od 1 m do 2 m od górnej krawędzi brzegu cieku wodnego, znajdującego się w sąsiedztwie działki. Jednocześnie wyjaśnił, że gazociąg średniego ciśnienia umieszczony w drodze dojazdowej nie uniemożliwia korzystania z drogi w obecny sposób. W części południowo wschodniej działki nr [...] na której planowana jest budowa gazociągu planowany gazociąg umiejscowiony jest w odległości około 1 m od górnej krawędzi brzegu cieku wodnego, znajdującego się w części na działce nr [...] a w części na działce sąsiedniej. Projektowana sieć gazowa została zaprojektowana możliwie najbliżej granicy z działką nr [...], z uwzględnieniem studni kanalizacyjnych, słupów energetycznych oraz istniejącego cieku wodnego. Stan faktyczny na części działki nr [...], na której spółka proponuje posadowienie sieci gazowej uniemożliwia zabudowę tej części działki niezależnie od faktu posadowienia projektowanego gazociągu. Podkreślił, że w przypadku budowy projektowanej sieci gazowej umartwiony zostanie fragment istniejącego gazociągu w zachodniej części działki, który na dzień dzisiejszy ogranicza możliwość zabudowy.
Pismem z dnia 16 maja 2023 r. zawiadomiono strony, że w przedmiotowym postępowaniu został skompletowany materiał dowodowy i zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego mogą zapoznać się i wypowiedzieć co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.
W dniu 12 czerwca 2023 r. stawili się w Urzędzie współwłaściciele nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem, zapoznali się z aktami sprawy oraz uzyskali kopie wybranych dokumentów. Wnieśli również o przedłużenie terminu do zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów o 21 dni ze względu na konieczność skonsultowania sprawy z prawnikiem. Dodatkowo złożone zostały do akt postępowania pisma; Pana J. B., który nie wyraził zgody na ww. inwestycję z uwagi na fakt iż obniży ona wartość nieruchomości i ograniczy w znacznym stopniu możliwości z jej korzystania, oraz pismo Pani B. B.-S., która podtrzymała zarzuty zawarte we wcześniejszej korespondencji.
Odnosząc się do korespondencji współwłaścicieli nieruchomości, pełnomocnik stwierdził, że część działki przeznaczona pod planowaną inwestycję oznaczona jest jako użytek drogowy i wykorzystywana jest jako droga dojazdowa, sieć gazowa dn90 oraz przyłącze gazowe dn25 będą stanowić uzbrojenie podziemne, a przynależny do nich pas strefy kontrolowanej będzie wynosić po 0,5 m w obie strony od osi gazociągu. W żaden sposób projektowana sieć gazowa, ani też przyłącze gazowe nie będą ograniczać dotychczasowego użytkowania tego terenu, w tym możliwości swobodnego dojazdu do posesji. Również w pozostałej części nieruchomości oznaczonej jako użytek rolny sieć nie będzie ograniczać dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości.
Po przeanalizowaniu stanu faktycznego w świetle art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 34 ze zmianami) organ I instancji doszedł do wniosku, że wszystkie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zostały spełnione. W szczególności odnosząc się do kwestii rokowań organ I instancji wskazał, że z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów wynika, że negocjacje z Panią B. B. - S. zakończyły się wynikiem negatywnym. W imieniu inwestora rokowania ze współwłaścicielem działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] tj. Panią B. B. - S. w celu uzyskania zgody na zajęcie ww. działki i przeprowadzenie na niej przedmiotowej inwestycji prowadził Pan M. F. na podstawie pełnomocnictwa P. Sp. z o. o. z dnia 4 sierpnia 2020 r. nr PSG- COO/P-3/526/2020. Z ww. pełnomocnictwa wynika, że pełnomocnik został umocowany między innymi do prowadzenia negocjacji i zawierania umów na nieodpłatne uzyskiwanie tytułu prawnego do nieruchomości pod budowę sieci i przyłączy gazowych według wzorów obowiązujących w Spółce. Ponadto w pełnomocnictwie stwierdzono, że pełnomocnik nie może bez zgody Spółki zaciągać zobowiązań majątkowych, rozporządzać prawami Spółki, dokonywać zmian treści stosunków prawnych łączących Spółkę z innymi podmiotami, ani udzielać dalszych pełnomocnictw, jak również uzyskiwać bez zgody Spółki warunków i zmiany warunków realizacji zadania łączących się z obciążaniem Spółki skutkami finansowymi lub ze zwiększeniem ich rozmiaru. Z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. Pan M. F. zwrócił się do Pani B. B. - S. z prośbą o kontakt w sprawie przebudowy sieci gazowej. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 18 lutego 2021 r. Pani B. B. - S. zwróciła się do pełnomocnika PSG z prośbą o informację na czym miałyby polegać zmiany w zakresie przebudowy sieci gazowej. Pismem z dnia 17 marca 2021 r. pełnomocnik przesłał do właścicielki umowę zobowiązującą do ustanowienia służebności przesyłu z załącznikami graficznymi oraz opisem sieci gazowej. Następnie pismem z dnia 6 kwietnia 2021 r. przesłano właścicielce pismo informujące o zmianie trasy gazociągu w związku z planowanym wałem przeciwpowodziowym wraz z załącznikiem graficznym. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2021 r. Pani B. B. - S. poinformowała, iż nie wyraża zgody na przedstawiony w tym piśmie projekt przebiegu gazociągu. Uzasadniła, iż przedstawiony projekt nie daje możliwości dojazdu do gazociągu poprowadzonego w tym miejscu w celu napraw i konserwacji, a także uniemożliwi dojazd do nowopowstałej działki drogą publiczną. Następnie pismem z dnia 30 czerwca 2022 r. pełnomocnik PSG kolejny raz zwrócił się do Pani B. B. - S. z prośbą o udostępnienie działki nr [...] w celu realizacji inwestycji rozbudowy sieci gazowej. W piśmie wskazano, iż w przypadku braku odpowiedzi lub nie wyrażenia zgody negocjacje uważa się za zakończone a sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 18 lipca 2022 r. w odpowiedzi na powyższe Pani B. B. - S. poinformowała, iż nie wyraża zgody na przedstawiony projekt gazociągu przebiegający przez działkę nr [...]. Dodatkowo swoją ewentualną zgodę uzależniła od wykupu działki przez Urząd Miasta Krakowa.
Zdaniem organu I instancji nie budzi także wątpliwości, że zamierzenie inwestycyjne jest realizacja celu publicznego i pozostaje w zgodzie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy – Wojewoda Małopolski – utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, że mając na uwadze powyższe podkreślić należy, iż ustawodawca uzależnił możliwość udzielenia przez starostę zezwolenia danemu podmiotowi realizującemu konkretne przedsięwzięcie, zgody na czasowe zajęcie niezbędnej do tego nieruchomości, od spełnienia dwóch ściśle określonych przesłanek: tego aby ewentualne zezwolenie zgodne było z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz tego aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie ww. decyzji, dany podmiot poprzedził przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, do wniosku P. Sp. z o.o.. z siedzibą w T., o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 124 u.g.n. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...], załączono korespondencję wysłaną do współwłaścicielki nieruchomości, z której wynika, że wnioskodawca występował do właścicielki przedmiotowej nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie na potrzeby planowanej inwestycji, wyjaśniając szczegóły inwestycji, jednakże właścicielka przedmiotowej nieruchomości nie zgodziła się na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości. Drugi ze współwłaścicieli Pan J. B. pismem z dnia 12 czerwca 2023 r. również ostatecznie nie wyraził zgody na przeprowadzenie inwestycji na przedmiotowej nieruchomości.
Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonych w trybie art. 124 ust. 3 u.g.n. rokowań pomiędzy wnioskodawcą planującym inwestycję polegającą na realizacji na danej nieruchomości celu publicznego, a właścicielem tej nieruchomości, należy mieć niewątpliwie na uwadze stanowisko, jakie prezentują w tej sprawie, w wydawanych przez siebie orzeczeniach, sądy administracyjne. W myśl orzecznictwa, spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań, nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac (wyrok z dnia 5 października 2006 r. NSA I OSK 1307/05)". Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 26 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 635/10 stwierdził, iż: "przeprowadzenie rokowań między właścicielem nieruchomości a inwestorem winno zmierzać do uzyskania zgody właściciela na wykonanie określonych prac budowlanych. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymagają szczególnej formy prowadzenia rokowań. Oznacza to, że o spełnieniu wymogu rokowań można mówić już wówczas, gdy nastąpi wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n., nie oznaczają jedynie formalnego prowadzenia rokowań z udziałem obu stron. Mogą one określać również wymianę pism obu stron lub stanowisk w sprawie dotyczącej wyrażenia zgody na zajęcie nieruchomości. Jeżeli jedna ze stron (inwestor) zwraca się do właściciela nieruchomości z propozycją wyrażenia zgody na zajęcie tej nieruchomości w związku z budową magistrali wodociągowej na zaproponowanych przez siebie warunkach, a druga strona (właściciel) stanowczo temu się sprzeciwia wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań (...)".
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wojewody Małopolskiego należy stwierdzić, że wnioskodawca dopełnił obowiązku przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.
Z kolei celem stwierdzenia realizacji drugiej ze wskazanych na wstępie przesłanek, należy wskazać, iż zgodnie z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Dolina Dłubni-Mogiła", zatwierdzonego uchwałą Nr XLIX/619/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2008 r., działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], objęta jest ustaleniami ZP-1 - tereny zieleni urządzonej.
W ocenie organu odwoławczego treść art. 143 ust. 2 u.g.n. nie pozostawia wątpliwości, iż inwestycja pn.: "Rozbudowa sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z wykonaniem dokumentacji projektowej w m. Kraków [...] (...)", mieści się w pojęciu "realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej". Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. przesądza o tym, iż: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń", jest celem publicznym.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego oraz jest zgodna z planem miejscowym.
Jednocześnie należy wskazać, że we wniosku inwestora wskazano następujące parametry inwestycji: długość projektowanej sieci gazowej wyniesie łącznie 114,5 m, a szerokość pasa technologicznego wyniesie 1,0 m, tj. po 0,5 m od osi gazociągu, co daje powierzchnię 114,5 m˛. Strefa kontrolowana oraz pas budowlano-montażowy zostały szczegółowo naniesione na załączniku graficznym do wniosku.
Zaznaczyć należy, iż właścicielom nieruchomości przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie za ewentualne straty oraz zmniejszenie się wartości nieruchomości z tytułu jej faktycznego zajęcia. Jednakże ustalenie w tego typu sprawach, jak rozpatrywana obecnie, wysokości i warunków przyznania rekompensaty z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, staje się aktualne dopiero w następstwie wykonania inwestycji objętej zezwoleniem - w razie, gdy przywrócenie nieruchomości do stanu sprzed wykonania inwestycji jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty - i tym samym pozostaje również poza zakresem postępowania w niniejszej sprawie (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1644/14, CBOSA).
Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n.: "Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4." Ponadto zgodnie z art. 128 ust. 4 u.g.n: "Odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu".
Jak wynika z powyższego, jeśli Inwestor po zakończeniu prac nie zaproponuje właścicielom kwoty odszkodowania za ewentualne ww. straty, to właściciele przedmiotowej nieruchomości mogą sami wystąpić z wnioskiem do właściwego organu o przyznanie odszkodowania.
Odnosząc się natomiast do podnoszonych w odwołaniu wątpliwości strony co do przebiegu projektowanej linii, wskazać należy, iż organ II instancji nie był władny do rozstrzygania innego przebiegu, czy też metody wykonania powyższej inwestycji. Zaznaczyć należy, iż przebieg gazociągu wskazany przez inwestora jest najbardziej optymalnym rozwiązaniem biorąc pod uwagę zakres prac oraz nieruchomości dla których ma nastąpić przyłącz gazociągu. W ocenie organu odwoławczego uznać należy, że zakres został przez inwestora doprecyzowany i jest on zgodny z rozwiązaniami planistycznymi, zaś organy orzekające w sprawie nie mają możliwości wymagania od wnioskodawcy zmiany trasy planowanej inwestycji, zwłaszcza gdy wynika ona z ogółu uwarunkowań inwestycji, tj. zarówno technicznych, jak i ekonomicznych, na których opierano się przy projektowaniu sieci. Zauważyć jednie należy, że zgodnie z dokumentacją mapową przekazaną przez inwestora, projektowana sieć przebiegać ma przy granicy działki - wzdłuż skarpy stanowiącej część koryta cieku wodnego zlokalizowanego na sąsiedniej działce, a więc przy możliwie najmniejszej uciążliwości dla aktualnego sposoby korzystania z nieruchomości. Jednocześnie należy podkreślić, że zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa nieruchomość położona jest w terenach zieleni urządzonej, zaś zrealizowanie planowanej inwestycji nie będzie uniemożliwiać takiego właśnie sposobu jej wykorzystywania i spowoduje obowiązku uzyskiwania jakichkolwiek zgód.
Po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, w tym również wyjaśnień wnioskodawcy co do warunków przyłączenia - zgodnie z metrażem i miejscem położenia punktów poboru - oraz informacji, że obecna sieć gazowa, ze względu na zły stan techniczny oraz właściwości techniczne przystosowane do przesyłu gazu o niskim ciśnieniu nie może gwarantować stałych, nieprzerwanych dostaw do odbiorców w najbliższych latach, co oznacza, że planowana inwestycja jest istotna z punktu widzenia odbiorów paliwa gazowego. Wojewoda Małopolski stwierdził, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 11 sierpnia 2023 r. znak: GS-14.6821.5.2023.EG, prawidłowo ograniczył sposób korzystania z działki nr [...], obręb [...], jedn. ewid. [...], a zatem należało utrzymać w mocy powyższe rozstrzygnięcie.
Na powyższą decyzje skargę złożyła Pani B. B.. W skardze podnosi ona, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji dopuścili się wielu nieprawidłowości wskazanych w zarzutach niniejszej skargi, a mianowicie:
- mimo trwania procedury zaskarżenia w dniu 09.01.2024 Sąd Rejonowy dla Krakowa Podgórza wpisał już w moją księgę wieczystą nr [...] ograniczenie do korzystania z części jej nieruchomości.
- działka po wykonaniu gazociągu nigdy nie zostanie przywrócona do stanu pierwotnego, mimo iż zapewniał o tym inwestor - ponieważ w miejscu gdzie będzie znajdowała się gazociąg - ten gazociąg pozostanie i nie będzie mogła wybudować w tym miejscu żadnej budowli, ogrodzenia, wjazdu czy bramy, a przejazd ciężkim sprzętem lub samochodem ciężarowym np. do znajdującej się tam nieruchomości ul. [...] będzie uniemożliwiony.
- miejsce, które podlega ograniczonemu użytkowaniu uniemożliwia użytkowanie i dojazd do nieruchomości przy ul. [...], a jest to jedyny jej wjazd na działkę.
- projekt nie został sprawdzony pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania, a powinien być sprawdzony pod tym kątem w kompetentnym w tym zakresie Wydziale Architektury i Urbanistyki UMK w trakcie stosownego postępowania. Jej prośba o sprawdzenie tego faktu i zgodności została zignorowana przez oba urzędy.
- decyzja ta ubezwłasnowolniła skarżącą, jako właściciela nieruchomości w zakresie jej swobodnym dysponowaniem.
- wartość działki została w bardzo dużym stopniu obniżona i nikt w żaden sposób nie zaproponował jej wykupy lub wypłaty odszkodowania.
- wartość sąsiadujących działek zostanie podniesiona ze względu na uwolnienie ich z istniejącego obecnie gazociągu. - zgodnie z Konstytucją RP, która jest aktem nadrzędnym i definiuje ograniczenie wolności lub ograniczenie korzystania z mojej prywatnej własności, to jedynym organem do wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości jest właściwy Sąd RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Skarżąca przesłała także pismo z dnia 6 czerwca 2024 r. (data wpływu do tut. Sądu 10 czerwca 2024 r.) będące repliką na odpowiedź organu na skargę. W piśmie tym podkreśla, że nigdy nie zaproponowano jej wynagrodzenia z tytułu służebności przesyłu lub odszkodowania z tytułu obniżenia wartości działki wskutek realizacji inwestycji, a jedynie odszkodowanie w razie nieprzywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Wskazała, że stara się o zmianę m.p.z.p., tak by mogła odbudować dom rodzinny znajdujący się na działce. Wskazuje, że gdyby znajdująca się na trasie gazociągu studzienka kanalizacyjna została usunięta możliwe byłoby inne jego poprowadzenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:
1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,
2) dochowania wymaganej prawem procedury,
3) respektowania reguł kompetencji.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023, poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Ramy prawne sądowej kontroli skarżonej decyzji w aspekcie prawa materialnego wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 344 ze zmianami, dalej u.g.n.), w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio.
Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: istnienie celu publicznego, prawidłowość rokowań i zgodność z m.p.z.p.
Definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22).
W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23).
Odnośnie do kwestii rokowań w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób mają wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania).
Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.)
Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.
Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.
W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że planowane zamierzenie inwestycyjne, w świetle brzmienia przepisów prawa i ugruntowanego stanowiska judykatury, stanowi inwestycję celu publicznego.
Również analiza postanowień m.p.z.p. obszaru "Dolina Dłubni-Mogiła", zatwierdzonego uchwałą Nr XLIX/619/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2008 r., działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] prowadzi do wniosku, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z planem. W § 16 ust. 7 określono zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu gazowniczego na terenie objętym planem. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie ustalenia te są wystarczające, aby stwierdzić, że m.p.z.p. dopuszcza realizację inwestycji.
Natomiast powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jest brak prawidłowo przeprowadzonych rokowań. W kontekście ich znaczenia podkreślenia wymaga, że z uwagi na to, iż skarżona decyzja oznacza wkroczenie w trybie administracyjnym w sferę konstytucyjnie chronionego prawa własności szczególnie istotne jest by dążyć w pierwszej kolejności do uzgodnienia przez samych zainteresowanych warunków (w tym finansowych) tego ograniczenia. Tryb administracyjny jest ostatecznością wobec niemożności uzyskania takiego porozumienia. Dodać należy, że tryb administracyjny jest to zwykle korzystniejsza opcja dla inwestora zarówno pod względem kosztów, jak i czasochłonności w porównaniu z alternatywną drogą ustanowienia służebności przesyłu na podstawie przepisów prawa prywatnego.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia 28 września 2022 r. (sygn. II SA/Kr 802/22) w kwestii rokowań. Wskazano w nim, że istotnie przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Prawidłowo zwraca na to uwagę także organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3371/18). Obowiązek przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości spełniony jest wówczas, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., a właściciel ich nie przyjął. W przypadku przyjęcia warunków zaproponowanych w toku rokowań, dojdzie do zawarcia stosownej umowy i zbędne będzie prowadzenie postępowania na zasadzie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jeśli więc o formie i charakterze rokowań decyduje inwestor, to nie można wykluczyć, że dla uzyskania trwałego tytułu prawnego do korzystania z części nieruchomości, może on zaproponować jej właścicielowi zawarcie umowy o ustanowieniu służebności przesyłu. Takie rozwiązanie może mieścić się w pojęciu zgody właściciela, o jakiej mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., o ile dojdzie do zawarcia umowy cywilnoprawnej, która pozwoli w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne.
Niedookreślenie przez ustawodawcę w najmniejszym stopniu przebiegu rokowań, powoduje, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości, uwzględniając treść art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., zobowiązany jest jedynie zbadać, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcia umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji.
Nie podlega jednak już jego kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak dobra albo zła wiara inwestora, czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. I OSK 358/21).
Ustawodawca przewidział trzy tryby zawarcia umowy: złożenie oferty i jej przyjęcie, przetarg oraz negocjacje (noszące na gruncie wcześniej obowiązującego stanu prawnego nazwę rokowań) (por. B. Łukańko, komentarz do art. 66 teza 2 [w:] Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 2 (art. 56–125), WKP/LEX el. 2021). Przy czym do zawarcia umowy w trybie negocjacji wymaga się uzgodnienia wszystkich elementów, które obejmowały negocjacje. Decyduje zatem zakres prowadzonych rokowań, a nie sam fakt osiągnięcia porozumienia, co do essentialia negotii danej umowy (wyrok SN z 11.10.2000 r., III CKN 273/00).
Negocjacje są procesem, w którego toku dochodzi do zbliżania się stanowisk w celu ostatecznego ustalenia treści umowy (A. Olejniczak komentarz do art. 72, nb 2 [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. M. Gutowski, Warszawa 2016,). Polegają one na wzajemnym oddziaływaniu na siebie partnerów negocjacji, przedstawianiu argumentów i dyskusji nad nimi (M. Pyziak-Szafnicka [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna, red. P. Księżak, M. Pyziak-Szafnicka, Warszawa 2014, komentarz do art. 72, uwaga 2). Przepis art. 72 k.c. znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia określonej umowy, a nie np. w celu przygotowania wspólnej oferty przetargowej czy też projektu umowy, do której zawarcia wymagana jest przez przepisy prawa forma szczególna.
Jednak umowa nie może być uznana za zawartą tak długo, jak długo strony nie uzgodniły postanowień przedmiotowo istotnych. W razie braku takiej umowy, uzgodnienie koniecznych elementów umowy nie jest wystarczającą przesłanką do przyjęcia, iż umowa została zawarta. Zgodnie z art. 72 § 1 k.c. dopiero bowiem uzgodnienie wszystkich postanowień umowy, które były przedmiotem rokowań, stanowi podstawę do uznania, że doszło do jej zawarcia.(sygn. II CSK 450/13, z dnia 15 maja 2014 roku).
Trzeba także zwrócić uwagę, że propozycje zawarcia umowy (porozumienia) o określonej treści, ale niezawierające wszystkich istotnych postanowień, mogą co najwyższej być uznane za zaproszenie do zawarcia umowy (art. 71) (por. np. uzasadnienie do wyroku SN z dnia 20 października 1978 roku, sygn. IV CR 402/78 i Maja Maciejewska – Szałas komentarz do art. 66 teza 7 [w:] Balwicka-Szczyrba Małgorzata (red.), Sylwestrzak Anna (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, WKP 2022/LEXel).
Jak przyjmuje się w orzecznictwie prawidłowe odróżnienie oferty od zaproszenia do zawarcia umowy wymaga przeprowadzenia oceny, czy w konkretnym wypadku do potencjalnego kontrahenta kierowana była informacja o możliwości zawarcia określonej umowy i płynących z niej korzyściach, czy też sprecyzowana została jednoznaczna propozycja zawarcia z nim określonej umowy. Pierwsza sytuacja odpowiadać będzie zaproszeniu do zawarcia umowy, drugą należy już kwalifikować jako ofertę (por. np. uzasadnienie wyroku SN z dnia 17 czerwca 2010 roku, sygn. III CSK 297/09).
W kontekście powyższego, odnosząc się do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że ustanowienie służebności przesyłu może nastąpić odpłatnie bądź nieodpłatnie. Istotne jest, by nie było wątpliwości co jest także w tym aspekcie przedmiotem negocjacji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy jest sprzeczny, zaś sama skarżąca wskazuje, że nie zaproponowano jej kwoty pieniężnej za ustanowienie tej służebności przesyłu. Z akt sprawy wynika, że projekt umowy zobowiązującej do ustanowienia służebności przesyłu przesłano skarżącej w 2021 r. lecz nie ma tego projektu w aktach, nie wiadomo czy propozycję składano pod tytułem darmym czy odpłatnie (załącznik nr 1 do wniosku inwestora z dnia 6 lutego 2023 r.). Ponadto wiadomo, że w 2022 r. w ramach rozmów ze skarżącą zmianie uległ przebieg sieci. Wówczas w ślad za pismem z 30 czerwca 2022 r. (k. 37 administracyjnych akt sprawy) przesłano jedynie przewodnik dla właścicieli nieruchomości, mapę sytuacyjno-wysokościową oraz pełnomocnictwo, które nawiasem mówiąc zgodnie z pkt 4 obejmuje prowadzenie negocjacji w zakresie nieodpłatnego uzyskiwania tytułu prawnego do nieruchomości. Natomiast inwestor (P. sp. z o.o. z siedziba w T.) w piśmie do organu I instancji z 22 czerwca 2023 r. (k. 105 administracyjnych akt sprawy), wyjaśnia, że kwestia odpłatnego ustanowienia służebności była poruszana w piśmie z dnia 30 czerwca 2022 r., gdy tymczasem w piśmie tym w rzeczywistości nie było o tym mowy. Z kolei skarżąca w skardze i dalszych pismach wskazuje, że nikt jej nie proponował wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, a jedynie była mowa o przysługującym odszkodowaniu w razie nieprzywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Odnotować także należy, że korespondencja miedzy inwestorem a skarżącą koncentrowała się głównie na kwestii przebiegu gazociągu, pomijając inne istotne okoliczności, jak aspekty finansowe ustanowienia służebności przesyłu.
W tym stanie faktycznym nie jest ustalone (zatem naruszono art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) czy do ustanowienia służebności przesyłu miało dojść odpłatnie czy pod tytułem darmym, a materiał dowodowy zawiera w tym zakresie sprzeczności. Rokowania prawidłowe to takie rokowania, gdy właścicielowi nieruchomości przedłożono określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z uwagi na stwierdzone niejasności trudno przyjąć, aby te warunki były w istocie "określone". Ponownie rozpatrując sprawę organy zweryfikują w świetle powyższych wskazań, czy rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo. Prawidłowość rokowań determinuje bowiem rozstrzygniecie organu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę uiszczonego wpisu sądowego tytułem zwrotu kosztów postępowania.
-----------------------
8